ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

ΤΗΣ ΕΝΏΣΕΩΣ ΠΡΟΗΓΕΊΤΑΙ Η ΕΝΌΤΗΣ


Θεωρώ ότι, για να καταφέρεις να γράψεις ένα κείμενο με θέμα το Κυπριακό, με ότι αυτό συνεπάγεται, διαχρονικές προδοσίες οι οποίες κατά βάση προέρχονταν, την αφετηρία τους την είχανε από τα ανάκτορα του Βασιλέα Παύλου και της αυταρχικής Βασίλισσας, της Γερμανίδας Φρειδερίκης, και του μετέπειτα διαδόχου του, του νεαρού και άφρονα, υπερβολικά φιλόδοξου και φίλαυτου, φίλαρχου Κωνσταντίνου του Β, με τις αναρίθμητες προβοκάτσιες τους, με απώτερο σκοπό πάντοτε τον επικείμενο τορπιλισμό της ματαιώσεως της Ενώσεως της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Ελέω, των κυριότερων συνεργατών τους πάντοτε και πως θα μπορούσανε άλλωστε να απουσιάζουνε, των δήθεν και προσποιητών επιδεικτικά προβεβλημένων τους δημοκρατών πολιτικών ταγών, όπως του Μακαρίου-Μούσκου, Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, Γλαύκου Κληρίδη, Βάσσου Λυσσαρίδη στην Κύπρο και των Ελλαδιτών ομοϊδεατών τους, Καραμανλή του πρεσβυτέρου, Ανδρέα και Γεωργίου Παπανδρέου, Ευάγγελου Αβέρωφ Τοσίτσα, Γεωργίου Μαύρου της Ενώσεως Κέντρου, ο αντικαταστάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, Παναγιώτη Κανελλόπουλου της τότε ΕΡΕ, αποστατών της Ενώσεως Κέντρου, του Μητσοτάκη, Τσιριμώκου και Νόβα του Ιουλίου του 1965, Στέφανου Στεφανοπούλου τον επόμενο έτος του 1966, οι οποίες όμως έφτασαν και μέχρι τις ημέρες μας, εις το διηνεκές δυστυχώς. Προσωπικώς οι μόνοι πολιτικοί οι οποίοι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων τους, την εποχή εκείνη ως άξιοι εκπρόσωποι του Ελληνικού κοινοβουλίου και θεματοφύλακες του Κυπριακού Ελληνισμού ενώ αρνήθηκαν να υπογράψουνε, συμπλεύσουνε στην επαίσχυντη και απαράδεκτη μειοδοτική, ενδοτική Συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου του Φεβρουαρίου του 1959, που είχανευπογράψει ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ στην Ελλάδα και για την Κύπρο ο Μακάριος ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Υπήρξαν οι ευπατρίδηδες και διορατικοί, οξυδερκείς με διπλωματική πολιτική ευφυία, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και Σπυρίδων Μαρκεζίνης, ενώ εν αντιθέσει με αυτούς, ο Γεώργιος Παπανδρέου ως αξιωματική αντιπολίτευση της Ενώσεως Κέντρου συμπαραστεκότανε στην κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δηλώνοντας ανερυθρίαστα και προκλητικότατα πως συμπλέομαι. Αυτοί οι δύο πολιτικοί τους οποίος σκοπίμως οι πολιτικές σκοπιμότητες τους πέταξαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στα άχρηστα, με την γνωστή τους συκοφαντία της λασπολογίας τους ειδικότερα τον αείμνηστο πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη. Διότι δέχθηκε τον Οκτώβριο του 1973 να αντικαταστήσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο τον Συνταγματάρχη από την θέση του κατείχε του Πρωθυπουργού της χώρας ή επαναστάτη για κάποιους, όπως το βλέπει ο καθένας, για εμένα προσωπικά, ούτε επαναστάτη ούτε όμως και δικτάτορα, κρατώ μία ουδέτερη στάση, επιφυλακτηκότητας είχε τα πολλά θετικά του, αλλά και τις παθογένειες του, που δεν νομίζω πως είναι της παρούσης να τις αναλύσουμε τώρα.

Σίγουρα για εσάς δικτάτορα, δικαίωμα σας είναι, όμως πριν τον κατηγορήσετε με την γνωστή σας την ξύλινη και συνηθισμένη σας επιχειρηματολογία, όπως πάντοτε με την γνώριμη σας επιλεκτική μνήμη σας, και την επιδερμική έως τουριστική σας ιστορική προσέγγιση των γεγονότων. Θα ήθελα εάν μπορείτε, να μου πείτε, να προβληματιστείτε και στοχαστείτε, με διάθεση αυτοκριτικής πάντοτε, μήπως η δημοκρατία που τόσο ευκόλως την υπερασπίζεστε αφειδώς, δεν έχει παθογένειες και τρανταχτές αδυναμίες; Και εάν όλα στην δημοκρατία είναι τέλεια και αγγελικά πλασμένα, τότε γιατί δημιουργήσατε μία Ελληνική κοινωνία με τρανταχτές κοινωνικές ανισότητες, και σήμερα δεν μπορεί η δημοκρατία σας να θρέψει τα Ελληνόπουλα με την πρέπουσα αξιοπρέπεια που τα αρμόζει; Και ψάχνουνε να βρούνε τον άρτο τον επιούσιο, στα ξένα, στην ξενιτειά, ώστε να καταφέρουνε να δημιουργήσουνε, πραγματοποιήσουνε τα όνειρα που η Ελληνική δημοκρατία τους τα έχει στερήσει; Οι οποία δημοκρατία να έχει χρεωκοπήσει από όλες τις πλευρές της υποτιθέμενης αμάξης, και οικονομικά αλλά πρωτίστως πνευματικά, ενώ σήμερα να βρισκόμαστε τον προθάλαμο της πτώχευσης; Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης λοιπόν αντικατέστησε ως μεταβατικός Πρωθυπουργός τον Συνταγματάρχη-δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με απώτερο σκοπό να προκηρυχθούνε δημοκρατικές εκλογές για τον Φεβρουάριο του 1974, ενώ ομαλά η χώρα να περιέλθει σε δημοκρατικό στάδιο, σιγά σιγά και ήρεμα, ώστε να ξεφύγει από τον γύψο του στρατιωτικού καθεστώτος τις 21 του Απρίλη του 1967, που μας είχανε τοποθετήσει, και επομένως να αρχίσουμε να εκδημοκρατιζόμαστε. Το αποτέλεσμα όμως είναι ένα και μοναδικό, και δεν αλλάζει, ότι η 21 του Απρίλη του 1967 με το στρατιωτικό του καθεστώς έληγε η θητεία τους, και παραιτήθηκαν τον Οκτώβριο του 1973, έδιναν την σκυτάλη στον πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη ως μεταβατικό Πρωθυπουργό της χώρας μας, κυβέρνηση οικουμενική, με έναν πολιτικό κοινής αποδοχής και προκηρύχτηκαν εκλογές επισήμως για τον Φεβρουάριο του 1974. Όμως ο δικτάτορας και Ταξίαρχος της ΕΣΑ Δημήτριος Ιωαννίδης πραξικοπηματικά τον ανέτρεψε, δημιούργησε δηλαδή μέσα στους κόλπους τις 21 του Απρίλη του 1967 του Στρατιωτικού Καθεστώτος δηλαδή μία ανταρσία, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοεμβρίου του 1973, διότι δεν επιθυμούσε τον επικείμενο εκδημοκρατισμό της χώρας μας. Φαίνεται, τα παιδιά του Πολυτεχνείου οι δήθεν και προσποιητοί, υπερβολικά προβεβλημένοι δημοκράτες της φακής, που για την προσπάθεια τους να εγκλωβιστούμε επίτηδες μέσα στους χώρους του Πολυτεχνείου και πληρώθηκαν για αυτήν τους την προσπάθεια αδρά, πλουσιοπάροχα, βλέπε Δαμανάκη, Παπουτσής, κτλ δεν ήθελαν η χώρα μας να πάει σε δημοκρατικές εκλογές, έτσι ώστε να απεγκλωβιστούμε από τον βραχνά των Συνταγματαρχών ,των άκρως αυταρχικών. Και να περιέλθουμε στην ομαλή δημοκρατική περίοδο, έτσι λοιπόν αποφάσισαν, θεώρησαν σκόπιμο να διαμαρτυρηθούνε, και τα αποτελέσματα σε όλους σας γνωστά. Τουλάχιστον το λεγόμενο Πολυτεχνείου το έχουμε μάθει αυτό το μάθημα πάρα πολύ καλά, από τις πολλαπλές φορές που τα ακούσαμε με τα χιλιοτραγουδισμένα ειπωμένα αναρίθμητα ψεύδη και υπερβολές, ανακρίβειες, μέχρι του σημείου την τρίχα να την μετατρέπουνε σε τριχιά και ου το καθεξής, ενώ ο λαϊκισμός τους και η δημαγωγία τους να περισσεύουνε.

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οι στρατιωτικοί αποπέμπουνε τον μετριοπαθή Συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο και φέρνουνε στην θέση του, τον Ταξίαρχο και αόρατο δικτάτορα της ΕΣΑ τον Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος έτσι άφρονα και επιπόλαια, απερίσκεπτα, υστερόβουλα, παρασυρθείς από τους Αμερικανούς του Κίσσιγκερ και του Άγγλου Κάλαχαν προκάλεσε, υπήρξε ο κύριος αίτιος για το Πραξικόπημα στις 15 του Ιούλη του 1974 εναντίον του Μακαρίου. Του υποσχέθηκαν οι δήθεν σύμμαχοι Αμερικάνοι και Άγγλοι αποικιοκράτες, να ανατρέψει τον Μακάριο, και αυτοί θα εμποδίσουνε, θα ματαίωναν, τους Τούρκους, την επαπειλούμενη σχεδιαζόμενη απόβαση τους στον νησί. Άλλωστε δεν θα ήτανε η πρώτη φορά που θα το είχανε διαπράξει, ακόμη πέντε φορές τους είχανε αποτρέψει την τελευταία στιγμή την εισβολή τους, απόβαση τους, επιβίβασή τους, τέσσερις φορές το 1964, και μία φορά το 1967. Μετά την προβοκάτσια της Κοφίνου, ελεώ Στρατηγού Γρηγόρη Σπαντιδάκη, του Βασιλόφρονα Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Κόλλια, και φυσικά του Βασιλέα Κωνσταντίνου του Β, ο οποίος μετά τα γεγονότα της Κοφίνου και την επαπειλούμενη Ελληνοτουρκική κρίση που επίτηδες προκάλεσε, με τις συνήθεις γνωστές του τεχνικές κρίσεις και ασφαλώς με την σύμφωνη γνώμη του Μακαρίου σχεδίαζε τον δικό του πραξικόπημα εναντίον του Παπαδόπουλου, το αποτυχημένο με το άδοξο τέλος του, στο αεροδρόμιο της Καβάλας στις 13/12/1967 όπως επίσης και του Καραμανλή από το Παρίσι. Όταν οι Τούρκοι μας απειλούσανε με εισβολή, ενώ τα στρατεύματα τους είχανε μαζευτεί απέναντι από τις ακτές της Βορείου Κύπρου, στην Μερσίνα και Αλεξανδρέττα, στα τέλη του Νοέμβρη, ενώ τα σύννεφα του Πολέμου ήδη ήτανε προ των πυλών, μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, τότε τελευταία στιγμή στην κυριολεξία αναβλήθηκε, αποσοβήθηκε, ματαιώθηκε η επικείμενη  απόβαση-επιβίβαση των Τούρκων εισβολέων, λόγω των παρεμβολών, επεμβάσεων καλύτερα των Αμερικανών, του Προέδρου τους, του Τζόνσον. Με βάση την συνθήκη που κρατούσανε στα χέρια τους ως εγγυήτριας δύναμης, διαθέτανε όλα τα νόμιμα ερείσματα να την διαπράξουνε, με το διάταγμα της Ζυρίχης και Λονδίνου του Φεβρουαρίου του 1959, άλλωστε για αυτό και ο Μακάριος από του βήματος του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη στις 19/7/1974 εξαπέλυσε το γνωστό του δηλητήριο εναντίον της Αθήνας, της Ελλάδας, του στρατιωτικού καθεστώτος, της χούντας γενικώς. Όπως θέλετε μπορείτε να το πείτε, ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο και αναμφισβήτητο, βέβαιο, πως δεν επιθυμούσε την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα και συνεχώς κάτι θα έβρισκε ώστε την τελευταία στιγμή όλα τα σχέδια να τα ανατινάξει, διότι δεν ήθελε την Κύπρο να την μετατρέψει σε μία ακόμη Νατοϊκή βάση κατά την δική του την αρρωστημένη του ιδεολογία, την άκρως ιδιοτελέστατη και εγωκεντρική, έτσι ακολουθούσε αυτήν την πολιτική της ανεξαρτησίας.

Με κυριότερο σύμμαχο σε αυτήν την προσπάθεια του, την τόσο ανθελληνική και ανθενωτική ήτανε από την Σοβιετική Ένωση, σε αυτήν βασιζότανε, στηριζότανε, άλλωστε για αυτό τον αποκαλούσανε οι πολλαπλοί του πολιτικοί αντίπαλοι και πάρα πολύ ορθώς τον Κάστρο της Μεσογείου, τον κόκκινο παπά, όπως ο Κουβανός ηγέτης Φιντέλ Κάστρο. Οι Σοβιετικοί Κομμουνιστές, μπολσεβίκοι, θεωρούνταν και ήτανε οι  κύριοι υπεύθυνοι του τορπιλισμού της Ενώσεως, όταν την τελευταία στιγμή στην κυριολεξία, την απεμπόλησαν, εκεί όπου όλα είχανε συμφωνηθεί, μετά από μήνες διαπραγματεύσεως, αρνήθηκαν να υπογράψουνε την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1967 στην Κεσάνη του Έβρου. Απείλησαν τους Τούρκους οι Σοβιετικοί πως, σε περίπτωση Ενώσεως την Κύπρου με Την Ελλάδα, θα πάψουνε αμέσως τις διπλωματικές τους σχέσεις, επαφές, μεταξύ Σοβιετικής Ενώσεως και Τουρκίας, ως απότοκος της ενέργειας τους αυτής θα ήτανε, να επιβαρύνονταν σε ένα ανεπανόρθωτο οικονομικό εμπάργκο, πογκρόμ που θα τους είχε επιβληθεί. Έτσι, αντί για υπογραφές όπως είχανε συμφωνήσει, εμείς θα τους παραχωρούσαμε ως αντάλλαγμα για την επικείμενη μελλοντική Ένωση μόνο την νότια βάση την Ναυτική της Δεκέλειας, που ανήκε στους Άγγλους, από την εποχή της αποικιοκρατίας ακόμη, ενώ εμείς θα παραλαμβάναμε την Βόρεια, άλλωστε η Ναυτική βάση της Δεκέλειας είχε έκταση 3% του νησιού, και ποτέ δεν ήτανε δική μας. Τώρα, με την συμφωνία, διαπραγμάτευση που είχε ως κύριο υπεύθυνο τον  Παπαδόπουλος, βάζαμε πόδι και στην Ναυτική Βάση των Άγγλων της Δεκέλειας, ενώ χάναμε μονάχα 1,5% του εδάφους, που πριν την συμφωνία-διαπραγμάτευση, παραχωρούσαμε 3%. Όμως ο Μακάριος ούτε αυτήν την συμφωνία δεν δεχότανε, το δώρο της Τουρκίας προς εμάς, το τόσο ανέλπιστο, μόλις έμαθε πως οι Ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις καρποφόρησαν, κατευθείαν δεν δίστασε να επισκέφθηκε τον Πρέσβη της Σοβιετικής Ενώσεως στην Λευκωσία και του ενημέρωσε να απειλήσει την Τουρκία ώστε να μην δεχθεί την Ένωση. Έτσι ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας ο Σουλειμάν Ντεμιρέλ τελευταία στιγμή έκανε πίσω και ζήτησε το 20% του Κυπριακού Εδάφους, γνωρίζοντας πως ο Παπαδόπουλος θα αρνιότανε, όταν το άκουσε έμεινε εμβρόντητος, αποσβολωμένος, αντέδρασε εντόνως, λέγοντας με ύφος οξύθυμο, δεν είναι δυνατόν άλλα να διαπραγματευόμαστε και να συμφωνούμε, ενώ μετέπειτα άλλα να ρίχνετε στο τραπέζι των συνομιλιών, και δήλωσε, οργισμένος πως όσο αυτός θα κάθεται στην Προεδρία της Ελλάδας η Κύπρος θα παραμείνει ενιαία και αδιαίρετη. Ο Μακάριος ένα ρητό τον συνόδευε, του πήγαινε γάντι, καλύτερα ανεξαρτησία και δημοκρατία, παρά Ένωση και δικτατορία, αυτό από μόνο του νομίζω πως τα λέει όλα, δυστυχώς.

