ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Η ΕΠΑΡΧΊΑ ΜΊΛΗΣΕ



Πράγματι, στις 6/6/2018 τις απογευματινές ώρες, όπως πάντοτε, την καταγράφω την εκάστοτε ημερομηνία, ώστε να την αποτυπώσει ανεξίτηλα, και στην δική του μνήμη, ο λεγόμενος ιστορικός του μέλλοντος. Επιπροσθέτως, με τον οποίο εμφανώς και ευελπιστώ, προσδοκώ, να αποκτήσω σχέσεις, όσο με επιτρέπει βέβαια, η δική μου υποτίθεται πάντοτε, οπισθοδρομική εποχή, του 21 αιώνος, καλής διαχρονικής ιστορικής διαδρομής, προσεγγίσεως, άκρως αγαστής συνεργασίας, αλληλένδετες, και εν πολλοίς παράλληλες, του λεγομένου, μη στείρου δούνε και λαβείν. Εν συνεχεία, ας ελπίσουμε λοιπόν, ότι θα με κρίνει, όσο του επιτρέπουνε βέβαια, τα ιδιοτελέστατα ως είθισται, προοδευτικά συμφέροντα της εποχής του, με την οξυδέρκεια του διορατικού βίου του, εν ολίγοις, αντλώντας δύναμη από τις κεραίες της αυτοσυνειδήσεως του, αντικειμενικά, αμερόληπτά, και μη ελεγχόμενά, από την επικείμενη φανταχτερή και λαοπρόβλητη εποχή του, μέσω των αμιγώς καθεστωτικών βολεμένων φερεφώνων του. Εν τω μεταξύ, σε όλες τις πόλεις της απελευθερωμένης Μακεδονίας μας, όπως κατακόρον, στην γενέτειρα του Μέγιστου των Ελλήνων, αλλά και εν πολλοίς στρατηλάτη, και ασφαλώς εκπολιτιστή της Ανατολής, εν τέλει, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως επίσης και του πατέρα του, του Φιλίππου. Αφενός μεν, πραγματοποιήθηκαν παλλαϊκά συλλαλητήρια διαμαρτυρίας, όπως στην παρακείμενη μας Πέλλα, για την μη χρήση του ονόματος, της διαχρονικής Ελληνικής Μακεδονίας μας, και εν γένει, του διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού μας, της ταυτότητας μας, στην απλή καθομιλουμένη. Εν τούτοις, προς στους βόρειους όμορους γείτονες μας, τους Σλάβους-Βουλγάρους Σκοπιανούς, τους αμιγώς παραχαράκτες, σφετεριστές, λαοπλάνους και εν πολλοίς ανιστόρητους λαϊκιστές, εμφανώς άκρως εμπαθείς προπαγανδιστές, με πασιφανή διαστρεβλωτική προσέγγιση, στην μονομερή δημαγωγική εντρύφηση, της μη φιλαληθείας, αλλά και εν τάχει, της ανόθευτης ιστορικής διαδρομής. Αφετέρου δε, όπως επίσης, παράλληλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, για το ίδιο θέμα, διεξήχθησαν και στις διπλανές παρακείμενες πόλεις, όπως στην Βέροια, Έδεσσα, Πτολεμαϊδα, Κοζάνη, Καστοριά, Φλώρινα, Λαγκαδά, Λάρισα, Πολύκαστρο, Κιλκίς, Καβάλα, Σέρρες, Δράμα και ου το καθεξής, εν ολίγοις, σε όλη την χώρα μας, υπήρξε ένας Εθνικός ιστορικός ξεσηκωμός ή αναβρασμός, επαγρυπνήσεως στο δια ταύτα, μέσω της Ελληνικής κληρονομιά μας, και ασφαλώς παρακαταθήκης. 

Ως εκ τούτου, οι χιλιάδες του κόσμου, που πλημμύρισαν ειρηνικώς, και εν πολλοίς ευλόγως, διότι αισθάνονται, θέλοντας και μη, εκτεθειμένοι πολλαπλώς, από τους αντεθνικούς χειρισμούς της κυβερνήσεως, όπως άλλωστε διέθεταν το αναφαίρετο δικαίωμα τους, που απορρέει από το δημοκρατικό μας σύνταγμα, του συναθροίζεστε απλοχέρως. Εν ταύτα, όλες αυτές τις αναρίθμητες πλατείες, των Πόλεων, που κατακλύστηκαν από ένα γαλανόλευκο ποτάμι Εθνικής ανησυχίας, και ευαισθησίας εν πολλοίς, οργής, αγανακτήσεως, αντιστάσεως στο δια ταύτα, με μοναδικό τους σύνθημα, και γνώμονα, ότι όλοι μας έχουμε δικαίωμα, στην εκάστοτε αδέσμευτη γνώμη, άποψη και πεποίθηση. Αρκεί βέβαια, να μην προσπαθούμε να την επιβάλλουμε δια της βίας, και της τόσο γνώριμης ως είθισται, άλλωστε πασιφανής μέθοδος, εις τους πολλαπλούς αριστερούς τοις πάσι, με τις δεξιές τσέπες όμως, πλαγίας άνομης οδού, αλλά μέσω της τόσο γόνιμης ωφέλιμης, έννομης κατοχυρωμένης δημοκρατικής τάξης, και για αυτό και επιθυμούμε ολοσχερώς και καθολικώς άμεσα, να προσέλθουμε στις κάλπες. Ώστε επιτέλους, να ακουστεί η καθάρια λαϊκή ετυμηγορία, της μαζικής πλειοψηφίας της κοινής γνώμης, σε ένα παλλαϊκό δημοψήφισμα διαμαρτυρίας, για το συγκεκριμένο ζήτημα, που μας αφορά όλους μας. Όμως, η πλήρης αντίθεση, το άκρων άωτο της παραφροσύνης, της επιλεκτικής τους και άκρως μεροληπτικής συμφεροντολογικής τους δημοκρατικής αντιλήψεως, και καλύψεως εν τάχει, του ότι κινούνται πολιτικώς εννοώ, όπως τους συμφέρει, ασφαλώς βολεύει, και εξυπηρετεί, κατά το δοκούν τους, αμιγώς ιδιοτελέστατα, δεσμεύσεις και επιταγές εξαργυρώνουνε. Παράλληλα, ευκόλως προανήγγειλαν δημοψήφισμα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι, μπορούσαν να εκμαιεύσουν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, όπως, εάν επιθυμούμε να πληρώνουμε τους δυσβάστακτους τοκογλυφικούς φόρους του μνημονίου; Το καλοκαίρι του 2015, τότε, μόλις είχε ανέλθει στην φανταχτερή εξουσία, ενώ ακόμη, ο πολύς ανυποψίαστος κόσμος, ζαλισμένος από το αναρίθμητα παραμύθια που τους πουλούσε με το τσουβάλι, δεν είχε αντιληφθεί επί της ουσίας, περί τίνος λαοπλάνου και αμιγώς λαϊκιστή επρόκειτο. Εξ αρχής, λες και υπήρχε περίπτωση, κανένας σύγχρονος φραγκολεβαντίνος τοις πάσι, νεοέλληνας εννοώ, αλλά υπό καμία έννοια, συνειδητοποιημένος Ορθόδοξος Ρωμιός της Ανατολής, από όλους αυτούς που πάτησαν την μπανανόφλουδα που τους έριξε κατάμουτρα ο λαϊκιστής Τσίπρας, με τον επίσης πατριδοκάπηλο και αμιγώς καιροσκόπο Καμμένο, να δήλωνε πως Ναι, θέλω να πληρώνω. Περαιτέρω, ευκόλως το πραγματοποίησε τότε, το προκαθορισμένο δημοψήφισμα, που ασφαλώς τον σύμφερε πολλαπλώς, λαϊκίζοντας ως είθισται ανερυθριάστως ο Τσίπρας, και εμφανώς το λαϊκίστικο υποτίθεται πάντοτε αντιστασιακό ΌΧΙ, το μετέτρεψε σε καθεστωτικό ΝΑΙ, εν μία νυκτί.