Να φανταστείτε πως, ο Μακάριος από του βήματος του ΟΗΕ στις 19/7/1974 στην Νέα Υόρκη, του παραχώρησαν οι Τούρκοι την θέση τους να μιλήσει, διότι γνώριζαν το ανθελληνικό και ανθενωτικό δηλητήριο που θα εκτόξευε, έχυνε στην κυριολεξία εναντίον του Στρατιωτικού Καθεστώτος των Αθηνών, και της ΕΟΚΑ Β, που εκπροσωπούσε ο Ταξίαρχος της ΕΣΑ Δημήτριος Ιωαννίδης. Ενώ, καλούσε, παρακαλούσε, τις εγγυήτριες δυνάμεις της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959 να αποκαταστήσουνε την ομαλότητα στην Κυπριακή Δημοκρατία, από την χούντα των Αθηνών, διότι κατά αυτόν πάντοτε καταπατήθηκε η συνταγματική ομαλότητα του Κύπρου, επομένως φώναζε τους Τούρκους και τους Άγγλους ώστε να τον βοηθήσουνε για να στρογγυλοκαθίσει και πάλι στην καρέκλα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσο για το ότι στις 2 του Ιούλη του 1974 έστειλε τελεσίγραφο στον Φαίδωνα Γκιζίκη, τον υποτιθέμενο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ώστε να απομακρυνθούνε όλοι οι Ελλαδίτες αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς με το αιτιολογικό πως υπήρξανε στελέχη της τρομοκρατικής οργάνωσης όπως την αποκαλούσε της ΕΟΚΑ Β, αυτό δυστυχώς το τόσο σημαντικό και νευραλγικό γεγονός αποσιωπάται εντέχνως και επιμελώς, σκοπίμως, με όπως πάντοτε δημοσιογραφική μαεστρία, επιμέλεια. Η του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1959, και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, βλέπετε όλες τις ιδιότητες της πήρε επάνω του, και δεν άφησε τίποτα για τους άλλους, πλήρης ταύτιση της άκρατης και αδηφάγας πλεονεξίας του. Αυτή ήτανε η περιβόητη ταπείνωση του και η σεμνότητα που ευαγγελιζότανε, όταν ανέβαινε και κήρυττε από τον άμβωνα των εκκλησιών; Οι φοιτητές λοιπόν του Πολυτεχνείου, που τόσο εντέχνως και επιμελώς τους τιμάτε κάθε χρόνο εσείς, όμως όχι εγώ να το ξεκαθαρίσουμε αυτό το γεγονός, ματαίωσαν τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1974, και αντί για τον επικείμενο εκδημοκρατισμό της χώρα μας, έφεραν μία τώρα σκληρότερη χούντα του Ταξιάρχου της ΕΣΑ, του αόρατο δικτάτορα του Δημητρίου Ιωαννίδη, μιας και τοποθέτησε για Πρωθυπουργό το ανδρείκελο και μαριονέτα Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, και για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Φαίδωνα Γκιζίκη, ακόμη έναν στρατιωτικό που στερείτο της πρέπουσας και στοιχειώδους προσωπικότητας και εμβέλειας, για το ανάλογο κύρος της επιφανείας ενός συνταγματάρχη. Όπως αντιλαμβάνεστε οι φοιτητές του Πολυτεχνείου δεν ήθελαν να πάμε για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια σε εκλογές, ελεύθερες και δημοκρατικές, και στην θέση του μετριοπαθούς στρατιωτικού[δικτάτορα] του Συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδοπούλου, έφεραν τον έξαλλο και δολοπλόκο αόρατο δικτάτορα τον διοικητή της ΕΣΑ τον Ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, απλώς όλα αυτά αναγράφονται για την ιστορία.

Ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Σπύρος Μαρκεζίνης, οποίοι δήλωσαν ευθαρσώς την αντίθεση τους στην Συμφωνία της Ζυρίχης-Λονδίνου του Φεβρουαρίου του 1959, η οποία συνθήκη έβαζε την ταφόπλακα την οριστική και την αμετάκλητη στην μελλοντική Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα. Όταν ήρθε στην Βουλή των Ελλήνων τον Φεβρουάριο του 1959 για κατοχύρωση της Συνθήκης, η κατάπτυστη και προδοτική, ενδοτική, μειοδοτική Συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, την οποία πρωτεργάτες και κύριοι πρωταγωνιστές της από εμάς ήτανε ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ της ΕΡΕ, της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως και ασφαλώς δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από αυτήν την φαρσοκωμωδία, της επικείμενης διχοτομήσεως την νήσου ο πολύς Μακάριος, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Ο ως καθαρός συμφεροντολόγος, καιροσκόπος με πάντοτε ιδιοτελέστατη πολιτική διάθεση, ο οποίος μέσα σε μία νύχτα μετατράπηκε από ένα απλό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, άσημο και ασήμαντο, σε έναν επισήμως λαμπερό Πρόεδρο της νεοσύστατης δημοκρατίας της Κύπρου, με ότι αυτό συνεπάγεται, στο βόλεμα της αναπαυτικής του καρέκλας. Τότε λοιπόν ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο υιός του Ελευθερίου Βενιζέλου έτσι για να μην ξεχνιόμαστε δήλωσε προς τον Καραμανλή και προς τον Αβέρωφ, ο οποίος υπήρξε Υπουργός του των Εξωτερικών, ώστε να τους συνετίσει, επαναφέρει στην τάξη, προσγειώσει καλύτερα και να μην περηφανεύονται με περισσή αλαζονεία και έπαρση, κομπασμό, πως δεν διέπραξαν τίποτα το σημαντικό και αξιομνημόνευτο για το Έθνος της Πατρίδας μας γενικώς. Δηλώνοντας πως πολέμησαν οι ΈΛΛΗΝΕΣ, ΕΝΏ ΝΊΚΗΣΑΝ ΟΙ ΤΟΎΡΚΟΙ. Τα ίδια δήλωνε και ο Χίτλερ στο ΒΠΠ, όταν ειρωνευότανε τους Άγγλους του Τσώρτσιλ, πως η Αγγλία θα αντιστέκεται στον άξονα μέχρι να πολεμάει και το τελευταίος Γάλλος στρατιώτης. Ο δε Σπύρος Μαρκεζίνης από του βήματος της Βουλής απευθύνθηκε προς τον Πρωθυπουργό της χώρας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, λέγοντας τον, μην κομπάζετε, σαν να μας φέρατε την πολιτεία του Πλάτωνα, ένα έκτρωμα μας φέρατε και ζητάτε να συνυπογράψουμε στις δικές σας τις ανομολόγητες πράξεις. Καλύτερα να μην αγγίζατε καθόλου μα καθόλου το Κυπριακό, το ανατινάξατε και το πυρπολήσατε, ας αφήσουμε καλύτερα τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ επάνω στα Βουνά του Τρόοδος και του Πενταδακτύλου, να αγωνίζονται για την Ελευθερία τους, με Εθνικη αξιοπρέπεια και φρόνημα μιας και οι πολιτικοί σαν εσάς, τους προδώσατε για ακόμη μία φορά τους επικούς τους αγώνες.

Αναφερόμενος στον επικό αγώνα της ΕΟΚΑ, για την Ένωση της ΚΎΠΡΟΥ Με την μητέρα ΕΛΛΆΔΑ, προσπάθησε να τους ενθυμίσει τις τραγικές καταστάσεις που αγωνίστηκαν, έδωσαν, μέσα σε αντίξοες στην κυριολεξία συνθήκες, απάνθρωπες, ενώ όλα αυτά τα χρόνια της κυβερνήσεως του Καραμανλή και της ΕΡΕ, από το 1955 έως το 1963 δεν βοηθήθηκαν καθόλου μα καθόλου από την υποτιθέμενη μητέρα Ελλάδα, [την στοργική], η οποία αντί για τριαντάφυλλα και πόσιμο νερό όπως κανονικώς θα έπρεπε τους έδινε, προστάτευε, αυτή απεναντίας δεν δίσταζε και τους παρέδιδε ξεδιάντροπα, σιδηροδέσμια στους Άγγλους αποικιοκράτες κατακτητές και τύραννους, και ύπουλα τους πρόσφερε θειάφι και κώνειο, δηλητήριο να πιούνε. Για πολλοστή φορά τους συμπεριφέρθηκε ως κακιά μητριά, σκύλα χωρίς υπερβολές, το Κυπριακό το αντιμετώπισε ως ένα αναγκαίο κακό, που όπως όπως έπρεπε να το κλείσει με οποιοδήποτε τίμημα, κόστος, έστω και εάν τους υποθήκευε το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού, με τρόπο τυχοδιωκτικό, δίχως καμία μα απολύτως καμία βοήθεια, μέριμνα από την Ελλάδα. Απεναντίας κι όλας, τα Αγγλικά αεροπλάνα περνούσανε μέσα από τον αερολιμένα των Αθηνών και εφοδιάζονταν, εξοπλίζονταν, με προορισμό την Κύπρο, δηλαδή πώς να εξοντώσουνε μια ώρα νωρίτερα τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, που αγωνίζονταν ώστε να ενωθούνε με την μητέρα ΕΛΛΆΔΑ, και η μητέρα Ελλάδα από την πλευρά της κώφευε, αρνούνταν να τους βοηθήσει μετά βδελυγμίας, τους αγνοούσε επιδεικτικά, στο κάλεσμα των παιδιών της, αδιαφορούσε προκλητικά, που την εκπροσωπούσε ο πολύς Καραμανλής Κωνσταντίνος και ο συνεργάτης του Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας. Αυτοί οι αποτυχημένοι πολιτικάντηδες, παλαιοπολιτικοί, όχι μονάχα τους γυρνούσε την πλάτη προκλητικά, αλλά δεν δίστασαν και να συνεργάζονται και με τους Άγγλους, τους πολέμιους της ΕΟΚΑ. Απλούστατο παράδειγμα, στις 11του Μάη του 1956 μετά τον απαγχονισμό των πρώτων αγωνιστών της ΕΟΚΑ των Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου, στα Φυλακισμένα Μνήματα της Λευκωσίας, οι Αθηναίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούνε, για τις πρώτες αγχόνες που στήθηκαν, στα δύο 22χρονα παλικάρια, παιδιά, αγωνιστές. Τότε κατά χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους οι διαμαρτυρόμενοι με Ελληνικές σημαίες, και όμως ο Καραμανλής που τον τιμάτε για Εθνάρχη δεν δίστασε για να διαλύσει το υπερβολικό πλήθος στην Πλατεία Ομονοίας [τότε κατακλύζονταν από Έλληνες, με Εθνικά Φρονήματα και θρησκευτικά Ορθόδοξα χαρακτηριστικά, σήμερα όμως από μυριάδες παράνομους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες, ελεώ δημοκρατίας και Καραμανλή, ας συγκρίνουμε λοιπόν,] τότε δεν δίστασε για να διαλύσει το εξαγριωμένο πλήθος που πάλλοντας από Εθνική αγανάκτηση, θυμό, εναντίον των πρώην συμμάχων μας των Άγγλων αποικιοκρατών, ιμπεριαλιστών, να τους πυροβολήσει στο ψαχνό, με αποτέλεσμα, να έχουμε, σκοτωθούνε περισσότεροι από 10 νεκροί και περισσότερους από 150 τραυματίες, διαδηλωτές και αστυνομικούς. Η εφημερίδα Εστία είχε βγει την επομένη με επικεφαλίδα, η πιο αιματηρή κυβέρνηση στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας, και όμως για όλους αυτούς τους νεκρούς και τους τραυματίες καμία πορεία διαμαρτυρίας δεν έχει ποτέ πραγματοποιηθεί, μόνο για το πολυτεχνείο, τα σχόλια νομίζω πως περισσεύουνε.

Προτιμούσανε να μην βοηθήσουνε τον αρχηγό της ΕΟΚΑ τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, τον επονομαζόμενο σε Διγενή και τον Υπαρχηγό του, τον Σταυραετό της Μονής Μαχαιρά, τον Γρηγόρη Αυξεντίου και όλα εκείνα τα αμούστακα παιδιά, τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, τα οποία θυσιάστηκαν και έχυσαν αφειδώς το αθώο και Ελληνικό τους αίμα για την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα, στις αγχόνες του Χάρτντιγκ του τυράννου στα Φυλακισμένα Μνήματα της Λευκωσίας για Ένωση και μόνο Ένωση και όχι για κάποια κολοβή ανεξαρτησία, προσβάλλονταν και απεμπολώντας τον όρκο της Φανερωμένης. Και πως αυτός μαζί με τον Μακάριο δεν δίστασαν αυτόν τον επικό αγώνα να τον τορπιλίσει και να τον υπονομεύσει για χάριν της επικείμενης εξουσίας τους, της πολιτικής τους ιδιοτέλειας, ότι με μία του υπογραφή όλες αυτές τις θυσίες τις πέταξε στα άχρηστα και στα αζήτητα, με λίγα λόγια τους πρόδωσε τον αγώνα τους. Μέσα σε υπερβολικά αντίξοες συνθήκες, απάνθρωπες και αποκρουστικές, που έδωσαν και όμως κατάφεραν και τους αποτίναξαν τον ζυγό της Βρετανικής αποικιοκρατίας, πολύ ορθώς δήλωσαν, Πως πολέμησαν οι Έλληνες τους Άγγλους και όμως νίκησαν οι Τούρκοι. Η οποία πατρίδα όχι μονάχα δεν συμπαραστεκότανε στον αγώνα τους πρώτων, και το πιο θλιβερό από όλα ήτανε πως εμπόδιζε εσαεί την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα, έβαζε από το παράθυρο ως εγγυήτρια δύναμη την Αγγλία και την Τουρκιά στην Κύπρο, με βάση αυτής της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959 βρήκανε την αφορμή οι Τούρκοι του Αττίλα τον Ιούλιο στις 20 μηνός του 1974 να εισβάλουνε και να εγκαθιδρύσουνε στα κατεχόμενα το κράτος έκτρωμα, φονιά, του Τουρκοκυπριακού τομέα. Επάνω στα πτώματα περισσοτέρων των 6.000 Ελληνοκυπρίων, όπως επίσης 1619 αγνοουμένων και 200.000 εκπατρισθέντων και κυνηγημένων μέσα στην ίδια τους την πατρίδα μετατρεπόμενοι πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο. Ο πρώτος πολιτικός που ανακίνησε το Κυπριακό από τις στάχτες του, ήτανε ο Αλέξανδρος Παπάγος, του Εθνικού Συναγερμού, από την περίοδο που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας μας, από πρώην Αρχιστράτηγος που υπήρξε, από το 1952 έως τον Οκτώβριο του 1955 που αιφνιδίως απεβίωσε. Αυτός υπήρξε ο πρώτος πολιτικός που στρίμωξε στην κυριολεξία τους Άγγλους του Άντονι Ίντεν και του Μακ Μίλαν στην γωνία, εμφανίζοντας το Κυπριακό ως θέμα προς διαπραγμάτευση μεταξύ της Ελλάδας και της Αγγλίας, των χωρών οι οποίες στον Β ΠΠ υπήρξανε οι καλύτεροι  σύμμαχοι. Με μία καταπληκτική διπλωματική  ρητορεία του, ευφυία, του τότε πρωθυπουργού της χώρας μας, του Αλέξανδρου Παπάγου, πως σε περίπτωση της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, ο απότοκος δεν θα είναι η Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα, αλλά η Ένωση της Ελλάδος με την Αγγλία. Όσο για τις βάσεις τις στρατιωτικές που θα χάσετε, θα τις επανδρώσετε σε όποιο σημείο της χερσαίας και ηπειρωτικής Ελλάδος εσείς επιθυμείτε.

Η απάντηση που πήρε από τους Άγγλους ήτανε, δεν υφίσταται θέμα Κύπρου με την Ελλάδα, η Κύπρος ανήκει στην Αγγλία, ανήκει στο Βασιλικό στέμμα της Βασίλισσας μας της Ελισάβετ, θεωρείται αποικίας μας και οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση επί του θέματος θα μας βρίσκεται απέναντι μας, είναι κρίμα λοιπόν να συγκρουστούμε δύο σύμμαχοι, και του γύρισαν προκλητικά την πλάτη τους. Τότε ο Παπάγος αντέδρασε αστραπιαία, αποκρίνοντας τους, δεν ανέχομαι να γυρίζετε στον Έλληνα Πρωθυπουργό την πλάτη σας, έχετε μπροστά σας, τον Πρωθυπουργό μίας χώρας που σας βοήθησε όσο κανείς άλλος στην επικράτηση σας εναντίον του άξονα των Ναζιστών Γερμανών και των Φασιστών Ιταλών. Επομένως θα έπρεπε να δείχνετε περισσότερη σοβαρότητα και σεβασμό, δεν είμαστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουμε τον Κυπριακό Ελληνισμό στις αυταρχικές σας ορέξεις, που ανέρχονται σε 500.000 στο σύνολο τους και θα το προβάλουμε αυτό το πρόβλημα που έχουμε μεταξύ μας στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη. Τότε τους απείλησαν οι Άγγλοι, πως εάν το δημοσιοποιήσουνε το Κυπριακό κατευθείαν θα βάλουνε στο παιχνίδι και τους Τούρκους από την πίσω πόρτα, ώστε να έχουμε να αντιμετωπίσουμε όχι έναν αντίπαλο τους Άγγλους αποικιοκράτες μονάχα αλλά και τους Τούρκους, οι οποίοι διέθεταν μία όχι ευκαταφρόνητη Τουρκοκυπριακή μειονότητα που αριθμούσε σε 18%. Έτσι στήθηκαν και τα λεγόμενα Σεπτεμβριανά του 1955, με το πογκρόμ του Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης την νύχτα του τρόμου και του βασανισμού, της 5 προς 6 Σεπτεμβρίου του 1955, όλα αυτά για την ιστορία. Πράγματι ο Παπάγος ενημέρωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη αλλά αυτοί κατευθείαν το απέρριψαν ως άκυρο και άκαιρο, άτοπο, άλλωστε πως θα μπορούσε η Αμερική να έρθει ποτέ αντιμέτωπη με την κυριότερη σύμμαχο της στην Γηραιά Ήπειρο την Αγγλία την ιμπεριαλιστική; Βλέπετε αγαπητοί μου αναγνώστες, ότι σπέρνεις θερίζεις σε αυτήν την ζωή, έσπειρες ανέμους, δηλαδή διχόνοιες, πολιτικά μίση και πάθη και θερίζεις θύελλες, διχοτομήσεις, τότε Τουρκοκυπριακούς θύλακες, πράσινη γραμμή, από τότε είχε αρχίσει η επικείμενη και μελλοντική διχοτόμηση της Κύπρου μας. Όπως αντιληφθήκατε σας ομιλώ για την περίοδο του πριν του κατάμαυρο και προδοτικού με όλη την σημασία της λέξεως καλοκαιριού του 1974, ο οποίος υπήρξε ο προθάλαμος της Τουρκικής εισβολής του Αττίλα, με τον άφρονα δικτάτορα Δημήτριο Ιωαννίδη του Ταξιάρχου της ΕΣΑ ο οποίος δίχως τις απαραίτητες και προβλεπόμενες εγγυήσεις που θα έπρεπε να είχε πάρει από τους Αμερικανούς του Υπουργού τους των εξωτερικώς Χένρι Κίσσινγκερ όπως επίσης και του Πρέσβη της Αμερικής στην Ελλάδα του Τόσκα, αλλά και των συμμάχων των Τούρκων στον Κυπριακό των μισελλήνων και ανθελλήνων, ανθενωτικών Άγγλων συνεργατών των Τούρκων στον Αττίλα. Διότι ποτέ δεν μας συγχώρησαν που τους απεμπολήσαμε τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στο νησί της Αφροδίτης, το Καταπράσινο φύλλου ριγμένο στο πέλαγος, όπως το προσφωνεί, το αποκαλεί το τραγούδι την Ελληνικότατη Κύπρο μας, στον αντιαποικιακό τους αγώνα της ΕΟΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΈΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΎΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΈΡΑ ΕΛΛΆΔΑ από την περίοδο από το 1955 έως το 1959.

Σήμερα δυστυχώς ομιλούμε για μία κατακερματισμένη Κύπρο, διχοτομημένη, τα λάθη τα προκλητικά και εσκεμμένα, ηθελημένα υπούλως και ανάνδρως, μόνο και μόνο για να μην χάσουνε την αναπαυτική καρέκλα της εξουσία τους, το βόλεμα τους. Όπως αντιλαμβάνεστε, όταν οι πολιτικάντηδες όλων των αποχρώσεων βρίσκονται αυτοί στην εξουσία, της κουτάλας και κονόμας δηλαδή, τότε υπάρχει πατρίδα για αυτούς και πρέπει πάση θυσία να την υπερασπιστούμε, έχουμε υποχρέωση, ενώ όταν απομακρυνθούνε από την εκάστοτε εξουσία-καρέκλα, τότε δεν υπάρχει καμία απολύτως Πατρίδα. Εν κατακλείδι, όταν τους πληρώνει αδρά η πατρίδα, την ενθυμούνται με κάτι δάκρυα δακρύβρεχτα και κροκοδείλια, φαρισαϊκά, ενώ όταν δεν βρίσκονται αυτοί στην εξουσία, την γυρνάνε προκλητικά και επιδεικτικά την πλάτη τους, και δεν διστάζουνε να την βάζουνε και μάλιστα αναρίθμητες τρικλοποδιές, εμπόδια μέχρι να πέσει, να γκρεμοτσακιστεί. Δυστυχώς αυτή ανέκαθεν και διαχρονικώς υπήρξε η πολιτική στάση και γραμμή όλων των πολιτικάντηδων, μιας και μας διαφεύγει ίσως η πιο σημαντική παράγραφο και ερμηνεία της υποθέσεως, πως είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Με ότι αυτό συνεπάγεται, δουλεύουνε, δεν διαπράττουνε καμία διακονία αφιλοκερδώς, δηλαδή διαφθορά στο έπακρο και σε τελική ανάλυση την δουλειά για την οποία τους πληρώνει ο Ελληνικός λαός από το υστέρημα του, δεν την επιτελούνε με τον τρόπο που όλοι μας θα θέλαμε και θα ευελπιστούσαμε. Με απλά Ελληνικά, θεωρούνται αποτυχημένοι για το επάγγελμα που διάλεξαν, αλλά όμως φταίει, ευθύνεται σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό και ο κόσμος που τους ψηφίζει, υποστηρίζει και δεν αντιδρά σε τίποτα, ενώ όλα τα δέχεται μεροληπτικά και παθητικά. Δεν νομίζω πως από το 1974, την ημέρα που κατέβηκε το αεροπλάνο με τον Καραμανλή από το Παρίσι στις 22 του Ιούλη, τα μεσάνυχτα και ο πρώτος ο οποίος ξεπρόβαλε υπήρξε ο ανιψιός του, ο πολύς Λιάπης της καπιταλιστικής ΝΔ, της Αμερικανοκίνητης, αυτός που δεν πλήρωνε τις πινακίδες του και ας ήτανε Υπουργός συγκοινωνιών. Το ξαναπαναλαμβάνω πως δεν νομίζω πως θα υπάρξουνε αρκετοί στις μέρες μας οι οποίοι να τους υποστηρίζουνε, εκτός των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων που βόλεψαν ώστε να τους υπερασπίζονται πάντοτε με το αζημίωτο βέβαια, αυτό που λέμε ο κομματικός τους και διεφθαρμένος τους στρατός. Λέτε, να υπάρχει κάποιος [σώφρον] Έλληνας ή Ελληνίδα και να είναι ικανοποιημένοι με την μέχρι τώρα προσφορά τους; Και μάλιστα τους ονόμασαν όλους αυτούς και Εθνάρχες, το άκρο άωτου του παραλογισμού, θεωρώ πως τους υπερασπίζονται μονάχα οι δικοί τους, οι βολεμένοι και κομματικοποιημένοι του συστήματος, αυτό και να κλείσουμε το θέμα των πολιτικάντηδων οι οποίοι από την μεταπολίτευση και μετά υπήρξανε κατώτεροι κατά πολύ των περιστάσεων και των προβλημάτων της χώρας που διαχειρίστηκαν.

Αυτός ανέκαθεν υπήρξε ο στόχος των επαγγελματιών πολιτικάντηδων, στο πώς να ανατρέψουνε την εκάστοτε κυβέρνηση τους, ώστε αυτοί να επανέλθουνε στην εξουσία μετέπειτα, κατόπιν να ξαναπάρουνε αυτοί την περιβόητη εξουσία-κουτάλα, λαϊκίστικα και δημαγωγικά ως Μάνα εξ ουρανού, μετά Χριστό Προφήτες να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη μέσω των μέσων μαζικής διαστρέβλωσης και όχι επικοινωνίας, ενημέρωσης που κατέχουνε. Και είναι τα συστημικά τους και διεφθαρμένα τους ιδιωτικά και κρατικά επίσης δημοσιογραφικά κανάλια, έστω και ρημαγμένη και διχοτομημένη, κατακερματισμένη, βιασμένη. Όπως έπραξε ο προσποιητός, δήθεν δημοκράτης Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριος-Μιχαήλ Μούσκος. Για να δούμε τώρα, η απληστία του, λαιμαργία του, πλεονεξία του, υπερβολική του βουλιμία, ώστε να ικανοποιήσει την εγωκεντρική του, αρρωστημένη του φιλαρέσκεια, άκρατη φιλαρχία του, υπερβολικής φιλοδοξίας, φιλαυτία του, μέχρι ποιου σημείου θα φτάσει; Ακόμη πόσες ιδιότητες θα του προσδώσουμε, προσφωνήσουμε, ώστε να ικανοποιήσει την ακόρεστη λαιμαργία του, για υπερβολική και αναρίθμητη φιλοδοξία, του εγωκεντρικού του, εγώ; Αυτός ο λεγόμενος Μακάριος, Μιχαήλ Μούσκος το λαϊκό του όνομα, που ζούσε και ανάπνεε μόνο και μόνο για να περνάει καλά αυτός, και ασφαλώς οι αυλικοί του, τοποθετώντας μπροστά το δημοκρατικό πολίτευμα ως ασπίδα του, φορώντας προσποιητά τον μανδύα και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου σαν θώρακας, ενώ δεν δίσταζαν να κρύβονται από πίσω του, ώστε να απολαμβάνουνε τις πολλαπλές τους εξουσίες, απολαύσεις ή αλλιώς το βόλεμα τους.

Άλλωστε η επίσημη Αρχιεπισκοπή της Κύπρου τον είχε καθαιρέσει το 1972 επισήμως, να το ενθυμούμαστε αυτό το τόσο σημαντικό και νευραλγικό γεγονός και να μην το περνάμε έτσι στο απαρατήρητο, στα γρήγορα, επειδή τους δήθεν και προσποιητούς δακρύβρεχτους με τα κροκοδείλια δάκρυα δημοκράτες, τους επιδεικτικά προβεβλημένους δεν τους συμφέρει και δεν τους εξυπηρετεί αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός, για αυτό και προκλητικά το αποσιωπούνε. Τώρα, όσο για κάποιους που θα ισχυριστούνε κακόβουλα και κακοπροαίρετα πάντοτε, με την γνωστή τους τακτική, της επιλεκτικής τους μνήμης, πως ήτανε υποχείριο του Παπαδόπουλου και του στρατιωτικού καθεστώτος γενικώς, ένα έχω να τους υπενθυμίσω, τονίσω, ότι. Οι ίδιοι οι τρεις Μητροπολίτες, Κυρηνείας, Πάφου και Κιτίου οι οποίοι το 1972 τον καθαίρεσαν από την θέση του Αρχιεπισκόπου της Κύπρου, με το αιτιολογικό της απομάκρυνσης της Ενώσεως, αυτοί οι ίδιοι τον είχανε ανεβάσει, ενθρονίσει το 1951 στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο με κυβέρνηση κέντρου του Νικολάου Πλαστήρα. Επομένως, δεν τους τοποθέτησε ο Παπαδόπουλος στις Μητροπολιτικές τους θέσεις, ώστε να του είναι υποχρεωμένοι απέναντί του, και εάν δεν γινότανε το δικό του να τους απομάκρυνε από την θέση τους. Οι Τρεις Μητροπολίτες ασκούσανε την δική τους πολιτική, της Ενώσεως και μόνο, και ταυτίζονταν με όποιον ακολουθούσε αυτήν την πολιτική, διότι διαθέτανε αυτόνομη πολιτική γραμμή και πιστεύω. Ενώ η πολιτική που ασκούσε ο Μακάριος-Μούσκος ήτανε εντελώς διαφορετική, αντίθετη από αυτούς, διότι γαλουχούσε μία συνείδηση όχι Ελληνική όπως κανονικά θα έπρεπε, αλλά Κυπριακή. Με ανεξάρτητη διάθεση, όσο για την λεγόμενη Ενωτική ρητορεία, ούτε λόγος να γινότανε, ασκούσε και ύφαινε το ρητό, καλύτερα Δημοκρατία και Ανεξαρτησία, παρά Ένωση και δικτατορία, και τον κυριότερο σύμμαχο του σε αυτήν την τόσο ανθελληνική του και ανθενωτική του πολιτική τακτική, βρήκε από την τότε Σοβιετική Ένωση. Με το αιτιολογικό ότι εάν είχε επέλθει η Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα, που τόσο αγωνίστηκε, αγωνιούσε, ώστε ποτέ των ποτών να μην πραγματοποιηθεί αυτό το τόσο μεγαλεπήβολο όνειρο, όραμα, άλλωστε για αυτό θυσιάστηκαν και τα ηρωικά παιδιά της ΕΟΚΑ, από το 1955 έως το 1959, για αυτό δόθηκε και ο Όρκος της Φανερωμένης, μόνο που ο Μακάριος-Μούσκος με την πρώτη ευκαιρία τον απεμπόλησε, απομάκρυνε, το πέταξε από επάνω του, για τα καλά και συμφέροντα, της αναπαυτικής του Καρεκλίτσας, του Προέδρου δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Ρητόρευε δεξιά και αριστερά, σε όλους τους τόνους, όπου σταθεί και όπου καθίσει, πως η Κύπρος σε περίπτωση της Ενώσεως με την Ελλάδα, η τόσο εύρωστη οικονομικά, θα έχανε την οικονομική της ευμάρεια, και θα κατρακυλούσε μέσω της Ελληνικής οικονομίας που χαροπάλευε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στο ναδίρ.

Επομένως δεν τους σύμφερε τους Κύπριους μία επικείμενη μελλοντική Ένωση, διότι το οικονομικό τους επίπεδο δεν θα βελτιωνότανε όπως ήλπιζαν ουτοπικά, ως αιθεροβάμονες, αλλά θα υποβαθμιζότανε στα τάρταρα. Άρα, ήταν σαν να τους έλεγε, δεν μας συμφέρει μία Ένωση με την Ελλάδα, διότι θα πληγούνε ανεπανόρθωτα τα οικονομικά μας συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, και το δεύτερο του επιχείρημα ίσως και το πιο σημαντικό ήτανε πως, θα μετατρεπότανε σε μία Νατοϊκή βάση, και αυτό δεν το ήθελε με τίποτα, και έτσι έβρισκε στηρίγματα στην Σοβιετική Ένωση, διότι σε περίπτωση Ενώσεως θα έχανε την καρέκλα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα μετατρεπότανε, υποβαθμιζότανε σε έναν απλό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, όπως ο Κρήτης. Νομίζω πως αυτό από μόνο του τα λέει όλα, για κάποιους δήθεν και υπερβολικά προβεβλημένους προσποιητούς δημοκράτες της φακής όμως, που ηθελημένα θυμούνται ότι τους συμφέρει και βολεύει, εξυπηρετεί, ταιριάζει. Κύριοι μάθετε για την ιστορία πως, δεν τον αναγνώριζαν ως Αρχιεπίσκοπο τους οι τρείς Μητροπολίτες της Κύπρου, Κυρήνειας, Πάφου και Κιτίου, τι να κάνουμε τώρα; Με το ζόρι να τον αποκαλέσουμε Αρχιεπίσκοπο Κύπρου; Και δεν τον αναγνώριζαν ως Αρχιεπίσκοπό τους, επομένως, δεν είναι δικός μου ο χαρακτηρισμός, τον προειδοποίησαν πολλαπλές φορές, πως, ή θα ασχοληθείς με τα ιερατικά σου καθήκοντα και μόνο της Αρχιεπισκοπής, άλλωστε για αυτό τον εξέλεξαν οι ίδιοι οι Μητροπολίτες ή με την πολιτική, διαλέγεις και παίρνεις, δεν θα πατάς σε δύο βάρκες αναλόγως των πολιτικών του σκοπιμοτήτων που εξυπηρετούσε. Επομένως, ή θα παραιτηθείς από τον Αρχιεπισκοπικό σου θρόνο και θα κατέλθεις στον στίβο της πολιτικής ξυρισμένος με πολιτική ενδυμασία κανονικά, όπως όλοι οι υπόλοιποι συνυποψήφιοι σου πολιτικοί ταγοί, δίχως όμως την στήριξη που σου παρέχει η Εκκλησία και το τιμημένο και Άγιο Ράσο, που εμείς σου το φορέσαμε, σου το προσδώσαμε, να σε προστατεύει, και να σε θωρακίζει ως ασπίδα από τους υπόλοιπους πολιτικούς σου αντιπάλους, οι οποίοι δεν διαθέτουνε αυτό το τόσο σημαντικό προνόμιο, χάρισμα, την προστασία της εκκλησίας και να το χρησιμοποιείς κατά το δοκούν, όποτε το θυμάσαι, όπως σε εξυπηρετεί και ταιριάζει, βολεύει, ως θώρακας. Άρα για ποιο πραξικόπημα ομιλούμε; Και για ποιους πραξικοπηματίες; Για ποια επίσημη κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του επίσημου Κυπριακού συντάγματος αναφερόμαστε και ομιλούμε;