Εν τω μεταξύ όμως, για το θέμα της Μακεδονίας μας, το κάνει στην κυριολεξία γαργάρα, αποσιωπώντας το επιδεικτικώς, φαίνεται, πως για αυτούς με τις επιλεκτικές τους ευαισθησίες, εδώ δεν υπάρχει καμία λαϊκή ετυμηγορία, και ας κατέβηκαν στα πεζοδρόμια χιλιάδες κόσμου, ώστε να διαμαρτυρηθούνε και διατρανώσουνε και εν πολλοίς, για το διαχρονικό δίκιο τους. Μη θέλοντας να αντιληφθούνε, και αυτό διότι, δεν τους συμφέρει στην διαχρονικώς πάντοτε αντεθνική ιδεοληψία τους, την αμιγώς διεθνιστική, και εθνομηδενιστική, να τους περάσουνε ένα ξεκάθαρο μήνυμα, όσο και εάν εθελοτυφλώντας περιττά, προσπαθούνε ποικιλοτρόπως μέσω της πλαγίας οδού, να το προσπεράσουνε, και αποκρύψουνε εν συνεχεία, πως δεν πουλάμε τα πρωτοτόκια μας, έναντι κανενός πινακίου φακής. Επομένως, φοβάται η προσωρινή κυβέρνηση, και τρέμει στην κυριολεξία, στην ιδέα και μόνο, να αντικρίσει την πλειοψηφούσα δημοκρατική γνώμη του Ελληνικού λαού, διότι κατευθείαν, θα εκπέσει θέλοντας και μη, από τον ψεύτικο θρόνο του, μόλις σε βραχύ χρονικό διάστημα, για αυτό και δεν τολμάει. Επειδή, ποτέ των ποτών, η ακροαριστερή συνιστώσα, εν ολίγοις, αριστερή τρομοκρατία του Σύριζα, με ότι αυτό παράλογο τους συνοδεύει, έλκοντας την επιμέρους καταγωγή τους, από τα τρομοκρατικά και αναρχικά εν πολλοίς Εξάρχεια, που ανέκαθεν τον υπονόμευε τον θεσμό της αστικής νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά απεναντίας από την άλλη πλευρά, υπήρξε πάντοτε υπέρμαχη του ερυθρού τρόμου, μέσω της ανελεύθερης και εν τέλει, αντιδημοκρατικής λαοκρατίας τους, δεν την υπερασπίστηκε επί της ουσίας. Διαχρονικώς, η αριστερά γενικώς, απλώς εργαζότανε λαϊκίστικα ως είθισται, αφειδώλευτα, στα λόγια τα ανέξοδα, τα φλύαρα, τα παχιά, τα κούφια, τα χωρίς σοβαρής ουσίας, όσο για σοβαρό πολιτικό αντίκρισμα, ούτε λόγος να γίνεται, επί τους ουσίας που λέμε, των λύσεων των προβλημάτων, εκεί σφύριζε, τύρβαζε εντελώς αδιάφορά, στείρα, με πολιτικό λόγο εναρμονισμένου στου ποδαριού την βόλεψη που λέμε, κόβοντας αναριθμήτως επιταγές ακάλυπτες, δίχως σοβαρή ουσία, μόνο και μόνο για να αποσπάσει τις πολύτιμες εντυπώσεις, μέσω των διαμαντένιων ψήφων, που μονομερώς ευελπιστούσε. Ενώ μετέπειτα, κατόπιν πουλούσε τρέλα και κορδέλα, μετεκλογικώς, δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις, ξεχνώντας πολλαπλώς τις αναρίθμητες προεκλογικές δεσμεύσεις της, τα χρησιμοποιούσε ώστε να αποσπάσει τις ψήφους, των πολλών αδαώς εν πολλοίς, ανυποψίαστων και ανιστόρητων ψηφοφόρων, που δυστυχώς εμπλέκονται στον χώρο της πολιτικής, ως φαύλος εκδικητικός κύκλος εκατέρωθεν, και σας πληροφορώ πως μόνο ζημιώνουνε την χώρα μας, είτε ηθελημένα, είτε αθέλητα.

Διότι, διακυβεύονται τα διαχρονικά Ιερά και Όσια της Ελληνικής μας φυλής, και αυτοσυνειδησίας, τώρα, όποιος προσπαθεί εντέχνως, πως δήθεν δεν ευσταθεί αυτό το γεγονός, ενώ εν συνεχεία, ότι υπερβολικά τα γράφουμε εμείς όλα αυτά, οι λεγόμενοι γραφικοί φασίστες κατά την σταλινική και αμιγώς μπολσεβίκικη ορολογία, έτσι απλά εθελοτυφλεί. Σας προκαλώ, και στην τελική ανάλυση, εάν συζητήσετε και περισσότερο μαζί του, θα διακρίνετε εμφανείς τάσεις Εθνικής μειοδοσίας, εν ολίγοις εθνομηδενιστικής χροιάς, στην κυριολεξία, πράγματι, τορπιλίζει συθέμελα, τα ίδια τα θεμέλια της πατρίδας μας, αυτή η τόσο αντεθνική κυβέρνηση του Σύριζα με τον Καμένο που μας κυβερνά εμφανώς αντιδημοκρατικά, και εν πολλοίς αυταρχικά, με δεχόμενοι τις ειρηνικές διαμαρτυρίες. Απεναντίας από την άλλη, και όχι σαν τους ομοϊδεάτες τους, υποστηριχτές της ακροαριστερής κυβερνήσεως της χώρας μας, που την λυμαίνονται ασφαλώς μειοψηφικά, ότι η Μακεδονία μας, είναι Ελληνική, και δεν πωλείται. Διότι την αγόρασε εσαεί, ο ίδιος ο Θεάνθρωπος και Σταυρωθέντας, όπως επίσης και Αναστημένος Χριστός, μέσω του αποστόλου των Εθνών του, του Αγίου Μεγίστου Παύλου, το στόμα του Χριστού δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, και για αυτό ήρθε άλλωστε και κήρυξε το Θεόπνευστο ευαγγέλιο του, τον Θείο λόγο του, στην διαχρονική Ελληνική Μακεδονία, κατόπιν του οράματος που αντίκρισε στον ύπνο του, όταν εγκαταβιούσε στην Τρώάδα. Εν τάχει, ότι ένας Έλληνας Μακεδόνας καβαλάρης, τον προέτρεπε να επισκεφθεί επειγόντως και την γη της Ελληνικής Μακεδονίας μας, ώστε να την κηρύξει- δροσίσει-ποτίσει πνευματικώς εννοώ, από την τόσο άνυδρη ειδωλολατρική γη που κυλιότανε. Παράλληλα, με επικεφαλής τον εκάστοτε τοπικό Σεβάσμιο Μητροπολίτη, σηκώνοντας του δικό τους ο καθείς, λάβαρο της Εθνικής μας επαναστάσεως, απευθυνόμενα κυρίως, όλα αυτά τα εξαγριωμένα πλήθη, προς την τόσο αριστερή, αλλά με δεξιές τσέπες, ασφαλώς καπιταλιστικής προσεγγίσεως, ανθελληνική κυβέρνηση μας, του Σύριζα με τον εν πολλοίς πατριδοκάπηλο Καμμένο, συμπλέοντας εν πολλοίς, με τα τρομοκρατικά Εξάρχεια, που μας κυβερνά εντελώς μειοδοτικά, προδοτικά, εθνομηδενιστικά, αυταρχικά, ισοπεδωτικά, λαϊκίστικα, και εμφανώς καιροσκοπικά. Εν τέλει, την χειρότερη κυβέρνηση και με διαφορά, που αντίκρισε ποτέ αυτός ο τόπος, προσπαθώντας μία ανύπαρκτη μειοψηφία, αμιγώς ανθελληνικά, να επιβάλλει την εκάστοτε ανθελληνική πεποίθηση της, και διεθνιστική αρρωστημένη φαντασία της, εις βάρος των πολλών, που εμφανώς στο μέλλον θα καταδικάζει με την απόφαση της αυτή, την ασφαλώς επιζήμια για την τόπο μας, την επικείμενη ύπαρξη της πατρίδα μας της Ορθόδοξης Ελλάδας, με ορατούς κινδύνους ακρωτηριασμού της, επειδή όταν παραχωρείς το όνομα εκ πρώτης, κατόπιν θέλοντας και μη, ακολουθεί μετέπειτα και το έδαφος, με εμφανέστατες προθέσεις αλυτρωτισμού. 

Επιπροσθέτως, βέβαια, όπως πάντοτε ο ευκολόπιστος λαός, και μωροφιλόδοξος εν πολλοίς, το λεγόμενο εκλογικό σώμα, το οποίο ανέκαθεν ως είθισται, ανέβαζε και κατέβαζε ευκόλως κυβερνήσεις, με ένα και μόνο νεύμα, των υποτίθεται πάντοτε δημοσιογράφων ταγών. Εν γένει, μεγαλοκαναλαρχών, αναλόγως, το πώς θα του το διαφημίσουνε και ασφαλώς πλασάρουνε, τα πλήρως ελεγχόμενα και προπαγανδιστικά, αμιγώς διεφθαρμένα, και εν συνεχεία κατευθυνόμενα καθεστωτικά, και εν πολλοίς συστημικά υπερχρεωμένα δημοσιογραφικά κανάλια, του τύπου mega και των πολλαπλών συν αυτών. Έτσι, με πολλή ελαφρά την καρδία, έβγαλαν τις κουκούλες, από τα θλιβερά πρόσωπα τους, αφήνοντας τες προσωρινώς, σπασμωδικώς, εν ολίγοις, τις τρομοκρατικές αναρχικές μολότοφ, άλλωστε, σε ποιον να τις εκτοξεύσουνε τώρα, στους άκρως καθεστωτικούς εαυτούς τους;  Μέσω, των αναρίθμητων δήθεν επαναστατών του Σύριζα, και τους τοποθέτησαν να στρογγυλοκαθίσουνε στις εν πολλοίς, πλουσιοπάροχες αναπαυτικές πολυθρόνες, τις αμιγώς καθεστωτικές, του Προεδρικού Μεγάρου, και εμφανώς τα εθνομηδενιστικά αποκρουστικά και κατάπτυστα αποτελέσματα αυτής της θλιβερής επιλογής σας, τα διακρίνετε στην τόσο γκρίζα και ζοφερή, αποπνιχτική καθημερινότητα σας. Περαιτέρω, είτε μέσω των αναρίθμητων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, που πλημμύρισαν την χώρα μας, από την μία άκρη της μέχρι την άλλη, και μας κατάντησαν στην κυριολεξία ξένους στον ίδιο μας τον τόπο, βαφτίζοντας τους όλους, μα όλους, δίχως καμία απολύτως διάκριση, πρόσφυγες, με το πρόσχημα πως είναι καημένοι και κυνηγημένοι άνθρωποι. Υπενθύμιση όμως, εις βάρος της εκάστοτε ημετέρας τοπικής κοινωνίας, που πλέον βρίσκεται στα όρια της, της απογνώσεως μας, και του θλιβερού αδιεξόδου της, με ότι αυτό δυσάρεστο επακόλουθο θα προκύψει, και ασφαλώς συνεπάγεται, ώστε πλέον φοβάται να εξέλθει από την οικεία της. Διότι η ανεξέλεγκτή εγκληματικότητα, που μας την μετέφεραν από τις υποανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες τους, έχει χτυπήσει κόκκινο, από όλους αυτούς τους παράνομους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες, που μας τους κουβάλησαν, εντελώς παρανόμως και εν πολλοίς βιαίως και αυθαιρέτως, χωρίς ποτέ τους όμως, να εισέλθουνε στην περαιτέρω διαδικασία, να μας ρωτήσουνε, εάν τους επιθυμούμε, να συγκατοικήσουμε μαζί με τους αλλοθρήσκους και αλλοφύλους παρανόμως εισελθόντες στην χώρας μας μουσουλμάνους. Επομένως, λάθη επί λαθών, του εκλογικού σώματος, όταν παραχώρησαν δίχως καμία σοβαρή μέριμνα, την πολύτιμη ψήφο τους, εν ολίγοις, είναι όπως η εκάστοτε τιμή της γυναικός, που θα πρέπει να την προστατεύει, αλλά και περιφρουρεί, ως κόρη οφθαλμού, και να μην παραχωρεί ευκόλως, στο οποιονδήποτε περαστικό εραστή της. Το ίδιο πράττει και το επιπόλαιο και εν πολλοίς υστερόβουλο εκλογικό σώμα, στον λαϊκιστή και εν τέλει εθνομηδενιστή Τσίπρα, μαζί με τον έτερο καππαδόκη του, στην συμμορία που εγκαθίδρυσαν, στην καταστροφή της πατρίδα μας, στον επίσης λαϊκιστή και πατριδοκάπηλο, αμιγώς καιροσκόπο Καμμένο.


Εν κατακλείδι, με το επιχείρημα στο να μην πληρώνει τον Ένφια, και πως μέσα σε μία νύχτα, θα έσκιζε το απεχθές μνημόνιο, φαίνεται ξεκάθαρα δυστυχώς, πως μέχρι εκεί φτάνουνε οι εκάστοτε διανοητικές διαδρομές, πνευματικές κεραίες. Εν ολίγοις, εντελώς μειωμένης διορατικότητας, αυτών που τους ψήφισαν, ασφαλώς περιορισμένης εμβελείας πολιτικού εύρους, και σήμερα δυστυχώς, όλοι εμείς, αυτές τις αναρίθμητες παθογένειες, ερχόμαστε αντιμέτωποι ενώπιον ενωπίω, τα δικά τους εσκεμμένα λάθη πληρώνουμε, όπως επίσης, στο να προσπαθούμε ματαίως, να συμμαζέψουμε όσο φυσικά είναι ανθρώπινα επιτρεπτό, τα ασυμμάζευτα, βγάζοντας τα λαρύγγια τους, στις αναρίθμητες πλατείες, για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Εν τέλει, το διαχρονικό δίκιο μας, ότι η Μακεδονία μας ανήκει εξολοκλήρου, ήταν, είναι και θα παραμείνει για πάντα Ελληνική, ως εκ τούτου δεν την πουλάμε, δεν την βγάζουμε σε δημοπρασία, ούτε και ασφαλώς τους εκποιούμε ποικιλοτρόπως, όμως στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα. Ένα εκλογικό σώμα, που ανέκαθεν άγοντας και φέρονταν, κατά το αμιγώς ιδιοτελέστατο δοκούν του, ότι ενδιαφερότανε ως είθισται, για το πώς να βολευτεί κατά κόρον ο ίδιος ή η ίδια, μετέπειτα τα παιδιά του, και εν συνεχεία τα εγγόνια του, και ου το καθεξής, ενώ από πίσω τους ακολουθούνε σαν γάγγραινα και οι λεγόμενοι παρατρεχάμενοι ιουδαίοι, οι εγγύτεροι συγγενείς τους, στο καλοβολεμένο σίγουρο και ασφαλές, οκνηρότατο πλουσιοπάροχο δημόσιο στρατό. Επί της ουσίας, την πατρίδα ανέκαθεν, την τοποθετούσε στην εντελώς τελευταία σειρά των αμιγώς ιδιοτελέστατων προτεραιοτήτων του, ως ουραγό, μετατρέποντας την σε παρτίδα, ενός κόσμου πολιτικά αδιάφορου, μη αρτιμελή, επιδερμικού, επιφανειακού, περιστασιακού, ανεμικού προσανατολισμού, αυτό που λέμε στην απλή καθομιλουμένη της φανταχτερής ώρας, αλλά και της άκρως βολεμένης στιγμής. Εν τέλει, με εκάστοτε ιδεολογία της μάσας, της πλάκας εν πολλοίς, όσο για την ουσία του εκάστοτε προβλήματος όμως, στο δια ταύτα, της λύσεως, εκεί εμφανώς περί άλλων τυρβάζει και εμφανώς αδιαφορεί, ως αγράμματος και εν μέρει, ανιστόρητος ανέκαθεν που υπήρξε. Επομένως, ας πρόσεχε, όταν στο δια ταύτα, φαρδιά πλατιά, τους την παραχώρησαν την χώρα μας, λόγω της δημοκρατικής οδού, [τρομάρα τους,] στους προστάτες και σίγουρα υπερασπιστών, αυτών που έκαψαν, και δολοφόνησαν εντελώς αναιτίως, τους ανυπεράσπιστους εργαζόμενους στην τράπεζα της Μαρφίν. Έτσι λοιπόν, σήμερα μείναμε κάποιοι, στο να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε κάποιες βολεμένες συνειδήσεις, ώστε να μην παραδώσουμε την χρήση του Ονόματος, της διαχρονικής Ελληνικής Μακεδονίας μας, στους εχθρικούς βόρειος σλάβους γείτονες μας, τους αμιγώς παραχαράκτες, και εμφανώς σφετεριστές, ανιστόρητους ή στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθείς, διαστρεβλωτές Σλάβους Σκοπιανούς.

Όσον αφορά τώρα, για το συλλαλητήριο που διεξήχθη στην παρακείμενη μου Πέλλα, δεν μπορώ να ισχυριστώ πως ικανοποιήθηκα απολύτως, από την εμφανέστατη μειωμένη προσέλευση του κόσμου, διακρίνοντας πλήθη, μόνο έμπροσθεν και πέριξ τους αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, περίπου των 4.000 διαδηλωτών. Διότι ο κόσμος που προτίμησε να πορευθεί, συμπτυχθεί, προς το σημείο της διαμαρτυρίας, δεν νομίζω πως υπήρξε ικανοποιητικός. Παράλληλα, άκουσα τους Δημάρχους της ΝΔ, των Γιαννιτσών, τον Κύριο Στάγκο, όπως επίσης, και τον Δήμαρχο Μενεμένης τον Κύριο Κυρίζογλου, να μονολογούνε ανερυθρίαστα, χωρίς όμως να πράξουνε την κατεξοχήν γόνιμη ως είθισται, με διάθεση καμίας απολύτως ωφέλιμης αυτοκριτικής, το για ποιον λόγο, φτάσαμε στο τόσο θλιβερό και απελπιστικό σημείο, του τέλματος και του αδιεξόδου, ώστε σήμερα, ο απανταχού Ελληνισμός, να βρίσκεται εγκλωβισμένος στην γωνία, με την πλάτη στον τοίχο, εμφανώς αμυνόμενος. Επιπροσθέτως, αλγεινή εντύπωση που προκάλεσε, ιδίως ο Δήμαρχος Μενεμένης, όταν προσπάθησε να μας περάσει ασφαλώς μεροληπτικώς, υπονομεύοντας τις διαχρονικές νοητικές μας διαδρομές, πως η θαρραλέα και κραταιά ΝΔ, κατά αυτόν πάντοτε, πλαγίως ασφαλώς το πέρασε, εμμέσως πλην σαφώς, με τις αρρωστημένες φαντασίες του, ή τις βολεμένες συνειδήσεις, έτερον εκάτερον όμως είναι αυτό, υπερασπίζεται τα δίκαια του Ελληνισμού. Απεναντίας από την άλλη, κάτ εμέ, η φοβική και θρασύδειλη ανέκαθεν ΝΔ, εν πολλοίς, μαριονέτα-πειθήνιο όργανο της Αμερικανικής Πρεσβείας των Αθηνών, ότι εν ολίγοις, όλα τα έπραξε τέλεια, και αγγελικά πλασμένα μονομερώς. Φτάνοντας μέχρι και του προκλητικού σημείου, να εκθειάζει και τον Καραμανλή τον νεότερο, για αυτό και τον εξυμνούσε ποικιλοτρόπως, πως έβαλε ΌΧΙ-ΒΈΤΟ, στο Βουκουρέστι το 2008, ώστε να μην εισέλθουνε οι Σλάβοι-Σκοπιανοί στο ΝΆΤΟ, με την χρήση του Ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας μας. Δυστυχώς Κύριε Κυρίζογλου αλλά εκτίθεστε ποικιλοτρόπως, ανεπανόρθωτα, παρόλο τον σεβασμό και την εκτίμηση που σας είχα πρότερα, βέβαια με τις λανθασμένες τοποθετήσεις του, κάπως καταλάγιασε η ορμή του ενθουσιασμού μου, προς το πρόσωπο του. 