Όταν το οποίο σύνταγμα με τους εκάστοτε νόμους της, κανείς δεν το αναγνώριζε επισήμως, της συνθήκης Ζυρίχης- Λονδίνου του 1959. Την οποία συνθήκη ο ίδιος ο Μακάριος, ο εμπνευστής της δηλαδή, την είχε καταγγείλει το 1963 ως ανεφάρμοστη και ανεδαφική, ουτοπική και πως στερείται της δέουσας σοβαρότητας και χρειάζεται περαιτέρω αλλαγές και διορθώσεις, διευκρινήσεις, με τα 13 σημεία του. Με τα οποία δεν συμφωνούσε, και για αυτό άλλωστε είχε προκύψει και η λεγόμενη Τουρκοκυπριακή ανταρσία τα Χριστούγεννα του 1963 της Τυλληρίας, Μανσούρας, Κόκκινας, Άγιοι Θεόδωροι με τους Τουρκικούς βομβαρδισμούς που επακολούθησαν. Σαν ενημερώνω πως το 1964, εξαιτίας του Μακαρίου-Μούσκου και μόνο, με τις τεχνικές κρίσεις ή αλλιώς προβοκάτσιες, τορπιλισμούς που ο ίδιος προκαλούσε επίτηδες και εντέχνως, εσκεμμένως στον εκάστοτε ΕλληνοΤουρκικό διάλογο, της Κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, με Υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Γαρουφαλιά. Ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας μας ο Γεώργιος Παπανδρέου του αποκρίθηκε σε ύφος έντονο, μα σας παρακαλώ πολύ Μακαριώτατε, άλλα συμφωνούμε και εντελώς αντίθετα διαπράττετε, συνεχώς μας δημιουργείτε εμπόδια, μόλις πηγαίνουνε να καθίσουμε στο τραπέζι του διαλόγου του διπλωματικού με τους Τούρκους και επανειλημένως με προσθέτετε και καινούργια προβλήματα, δημιουργείτε επεισόδια από το πουθενά, εκεί που πηγαίνουνε να σβήσουμε τις φωτιές με τους Τούρκους, πάντοτε κάτι βρίσκετε και μας ανάβετε από το μηδέν καινούργιες εστίες φωτιάς. Τέσσερις φορές λοιπόν, οι Τούρκοι απείλησαν με εισβολή στην Κύπρο, τα αποβατικά τους ναυλώθηκαν από το λιμάνι της Μερσίνας και Αλεξανδρέττας και την ύστατη στιγμή ο Πρόεδρος της Αμερικής ο Τζόνσον τα σταματούσε και απομάκρυνε έναν επικείμενο Πόλεμο δύο χωρών του ΝΆΤΟ, στην λεκάνη της Μεσογείου που τον θεωρούσε καταστροφικό και όπως θα ήτανε. Μάλιστα στις απειλές των Τούρκων απάντησε ο Γεώργιος Παπανδρέου πως, δεν θα ανοίξουμε τις πύλες του φρενοκομείου με την Τουρκία σε ένα πόλεμο μεταξύ μας, αλλά εάν αποφασίσει να τις ανοίξει τότε είμαστε διατεθειμένοι να τους ακολουθήσουμε και ότι θέλει ας γίνει. Και ακόμη μία φορά από τις 16 του Νοέμβρη του 1967 με την προβοκάτσια του στην Κοφίνου μέχρι στις 27 του Νοέμβρη, τότε οι Τούρκοι ήτανε πανέτοιμοι να εισβάλλουνε στην Κύπρο και πάλι τελευταία στιγμή ανέτρεψε την επικείμενη εισβολή των Τούρκων ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τζόνσον.

Δεν αντιλαμβάνεστε πως στην Κύπρο το 1974 δεν υπήρχε τίποτα το νόμιμο και το ηθικό; Απλώς, υπήρχε μία κατάσταση ανώμαλη, ερμαφρόδιτη, πανικόβλητη, της δικτατορίας του κοσμοκαλόγερου Μακαρίου Μούσκου. Προς θεού, δεν επιβραβεύω, επιδοκιμάζω, επικροτώ, την κίνηση του Ταξιάρχου διοικητή της ΕΣΑ Δημητρίου Ιωαννίδη να τον ανατρέψει, δολοφονήσει, τρομάξει, συλλάβει, απομακρύνει, τρομοκρατήσει, με την επικείμενη οργάνωση του, την οποία κανείς δεν αμφισβητεί πως υπήρξε επικεφαλής της, την ΕΟΚΑ Β, που την είχε παραλάβει από τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Ο οποίος αυτός την είχε δημιουργήσει το 1971 με την κάθοδο του στην Κύπρο παράνομα, διότι πολύ ορθώς θεωρούσε πως ο Μακάριος συνεχώς έβαζε εμπόδια και αναρίθμητες τρικλοποδιές στο όραμα της Ενώσεως της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα. Μιας και πέθανε αιφνιδιαστικά στις 27/1/1974, και από τότε ανέλαβε αυτός τα ηνία της οργανώσεως, την οποία δεν μπορώ να την αποκαλέσω τρομοκρατική, όμως ούτε και ειρηνική, σίγουρα το μεγαλύτερο λάθος της υπήρξε η άκρατη αδιαλλαξία της, έβαζε μπροστά το όραμα της Ενώσεως και σκότωνε και βασάνιζε αδιακρίτως, δεν είχε στρατηγική, οξυδέρκεια πολιτική, υστερούσε στην πολιτική διπλωματία όπως θέλετε μπορείτε να το πείτε. Πράγματι, ήθελε να τον ανατρέψει, ξεκολλήσει, από την αναπαυτική του καρέκλα που απολάμβανε και δεν έλεγε με τίποτα να την αφήσει, τον θώκο του Προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας, διότι τον θεωρούσε εμπόδιο στο επικείμενο όνειρο του της Ενώσεως της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα. Απλώς αναρωτιέμαι, πως κάποιος που θέλει να δολοφονήσει κάποιον άλλον και μάλιστα ένα σημαίνοντα επίσημο πρόσωπο, το πρώτο πράγμα που θα προσπαθήσει να πράξει θα είναι την βρωμοδουλειά του να την διαπράξει την νύχτα, στα κρυφά, ώστε να μην τον βλέπουνε τα μάτια τα ενοχλητικά, και όχι μέσα στο πρωινό μιας καθημερινής Δευτέρας, και μάλιστα μπροστά σε εκατοντάδες μικρά ματάκια αθώα, αγνά. Όπως συνέβη το πρωϊνό της 15 του Ιούλη του 1974, όταν το σχολείο το Ελληνικό-μειονοτικό που βρισκότανε την ώρα εκείνη στο Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, δέχθηκε τις ομοβροντίες των ανδρών της ΕΟΚΑ Β, ενώ πριν από λίγο ο Μακάριος, το επικείμενο θύμα δηλαδή να είχε περάσει έξω από το στρατόπεδο τους, ορμητήριο τους, του στρατοπέδου της Εθνικής Φρουράς, με επικεφαλής τους τον Συνταγματάρχη Κομπόκη τον καταδρομέα. Άλλη απορία, ύστερα, γιατί δεν περικύκλωσαν το Μέγαρο της Αρχιεπισκοπής ως όφειλαν, ώστε να μην βρει τρόπο διαφυγής; Αυτά τα ερωτήματα βασανίζουνε όλους τους σκεπτόμενους πολίτες και νουνεχείς, σώφρονες με εθνικές ανησυχίες και Εθνικά φρονήματα, και όχι ανθρώπους που έβαλαν στην ζωή τους μία κοτρόνα, ταφόπλακα μεγάλη στην πηγή της γνώσεως τους και της ιστορικής αληθείας και δεν διστάζουνε να παπαγαλίζουνε ότι τους έχουνε μάθει τα συστημικά διεφθαρμένα δημοσιογραφικά κανάλια της διαστροφής, τα οποία εξυπηρετούνε τα δικά τους συμφέροντα τα ιδιοτελέστατα πάντοτε.


Με ότι αυτό συνεπάγεται, με τις επιπολαιότητες των παλαιών πολιτικάντηδων να τις φορτώνονται οι επόμενες γενεές, ως κληρονομιά ή αλλιώς ιστορική παρακαταθήκη. Δυστυχώς, αυτήν την πολιτική διαλέξαμε τις περιφρούρησης των υποτιθέμενων δήθεν δημοκρατικών δεσμών, αξιών, με κάτι Εθνάρχες να μας έρχονται ως σωτήρες από το Παρίσι, ως αυτοεξόριστοι και αυτός ήτανε ο απότοκος αυτής της προσπάθειας. Το να κλαίμε σήμερα, να τραγουδάμε το τραγούδι του αριστερού Ξυλούρη το, Πότε θα κάνει ξαστεριά, όμως το σύνθημα ήτανε ένα και μοναδικό, καλύτερα Δημοκρατία και Ανεξαρτησία που το πρέσβευε ο Μακάριος, παρά Ένωση και δικτατορία, για αυτό άλλωστε σήμερα το νησί της Μεγαλονήσου μας, της Αφροδίτης, της Ελληνικότατης Κύπρου μας είναι σκλαβωμένο κατά 38% στους βάρβαρους και υποανάπτυκτους Τούρκους του Αττίλα, με τον στρατό κατοχής τους που υπερβαίνει κατά πολύ τους 40.000. Συνεχόμενες ίντριγκες, ραδιουργίες, δολοπλοκίες και εκ των υστέρων της ανάγνωσης του κειμένου να δεχθείς όμως τις πρέπουσες και επιβαλλόμενες κριτικές, ως όφειλε, όσο βέβαια αυτό είναι δυνατόν σε μία άκρως κομματικοποιημένη και μεροληπτούσα πάντοτε μονομερώς κοινωνία μας, η οποία στην πλειοψηφία της αποτελείται από τα λεγόμενα κομματόσκυλα. Επομένως, η πολιτική σκέψη τους και η οποιαδήποτε κριτική τους δεν μπορεί να είναι ακριβοδίκαιη και μεροληπτούσα προς το κοινό καλό και συμφέρον της χώρας μας της Ελλάδος, του εμείς και όχι το δικό τους κατά κύριο λόγο, το ατομικό τους και εγωιστικό τους, ιδιοτελέστατο πάντοτε εγώ. Όχι όμως εκ των προτέρων κριτική, να προτρέχουμε και να συμπεριφερόμαστε λες και ο Μακάριος και ο Καραμανλής να ήτανε Άγιοι και σοφοί Πατριώτες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι όπως σας τους ονόμασαν τους πραξικοπηματίες της ΕΟΚΑ Β της εγκληματικής οργανώσεως, προδότες. Ωραία ακούγεται, τοποθετούμε δίπλα στον εκάστοτε άνθρωπο το προσβλητικό ουσιαστικό του τρομοκράτη, και του πραξικοπηματία, φασίστα και όλα ωραία και καλά, τελειώσαμε. Άντε τώρα να καταφέρεις να αποδείξεις πως δεν είναι έτσι όπως τα παπαγαλάκια του υποτιθέμενου δημοκρατικού τόξου τον έχουνε παρουσιάσει. Σίγουρα θα δεχθείς κριτική κακόπιστη, κακόβουλη και μεροληπτούσα πάντοτε, υστερόβουλη, δήθεν δημοκρατική, εδώ γελάμε όμως. Δεν επιθυμώ ούτε και επιδιώκω να προκαλέσω έντονες αντιδράσεις, [δημοκρατικού πάντοτε τύπου, ή τόξου ωραία ακούγεται]προκαταβολικά σας το ομολογώ είναι πάσης αδύνατον, διότι εάν προσπαθήσεις να ταυτιστείς με την πλευρά του Δημοκράτη Μακάριου, τότε καλώς το πράττεις, όλα ωραία και καλά, όλες οι πόρτες ανοίγουνε διάπλατα μιας και υπερασπίζεσαι την υποτιθέμενη κατά αυτούς πάντοτε δημοκρατία. Εάν όμως προσπαθήσεις να περάσεις στην απέναντι πλευρά του λόφου, εκείνη την απάτητη, την χορταριασμένη, με κάτι αγριόχορτα που φτάνουνε τα 2 μ που κανείς μα κανείς δεν τολμάει να την υπερασπιστεί να τα ξεχορταριάσει, τότε θα σε φάνε τα άγρια φίδια. Τώρα, πια είναι αυτή;


Μα φυσικά, η ωμή και σκληρή, κυνική θα ομολογούσα αλήθεια, της αυτοκριτικής, αυτοστοχασμού, ότι περισσότερο κακό και δεινά, συμφορές, προκάλεσαν οι δήθεν δημοκράτες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε της Ελληνικής, είτε της Κυπριακής, παρά οι λεγόμενοι πραξικοπηματίες, του άμυαλου και άφρονα, αδαή, προκλητικά παρασυρόμενου από τους Αμερικανούς του Κίσσιγκερ αόρατου δικτάτορα, Ταξιάρχου της ΕΣΑ Δημητρίου Ιωαννίδη. Μετά το αποτυχημένο του πραξικόπημα, πάντως μετά το συμβάν στην Τουρκία θα πρέπει όλοι μαζί, ο ένας πίσω από τον άλλον να βρωντοφωνάζουμε δυνατά και πεντακάθαρα, ζήτω, ζήτω η δημοκρατία. Ας σοβαρευτούμε όμως, την ιστορική αλήθεια που εντέχνως και επιμελώς την κρύβουνε και αποκρύπτουνε σκοπίμως, την αποσιωπούνε, για αυτό και δεν ανοίγουνε ποτέ τον Φάκελο της Κύπρου, γιατί θα φανερωθούνε οι προκλητικές προδοσίες, αδιαφορίες κυρίως των παλαιοπολιτικάντηδων. Είπαμε, εάν υπερασπίζεσαι τους πολιτικούς δεν θα δεχθείς από κανένα κριτική, ενώ εάν περάσεις στην απέναντι όχθη, της υπεράσπισης των υποτιθέμενων πραξικοπηματιών, τότε φίλε μου μαύρο φίδι που σου έφαγε, από τους δημοκράτες με τις γνωστές τους κραυγές δημοκρατικής υστερίας. Διότι, φοβούμενοι να μην στερηθούνε την αναπαυτική τους καρέκλα, που τους τοποθέτησε το πολίτευμα των βολεμένων και συμφεροντολόγων η δημοκρατία, με τα υποτιθέμενα κροκοδείλια δάκρυα δημοκρατικής πεποίθησης. Το γνωρίζω πώς δεν σας απάντησα επαρκώς όπως θα έπρεπε στα ερωτήματα που σας έθεσα στο προηγούμενο κείμενο, παρασέρνομαι από τα γραφόμενα, από τον ειρμό του λόγου του γραπτού, για αυτό θα συνεχίσουμε εάν θέλει ο Πανάγαθος Θεός στο επόμενο κείμενο, με τίτλο, η Κύπρος δεν πουλάει. Συνεχίζεται.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ. 

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Ο ΚΆΣΤΡΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΊΟΥ



Το λεγόμενο Κυπριακό, πριν αρχίσουμε όμως να το ξεθάβουμε, αναμοχλεύουμε καλύτερα, από την αιώνια προδοσία του, από τον βολεμένο λήθαργο τους, που επίτηδες και εσκεμμένως οι κλέφτες και ανθέλληνες-ανθενωτικοί πολιτικοί απατεώνες το πέταξαν διαχρονικώς στα αζήτητα της ιστορίας, στο χρονοντούλαπο ή αλλιώς στα τάρταρα, ώστε να το τρώνε οι αράχνες και η σκόνη. Μιας και δεν τους σύμφερε να το επαναφέρουνε στο πολιτικό προσκήνιο της επικαιρότητας, για αυτό και ποτέ δεν τόλμησαν να ανοίξουνε ΠΟΤΈ τον επικείμενο Φάκελο της Κύπρου, διότι θα φανερώνονταν με τον πλέον ξεκάθαρο, άξεστο και ξεδιάντροπο τρόπο, αήθη και κυνικό θα ομολογούσα, η εγκληματική τους αδιαφορία, αμέλεια, η ασφαλώς εσκεμμένη. Διότι τον Αττίλα ένα, στις 20 του Ιούλη του 1974 κανείς μα κανείς πολιτικάντης επίσημα δεν τον αποκήρυξε με ειλικρίνεια και ευθύτητα, σαφήνεια, κοιτώντας δηλαδή τους Τούρκους του Ετσεβίτ κατάματα ευθέως. Το παιχνίδι της προδοσίας το είχανε στήσει όλοι τους αριστουργηματικά, Αμερικάνοι μέσω του Κίσιγκερ, Άγγλοι μέσω του Κάλαχαν, παλαιοπολιτικάντηδες μέσω του Καραμανλή, Αβέρωφ, Ανδρέα Παπανδρέου, Κανελλόπουλου Παναγιώτη, Γεωργίου Μαύρου, Μακαρίου, φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο Μάρτης από την Σαρακοστή, όπου δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλος από τον Βασιλιά, τον Κωνσταντίνο τον Γλύξμπουργκ. Όπως επίσης και κάποιους στρατιωτικούς, όταν πηδούσανε από την βάρκα του πλοίου που εκπροσωπούσανε σαν τα ποντίκια, στο όπου φυσούσε ο άνεμος, πάντοτε με την πλευρά του νικητή, ώστε ποτέ να μην χάσουνε τα υπεράριθμα προνόμια που απολάμβαναν, είτε μέσω του στρατιωτικού καθεστώτος, είτε μέσω των δήθεν δημοκρατών. Βλέπε, Στρατηγός Μπονάνος Γρηγόρης, Πέτρος Αραπάκης αρχηγός Γεν, Δημήτριος Παπανικολάου αρχηγός Πολεμικής αεροπορίας, Ανδρέας Γαλατσάνος στρατιωτικός, Φαίδωνας Γκιζίκης τα ίδια, ο πολιτικός Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, μία μαριονέτα και μισή, ένα ανδρείκελο, ο δοτός πρωθυπουργός που τον τοποθέτησε ο Ταξίαρχος-δικτάτορας της ΕΣΑ Δημήτριος Ιωαννίδη, του αόρατου δικτάτορα, ο οποίος στις 25/11/1973 έριξε από την εξουσία μέσω της ανταρσίας του τον στρατιωτικό Συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο. Ο Μιχαήλ Γεωργίτσης στην Κύπρο, επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, ο Συνταγματάρχης Κομπόκης, καταδρομέας, ο υπεύθυνος του αποτυχημένου πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου στις 15 του Ιούλη του 1974, ενός πραξικοπήματος τόσου μα τόσου επιπόλαιο και αιματηρού, άσκοπου, υστερόβουλου. Δυστυχώς για τέσσερις ημέρες οι Έλληνες σφάζονταν αναμεταξύ τους, σε Ενωτικούς της ΕΟΚΑ Β, και στους ανθενωτικούς του Εφεδρικού του σώματος, του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με το σύνθημα, καλύτερα ανεξαρτησία και δημοκρατία, παρά ένωση και δικτατορία. Μία ακόμη εμφύλια σύρραξη από τις τόσες πολλές που διαπράττει η φυλή μας, αυτή η διχόνοια η δολερή που την εκθρέφουνε οι πολιτικάντηδες εκατέρωθεν, μόνο και μόνο για να εξυπηρετούνε τους δικούς τους, τους ιδιοτελέστατους σκοπούς, και οι Τούρκοι βρήκανε την ευκαιρία που αναζητούσανε, έτριβαν τα χέρια τους, και κατευθύνονταν προς την ακτή πέντε μίλι της Κερύνειας ανενόχλητοι στην κυριολεξία, με την επικείμενη τους εισβολή-κατοχή του Αττίλα 1 προ των πυλών. Ακόμη, ο Συνταγματάρχης Καραγιάννης, ο διοικητής του στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, της Ελληνικής δύναμης Κύπρου, που την εγκατέλειψε εσκεμμένως μόνη και απροστάτευτη, αβοήθητη στην κυριολεξία, στις 13 Αυγούστου του 1974, μόλις αντιλήφθηκε πως επίκειται νέα Τουρκική επίθεση, τον λεγόμενο Αττίλα 2 και πήρε μαζί του για προστασία, να τον φρουρούνε τους δύο κυριότερους λόχους, τους πιο μάχιμους, ενώ δεν δίστασε να την αφοπλίσει και να την αφήσει έρμαιο, των Τούρκων εισβολέων κατακτητών.

Με μοναδικό επικεφαλής της, τον ήρωα διοικητή της, τον Αντισυνταγματάρχη τον Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, που μόλις πριν λίγες ημέρες είχε επιβιβαστεί στην Κύπρο, στις 19 του Ιούλη, και δεν γνώριζε καν που βρισκότανε το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στην Λευκωσία, αφού μόλις είχε παρουσιαστεί. Δεν ήτανε ενήμερος ούτε για τους χώρους της διασποράς, φύλαξης του στρατοπέδου και όμως ανέλαβε τα καθήκοντα του, του υπηρεσιακού διοικητή, από έναν διοικητή που το έβαλε στα πόδια και έφυγε σαν τον λαγό, και μετέπειτα οι δήθεν δημοκράτες τον προώθησαν, επιβράβευσαν για αυτήν την τόσο [ανδρεία συμπεριφορά του] της προδοσίας δηλαδή σε ανώτερα αξιώματα, στρατιωτικά κλιμάκια, για τον τόσο προκλητική του προδοσία- αδιαφορία. Ενώ τον Αντισυνταγματάρχη τον Παναγιώτη τον Σταυρουλόπουλο ο οποίος υπερασπίστηκε μέχρις εσχάτων την Ελληνική Δύναμη Κύπρου, μέσω του στρατοπέδου της, τον [αντάμειψαν για τις πολλαπλές του υπηρεσίες, ανδραγαθήματα, Εθνικό του φρόνημα, ηρωισμό] σε ανεπιθύμητο τάγμα στρατευσίμων στην Κρήτη, ως ανεπιθύμητος και αυτός. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας προτείνω να διαβάσετε το βιβλίο του Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, σήμερα υπερήλικα εν ζωή, που ονομάζεται, Το Χρονικό της Μάχης της ΕΛΔΎΚ, μπορείτε να το βρείτε και στο Youtbe. Επικεφαλής μίας τιτάνιας προσπάθειας και τα κατάφερε να κερδίσει, να εξέλθουνε και αυτός αλλά και οι περισσότεροι άνδρες του, 20χρονοι στρατιώτες σόι και αβλαβείς, ανέπαφοι από την επικείμενη τραγωδία, ανθρωποασφαγή που τους είχαμε εσκεμμένως ρίξει, εγκλωβίσει το καθεστώς της δημοκρατίας, και αδιαφορούσε προκλητικά για την ύπαρξη τους, διότι πλέον ήτανε αυτοί στην εξουσία, υπερασπιζόμενοι το Ελληνικό Στρατόπεδο της ΕΛΔΎΚ μέχρις εσχάτων. Όταν όμως αντιλήφθηκε, πως τον πρόδωσαν, το παιχνίδι ήτανε καλά στημένο, με αποτέλεσμα να πάψει να βάλει το πυροβολικό που τους προστάτευε από τα μετόπισθεν, στις 11 το πρωί τις 16 του Αυγούστου του 1974, δύο ημέρες το υπερασπιζόντουσαν δίχως βοήθεια αεροπορική, με λιγοστά βαρέα όπλα, όλμων, ΠΑΟ και Πολυβόλων, τότε θέλοντας και μη, αναγκάστηκε και διέταξε απαγκίστρωση, οπισθοχώρηση για να σώσει ότι προλάβει, διότι πλέον η υπερβολική αιματοχυσία ήτανε άσκοπη, περιττή. Ήδη, είχανε χαθεί 80 Έλληνες ήρωες για την τιμή των όπλων και μόνο, στρατιωτών της ΕΛΔΎΚ και αξιωματικών της, που άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στο Στρατόπεδο το Ελληνικότατο, πάνω στο χρέος, στο καθήκον, προς την τιμή και την πατρίδα, αξιοπρέπεια.

Αιωνία τους η μνήμη και μακάρι εμείς οι σύγχρονοι νεότεροι νεοέλληνες να τους μιμηθούμε έστω και στο απειροελάχιστο, όπως ο Λοχαγός του Μηχανικού Σωτήριος Σταυρϊανάκος από την Μάνη Της Πελοποννήσου, ο Λοχαγός Σταμπουλής, ο Αρχικελευστής Κέδρας, ο στρατιώτης Κωστίκας από το Περιστέρι της Αττικής και τόσοι άλλοι ήρωες αναρίθμητοι που μπορεί να μην τους τιμούμε επισήμως, όμως τους έχουνε στην σκέψη μας αιωνίως, σε ένα σημείο της καρδιάς μας φυλαχτό και τους ζηλεύουμε το θάρρος τους και την παληκαριά τους. Όμως δεν είναι της παρούσης τώρα να ασχοληθούμε για την μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, εκεί που οι λίγοι ύψωσαν τα στήθη τους εναντίον των πολλών, τα έβαλαν με τους υπεράριθμους, αναλογία 1 προς 22, συν και την αεροπορική κάλυψη που διέθεταν, αλλά και τα άρματα μάχης και σας πληροφορώ πως τα κατάφεραν και επέζησαν. Μπορεί να μην νίκησαν και πως θα ήτανε άλλωστε δυνατόν, με τόσο μεγάλη υπεροπλία που διέθεταν οι Τούρκοι, αλλά επιβίωσαν, τα κατάφεραν και προξένησαν στους Τούρκους ανεπανόρθωτες ζημιές σε ανθρώπινο υλικό αλλά σε άρματα μάχης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, επέζησαν με αξιοπρέπεια και περισσή ανδρεία, από την σύγχρονη κόλαση που εσκεμμένως τους έριξαν οι παλαιοπολιτικοί πολιτικάντηδες απατεώνες. Όπως τον Καραμανλή με τον Αβέρωφ, Μακάριο, Βάσο Λυσσαρίδη του ΑΚΕΛ-ΚΚΕ, Ανδρέας Παπανδρέου, Γεώργιο Μαύρο, και φυσικά η επιπολαιότητα του Ταξίαρχου-δικτάτορα Ιωαννίδη στο έπακρο, που άθελα του μέσω του άθλιου πραξικοπήματος του, που αυτός προκάλεσε εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 15/7/1974 τους φώναξε, καλούσε ως εγγυήτριας δύναμης με βάση την Συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959. Που αυτοί οι ίδιοι υπόγραψαν φαρδιά πλατιά, και έβαλαν την Τουρκία από την πίσω πόρτα στο Κυπριακό. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε είχε πει στην βουλή των Ελλήνων, συμπλέομαι, μόνο ο Σπύρος Μαρκεζίνης και ο Σοφοκλής Βενιζέλος διακήρυτταν σε όλους τους τόνους, την δυσαρέσκεια τους, πως πολέμησαν οι Έλληνες και νίκησαν οι Τούρκοι. Διότι τους έλειπε η διπλωματική οξυδέρκεια, διορατικότητα, όσο για τον δικτάτορα Ταξίαρχο, Δημήτριο Ιωαννίδη διοικητή της ΕΣΑ, είδε μονάχα το τυρί που του πέταξε ο Μακάριος, δηλαδή, το να απομακρυνθούνε οι Έλληνες στρατιώτες αξιωματικοί από την Εθνική Φρουρά και να επαναπατριστούνε, γιατί τους θεωρούσε συνεχιστές της τρομοκρατικής οργανώσεως του Γεωργίου Γρίβα Διγενή, της ΕΟΚΑ Β. Η οποία αυτή οργάνωση, διατυμπάνιζε σε όλους τους τόνους το σύνθημα, Ένωση και μόνο Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, με οποιοδήποτε τίμημα και κόστος, επομένως, της άκρατης αδιαλλαξίας, μισαλλοδοξίας, με την επιστολή που του έστειλε στις 2/7/1974, αλλά δεν διαπίστωσε πως, αυτή του η τόσο επιπόλαιη κίνηση του θα έφερνε τους Τούρκους μια ώρα αρχύτερα, νωρίτερα στην Κύπρο, και σήμερα έχουμε ζωντανές μαρτυρίες των δραματικών εκείνων γεγονότων που εξελίχθηκαν.

Ο Αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος έφυγε από την Αθήνα ως συνοδός, επικεφαλής 450 νέων στρατιωτών, από το λιμάνι των Κεχριών, της σειράς της 108, της νεοσύστατης που θα αντικαθιστούσε τους παλιούς στρατιώτες της ΕΛΔΎΚ, την 103 και θα τους επαναπάτριζε δηλαδή. Ο προορισμός του ήτανε, να αποβίβαζε τους νέους στρατιώτες  στο λιμάνι της Αμμοχώστου με ασφάλεια, και να παρέλαβε τους παλιούς, όμως εν πλω, στην επιστροφή, τους ενημέρωσαν για το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου. Τότε ο καπετάνιος του ηρωικού πλοίου Λέσβος, του αρματαγωγού, ήτανε ο Ήρωας Πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός, αυτός με δική του πρωτοβουλία, έσωσε την Πάφο στην κυριολεξία στις 20 του Ιούλη, διότι αποβίβασε τους παλαιούς στρατιώτες με βάρκες στο λιμάνι της Πάφου και τους προμήθευσε με οπλισμό που κουβαλούσε το αρματαγωγό του. Ενώ κατόπιν, μετέπειτα, πέρασε για αυτήν του την κίνηση ΕΔΕ, αυτά είναι τα ευτράπελα της προβεβλημένης υποτίθεται δημοκρατίας, σταματώ εδώ την αφήγηση μου για την μάχη Της Κύπρου του κατάμαυρου και τόσο προδοτικού καλοκαιριού του 1974. Οι πολιτικάντηδες λοιπόν, προτίμησαν να χαθεί ένα μέρος, κομμάτι του Κυπριακού Ελληνισμού αρκεί αυτοί να επανέλθουνε στην αναπαυτική τους καρέκλα της εξουσίας, του βολέματος, συμφέροντας και το ένα φέρνει το άλλο, της άπληστης κονόμας, κουτάλας, λαιμαργίας, διαφθοράς των πάντων, ηθών, εθίμων, παραδόσεων, αξιών, αμβλύνσεως του Εθνικού μας φρονήματος και θρησκεύματος. Το ξαναεπαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, πως δεν τολμούσανε μπροστά στον Ετσεβίτ, αυτός υπήρξε ο Πρωθυπουργός τότε το 1974 της Τουρκίας, να αποκηρύξουνε τον Αττίλα 1, διότι μαζί συνεννοήθηκαν να τον διαπράξουνε. Συνομιλία το 1977 σε μία συνάντηση του ΝΑΤΟ, ο Καραμανλής ομολογεί στον Ετσεβίτ με παράπονο, εντάξει, σας καταλαβαίνω, τον Αττίλα 1 κανείς δεν σας κατηγορεί γιατί τον διαπράξατε, είχατε όλα τα νόμιμα δικαιώματα να επιβληθείτε επάνω στην Κύπρο, με βάση την συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, όπου μαζί την υπογράψαμε, αφού ήσασταν εγγυήτρια δύναμη, ώστε να αποκαταστήσετε το δημοκρατικό σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας που το είχε παραγκωνίσει, εξοβελίσει, παράνομα η χούντα των Αθηνών. Τον Αττίλα 2 όμως, στις 14 του Αυγούστου του 1974, για ποιο λόγο τον διαπράξατε;

Η απάντηση που του έδωσε ήτανε αποστομωτική, σε επαναφέραμε στην εξουσία, εμείς φέραμε την δημοκρατία στην Ελλάδα, ήσουν εξόριστος στο Παρίσι και σε αποκαταστήσαμε στην καρέκλα του Πρωθυπουργού, μην το ξεχνάς αυτό το γεγονός το τόσο νευραλγικό και καθοριστικό, πως μας οφείλεις πολλά, κανονικώς θα πρέπει να νιώθεις και υποχρεωμένος απέναντι μας. Τώρα, εάν πήραμε περισσότερα από τα προβλεπόμενα, από αυτά που είχαμε συμφωνήσει, που είχαμε προαποφασίσει, αυτά έχει ο εκάστοτε πόλεμος, όταν τρως, όταν το έδαφος είναι πρόσφορο και δεν συναντάς από πουθενά αντίσταση, δεν είσαι χαζός να μην προχωρήσεις, άλλωστε τρώγοντας έρχεται, σου ανοίγει η όρεξη. Επομένως, αυτά τα τόσο υπεράριθμα-κροκοδείλια και δακρύβρεχτα- φαρισαϊκά δάκρυα δήθεν δημοκρατικά για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, προσωπικώς όχι σε εμένα, το βόλεμα τους, το πολιτικό τους συμφέρον, το πώς δηλαδή να το εξυπηρετήσουνε με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος, αρκεί να μην ζημιωθούνε αυτοί, έστω και επάνω στην τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού, και μετέπειτα, κατόπιν, το έπαιξαν και σωτήρες του, μετά βέβαια Χριστόν. Το πιο τρανό παράδειγμα, αρχομανίας, μωροφιλοδοξίας, φιλαρχίας, άκρατης φιλαυτίας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στην Κύπρο, για να παραχωρούσε την αναπαυτική του Καρέκλα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα το έπραττε μόνο εάν γινότανε αντιβασιλιάς της Ελλάδος. Όταν ρώτησε τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά της Ενώσεων Κέντρου το 1964, εντάξει, εάν γίνει η επικείμενη Ένωση που τόσο πολύ επιθυμείτε, εγώ τι θα αποκομίσω; Στο τι θα επωφεληθώ; Επειδή από Πρόεδρος ενός Κράτους που είμαι σήμερα, θα μετατραπώ σε έναν απλό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, όπως ο Κρήτης, άρα υποβιβάζομαι αντί να αναβαθμίζομαι. Λοιπόν, παραχωρώ την θέση μου, μόνο εάν γίνω αντιβασιλιάς της Ελλάδας ή Πατριάρχης Οικουμενικός Κωνσταντινουπόλεως, στην θέση του Αθηναγόρα. Αυτός ήτανε ο υποτιθέμενος μεγάλος Εθνάρχης του Κυπριακού Ελληνισμού, ο Μακάριος, τον οποίον συνεχώς τον τιμάτε και τον μνημονεύετε, και όμως σας το ομολογώ ευθαρσώς, πως αυτός υπήρξε ο κύριος υπεύθυνος της Τραγωδίας του Κυπριακού Ελληνισμού, προδότης μαζί με τους παλαιοπολιτικάντηδες και σας το προφέρω εν πλήρη γνώσεως.