Αφενός μεν, διότι δεν με ικανοποίησε διόλου, η πολιτική του ομιλία που εκπόνησε, σαν να ομιλούσε σε ακροατήριο της ΝΔ, μη κρατώντας ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα, και με εμφανή σημάδια επιλεκτικής μνήμης, συμφέρουσας ως είθισται. Αφετέρου δε, επειδή προσφάτως, ως Πρόεδρος όλων των Δημάρχων της Περιφέρειας Κεντρικής Θεσσαλονίκης, επισκεφθήκατε κατόπιν της παραινέσεως του Δημάρχου μας, Χαλκηδόνας, του Κυρίου Τσουκνιδά, το τοπικό μας Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στον τόπο μου τα Κουφάλια, και παρέδωσε στις σεβαστές καλόγριες, κάποιες ποσότητες φρούτων και εν πολλοίς εύγε τους. Αυτό όμως, δεν τον απαλλάσσει καθόλου, από τα μεροληπτικά σφάλματα πολιτικής αμετροέπειας, που διέπραξε στην ομιλία του στην Πέλλα, φρονώ πως, υπήρξε πάρα πολύ άστοχος στις τοποθετήσεις του, εν μέρει, κατώτερος του αναμενομένου. Άλλωστε φαινότανε ξεκάθαρα, ότι ο πολιτικός του εμπαθέστατος, αλλά και εν πολλοίς, μεροληπτικός οπαδισμός του, δεν του επιτρέπει, να αντικρίσει την ανόθευτη και κρυστάλλινη αλήθεια κατάματα. Εν τούτοις, πως το Βέτο, το όχι, δεν το έβαλε για το όνομα, αυτό το παραχώρησε εξ αρχής, αλλά για το πρόθεμα, στο δια ταύτα, στο να ονομάζονται είτε Βόρεια, είτε άνω, ή και νέα, αλλά πάντοτε με την Ελληνική λέξη της διαχρονικής Μακεδονίας μας. Εν ολίγοις, το όνομα της Μακεδονίας μας, Κύριε Κυρίζογλου που προσπαθούσατε οπωσδήποτε, να μας πείσετε πως το κόμμα σας, η ΝΔ δεν το παραχωρεί, και εν τέλει, υπερασπίζεστε τα διαχρονικά δίκαια του Ελληνισμού, νομίζω πως ματαίως εκλιπαρούσατε στο να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα, αγωνιούσατε αδίκως. Ως εκ τούτου, να σας ενθυμίσω την αμίμητο φράση, με το η Κύπρος κείταιν Μακράν του 1974, όταν εμφανώς μειοδοτικώς, ανερυθριάστως, το ομολογούσε ο δήθεν, αλλά και προκλητικά ως γνωστών, προβεβλημένος σας και ασφαλώς επιφανής μονομερώς Εθνάρχης σας, της πλάκας όμως, ο άλλος Καραμανλής ο Πρεσβύτερος. Τα ίδια ολισθήματα έπραττε όμως, και ο νεότερος ανιψιός του μετέπειτα, εις βάρος πάντοτε, του Ελληνισμού της Μακεδονίας αυτήν την φορά, εναργέστατε δυστυχώς, όταν παραχώρησε φαρδιά πλατιά, με γεωγραφικό προσδιορισμό, έναντι χρήσης όλων, το όνομα της Μακεδονίας μας, απλώς, το πρόβλημα του ήτανε, πως δεν δεχότανε να το μονοπωλούνε διαρκώς μόνο οι Σκοπιανοί, αλλά από κοινού, στην μέση που λέμε, και εμείς και αυτοί, βόρεια και νότια Μακεδονία ως Σολωμόντια λύση.

Εν συνεχεία, ακούστηκε για πολλοστή φορά, και μία επιπρόσθετη επιμέρους ανακρίβεια, εν μέρει υπερβολή, ότι δηλαδή, ο παρακείμενος Δήμος Χαλκηδόνας, συμπαραστέκεται ολοψύχως στο συλλαλητήριο, μέσω του Δήμαρχο τους, του Κύριο Ιωάννη Τσουκνιδά. Υποτονικά βέβαια, χλιαρά και για το λεγόμενο θεαθήναι, αλλά και των πολλαπλών στείρων εντυπώσεων και μόνο, επειδή η μοναδική προσπάθεια στο να εμψυχωθεί ο κόσμος των Κουφαλίων, αλλά και των παρακείμενων περιοχών, για να πλαισιώσει τους κόλπους του συλλαλητηρίου, υπήρξε ότι, μόλις παραμονή της εκδηλώσεως, να εκδώσει μία άνευρη ανακοίνωση, το γραφείο τύπου του Δημάρχου, ώστε να εξέλθει από την υποχρέωση, αλλά και αγγαρεία εν ολίγοις. Τώρα, κατ εμέ πάντοτε, αλλά δεν πείθομαι για το εύστοχο της προσπάθειας, που συνεχώς το εκάστοτε ποτήρι, θέλοντας και μη, αλλά το βλέπω διαρκώς μισώ άδειο, ότι και καλά, υποτίθεται, πως συμπαραστέκεται ο Δήμος Χαλκηδόνας στο Συλλαλητήριο διαμαρτυρίας που θα διεξαχθεί στην Πέλλα, ως εκεί, τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Προσωπικώς εμένα δεν με ικανοποιεί, έπρεπε όλος ο Δήμος Χαλκηδόνας, να γεμίσει με αναρίθμητες αφίσες στους δρόμους, ότι επιβάλλεται, είμαστε υποχρεωμένοι, όλοι να είμαστε εκεί, στις Εθνικές επάλξεις του αγώνος, στην γενέτειρα πόλη του Έλλην Στρατηλάτη του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παρακείμενη μας Πέλλα. Παράλληλα, αυτοκίνητα με μεγάφωνα της Δημαρχίας, να πηγαινοέρχονται στο ενημερώνουνε γειτονιά προς γειτονιά, ολημερίς για την πραγματοποίηση αλλά και υλοποίηση του συλλαλητηρίου, όπως επίσης, και τα μεγάφωνα του Δημαρχείου, να μην σωπαίνουνε καθόλου, μόνο έτσι θα πίστευα πως πράγματι ο Δήμος, επιθυμεί εγκαρδίως την επιτυχία του συλλαλητηρίου, επομένως, όλα τα άλλα τα ακούω εκ του ασφαλούς και ασφαλώς περιττά.

Για επίλογο, θα πρότεινα στο τέλος της εκδηλώσεως, κάτι σίγουρα το πρωτοποριακό, αντισυστημικό, αντισυμβατικό, μη ελεγχόμενο, αλλά και εν πολλοίς, υποτίθεται πάντοτε, πολικά μη ορθολογικό και πλεύσιμο λογικής, κατά τους πολλούς ως είθισται, που ανέκαθεν εμφορούνταν αμιγώς, από εύκολα συνθήματα στους τοίχους, και σίγουρα τις προκλητικά προβεβλημένες τους μονομερώς όπως πάντοτε, τις λεγόμενες πλουσιοπάροχες ιδιοτελέστατες δημοκρατικές τους ταμπέλες, τις τοποθετούσανε σε περίοπτη θέση εκάστοτε. Εν ολίγοις, να αποκαλύπταμε-φανερώναμε περίτρανα, έστω και ελάχιστα από τα εναπομείναντα ψήγματα, που πλέον λόγω της αμείλικτης φθορά του χρόνου, που παρήλθε εμφανώς, αλλά και περαιτέρω, αυτά που μας πλέον μας έχουνε απομείνει, και κανονικώς θα έπρεπε να τα προστατεύαμε ως κόρη οφθαλμού, και να μην τα αποκρύπταμε ιδιοτελέστατα, λόγω των πολιτικών τους σκοπιμοτήτων, μέσω της απαγορευμένης Ελληνικής μας ιστορίας. Εν μέρει, ώστε να μαθαίναμε μέσα από τα τόσο πρόσφατα λάθη μας, ώστε να μην τα ξαναπράξουμε, διότι λαός που αγνοεί εσκεμμένος την μνήμη του, ως ανιστόρητος ως είθισται, τότε είναι δυστυχώς, θέμα χρόνου να την ξαναζήσει, λόγω ασφαλώς ιστορικής άγνοιας. Αφενός μεν, αυτό όμως για να πραγματοποιηθεί, θα έπρεπε να αποφασίζαμε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, σε όποιον βαθμό αρμόζει έκαστος στον καθένα, ότι είμαστε διατεθειμένοι, αλλά κυρίως πρόθυμοι, ώστε να συγκρουστούμε με τα συμφεροντολογικά μας εγώ, ώστε επιτέλους να αντικρίσουμε την ωμή και ασφαλώς σκληρή αλήθεια κατάματα, δίχως επιπρόσθετες φοβικές υπεκφυγές. Αφετέρου δε, πώς να ομολογήσεις, ευθέως και εμφανώς ευθαρσώς, ειλικρινώς, χωρίς να προκαλέσεις επιπρόσθετα πολιτικά εγκεφαλικά επεισόδια, ότι το προδοτικό καλοκαίρι του 1974, κάποια λιγοστά νεαρά και ξεχασμένα Ελληνόπουλα, 1200 στον αριθμό, που έτυχε και υπηρετούσανε την στρατιωτική τους θητεία στην Κύπρο, της ΕΛΔΥΚ. Όπως επίσης, και της Α Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη, 350 στον αριθμό και αυτοί, που μεταφέρθηκαν νυχτερινές ώρες, κακήν κακώς, μέσω αναρίθμητων βασάνων και θυσιών, πολλαπλών αντίξοων συνθηκών, στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, βραδινές ώρες, στις 21 του Ιούλη του 1974, αεροπορικώς, εν γένει, υπήρξε αποστολή αυτοκτονίας στην κυριολεξία. Εν τέλει, αμφότερες και οι δύο αυτές Ηρωικές μας Ελληνικές Στρατιωτικές μονάδες, έσωσαν την τιμή, αλλά και την αξιοπρέπεια, Εθνική ακεραιότητα, υπερηφάνεια εν ολίγοις, της σημερινής εν πολλοίς, προδομένης και καταχρεωμένης μεταπολιτευτικής Ελλάδας;