Το 1972 οι υπόλοιποι τρείς μητροπολίτες της Κύπρου, Κυρηνείας και Κιτίου, ο τελευταίος με διαφεύγει το όνομα του, τον καθαίρεσαν, δεν τον αναγνώρισαν επιπλέον τον Αρχιεπισκοπικό του θρόνο, τον απείλησαν, ή Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ή Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διαλέγεις και παίρνεις. Τέρμα, δεν θα πολιτεύεσαι πλέον άλλο με το Άγιο και τιμημένο Ράσο, ως θώρακας και πολύ ορθώς τον καθαίρεσαν, σε λαϊκό, με το πατρικό του όνομα Μιχαήλ Μούσκος. Με τον επίσης προδότη Γλαύκο Κληρίδη, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, αλλά και εκ της Μητροπολιτικής Ελλάδος, ο Εθνάρχης Καραμανλής, για τον οποίο η Κύπρος είναι μακριά, ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου όπου τορπίλισε το σχέδιο Άτσεσον τον Ιούνιο του 1964, και παρέσυρε τον πατέρα του τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας μας, με την Ένωση Κέντρου να το απορρίψει, παρόλο που στην αρχή το δέχθηκε λέγοντας, πως μας παραχωρούνε μία ολόκληρη γωνιακή πολυκατοικία και εμείς δεν την δεχόμαστε, διότι θα πρέπει για πενήντα χρόνια να εκμισθώσουμε το ρετιρέ, δηλαδή την περιοχή της ορεινής Καρπασίας, εκτάσεως μόλις του 4%. Τι σας λέω τώρα όμως καλοκαιριάτικα, είπαμε για όλα φταίει η χούντα και τελειώσαμε, τους πετάξαμε στα κάγκελα του Κορυδαλλού, τους φιμώσαμε, λασπολογήσαμε, κατασυκοφαντήσαμε, δεν τους αφήσαμε να ακουστεί η δική τους άποψη, γνώμη και να υπερασπιστούνε ως όφειλαν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και τιμή, υπόσταση. Λες και αυτοί ήθελαν να ψοφήσουνε στις φυλακές του Κορυδαλλού, και από Συνταγματάρχες και Ταξίαρχοι να πεθάνουνε με το στίγμα του προδότη του Κυπριακού Ελληνισμού, όπως επίσης με την πολλαπλή τους προπαγάνδα οι περιβόητοι προβεβλημένοι δημοκράτες λαϊκίστικα και δημαγωγικά να προπαγανδίζουνε περί επικείμενων αδίστακτων τυράννων της ανθρωπότητας, διότι βασάνιζαν ανηλεώς δήθεν και προσχηματικά όλα τα δημοκρατικά στοιχεία της εποχής τους. Το άλλο ανέκδοτο με τον τοτό το γνωρίζετε;

Μήπως τον Αλέξανδρο Παναγούλη που αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει τον Παπαδόπουλο τον Αύγουστο του 1968, με εμπρηστικό μηχανισμό, την ώρα που περνούσε την λεωφόρο Σουνίου; Ενώ ο αδερφός του ο Γεώργιος Παναγούλης υπολοχαγός του Ελληνικού στρατού, δραπέτευσε από το στράτευμα ως λιποτάκτης, και βρήκε καταφύγιο στο Ισραήλ. Όλοι αυτοί λοιπόν οι παλαιοπολιτικάντηδες δεν δίστασαν για να επιστρέψουνε στην σίγουρη ζεστασιά της αναπαυτικής τους και βολικής καρέκλας τους, να στήσουνε ένα παιχνίδι εις βάρος μίας Εθνικής τραγωδίας, και προτίμησαν την πιο πρόσκαιρη και βολική λύση που θα τους εξυπηρετούσε, η οποία δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλη από την Κερύνεια. Η καλύτερη επιλογή από αυτήν δεν υπήρχε, έτσι έστησαν-κέντησαν πάνω στην τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού όλη τους την πολιτική τους καριέρα, φαντασία, με μία αντιχουντική υστερία που φτάνει στα πρόθυρα του παραλογισμού, πάνω στο φέρετρο του έχτισαν χορούς και πανηγύρια μιας στείρας μισαλλοδοξίας. Όμως η πολυπόθητη κουτάλα ξαναεπανήλθε στα χέρια τους, τα οποία ποτέ στην ζωή τους δεν δούλεψαν, δεν αύξησαν τις πέντε δραχμές που βρήκανε και με τον ιδρώτα του προσώπου τους ή της άκρατης οξυδέρκειας τους, να τις μετατρέψουνε σε δέκα, να της πολλαπλασιάσουνε και ου το καθεξής. Βλέπετε είναι γλυκιά η εξουσία, η καρέκλα, εκεί που τους παίρνει δήθεν αντιστέκονται μέχρι εσχάτων, μέχρι όμως να θυμώσει η Πρεσβεία η Αμερικάνικη ή η Αγγλική, Γερμανική και τότε τα κάνουνε πάνω τους, κατουργιούνται ή και ακόμη ακόμη η Τουρκική, διότι κόρακας, κοράκου μάτι δεν βγάζει, μέσω των αναρίθμητων μιμητών τους, τα οποία ένα κόβεις και δέκα βγαίνουνε, σαν την Λερναία Ύδρα, τα παπαγαλάκια τους, είτε τα μπλε μαντριού της ΝΔ, είτε τα πράσινα του Πασοκ-Σύριζα-ΚΚΕ. Όλοι αυτοί αγαπητοί μου αναγνώστες προσωπικώς δεν με πείθουν. Κατά τύχη, εντελώς τυχαία, όπως θέλετε μπορείτε να το πείτε, αλλά δυστυχώς για εσάς τους πολλούς πολιτικάντηδες ή κομματόσκυλα της πάση, όμως έμαθα, γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις, ενημερώθηκα, διάβασα, βιβλία τα οποία για να τα αγγίξεις ήτανε απαγορευμένα, έπρεπε να περάσεις στην δήθεν δημοκρατική Ελλάδα από φόβους τρομοκρατίας και αναρίθμητες συμπληγάδες, τα οποία δεν είναι όπως τα συστημικά, τα συμβατικά, που τα μάθατε στο σχολείο, ούτε όπως τα παπαγαλίζει η κοινή γνώμη, αλλά εντελώς διαφορετικά, το εντελώς αντίθετο από αυτό που γνωρίζετε, κόντρα στο ρεύμα, όπως ο Σολωμός το ψάρι. Βλέπετε άνοιξε λιγάκι η πόρτα της γνώσεως, της αυθεντικής ιστορικής αληθείας καλύτερα, την έσπρωξα εγώ με δύναμη και ξεχείλισε το φως της αυθεντικής ενημέρωσης και όχι της παραπληροφόρησης, εσκεμμένης προπαγάνδας, που την είχανε επιμελώς κρυμμένη, κατασυκοφαντημένη, λασπολογούσα.

Σε αυτό εδώ το κείμενο το οποίο το οποίο θα το χωρίσουμε σε δύο μέρη, επειδή η Κυπριακή προδοσία κυρίως των πολιτικάντηδων δεν μπορεί να περιγραφή, τελειωμό δεν έχει, και να αναλογιστεί σε ένα μονάχα κείμενό όσο μακροσκελέστατο και να είναι. Λοιπόν, όχι σε εμένα δημοκρατικές κορώνες υστερίας, δηλαδή το ποιος έκλεψε περισσότερο τον Ελληνικό λαό από την μεταπολίτευση και μετά, διότι δημιουργήσατε μία πολιτική συμμορία και όλοι μαζί τραβούσατε ο καθένας από ένα κομμάτι της Ελλάδος μέχρι που δεν έμεινε απολύτως τίποτα, όπως τα σκυλιά, για αυτό σήμερα χρεωκοπήσαμε και υλικά αλλά περισσότερο πνευματικά. Δημιουργήσατε μία κοινωνία του όποιος αρπάξει πρώτος, των κλεφταράδων και σήμερα οι νέοι μας, η νεολαία μας, ξενιτεύουνε για τα ξένα, για την ξενιτιά, βλέπετε η επιδεικτική δημοκρατία τους, η τόσο προβεβλημένη δεν μπορεί να θρέψει τα Ελληνόπουλα με αξιοπρέπεια και επάρκεια, ώστε να καταφέρουνε να δημιουργήσουνε στον ίδιο τους τον τόπο, πατρίδα. Όσο για την λεγόμενη Τρίτη ηλικία, πλέον φυτοζωεί, όπως γενικώς όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, τα περήφανα γερατειά προσπαθούνε να επιβιώσουνε με συντάξεις πείνας, όπως το ΟΓΑ, και μάλιστα σε ηλικία υπέρογκη, όμως παρόλα αυτά, ζήτω η δημοκρατία. Φάτε λοιπόν δημοκρατία, που για τους νουνεχείς και σώφρονες πολίτες αυτού εδώ του τόπου, ταυτίστηκε, εξομοιώθηκε με την κλεψιά, την ασυδοσία, αναρχία, διαφθορά, κομματικοποίηση των πάντων, ρουσφέτι, δημοσίους υπαλλήλους κομματόσκυλα και εισβολή αναρίθμητων παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, οι οποίοι μας κατάντησαν ξένους στον ίδιο μας τον τόπο, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, άμβλυνση του Εθνικού μας και Θρησκευτικού μας φρονήματος και το κυριότερο από όλα αυτά, παραποίηση της ιστορικής αληθείας, όπως του Κυπριακού. Διότι καταντήσαμε, μετατραπήκαμε καλύτερα σε πολίτες του κόσμου, κοσμοπολίτες, καταναλωτές-διεθνιστές, παρά σε Έλληνες πολίτες Χριστιανούς Ορθόδοξους με ήθος και αρχές, αξίες και παραδόσεις, Εθνική και θρησκευτική αξιοπρέπεια και περιφρούρηση, με ένθεη ζωή και όχι άθεη.

Στους άλλους τους επιδεικτικά προβεβλημένους δημοκράτες της φακής, του Κολωνακίου και της Εκάλης, Καστρί, Κηφισιάς στην Αθήνα και βορείων Προαστίων, Πανοράματος, Μητροπόλεως, Ωραιοκάστρου για την Θεσσαλονίκη, μιας και αυτή έχει πάρα πολλούς δημοκράτες με κάτι κοφτερά σαγόνια, με μακριά χέρια, βλέπε Παπαγεωργόπουλος και Τσοχατζόπουλος, Λιάπης, Τσουκάτος, Λαλιώτης, Παπαντωνίου. Όλοι αυτοί λοιπόν καταβάθος όλοι μα όλοι τον επιζητούσανε τον Αττίλα 1 στις 20 του Ιούλη του 1974 και τον έκλειναν το μάτι εναγωνίως, τον επιθυμούσανε και τον προκάλεσαν με ύπουλους και πλάγιους τρόπους, άμεσους και έμμεσους θεατρινίστικους. Μόνο τον Αττίλα 2 τον αποκηρύττουνε μετά βδελυγμίας, στις 14 του Αυγούστου του 1974, διότι ήτανε αυτοί στην εξουσία από τις 23 του Ιούλη, και έτσι φανερώθηκε η εγκληματική τους αδιαφορία, αμέλεια, επιδερμική επιπολαιότητα για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Για την ιστορία, με τον πρώτο Αττίλα των βάρβαρων Τούρκων εισβολέων, χάθηκε περίπου το 4% της Ελληνοκυπριακού Εδάφους, η πόλη της Κερύνειας, που έγινε δηλαδή η απόβαση-επιβίβαση, σε αυτό το σημείο την εξουσία την είχε η ανταρσία του δικτάτορα Ιωαννίδη, αυτός θεωρείται ο αποκλειστικός υπεύθυνος, διότι δεν διέκρινε την φάκα που του είχε στήσει ο Μακάριος, όταν προκλητικά στις 2 του Ιούλη του ζήτησε να απομακρυνθούνε όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί από την Εθνική Φρουρά τους οποίους θεωρούσε συνεχιστές της τρομοκρατικής ομάδας, όπως την θεωρούσε, όμως το δικό του, τον Εφεδρικό στρατό- σώμα δεν το έβλεπε, μεροληπτούσε μονάχα προς την ΕΟΚΑ Β, που είχε συστήσει ο Στρατηγός Γρίβας, ο Λεγόμενος σε Διγενής, της ΕΟΚΑ Β. Η οποία συγκρούονταν σε καθημερινή βάση με το Εφεδρικό στρατό του Μακαρίου από το 1971, όταν και ο Γρίβας είχε αποβιβασθεί στο νησί με το πρόσχημα να ενώσει τους Ενωτικούς εναντίον των ανθενωτικών του Μακαρίου, που τους κυνηγούσανε ανηλεώς. Με τον ανδρείκελο πρωθυπουργό του τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, εξαιτίας του Ιωαννίδη. Ενώ με τον Καραμανλή χάθηκε μόνο με τον δεύτερο τον Αττίλα από τις 14 του Αυγούστου μέχρι τις 16 περίπου το 34% έτσι για την ιστορία, ώστε να αρχίσουμε να καταμετρούμε τις ευθύνες του καθενός κάποτε επιτέλους.

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την αποτυχημένη συνθήκη της Γενεύης, που συνεχώς εμείς υποχωρούσαμε με σύνθημα τα όπλα δεσμευμένα, οπισθοχώρηση άτακτη και οι Τούρκοι προωθούνταν, με αποτέλεσμα την περίοδο της εκεχειρία από τις 22 του Ιούλη, μέχρι τις 14 Αυγούστου, που ξεκίνησε ο Αττίλας 2, οι Τούρκοι να έχουνε υφαρπάξει έδαφος περίπου 18% του Ελληνοκυπριακού εδάφους, μόνο και μόνο από τις πολλαπλές μας υποχωρήσεις και ενδοτισμούς. Ξεφόρτωναν άρματα και στρατό σε καθημερινή βάση, ανενόχλητοι, εξοπλίστηκαν σαν αστακοί, δίχως καμία αντίσταση από την κυβέρνηση των δημοκρατών του Καραμανλή, Αβέρωφ, Γεωργίου Μαύρου την λεγόμενη κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, Οικουμενική. Ενώ απεναντίας, εμείς του Καραμαλικού στρατοπέδου, των δήθεν δημοκρατών, δεν εστάλησαν στην Κύπρο σε αυτές τις 20 ημέρες ούτε μία σφαίρα για να υπερασπιστούνε το νησί ως όφειλαν, και να ήτανε μονάχα αυτό, πολλούς μάχιμους αξιωματικούς που τα φρονήματα τους ήτανε δήθεν στρατιωτικά-χουντικά, τους επαναπάτρισαν, απομάκρυναν με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί ακόμη περισσότερο η άμυνα της Νήσου. Σε εκείνη την περίοδο της εγκληματικής αδιαφορίας, εγκαταλείψαμε την Μόρφου, την Λάπηθο και τον Καραβά, Καρπασία, εξαιτίας του Καραμανλή με τον Αβέρωφ και τον Μαύρο, πως δήθεν διαπραγματεύονταν, ενώ στην κυριολεξία έγλειφαν τους Τούρκους και στους δικούς μας, τους συνιστούσανε οπισθοχώρηση και όχι εξάρσεις πολεμικές. Και οι Τούρκοι προωθούνταν, και τα αποτελέσματα γνωστά, απτά, μείναμε με το σύνθημα το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, βρε ξεχάσαμε και παραξεχάσαμε τα πάρα πολύ δραματικά και δυσάρεστα γεγονότα και περιστατικά. Όσο για το ότι η χούντα τους φώναξε τους Τούρκους και μετέπειτα οι δήθεν και προσποιητοί δημοκράτες δεν μπορούσανε να αντιδράσουνε, βρισκόντουσαν με την πλάτη στον τοίχο; Θα τα πούμε μετέπειτα, θα τα αναλύσουμε στο επόμενο κείμενο, εάν μπορούσανε να αντιδράσουνε ή εάν δεν μπορούσανε και ηθελημένα επέλεξαν αυτήν την εγκληματική πολιτική της προδοσίας, αδιαφορίας για τον Ελληνοκυπριακό Ελληνισμό. Την εισβολή δηλαδή των Τούρκων κατακτητών στην Κύπρο, σας ενημερώνω εν πλήρη γνώσεων το τι σας εκφέρω, όλοι μα όλοι οι πολιτικάντηδες την επιζητούσανε εναγωνίως. Έτριβαν τα χέρια τους, από την εγκληματική επιπολαιότητα του αόρατου δικτάτορα Ταξιάρχου της ΕΣΑ του Δημητρίου Ιωαννίδη, να προσπαθήσει να ρίξει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο, με το λεγόμενο Πραξικόπημα του στις 15 του Ιούλη, ώστε να έρθουνε μετέπειτα στην χώρα ή να επαναπατριστούνε ως μετά χριστό σωτήρες, βλέπε Εθνάρχες Καραμανλή, Μακάριο, Παπανδρέου.