Τραγική παράληψη μου θα ήτανε, στο να μην αναγνωρίσω και τους Ηρωικούς υψηλόβαθμους Ελλαδίτες Αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς, αλλά και τους απλούς Κύπριους φαντάρους, που υπηρετούσανε στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου, υπό τις διαταγές των Ελλαδιτών Αξιωματικών τους, ενώ παρόλες τις τραγικές συνθήκες που αποκόμισαν, πολεμούσανε τους Τούρκους στην πρώτη γραμμή του μετώπου, σαν πληγωμένα λιοντάρια. Παράλληλα, εκείνη την τόσο καθοριστική και νευραλγική χρονική περίοδο που αναφερόμαστε όμως, άλλωστε μας επηρέασε άμεσα στις επικείμενες εξελίξεις της χώρας μας, οι εδώ πέρα ημέτερες πολιτικές δυνάμεις, μέσω των αναρίθμητων πολιτικάντηδων που πλέον λυμαίνονταν την χώρα, βρίσκοντας πεδίον δόξης λαμπρό και μη, των λεγομένων αναρίθμητων κομματόσκυλων τους. Εν τούτοις, κρύβονταν μέσα στα εκλογικά τους γραφεία, τα νεοσύστατα, ώστε να μην πολεμήσουνε, εν ολίγοις κρυβόντουσαν, ότι δήθεν αποκατέστησαν την υποτιθέμενη Δημοκρατία, ναι, αυτά που μόλις είχανε ανοίξει μετά από 7 χρόνια, στερήσεως των πολλαπλών τους και εν πολλοίς, πλουσιοπάροχων επιδομάτων τους, αλλά και προνομίων που κατείχανε αφειδώλευτα. Κανονικώς εάν σεβόμασταν την Εθνική μας μνήμη, αλλά και παρακαταθήκη, θα έπρεπε να καλούσανε οι διοργανωτές, τους Τρείς βετεράνους στρατιώτες Πολεμιστές, της Ηρωικής ΕΛΔΎΚ του 1974, που κοσμούνε με την παρουσία τους την περιοχή μας, τους μπαρουτοκαπνισμένους εν πολλοίς, από την γενέτειρα της Πέλλας, ώστε επιτέλους, έστω και αργά, να τους αναγνώριζε ο πολύς κόσμος τις θυσίες τους, και ασφαλώς να εισέπρατταν ένα ζεστό χειροκρότημα, που άλλωστε το άξιζαν πολλαπλώς. Εν τάχει, θεωρούνταν το ελάχιστο που μπορούσε να κάνει ένα εντελώς ανιστόρητο κοινό, προς αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους, που είδανε πολλά, και ασφαλώς έζησαν τραγικές καταστάσεις, εμπόλεμες παρακαλώ, που κανείς άνθρωπος στον κόσμο, δεν θα επιθυμούσε τραγικές εν πολλοίς, ώστε να την ζήσει.

Επιπροσθέτως, έπρεπε και επιβαλλότανε, στο να ανέβαιναν επάνω στην εξέδρα, ως τιμής ένεκεν, ώστε επιτέλους, έστω και αργά, ετεροχρονισμένα, πάρα πολύ καθυστερημένα, στο τέλος του βίου τους, στο να υπάρξει και κάποια υποτυπώδης αναγνώριση, και Εθνική δικαίωση, αλλά και αποκατάσταση ήθους εν πολλοίς, μέσω των αναρίθμητων δυσκολιών που αποκόμισαν, με την ενασχόληση τους, από τον βίαιο πόλεμο που ενεπλάκησαν θέλοντας και μη, αναρίθμητων κόπων και βασάνων τους, αλλά και θυσιών, που υπέστησαν για την υπεράσπιση της Πατρίδα μας. Διότι αυτοί, οι εντελώς άγνωστοι κατά την κοινή πλειοψηφία, που έχει μάθει ανέκαθεν να αναγνωρίζει, μόνο όποιους φανταχτερούς και επιφανείς τους βολεύει και εξυπηρετεί, ένθεν εκείθεν, σε κάποια υποτίθεται πάντοτε δημοκρατική καρέκλα του δημοσίου. Εξ αρχής σας ομιλώ, για τους Έλληνες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, του τραγικού και προδομένου, όμως απεναντίας από την άλλη, και τόσο ηρωικού 1974, κλεισμένοι και εμφανώς απομονωμένοι φοβικά, μέσα στο περιθωριοποιημένο καβούκι τους, μη επιτρέποντας τους, να ομολογήσουνε ευθέως, το πόσα αναρίθμητα μαρτύρια, βασανιστήρια υπέστησαν ποικιλοτρόπως, για την σωτηρία της Ελληνικής Κύπρου μας. Εν τω μεταξύ, από ένα άκρως βολεμένο ιδιοτελέστατο πολιτικό διεφθαρμένο σύστημα, της λεγομένης μεταπολιτεύσεως, επειδή υπήρξανε επί έναν ολόκληρο μήνα, στην πρώτη γραμμή του πολέμου, ερχόμενοι πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, άλλωστε αναρίθμητοι Ήρωες συστρατιώτες τους, άφησαν τα δροσερά 20χρονα νιάτα τους, 107 στον αριθμό, μέσα στα ορύγματα του Ηρωικού Στρατοπέδου τους ΕΛΔΥΚ, και σήμερα, πολλοί από αυτούς εν πολλοίς ξεχασμένους, προδομένους, αλλά και εντελώς άγνωστους Ήρωες, βρίσκονται τα οστά τους στα Στρατιωτικά Κοιμητήρια της Λακατάμιας παρακείμενα της Λευκωσίας. Εν ταύτα, το τριήμερο της μάχης, από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου τους1974, όταν προκλητικά η δημοκρατική πλέον Αθήνα, από τις 23 του Ιούλη παρακαλώ υπήρξε στην εξουσία, κώφευε στις σπαρακτικές εγκλήσεις τους, για άμεση βοήθεια στρατευμάτων, επεμβάσεων, ώστε να κατορθώσουνε, έστω να απεγκλωβιστούνε από τα μπαρουτοκαπνισμένα όρυγμα τους, τουλάχιστον αξιοπρεπώς, μέσω του Ηρωικού Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ. Παρόλο που οι πάνοπλοι και αναρίθμητοι Τούρκοι, κυρίως από αέρος, αλλά από όλες τις χερσαίες πλευρές του, το είχανε εγκλωβίσει ποικίλα και το κυρίεψαν ασφυκτικά εν πολλοίς. Εν ολίγοις, η δημοκρατική κυβέρνηση, δήθεν της Εθνικής Ενότητας, με επικεφαλής τους, τον υποτίθεται Εθνάρχη Καραμανλή τον Πρεσβύτερο, αλλά και Υπουργό Εθνικής Αμύνης, τον Ευάγγελο Αβέρωφ Τοσίτσα, αυτόν τον αποκάλεσαν ευπατρίδη κατά την δημοκρατική ορολογία ως είθισται, που όποιον επιθυμεί τον ανεβάζει στο ζενίθ, ενώ απεναντίας από την άλλη, όποιον δεν γουστάρει, διότι δεν τους εξυπηρετεί την ιδιοτελέστατη φιλαυτία τους, τον εξοβελίζει στα τάρταρα του ναδίρ.

Εν τω μεταξύ, αυτοί σφύριζαν εντελώς αδιάφορα, πλήρως εγκαταλελειμμένοι και προδομένοι από δαύτους, στην ζεστασιά και ασφάλεια της Αθήνας, αγνοώντας τους επιδεικτικώς, το τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Εν τέλει, μια άγρια και εμφανώς ανηλεή σφαγή, για τις επικείμενες τύχες τους, ενώ προκλητικά, δίχως να υπερβάλω διόλου, άκουγε καψουροτράγουδα παρακαλώ, τους απαγορευμένους και δήθεν αντιστασιακούς, ενώ μόλις είχανε ανανήψει, τους ανανήψαντες, λόγω της απαγόρευσης τους επί 7 έτη, από το στρατιωτικό καθεστώς τις 21 του Απρίλη του 1967, τους αριστερούς τραγουδιστές Καζαντζίδη, Νταλάρα, Μητροπάνο, Πιθικώτση, Ξυλούρη, Μίκη Θεοδωράκη και ου το καθεξής, και την Μαρινέλα, την ώρα που τα Στρατευμένα νιάτα της Ελλάδας μας, σκοτώνονταν βιαίως, αλλά και θυσιάζοντας εν πολλοίς, για την Εθνική ακεραιότητα της Ελληνικής Κύπρου μας, και ασφαλώς, την γενική αξιοπρέπεια της όλης Ελλάδας. Επομένως, ματαίως περίμεναν βοήθεια, αυτά τα 20χρονά παιδιά της, φανταράκια εν πολλοίς, κλεισμένα μέσα στα μπαρουτοκαπνισμένα ορύγματα τους, τους πρόχειρους τάφους τους, και ακούγοντας στα γρήγορα, εν τάχει ραδιοφωνάκια, ίσως έρθουνε ενισχύσεις από την μητέρα Ελλάδα, παρόλο ταύτα, αυτή η δημοκρατική πόρνη, μητριά στην κυριολεξία, αγνωμονούσα ως είθισται, τα εγκατέλειψε στην μοίρα τους πλήρως, και ολοσχερώς, μη αναγνωρίζοντας τα, και απλώς περίμενε, όπως οι ύαινες, ώστε να μην επιζήσει κανένα από δαύτα, για να ασελγήσει και μετά θάνατον αυτήν την φορά, δεύτερη φορά επάνω στα ηρωικά και τόσο προδομένα κορμιά τους. Εκστομίζοντας προκλητικά, μέσω του αμιγώς προβεβλημένου και μονομερώς ως είθισται Εθνάρχη τους, του Καραμανλή του Πρεσβυτέρου, πως η Κύπρος βρίσκεται μακριά, επομένως, Τούρκε εισβολέα κατακτητή, πράξε ότι θέλεις, καρφάκι δεν τους καιγότανε, αρκεί τις καρέκλες τους να μην στερηθούνε. Διότι εμείς οι πολύ δημοκράτες, δεν τους αναγνωρίζουμε την περαιτέρω παρουσία-προσφορά τους στην Κύπρο, εν ολίγοις, την Ελληνική Δύναμη Κύπρου, που αριθμούσε σε περισσότερους από 1800 στρατιώτες, μαζί με τους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς που υπήρξανε Ελλαδίτες, αλλά και την ΑΜΚ από την Κρήτη που μεταφέρθηκε στην Λευκωσία, στις 21 του Ιούλη του 1974, και υποτίθεται έριξαν ένα Νοράτλας [τύπου αεροπλάνου] καταλάθος απόβ φίλια πυρά. Προσωπικώς δεν το αποδέχομαι, ούτε και ενστερνίζομαι αυτήν την άποψη, επειδή ο αδερφός του ηρωικού πιλότου, που καταρρίφθηκε δήθεν από φίλια πυρά και καταλάθος εν πολλοίς, με καταγωγή από το Αγρίνιο, ονομαζόμενος Επισμηναγός Βασίλης Παναγόπουλους, ενώ του το παραδίδω-παραχωρώ το όνομα του, προς τιμήν του, το αλσύλλιο των Κουφαλίων, και όχι χιλίων πεύκων, όπως επίσης, και το παρακείμενο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής, το ονοματίζω προς τιμήν, του επικεφαλής των Ηρωικών 29 Ελλήνων Καταδρομέων που μετέφερε, με καταγωγή από της Ελευθερές της Καβάλας, Δοκίμου Δημητρίου Τσαμκιράνη, μόλις 21 ετών παλικάρι. Άλλωστε, μπορείτε ευκόλως να δείτε την συνέντευξη που παραχώρησε μέσω του διαδικτυακού καναλιού του yuotbe, ο αδερφός του ηρωικού Πιλότου, όταν προσφάτως και μεταφέρθηκαν μετά από 43 χρόνια τα οστά του αδερφού του, από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσα που καταρρίφθηκε στο Αγρίνιο, για να ταφούνε. Εν ταύτα, αποκάλυψε περίτρανα, μέσω του ανείπωτου πόνου του, πως Κύπριος Δόκιμος αξιωματικός, που υπηρετούσε εκείνη την θλιβερή βραδιά, τις 21 προς 21 του Ιούλη του 1974, έδωσε διαταγή, προς όλα τα αντιαεροπορικά που πλαισίωναν τα πέριξ του αεροδρομίου της Λευκωσίας, πως ότι κινείται επάνω από το Αεροδρόμιο θα βάλλεται τάχιστα, είτε πρόκειται για Τούρκικα, είτε για της Χούντας των Αθηνών. Επειδή όλα ίδια είναι, κατά αυτόν τον κύριο, τον πολύ ευαίσθητο δημοκράτη, επομένως, το παραμυθάκι πως καταλάθος το έριξαν και λόγω φίλιων πυρών, δεν το ασπάζομαι, εν ολίγοις, υπήρξανε δυστυχώς και ασφαλώς μέσω της συγχύσεως που επικρατούσε εσκεμμένα τα πυρά, εμμέσως πλην σαφώς, πλαγίως και υπονομευτικά υπήρξανε αυτοί που το κατέρριψαν, οι υποστηρικτές του Μακαρίου, έτσι αδίκως σκοτώθηκαν 29 Έλληνες καταδρομείς μας, αλλά και το τετραμελές πλήρωμα του.