Τώρα, εάν κάποιος φιλίστορας, φιλομαθής, φιλέλληνας βρε αδερφέ, όχι Έλληνας, μην έχετε αυταπάτες, να είστε ρεαλιστές και υπό καμία έννοια ουτοπιστές, αιθεροβάμονες, επειδή ψάχνουμε να βρούνε πραγματικούς αυθεντικούς Έλληνες, γνήσιους, με Εθνικές ανησυχίες και Θρησκευτικά Ορθόδοξα φρονήματα και χαρακτηριστικά με τα σταγονόμετρο, με τα κιάλια που λέμε. Και δεν δέχεται από την ιδιοσυγκρασία του να παπαγαλίζει τα φαιδρά έως αστεία φληναφήματα[επιχειρήματα, όμως καθόλου εποικοδομητικά] του Μακαριακού καθεστώτος στην Κύπρο, και του Καραμαλικού τύπου και Παπανδρεϊκού στην Μητροπολιτική Ελλάδα, πως η Κύπρος είναι μακριά. Και φιλοτιμηθεί να το αναμοχλεύσει, τότε σας πληροφορώ εν πλήρη γνώσεως το τι σας εκφέρω, πως δεν θα διστάσουνε να τον αποκαλέσουνε έτσι επιπόλαια, υστερόβουλα, επιδερμικά, ανερυθρίαστα στην αρχή ως γραφικό, ονειροπόλο, ουτοπιστή, οπισθοδρομικό, αναχρονιστικό ίσως στην καλύτερη των περιπτώσεων και ρομαντικό. Ενώ μετέπειτα, εάν ξεφύγει λιγάκι και εμβαθύνει στα ενδότερα, σε αυτά δηλαδή που δεν τους συμφέρουνε και πονάνε, εξυπηρετούνε τα πάντοτε ιδιοτελέστατα συμφέροντα τους, για τα αναρίθμητα εγκληματικά λάθη τους και παραλήψεις τους, τις εσκεμμένες των πολιτικάντηδων και αρχίσει και φανερώνει, ξεμπροστιάζει καλύτερα πρόσωπα και καταστάσεις, που επιμελώς τα είχανε κρυμμένα ή διαστρεβλωμένα, παραποιημένα και συγκρούονται με την υπάρχουσα δήθεν δημοκρατική και διεφθαρμένη πολιτική άγουσα κατάσταση, την άκρως βολεμένη και συμφεροντολογική, συντηρητική. Τότε, δεν θα διστάσουνε να πάνε και ένα βήμα παραπέρα, από γελάκια ειρωνικά να αρχίσουνε να βγαίνουνε δοντάκια απειλητικά, ελεγχόμενα και πιεστικά, βλέπετε η γνωστή ταμπέλα της στείρας αρνήσεως των πάντων, της καθορισμένης σκέψεως, της προβλεπόμενης λασπολογίας, που ποτέ δεν οδηγεί πουθενά, παρά μονάχα στο αδιέξοδο και στην συσκότιση ή συγκάλυψη των τεραστίων ευθυνών τους, της άκρατης συκοφαντίας, λασπολογίας, τρομοφοβίας-τρομοκρατίας και εν τέλει της κινδυνολογίας. Επειδή, η εύκολη λύση και η τακτική η ανέξοδη πάντοτε επικρατούνε, υπερισχύουνε, να τοποθετούνε δηλαδή στους ανθρώπους ταμπέλες, όταν δεν τους συμφέρει η πραγματική-αυθεντική αναμόχλευση της ιστορίας και όχι η εικονική και προσχεδιασμένη, τότε δεν θα διστάσουνε να τον αποκαλέσουνε, χουντικό, σταγονίδιο της χούντας, υμνητή, ακροδεξιό, ναζιστή, φασίστα και πως αναμοχλεύει πάθη παλιά, του μακρινού και απώτερου παρελθόντος, λες και ομιλούμε για το 1821, που προσπαθεί η Ελληνική κοινωνία να τα εξαλείψει, παραλείψει, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή.

Μιας και κρύβονται πίσω από αυτήν την ξύλινη ορολογία που δεν οδηγεί πουθενά, και το μόνο που καταφέρνουνε είναι, ποτέ μα ποτέ ο κόσμος να μην αντιληφθεί τις εγκληματικές τους παραλήψεις, τις εσκεμμένες και ηθελημένες και όχι τις άσκοπες, όλων μα όλων των αποχρώσεων, ουδενός εξαιρουμένου. Το εγκατέλειψαν στην κυριολεξία στην μοίρα τους τον Κυπριακό Ελληνισμό, για την Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα, από την Ένωση Κεντρώων του Γεωργίου Παπανδρέου με τον εγκληματία γιο του, τον Ανδρέα του 1964-65 λαϊκιστές και δημαγωγοί στην κυριολεξία, μιας και αυτοί οι χαρακτηρισμοί μονάχα τους ταιριάζουνε, της άκρατης μειοδοσίας, ενδοτισμού και γενικότερα της προδοσίας, διαστρεβλωτές της αυθεντικής ιστορικής παρακαταθήκης, αλήθειας, το πέταξαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στα αζήτητα. Διότι, δεν τους συμφέρει να το ανοίξουνε, να ασχοληθούνε με τις εσκεμμένες τους προδοσίες εις βάρος όχι μονάχα του Κυπριακού Ελληνισμού αλλά των Ελλαδιτών στρατιωτών που υπηρετούσανε την στρατιωτική τους θητεία στην μεγαλόνησο, στο νησί της Αφροδίτης επειδή θα ανοίξουνε τότε οι ασκοί του εώλου και θα αποκαλυφθούνε οι εγκληματικές τους πράξεις και η ανθελληνική τους και ανθενωτική τους αδιαφορία. Με αυτά και με αυτά, ο χρόνος κυλάει εις βάρος της ιστορικής αληθείας, έτσι ποτέ δεν θα ανοίξουνε το λεγόμενο Φάκελο του Κύπρου, για να περνάει ο χρόνος, να κυλάει ανέξοδα, αυτοί που γνωρίζουνε πρόσωπα και καταστάσεις σιγά σιγά να απομακρύνονται από την ζωή, να φεύγουνε. Οι δε νεότεροι, με την καθημερινή τους πλύση εγκεφάλου που τους ασκούνε, τα συστημικά και διεφθαρμένα ιδιωτικά δήθεν δημοσιογραφικά κανάλια, με την προπαγάνδα την καθημερινή τους τα ιστορικά γεγονότα να τα γνωρίζουνε εντελώς παραποιημένα και διαστρεβλωμένα, ενώ τον θύτη δεν διστάζουνε να τον μετατρέπουνε σε θύμα και ου το καθεξής, και ασφαλώς ο πνευματικός κατήφορος να συνεχίζεται εσαεί. Οι νέοι να ενημερώνονται επιδερμικά-ευκαιριακά με κραυγές υστερίας, και εν κατακλείδι να αναφωνούνε, πάλι για το Κυπριακό θα μιλήσουμε, μας κουράσατε όλα αυτά τα χρόνια, το βαρεθήκαμε, αφού λύση δεν μπορούμε να βρούμε. Όπως επίσης και για όλα τα δεινά να φταίει η τρισκατάρατη χούντα και άθελα τους ή ηθελημένα, αναλόγως των πολιτικών σκοπιμοτήτων που εξυπηρετεί ο καθένας τους, με τις ιδεοληψίες τους και τις προκαθορισμένες  αγκυλώσεις τους, να ακολουθούνε την δήθεν δημοκρατική γραμμή που χάραξε στην Μητροπολιτική Ελλάδα ο προσποιητός Εθνάρχης Καραμανλής, πως η Κύπρος είναι μακριά.

Την Ελληνικότατη Κύπρο μας, όπως επίσης και την Βόρειο Ήπειρό μας, οι προσποιητοί δημοκράτες πολιτικάντηδες, αυτά τα δύο τμήματα τα διαχρονικώς αναπόσπαστα του Ελληνισμού εις το διηνεκές, τα παρέδωσαν για τα ιδιωτικά τους συμφέροντα σιδηροδέσμια στους εχθρούς της Πατρίδας, στους Τούρκους όπως επίσης και τους Τουρκαλβανούς, αδιαμαρτύρητα. Της λεγόμενης μεταπολιτεύσεως, τα μετέτρεψαν σε Εθνική τραγωδία για το Έθνος, το Ελληνοκυπριακό και το Βορειοηπειρωτικό, επειδή έτσι τους βόλευε και σύμφερε, βολεύθηκαν πάνω στα συντρίμμια και τα ερείπια της Ελληνοκυπριακής τραγωδίας, μόνο και μόνο ο καθείς για να εξυπηρετήσει το συμφέρον του, την πάρτη του, την κονόμα του. Τα πέταξαν στα σκουπίδια στην κυριολεξία, στον λήθαργο της ιστορικής απομόνωσης, του περιθωρίου, για πολλοστή φορά. Για αυτό λοιπόν, θα ήθελα να σας θερμοπαρακαλέσω από την στιγμή που ασχολούμαστε με το Κυπριακό ας πάμε καλύτερα να πλυθούμε πολλαπλές φορές όμως, με τρεχούμενο γάργαρο νερό, διότι η βρώμα και σαπίλα από τις αναθυμιάσεις που ξεβράζονται παρόλο το τεράστιο χρονικό περιθώριο που παρήλθε ακόμη μας υπενθυμίζουνε πως η αδικία όσα χρόνια και να περάσουνε πάντοτε θα μας ενοχλεί και θα μας λυπεί. Έτσι, σας παρακαλώ πολύ και κάντε μου την χάρη, διότι δεν επιθυμώ να σας εκθέσω σε κίνδυνο την σωματική σας ακεραιότητα, μιας και προσπαθώ να σας προφυλάξω από επικείμενες μολυσματικές ασθένειες που θα περιέλθουνε στην ατμόσφαιρα από την αναψηλάφηση της ιστορίας, διότι η σαπίλα-βρώμα-προδοσία που ελλοχεύει προς όλους μας, θα θέσει σε κίνδυνο της σωματικής μας ακεραιότητα, παρόλο το πέρασμα μισού αιώνος και βάλε. Από αυτής της επαπειλούμενης προσπάθειας, της αναμοχλεύσεως της Ελληνοκυπριακής τραγωδίας, δεν θα είναι υποφερτή δίχως κάποιες προφυλάξεις, όπως αντιασφυξιογόνος μάσκα, της εσκεμμένης προδοσίας. Μία παρένθεση σε αυτό το σημείο, η προδοσία δεν ξεκίνησε το κατάμαυρο καλοκαίρι του 1974, απλώς τότε τελείωσε, κορυφώθηκε με τον πιο [θριαμβευτικό τρόπο για τους βάρβαρους και υποανάπτυκτους, τριτοκοσμικούς Τούρκους] για αυτό σας το τονίζω και πάλι, με γάργαρο νερό τρεχούμενο, η ορμή του και η πίεση του θα πρέπει να ξεπερνάει και τους Καταρράκτες της Έδεσσας.  Μόλις το αρχίζουμε και το αναμοχλεύουμε, ψηλαφίζουμε, δίχως υπερβολές, δεν τολμούμε όμως να πιάσουμε το κουβάρι της διαχρονικής ιστορίας, της αυθεντικής και να το ξετυλίξουμε, σιγά σιγά, βήμα προς βήμα. Και τότε, να αρχίσουμε να στοχαζόμαστε, αυτοσαρκαζόμαστε και αναρωτιόμαστε, προβληματιζόμαστε, σκεφτόμαστε βρε αδερφέ, εν έτη 2016, μα τόσα αναρίθμητα εγκληματικά ιδιοτελέστατα λάθη και παραλήψεις ή εσκεμμένες μεροληπτούσες προδοσίες;

Εδώ όμως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και βαρύτητα, να σκεφτόμαστε το τι συμφέρει την Ελλάδα, το Έθνος γενικώς και το συνολικό καλό του εμείς, και όχι τι συμφέρει το εγωιστικό μας εγώ, του καθενός πολιτικάντη το δικό του το συμφέρον. Όμως αναγκαστικά και μη, επειδή πλησιάζουνε οι μέρες οι μαύρες και αιματοβαμμένες της Κυπριακής τραγωδίας του Ιούλη του 1974, που στοίχισαν την ζωή σε περισσότερους από 6.000 Ελλαδίτες της μητροπολιτικής χώρας και Ελληνοκυπρίους και 200.000 ξεσπιτώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και μετατράπηκαν ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο, πρόσφυγες, διότι οι προδοσίες μας οι εσκεμμένες κυρίως των πολιτικάντηδων δεν μας τις ξεπλένει ούτε και ο ποταμός Νιαγάρας όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας. Τώρα, από που να το ξεκινήσεις και που να το αφήσεις, από πού να το πιάσεις και δεν θα λερωθείς, δεν θα σιχαθείς στην κυριολεξία τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες-παρτάκηδες, βολεμένους, συμφεροντολόγους, δήθεν Εθνάρχες, προδότες όμως στην κυριολεξία, εάν ζούσαμε σε ένα κράτος Ελληνικό με Εθνικά χαρακτηριστικά και επίσης Ορθόδοξα φρονήματα Χριστιανικά θα έπρεπε να τους παίρναμε με τις πέτρες, με τις κλωτσιές, να τους είχε καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος με τα πιο μελανά γράμματα της ιστορίας, ως παράδειγμα προς αποφυγήν και όμως, εμείς οι άκρως διεφθαρμένοι και βολεμένοι, κομματικοποιημένοι τους κατατάξαμε στους Εθνικούς ευεργέτες της πατρίδας και τους αποκαλέσαμε και [Εθνάρχες] προκλητικά, ώστε με την καθημερινή πλύση εγκεφάλου που μας γίνεται από τα δήθεν Ελληνικά σχολεία και εάν προσθέσουμε και τα βοθροκάναλα τα άκρως διεφθαρμένα και συστημικά, δεν νομίζω πως χρειάζεται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να καταφέρει και ο πλέον αδαείς και ανιστόρητος πολίτης αυτής της χώρας, που πλέον έχει μετατραπεί σε χώρο, όπου ο καθείς συμπεριφέρεται κατά το δοκούν, δηλαδή ότι τον συμφέρει και τον εξυπηρετεί και ταιριάζει, άλλωστε ότι είναι νόμιμο πάει να πει πως είναι και ηθικό; Ιδού μία πάρα πολύ εύλογη απορία. Αυτοί κατά κυρίως βάση το τορπίλισαν, το υπονόμευσαν, υποδαύλισαν και το έφεραν σε αδιέξοδο και κατόπιν φώναζαν μέσω του ΟΗΕ στις 19/7/1974 από του βήματος Της Νέας Υόρκης τις εγγυήτριες δυνάμεις μέσω της ξεδιάντροπης και άκρως προδοτικής Συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, που αυτοί οι ίδιοι την επέτρεψαν και νομιμοποίησαν μόνο και μόνο για να στρογγυλοκαθίσουνε στην αναπαυτική καρέκλα που τους απολαμβάνει του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, βλέπε Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Ασφαλώς ο Κύριος υπεύθυνος της Ελληνοκυπριακής τραγωδίας φέρει αυτό το όνομα, ο νεκροθάφτης του Κυπριακού Ελληνισμού με την επικείμενη Ένωση της, ο δήθεν αδιάλλακτος πατριώτης της Ενώσεως, με τις συνεχόμενες τεχνικές κρίσεις του, ώστε να κλιμακώνονται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις μόλις πήγαιναν να καθίσουνε στο τραπέζι του διαλόγου και να ομαλοποιηθούνε, συνεχώς και με επιλεκτική διπλωματική μαεστρία την τορπίλιζε την Ένωση. Αυτός που για την επικίνδυνη και φλύαρη αρχομανία του, μωροφιλοδοξία του, άκρατη φιλαυτία του με την ιδιοτελέστατη πάντοτε διάθεση που τον χαρακτήριζε, όπως επίσης και την τυχοδιωκτική πολιτική του γραμμή όλα τα θυσίαζε στον βωμό της καρέκλας του, πιάστηκε επάνω της και δεν έλεγε να την αφήσει με τίποτα, την γλυκιά καρέκλα της εξουσίας.