Εν συνεχεία, κλείνοντας έτσι το μάτι από τότε στους Τούρκους, πως ο δρόμος για την σκλαβιά της Κύπρου, βρίσκεται ορθάνοιχτος μπροστά τους, άλλωστε αυτοί ανέκαθεν, για το μόνο που τους ενδιέφερε απλόχερα, ήτανε να στρογγυλοκαθίσουνε στις αναπαυτικές τους και αμιγώς πλουσιοπάροχες καρέκλες των Υπουργείων τους, που τις στερήθηκαν επί εφτά συναπτά έτη. Εν κατακλείδι, όλοι οι Ηρωικοί στρατιώτες της ΕΛΔΎΚ, επί ένα μήνα, υπήρξανε εντελώς άυπνοι, κινούμενοι όπως οι ποντικοί, μόνο μέσα στα πάρα πολύ στενά μπαρουτοκαπνισμένα ορύγματα τους, νηστικοί, τρώγοντας Κυπριακό χαλούμι και ντομάτες λιωμένες από της υπερβολική ζέστη, που ξεπερνούσε κατά πολύ τους 40 βαθμούς υπό σκιά, βρώμικοι και εν πολλοίς, μελλοθάνατοι από τις 20 του Ιούλη του 1974, μέχρι και τις 20 του Αυγούστου, για έναν ολόκληρο μήνα. Επομένως, πολεμούσανε ενώπιος ενωπίω, σχεδόν άοπλοι, αλλά και προδομένοι, πλήρως εγκαταλελειμμένοι, αμφότεροι και από τους στρατιωτικούς, αλλά και από τους υποτίθεται ψευτοδημοκράτες τοις πάσι, αντιστασιακούς εκ Παρισίων. Παράλληλα, και από τους αναρίθμητους και ασφαλώς πάνοπλους βάρβαρους Τούρκους του αττίλα εισβολέα, στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Επομένως, για αυτούς τους ανθρώπους, τους τρεις στον αριθμό, θα ήτανε μία κάποια προσωπική δικαίωση, από όσο γνωρίζω, το εάν τους τιμούσανε, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Εν τω μεταξύ, εάν κάποιον τον αμελώ, και εμφανώς τον αδικώ κατάφωρα, παραλείποντας τον, δεν το πράττω εσκεμμένως, λόγω ιστορικής αγνοίας. Ναι αγαπητοί μου αναγνώστες, τιμή στους εμπόλεμους πολεμιστές της ΕΛΔΥΚ του 1974, σε αυτούς τους εντελώς άγνωστους της παρακείμενης πόρτα σας, που τους κόλλησαν οι υποτιθέμενοι δημοκράτες τοις πάσι, αυτοί οι καλοβολεμένοι, την ρετσινιά των πραξικοπηματιών, παρόλο που πολέμησαν στο προδομένο πόλεμο της Κύπρου.

Εν ολίγοις, τους βετεράνους πολέμου, που ανήκουνε στον Δήμο Πέλλας, τους Κυρίους Σωτήρη Ζωτάκη, που τραυματίστηκε από βλήμα όλμου, μέσα στο μπαρουτοκαπνισμένο όρυγμα του, στην πρώτη την γραμμή του πολέμου, στον Ηρωικό 2 Λόχο, απέναντι ακριβώς από την Τουρδίκ, το Τουρκικό στρατόπεδο, σε απόσταση αναπνοής μόλις τον 200μ, και μέσα στο Ηρωικό στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, εν πολλοίς, μάλιστα ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου και μεταφέρθηκε μέσα σε καταιγιστικά πυρά, αιμόφυρτος, στο νοσοκομείο της Λευκωσίας, από ένα τζιπάκι με σπασμένα λάστιχα, και τρομοκρατημένο, πανικοβλημένο εν τάχει, από τις αναρίθμητες οβίδες της εχθρικής αεροπορίας που έπεφταν παρακείμενα του, αλλά και τους συμπολεμιστές του, Ηλιάδη Γιώργο και Μόσχαρο Κυριάκο. Εν τέλει, κάποιοι αγαπητοί μου αναγνώστες, εκεί στην προδομένοι Κύπρο, την εσχατιά του Ελληνισμού, του καλοκαιριού του 1974, πολεμούσανε για την τιμή και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας, σαν πληγωμένα λιοντάρια, αλλά και της κόρης της, της μακρινής κατά την δημοκρατική ορολογία Κύπρου. Ενώ απεναντίας από την άλλη, οι ημέτερες εδώ πολιτικές δυνάμεις, καρτερούσανε να επιστρέψει το αεροπλάνο από το δήθεν αντιστασιακό Παρίσι, που είχε μέσα τον Καραμανλή, μαζί με τον ανιψιό του τον Λιάπη, αυτόν τον Υπουργό συγκοινωνιών, που δεν πλήρωνε εσκεμμένως τα τέλη κυκλοφορίας του, στο πανάκριβο τζιπ που κυκλοφορούσε, ώστε να μην πολεμήσουνε, φοβούμενοι και ασφαλώς κρυπτόμμενοι πίσω από τα εκλογικά τους γραφεία. Εν κατακλείδι, μόλις προσφάτως τα ξανά άνοιξαν, λόγω του στρατιωτικού καθεστώτος του 1967, ώστε να χρεωκοπήσουνε την Ελλάδα μας μετά από 40 χρόνια, αλλά και να παραδώσουνε την Μεγαλόνησο της Κύπρου μας, σιδηροδέσμια στα χέρια του προαιώνιου εχθρού του Ελληνισμού μας, στους βάρβαρους Τούρκους του Αττίλα εισβολέα.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.    

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

ΔΕΝ ΑΝΤΈΧΕΤΑΙ.


Πράγματι, αγαπητοί μου λιγοστοί αναγνώστες, άλλωστε, εκ των προτέρων είστε ενημερωμένοι, ότι σε εσάς απευθύνομαι ως είθισται, κατά κόρον, στους εν ολίγοις πιστούς, που μας τιμάτε όμως πάντοτε πολλαπλώς, με την παρουσία σας. Παράλληλα, όταν επισκέπτεστε τον ταπεινό μας ιστοχώρο, υπενθυμίζοντας σας πολλάκις, πως επρόκειτο για μία αμιγώς ερασιτεχνικής χροιάς ιστοσελίδας μας, εμφανώς, μη πλήρους ελεγχόμενου συστημικού, αλλά και άκρως διεφθαρμένου μεροληπτικού και εμπαθέστατου φιλάργυρου δημοσιογραφικού περιεχομένου, αλλά απεναντίας, την καθαρή και κυρίως αδέσμευτη, αλλά και ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη προσωπικής μου άποψη εν πολλοίς, με τίτλο tamystikatoubaltou. Γνωρίζοντας τοις πάσι, εξαρχής, πως όσοι με παρακολουθείτε ενδελεχώς, αλλά και εμπεριστατωμένως, τα όσα μακροσκελέστατα κείμενα σας αναγράφω, και ασφαλώς όχι περιστασιακά, με διάθεση επιδερμικής προσεγγίσεως, ότι, όταν κάτι με ενοχλεί σφόδρα και ποικίλα, εκ βαθέως, αυτό και σχολιάζω ολοκληρωτικά. Εν ολίγοις, προτάσσω τα ερεθίσματα που αποκομίζω, από την καθημερινή μου ενασχόληση, επίσκεψη, στην υποτιθέμενη δημοκρατική μας κοινωνία. Επομένως, δεν αντέχεται, υπό καμία έννοια, όσο καλοπροαίρετα και εάν προσπαθώ να το αντιμετωπίσω, κατ εμέ πάντοτε, του υπεύθυνου αρθρογράφου, του Δήμου ονομαζόμενου, το να μαθαίνω ποικιλοτρόπως, διαρρέοντας από τα τοπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πως στο Κεντρικό Πάρκο των Κουφαλίων, εν τέλει, την βιτρίνα της Κωμοπόλεως μας. Παρόλο, που εγώ προσωπικώς, δράττοντας και την ανάλογη ευκαιρία που μου δίνεται αυτήν την στιγμή, το ονόμασα ως, Ηρώων Ελλήνων σκλαβωμένων της Κύπρου, τους Τάσο Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού. Επιπροσθέτως, παρακείμενα από τον διπλό πεζόδρομο των Κουφαλίων, που και αυτούς αμφοτέρους τους ονόμασα ως, Ηρώων Επισμηναγών, Νικολάου Σιαλμά και Κωνσταντίνου Ηλιάκη, να ενημερώνομαι, πως ένα αθώο ανυπεράσπιστο και ασφαλώς απροστάτευτο κοριτσάκι, των μόλις 7 ετών, δέχθηκε επίθεση απογευματινή στις 29/5/2018, όταν και το δάγκωσαν αγρίως παρακαλώ, τρία αδέσποτα σκυλιά, μέσα στον χώρο του πάρκου. Ως εκ τούτου, του προξένησαν και πολλαπλές βλάβες, μώλωπες στο σώμα του, από τα πολλαπλά επιθετικά και ορμητικά δαγκώματα που δέχθηκε, και για αυτό άλλωστε, μεταφέρθηκε πανικόβλητο, και ασφαλώς έντρομο, εσπευσμένως από την μητέρα του, στο παρακείμενο Κέντρο Υγείας των Κουφαλίων, για τις πρώτες βοήθειες. Και ασφαλώς, τις περαιτέρω διαδικασίες, που προβλέπονται σε τέτοιες θλιβερές περιστάσεις, που το ονομάζω ως, Αγίου Αρχιμανδρίτη, του προσφάτως Αγιοποιηθέντα Ιακώβου Τσαλίκη, εν ολίγοις, του θαυματουργού Ηγουμένου της Μονής του Οσίου Δαυϊδ, στην Βόρεια Εύβοια. Εν συνεχεία, στο να μην επιθυμώ, ώστε να εντρυφήσω διεξοδικώς, προς τα πιο ενδότερα, αλλά και ενδόμυχα, της ήδη έντρομης τραυματισμένης παιδικής του ψυχούλας. Εν τέλει, το πώς, αλλά και εάν ποτέ του, καταφέρει να τα ξεπεράσει, τα αμιγώς εσωτερικά του τραύματα, που ασφαλώς και του προκλήθηκαν, να τα επουλώσει, προσπεράσει, στο απώτερο μέλλον του;

Και σας ερωτώ, τι το κακό έπραξε, αυτό το απροστάτευτο 7 χρόνο κοριτσάκι, αγγελούδι εν πολλοίς, το να επιστρέψει στο σπίτι του, αγρίως δαγκωμένο, τραυματισμένο, κατατρομαγμένο, πανικοβλημένο εν πολλοίς; Εν τάχει, συνοδευόμενο από την ίδια την μητέρα του, όταν το επισκέπτονταν ανέμελα ως σύνηθες, απογευματινές ώρες το Πάρκο, για να διασκεδάσουνε ως είθισται, να παίξουνε και να χαρούνε, εν ολίγοις, το κέντρο αναψυχής, άλλωστε υποτίθεται, πως για αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήθηκε. Ώστε να εξυπηρετεί, αλλά και να ικανοποιεί τις ανάγκες των παιδιών, και γενικότερα των ανθρώπων, μέσω της εκάστοτε επικοινωνίας τους, στο να δέχεται αναιτίως, μία άγρια επίθεση, βίαιη, απροκάλυπτη, από κάποιες από τις πολλές αδέσποτες αγέλες σκυλιών, που εδώ και μερικά χρόνια, εντελώς παρανόμως, έχουνε βρει εμφανώς αυθαίρετο καταφύγιο- προστασία εκεί, εγκαθίστανται, απομακρύνοντας τους ανθρώπους όμως, από τις επιβαλλόμενες θέσεις τους. Εν τούτοις, λόγω ασφαλώς, της εντόνως αδρανής μεροληπτικής τοπικής δημοτικής αρχής, του Δήμου Χαλκηδόνας εν πολλοίς, μέσω της παντελούς είδους ανυπαρξίας τους, αλλά και προκλητικής αδιαφορίας, που διαρκώς επιδεικνύει, απροθυμία, απραξία, μη οξυδερκείς ως είθισται, διορατικής συμπεριφοράς, και εν τέλει προνοίας, της προσποιητής δήθεν προοδευτικής και εκσυγχρονιστικής φιλόζωης κατά τα άλλα, τοπικής δημοτικής αρχής. Εν ταύτα, που δεν είναι πρόθυμη, αλλά και ικανή, στο να καταφέρει να περιφρουρήσει, όπως επιβάλλεται, αλλά και προφυλάξει, τους κατοίκους της εν πολλοίς, και κυρίως τα ανυπεράσπιστα και απροστάτευτα αθώα παιδιά, από τις τόσο ύπουλες, υποχθόνιες, βίαιες επιθέσεις των άγριων αδέσποτων σκυλιών. Ενώ τα επιβάλλει, με την όλη συμπεριφορά του Δήμου Χαλκηδόνας, με πλάγιο και έμμεσο τρόπο, αήθη εν πολλοίς, μαζί τους να προαυλίζονται, στον χώρο του πάρκου, θέλοντας και μη. Εν συνεχεία, το άτυχο 7χρονό κοριτσάκι- παιδί, το έσωσαν για καλή του τύχη, λόγω της επικινδυνότητας της καταστάσεως που είχε περιέλθει, κάποιοι παρακείμενοι πολίτες, περαστικοί, που μόλις διέκριναν το βίαιο περιστατικό, αλλά και τις φωνές απόγνωσης της μικρής, μαζί με την μητέρα της, που εκλιπαρούσανε εσπευσμένα για περαιτέρω και ασφαλώς άμεση βοήθεια, σήκωσαν τα σκαμπό της πολυθρόνας τους, και τα έδιωξαν τα βίαια σκυλιά, κακήν κακώς. Διότι, ήδη, εκτός από τα πολλαπλά δαγκώματα που το προξένησαν στα πόδια του, είχανε αρχίσει να το δαγκώνουνε και προς την περιοχή του θώρακος- λαιμού, άλλωστε, οι φωτογραφίες που ανέβηκαν στο διαδίκτυο, από την τοπική ιστοσελίδα e koufalia, το αποδεικνύουνε περίτρανα, τις στιγμές φρίκης, φόβου και πανικού, αποτροπιασμού εν πολλοίς, που εκτυλίχθηκαν στο κεντρικό πάρκο των Κουφαλίων, που πέρασε το ανυπεράσπιστο 7χρονό κοριτσάκι.

Εξ αρχής, θα επιθυμούσα να σας υπενθυμίσω ότι, με τον πατέρα της άτυχης μικρής, είμαστε και γνωστοί, και έτσι μου τα εκμυστηρεύτηκε πολλαπλώς, τις τραγικές στιγμές, που πέρασε το παιδί του, στα άγρια δόντια των αδέσποτων σκύλων, στον χώρο του Κεντρικού πάρκου των Κουφαλίων, και σας πληροφορώ, πως δεν έχω καμία διάθεση, στο να υπερβάλω διόλου. Αφενός μεν, απεχθάνομαι μετά βδελυγμίας στην ζωή μου, στο να προσπαθώ να αποκομίσω τις απεχθάνουσες κατ εμέ πάντοτε, και τόσο στείρες, μη ωφέλιμες ως γνωστόν, και εν πολλοίς μισαλλόδοξες, λαϊκίστικες εντυπώσεις, και αφετέρου δε, ως εκ τούτου, αυτό που με απασχολεί κατά κόρον, το μείζον που λέμε, στο δια ταύτα, επιβάλλεται να διατείνεται, η όσο γίνεται εποικοδομητική ουσία, κυρίως λύσεως των πραγμάτων, προβλημάτων, μη αποβλέποντας στο πρόσκαιρο φανταχτερό θεαθήναι, οφέλη, που όμως δεν οδηγεί πουθενά, παρά μονάχα σε μία εφήμερη ικανοποίηση, του εκάστοτε ασήμαντου εγώ μας. Επιπροσθέτως, όταν εμφανώς εμβρόντητος τον ρώτησα, το εάν η τοπική Δημοτική αρχή, του Δήμου Χαλκηδόνας, ενδιαφέρθηκε διόλου, για την τύχη του παιδιού του, και την περαιτέρω ψυχική ανάρρωση του, κατόπιν της έγγραφης καταγγελίας, που προξένησαν και στον Δήμο, αλλά και στην αρμόδια τοπική αστυνομική αρχή, όπως επίσης, και της επισήμως μεταφοράς του παιδιού, στο τοπικό Κέντρο Υγείας των Κουφαλίων, μου απάντησε ασφαλώς αγανακτισμένος. Πως κανένας, μα κανένας, υπεύθυνος και αρμόδιος του Δήμου, δεν ενδιαφέρθηκε για την σωματική υγεία και αρτιμέλεια του παιδιού μου, σαν να μην συνέβη τίποτα. Επομένως, υπήρξε μία σκόπιμη, και μεθοδευμένη συγκάλυψη του συμβάντος, πλήρης απαξίωση του ζητήματος, εκμηδενισμός, ώστε όσο γίνεται, να παρέλθει ως δήθεν ένα μεμονωμένο περιστατικό, παρόλο, που το παιδί, ήδη και λόγω του δυναμικού του χαρακτήρα του, προσπαθεί όσο γίνεται, και με το πέρασμα του χρόνου, να το ξεπεράσει, αλλά δυστυχώς τα σημάδια της άγριας βίας, που δέχθηκε στο κορμάκι του, είναι ακόμη πολύ νωπά, και έτσι του το υπενθυμίζουνε, θέλοντας και μη. Φρονώ πως ως Κουφάλια, διαθέτουμε τεράστιο πρόβλημα, της σωματικής μας ασφάλειας, λόγω των αναρίθμητων αδέσποτων σκύλων που μας περιβάλλουνε ποικιλοτρόπως, φοβούμενοι κυρίως τις βραδινές ώρες, στο να διασχίσουμε, δίχως να κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα, το κεντρικό Πάρκο των Κουφαλίων, ώστε να μην δεχθούμε απροκάλυπτα, κάποια αναίτια επίθεση, από τα αναρίθμητα αδέσποτα σκυλιά, που εγκαθίστανται εκεί μέσα, λες και ο χώρος του πάρκου, δημιουργήθηκε για αυτά. Προσωπικώς, δεν σας το κρύβω, πως νιώθω φιλόζωος, αλλά, έτερον εκάτερον είναι αυτό, και όσοι με γνωρίζουνε ενδελεχώς, δεν χρειάζεται να τους το αποδείξω περαιτέρω, όμως με μέτρο, κάποτε πλήρωνα και συνδρομή παρακαλώ, στην φιλοζωική. Ως εκ τούτου, με διάκριση, μην υπερβαίνοντας την τόσο γόνιμη κατά τα άλλα, αμετροέπεια, τα αγαπώ τα σκυλιά, άλλωστε ο άνθρωπος διαχρονικώς, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την επιβεβλημένη παρουσία τους, πρέπει να μάθουμε να συμβιώνουμε αρμονικώς μαζί τους, και ασφαλώς δεν συμμερίζομαι υπό καμία έννοια, τις εκάστοτε ακραίες απόψεις, στο να τα δηλητηριάζουμε ποικιλοτρόπως.


Διότι ανέκαθεν, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, θεωρούνταν ίσως ο σκύλος, όταν συνομίλησα για το ίδιο θέμα, με τον πρώην Δήμαρχο Χαλκηδόνας, 2010-2012, αλλά και υποψήφιο Βουλευτή της ΝΔ, στην ευρύτερη περιοχή μας, με τον Κύριο Παναγιώτη Δαϊκούδη, για την ανυπόφορη και ασφαλώς ανεξέλεγκτη κατάσταση, που δημιουργήθηκε στον τόπο μας, τα κάποτε φιλήσυχα Κουφάλια. Εξαιτίας των υπερβολικά αδέσποτων σκύλων, που μας πλημμύρισαν ολοσχερώς, όλους τους χώρους των Κουφαλίων, μηδενός εξαιρουμένου, αλλά κυρίως βρήκανε πρόσφορο έδαφος, και καταφύγιο, ασφαλώς αυθαιρέτως, μέσα στον χώρο του Κεντρικού Πάρκου των Κουφαλίων, με ότι αυτό δυσάρεστο επαφίεται, αλλά και συνεπάγεται. Τότε, μου υπενθύμισε περίτρανα, πως επί δικής του Δημαρχίας, είχε δημιουργήσει ένα καταφύγιο σκύλων, στον Αξιό Ποταμό, στην ανατολική όχθη, κατευθυνόμενοι προς το χωριό του Προχώματος, επομένως, επιβάλλεται στο να ενεργοποιηθεί τάχιστα, εάν επιθυμούμε όσο γίνεται, να απαλλαγούμε από δαύτα, μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα, τα εμφανώς ανεπιθύμητα, στο να αμβλυνθούνε τα επόμενα δραματικά κρούσματα, που κανείς μας δεν τα επιθυμεί. Προς τον Κύριο Ιωάννη Τσουκνιδά, τον Δήμαρχο Χαλκηδόνας, εν κατακλείδι, δεν γίνεται κύριε Δήμαρχε, μόλις σας πιέζουμε, για οτιδήποτε θέμα, που επαφίεται της δικής σας αρμοδιότητας, να σηκώνεται προκλητικά και αδιάφορα τους ώμους σας, πετώντας το εκάστοτε μπαλάκι ευθύνης, προς την ανάλγητη εν ολίγοις, αδιάφορη πολιτεία, της μηδενικής κρατικής μέριμνας. Ώστε, δικαιολογώντας σας ως είθισται, τα αδικαιολόγητα εν πολλοίς, να μας λέτε, ότι, το κράτος, δεν σας χορηγεί τα ανάλογα χρήματα που απαιτούνται, τα απαραίτητα χρηματικά αποθέματα, και κονδύλια εν τέλει, που χρειάζονται, για να λειτουργήσει ξανά το καταφύγιο, που αφορούνε τα ανεξέλεγκτα αναρίθμητα αδέσποτα σκυλιά, διότι επιβάλλεται, να τα στεγάσει αξιοπρεπώς, σε εκείνο τον χώρο. Λέγοντας μας, επομένως, από πού και εμείς, ως τοπική Δημοτική αρχή, θα αντλήσουμε τα ανάλογα χρηματικά αποθέματα, ως Δήμος, για να διαρρεύσουνε προ αυτό το σημείο, τους πόρους, που χρειάζονται, ώστε να δημιουργηθεί το επιβαλλόμενο καταφύγιο, που αφορούν τα αναρίθμητα αδέσποτα σκυλιά, που απειλητικώς ως είθισται, μας περιτριγυρίζουνε.


Τότε, με αυτήν την λογική, της εμφανέστατης ηττοπαθούς στάσεως σας εν πολλοίς, αλλά και του επιμέρους πεσιμισμού, που σας διακρίνει ποικιλοτρόπως, δεν μας κάνετε για Δήμαρχος, επιεικώς μας είστε λίγος. Διότι, δεν καταφέρνετε να δώσετε λύσεις, στα προβλήματα ουσίας που μας απασχολούνε, και εν πολλοίς, δημιουργούνται εκ την γένεση τους. Επειδή, δεν διαθέτετε τα ανάλογα χαρίσματα, που απαιτεί η τόσο νευραλγική σας θέση, που εμφανώς και κατέχετε, προσόντα εν ολίγοις, που επιβάλλονται, ώστε να μπορείτε να αντλείτε πόρους, εξεύρεσης λύσεων, εκεί που οι άλλοι συνυποψήφιοι σας, υστερούνε, μέσω της διπλωματικής πολιτικής επιχειρηματολογίας σας. Εν τέλει, δεν μπορώ να το δεχθώ, αρνούμαι, και βεβαίως δεν αντέχεται, υπό καμία έννοια, πως η μοναδική λύση που μας προτείνετε, και βρίσκεται ορατή στον ορίζοντα μας, άλλωστε αυτήν δείχνετε-χαράζετε ως μονόδρομο, εμμέσως πλην σαφώς, είναι, το να αφήνουμε εντελώς απροστάτευτα, ανεξέλεγκτα, τα ανήλικα παιδιά μας, να συναναστρέφονται ολημερίς, μέσα στον χώρο του πάρκου, μαζί με τα απείθαρχα αναρίθμητα άγρια αδέσποτα σκυλιά. Ώστε κάποτε, να καταφέρουνε να συμβιώσουνε αρμονικώς, αναμεταξύ τους, ζώντας με την ελπίδα, πως δεν θα τα ξανά επιτεθούνε αγρίως, και όταν τα δαγκώνουνε ως είθισται πολλαπλώς, να πιπιλίζετε την γνώριμη καραμέλα σας, τι μπορώ να κάνω; Ως σύγχρονος νέος Πόντιος Πιλάτος, που ανέκαθεν ένιπτε τα χείρας του, από τις δικές τους αμιγώς ευθύνες, που τον αναλογούσανε ποικιλοτρόπως. Εν κατακλείδι, κάποτε κυκλοφορούσε και ο λεγόμενος μπόγιας των σκύλων, εν ολίγοις, όποιο σκυλί παρουσίαζε πολλαπλή παραβατική συμπεριφορά, βίαιη και επιθετική, ανάρμοστη προς τους ανθρώπους, το απομόνωναν, πάντως στο θέμα μας, και να κλείσω, έμαθα πως ο σκύλος που δάγκωσε το κοριτσάκι το 7χρόνο, κατάφεραν και το έβγαλαν φωτογραφία, ώστε ευκόλως, να το εντοπίσουνε, [τον δράστη], ενώ και η αστυνομία, το απομάκρυνε προσωρινώς, για την ώρα, από την περιοχή. Εν τέλει, όμως αυτό το ημίμετρο, το προσωρινό ασφαλώς, και δεν σώζει την τραγική κατάσταση, ούτε και μας ανακουφίζει και ως τοπική κοινωνία, που πλέον βρισκόμαστε εν πολλοίς, στα κάγκελα της απογνώσεως, του αδιεξόδου, από την προκλητική αδιαφορία που επιδεικνύει πολλαπλώς, η αρμόδια τοπική Δημοτική αρχή, και ας ευελπιστούμε, πως θα είναι το τελευταίο τραγικό συμβάν, και δεν θα ξανά επανέλθουμε, σε τέτοια θλιβερά περιστατικά, που όλους μας, μας λυπούνε. 

Οι λάτρεις της Ελληνικής ιστορίας,