Επειδή το έριξαν στο κενό, στον γκρεμό, στο τέλμα, στα τάρταρα, καιάδα, μόνο και μόνο για να εξυπηρετούνται αυτοί και όλο τους το δημοσιογραφικό συνάφι ή αλλιώς συμμορία. Οι οποίοι όλοι αυτοί οι πολιτικοί απατεώνες και λαϊκιστές-δημαγωγοί, έφεραν με την ανθελληνική τους και ανθενωτική τους διαχρονική στάση και συμπεριφορά τους Τούρκους-βάρβαρους στον νησί της Αφροδίτης, στην μεγαλόνησο, και σήμερα με κροκοδείλια δάκρυα ανερυθρίαστα κλαίνε και οδύρονται, οι υποκριτές και οι φαρισαίοι. Αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι της Κυπριακής τραγωδίας ως κατά το πλείστο, κατά κόρον, βέβαια, μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρει και ο κόσμος, που σαν πρόβατα τους ακολουθεί κατά πόδας, για να γλύψει κανένα κοκαλάκι που θα τους προσφέρουνε, μόνο και μόνο για να τους ακολουθάνε από πίσω τους ως πιστά και υπάκουα σκυλιά, όπως εκείνα τα σκυλάκια αλλά πάντοτε με το αζημίωτο, και όποιος αντιλήφθηκε, αντιλήφθηκε το τι εννοώ. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας παίρνω από το χέρι για να σας περνώ τον δρόμο, έτσι πάρα πολύ απλά σας το αναφέρω. Το πλέον κάκιστο πολίτευμα είναι η δήθεν και προσποιητή τους και προκλητικά προβεβλημένη τους δημοκρατία, η οποία για τους σύγχρονους νεοέλληνες για αυτούς δηλαδή που ακόμη σέβονται τον εαυτό τους και την αξιοπρέπεια τους, την Εθνική του υπόσταση και μνήμη, αλλά και την ατομική τους, ως μονάδες ξεχωριστές, οι αναθυμιάσεις που εκτοξεύονται σωρηδόν μας δυσκολεύουνε ώστε να ανασάνουνε, παρόλο το πέρασμα περισσοτέρου του μισού αιώνος που παρήλθε. Μιας και δεν σου επιτρέπουνε να το μελετήσεις με σαφήνεια και διορατικότητα και προπάντων με αντικειμενικότητα και την πρέπουσα αμεροληψία. Διότι αυτός ο αναγνώστης που λίγο ασχολήθηκε σοβαρά με αυτό το θέμα, δίχως τις ιδιοτελέστατες κομματικές του αγκυλώσεις και σκοπιμότητες, που ανέκαθεν εξυπηρετούσε, αφού είναι ένα θέμα τόσο μα τόσο πολύ πολύπλοκο. Την οποία όμως πολυπλοκότητα του την δημιούργησαν ή καλύτερα την εφεύρισκαν οι πολιτικάντηδες για να τον μπερδέψουνε εσκεμμένως, παρασύρουνε, παραπλανήσουνε, επηρεάσουνε, ένα θέμα τόσο βαρυσήμαντο με κροκοδείλια δάκρυα, δακρύβρεχτα, θα ομολογούσα πολυδιαφημισμένο, πολύπλοκο από συμπληγάδες δολοπλοκιών και συνωμοτικών διαδικασιών, όπως επίσης και απίστευτα ραδιουργιών, μηχανορραφιών. Όμως εάν καταφέρουμε και εξετάσουμε όλες τις πτυχές του θέματος του, διότι εδώ πέρα συνιστάται όλη η δυσκολία του θέματος, του εγχειρήματος, τότε θα αντιληφθούμε πως πρόκειται περί καθαρής προβοκάτσιας και για αυτό ποτέ εδώ και 42 χρόνια δεν άνοιξε ο περιβόητος Φάκελος της Κύπρου και ούτε ποτέ πρόκειται να ανοίξει. Μιας και τότε θα φανερωνόντουσαν περίτρανα οι εγκληματικές ενέργειες των δήθεν και προσποιητών δημοκρατών ηγετών ή καλύτερα Εθναρχών σας, όπως του Καραμανλή στην Μητροπολιτική Ελλάδα με τον επίσης έτερο συνεργάτη του, και ας κόπτονταν πως τους χώριζε άβυσσος ιδεολογικός, πως και καλά βρίσκονταν σε διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις, πεποιθήσεις, όμως τους ένωνε μία και μοναδική, της κονόμας, της βόλεψης μέσω του δήθεν δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπως πολύ εύκολα αντιληφθήκατε σας αναφέρομαι για τον σοσιαλιστή ηγέτη τους, για το πολυπληθές αριστερό κίνημα της χώρας, τον Αμερικανοτραφή και Αμερικανοκίνητο, τον αριστερό με τις δεξιές τσέπες τις άκρως καπιταλιστικές, τον Ανδρέα Παπανδρέου, με το σύνθημα του προς την Τουρκία, Δεν διεκδικούμε τίποτα.

Για επίλογο, θα ήθελα να κλείσω το πρώτο κείμενο του αφιερώματος μας για την Κυπριακή τραγωδία, με μία υποσημείωση, υπενθύμιση, παρότρυνση καλύτερα, το τι θα επακολουθήσει στο επόμενο κείμενο, το οποίο δεν το συνέχισα επειδή θεώρησα σκόπιμο πως θα σας κούραζα πολύ, υπερβολικά, με την τόσο μεγάλη του μακροσκελέστατη ανάγνωση, ανάλυση. Στο επόμενο λοιπόν κείμενο θα επικεντρωθούμε στην πυρπόληση ή στον τορπιλισμό της Ενώσεως από τον Μακάριο-Μούσκο, όταν το Στρατιωτικό καθεστώς τις 21 Απριλίου του 1967 συναντήθηκε στην Κεσάνη του Έβρου τον Σεπτέμβριο του 1967, με τους Τούρκους του Ντεμιρέλ, για την επικείμενη συμφωνία της Ενώσεως με την Ελλάδα, και τι άλλαξε τελευταία στιγμή. Ακόμη, τι συνέβη με την περίφημη και πολυδιαφημισμένη Ελληνική Μεραρχία; Πως αποσύρθηκε από το νησί; Εξαιτίας του Παπαδόπουλου; Όπως λαϊκίστικα και επιπόλαια τον κατηγορούνε; Και γιατί; Ποιος αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Μακάριο τον Μάρτιο του 1970; Και ποιος σκότωσε μετά από μία εβδομάδα τον Πολύκαρπο Γιωργάτζη, τον στενό του συνεργάτη και τέως Υπουργό Εθνικής Αμύνης της Κύπρου; Ποιες ήτανε οι σχέσεις του Γεωργίου Παπαδόπουλου με τον αρχηγό της ΕΟΚΑ Β, τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, τον ονομαζόμενο σε Διγενή; Και ποιες με τον Μακάριο; Βασιλιά Κωνσταντίνο; Ποιος ήτανε πίσω από την επικείμενη δολοφονία του Γεωργίου Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1968 και καθοδηγούσε τον Αλέκο Παναγούλη; Πόσες φορές αποπειράθηκαν, απείλησαν καλύτερα με απόβαση οι Τούρκοι, την δεκαετία του 1960; Και ποιος τελευταία στιγμή τους χαλούσε τα σχέδια τους, τους απέτρεπε στην κυριολεξία; Ποιος παρέσυρε τον Ταξίαρχο της ΕΣΑ και αόρατο δικτάτορα Δημήτριο Ιωαννίδη, να προσπαθήσει να ανατρέψει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου τον Μακάριο, μέσω του παναθλίου πραξικοπήματος του; Ποιος τορπίλισε την συμφωνία της Μονομερής Ενώσεως που είχε προτείνει η Ένωση Κέντρου, του Υπουργού της, της Εθνικής Αμύνης Πέτρου Γαρουφαλιά; Μετά από την παρότρυνση του Πρωθυπουργού της χώρας, του Γεωργίου Παπανδρέου το 1964; Και ποιος ματαίωσε τις συμφωνίες Χάρντιγκ και Άτσεσον; Εάν δεν είχε ανατραπεί ο Γεώργιος Παπαδόπουλους στις 25/11/1973 από τον Ταξίαρχο της ΕΣΑ Δημήτριο Ιωαννίδη, πόσο διαφορετικά θα ήτανε τα πράγματα; Και εάν οι Τούρκοι αποτολμούσανε την επικείμενη τους εισβολή-απόβαση-επιβίβασης; Ποιος προκάλεσε την προβοκάτσια στην Κοφίνου τον Νοέμβριο του 1967;
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.    

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΔΗΜΟΨΉΦΙΣΜΑ ΤΏΡΑ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ [ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΉ ΕΛΛΆΔΑ]



Πριν αρχίσω το κείμενο μου, για την τόσο αναπάντεχη και ασφαλώς πάρα μα πάρα πολύ ευχάριστη είδηση, που μας ήρθε, έφτασε, την εβδομάδα που μας πέρασε, από την Γηραιά Ήπειρο και συγκεκριμένα από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας. Διότι με το δημοψήφισμα που πραγματοποίησαν οι Άγγλοι, συντάραξαν τον κόσμο συθέμελα, σαν να έγινε σεισμός 9 ρίχτερ με όλες τις τραγικές τους συνέπειες, κατά αυτούς πάντοτε. Με την δήθεν-προσποιητή τους δημοσιογραφικής τους μονομέρεια και ιδιοτελέστατη σκοπιμότητα τους. Αλλά για εμάς που αγαπάμε την Πατρίδα μας και το Έθνος μας, την Θρησκεία μας, την ταυτότητα μας, την ιστορική μας παράδοση και παρακαταθήκη, αξίες, ήθους που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, με στερήσεις ανυπέρβλητες και ποτάμια αθώου Ελληνικού και Χριστιανικού-Ορθόδοξου αίματος να ρέουνε την Ελληνική μας γη και είμαστε υποχρεωμένοι να τις μεταλαμπαδεύσουμε ανέγγιχτες, ανόθευτες, απείραχτες και στις επόμενες μελλοντικές γενεές. Ενώ όπως πάρα πολύ εύστοχα μας υπενθυμίζει ο Εθνικός μας Ποιητής ο Κωστής Παλαμάς, Χρωστάμε σε όσους ήρθανε, θα έρθουνε και θα περάσουνε, κριτές θα μας δικάσουνε οι αγέννητοι οι νεκροί. Και προσπαθούνε όσο γίνεται με τις ελάχιστες δυνάμεις που διαθέτουμε να τα περιφρουρήσουμε επαρκώς τα σύνορα μας, να τα προστατέψουμε από τα εκατομμύρια παράνομων υποανάπτυκτων λαθρομεταναστών μωαμεθανών. Με νόμο όμως, όχι τα δημοκρατικά ιδεώδη που θα έπρεπε να απορρέουνε από τον σεβασμό του εκάστοτε συνανθρώπου μας, προς τον οποιονδήποτε άνθρωπο, προς το διαφορετικό, αλλά την τριτοκοσμική σαρία των μακελάρηδων, σφαγέων τζιχαντιστών. Εμείς από αυτήν εδώ την ασήμαντη ιστοσελίδα στο χώρο του διαδικτύου, υιοθετήσαμε ένα σύνθημα, ΌΧΙ ΆΛΛΑ ΑΝΟΙΧΤΆ ΣΎΝΟΡΑ, ΦΤΆΝΕΙ ΠΙΑ, ΩΣ ΕΔΏ, ΔΕΝ ΑΝΤΈΧΟΥΜΕ ΆΛΛΟ, ΔΕΝ ΔΕΧΌΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΈΡΩ ΥΠΟΒΆΘΜΙΣΉ ΤΗΣ ΖΩΉΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Της ΠΑΤΡΊΔΑΣ Μας ΓΕΝΙΚΏΣ. Δεν επιθυμούνε γεωγραφική και Εθνική-Θρησκευτική αλλοίωση της Πατρίδας μας, που μας πλημμύρισαν από την μία άκρη της, μέχρι την άλλη, με την παράνομη και ενοχλητική τους παρουσία, και πλέον η μετάβαση μας σε οποιοδήποτε σημείο της πατρίδας μας έχει μετατραπεί σε παληκαριά, άθλο και ηρωισμό, ανδραγάθημα. Διότι, η ανασφάλεια και ο φόβος που νιώθουνε οι Έλληνες πολίτες από την παρουσία τους την τόσο ενοχλητική και παράνομη, μας έχουνε μετατρέψει ξένους στον ίδιο μας τον τόπο.

Τώρα, με την έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ, το αποτέλεσμα της κάλπης δηλαδή, που φανέρωσε την δυσαρέσκεια του κόσμου από την αλαζονική-συμφεροντολογική πολιτική τους, άπλα άρχισαν και σπάνε- έσπασαν οι αλυσίδες της σκλαβιάς, και σιγά σιγά θεωρούμε πως το πουλόβερ της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων θα ξηλώνεται και θα πεταχτεί στο κάλαθο της ιστορίας, στα αζήτητα. Και δεν θα το μνημονεύει κανείς, εκτός από τους βολεμένους, συμφεροντολόγους, συστημικούς, φίλαρχους και υπερβολικά φιλόδοξους, μισαλλόδοξους στην κυριολεξία, φίλαυτους, του καπιταλιστικού τοκογλυφικού ληστρικού κεφαλαίου, που ζούσανε εις βάρος των πολλών και δεν δίσταζαν να πίνουνε το αίμα τους για να περνάνε καλά αυτοί και το συνάφι τους, συμμορία τους. Διότι στις μέρες, η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο έχει μετατραπεί σε κάποιο είδους διασκέδαση, σπορ, μιας και σε καθημερινή βάση συμβαίνει αυτό το θλιβερό-αποκρουστικό γεγονός, περιστατικό, δυστυχώς. Αυτοί εξυπηρετούνε το ακόρεστο και αδηφάγο καπιταλιστικό κεφάλαιο των τραπεζών, των πολυπολιτισμών, του τοκογλυφικού κεφαλαίου, με το αποτέλεσμα όμως του δημοψηφίσματος ξύπνησαν στην κυριολεξία ξεχασμένες, κοιμισμένες συνειδήσεις που είχανε πέσει σε λήθαργο, νιρβάνα και αφύπνισαν το Εθνικό Φρόνημα του εκάστοτε λαού, για αντίσταση και αντίδραση. Πως κάποιοι ακόμη αντιδρούνε-αντιστέκονται και δεν δέχονται τις εντολές, πιέσεις, διαταγές καλύτερα, εκβιασμούς ληστρικούς, τοκογλυφικούς της Γερμανικής κατοχής, της οικονομικής αυτής της φοράς όμως και όχι της πολεμικής, άλλωστε στις μέρες οικονομικός πόλεμος για την ώρα διεξάγεται και κατόπιν θα περιέλθει και ο πολεμικός. Σιγά σιγά βάζουνε τους λαούς αντιμέτωπο, τον έναν εναντίον του άλλο, δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη να ξυπνήσεις και να μισείς το εκάστοτε Έθνος-κράτος. Με το αποτέλεσμα που έβγαλε η κάλπη του δημοψηφίσματος τους, την απομάκρυνση τους μετά από 40 χρόνια από την ΕΕ η οποία πλέον έχασε τον ισχυρότερο της σύμμαχο οικονομικό, επειδή μόνο για νούμερα, αριθμούς και χρήματα ομιλούσανε και διαπραγματεύονταν,  ξέχασαν όμως κάτι πάρα πολύ σημαντικό, νευραλγικό θα ισχυριζόμουνα, πως όταν ευημερούνε οι αριθμοί τότε υποφέρουνε οι άνθρωποι και τα Έθνη-λαοί. Τα οποία τα έβαλαν στο περιθώριο, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ώστε να τα φάνε οι αράχνες και ο σκόρος, την υπεράσπιση δηλαδή των ηθών και των εθίμων, παραδόσεων, θρησκειών, παρακαταθηκών, αξιών και του Εθνικού φρονήματος και αξιοπρέπειας γενικώς.

Το πιο θλιβερό από όλα όμως είναι πως, έχει μόνο μερικούς ελάχιστους και συγκεκριμένους παραλήπτες, αυτή η τόσο τεράστια επιτυχία του Αγγλικού δημοψηφίσματος παγκοσμίου βεληνεκούς, ενώ κανονικώς θα έπρεπε όλοι να πανηγυρίζουνε και να είναι ευχαριστημένοι, ικανοποιημένοι μιας και ανατέλλει μία καινούργια ημέρα αισιοδοξίας και ευημερίας, διότι ηττήθηκε η Μέρκελ με τον Σόϊμπλε και όλη αυτή η ληστοσυμμορία των Βρυξελών, που καταπιέζουνε βαναύσως όλους τους λαούς της Νότιας Ευρώπης με αποκορύφωμα την χώρα μας. Απεναντίας όμως, τους τρομοκρατούνε τα συστημικά και διεφθαρμένα καθοδηγούμενα κανάλια, ώστε να μην μπορούνε να κατορθώσουνε, να αντιληφθούνε καλύτερα ότι αυτό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μόνο θα τους βοηθήσει, συμφέρει στην μετέπειτα ζωή τους. Εν κατακλείδι, οι πολλοί, οι βολεμένοι-συμφεροντολόγοι τρομοκρατήθηκαν και φοβήθηκαν μήπως χάσουνε τα σίγουρα τους κεκτημένα, προνόμια τα πλουσιοπάροχα που απολάμβαναν όλα αυτά τα χρόνια εις βάρος όμως των άλλων συνανθρώπων τους. Ενώ οι λίγοι, αυτοί που δεν έχουνε να χάσουνε τίποτα, άλλωστε ο καμένος την φωτιά δεν την φοβάται, ούτε και ο πνιγμένος το νερό, οι υπερβολικά φορολογούμενοι, ευελπιστούνε πως ίσως με αυτήν την σφαλιάρα που δέχθηκαν οι κεφαλαιοκράτες τοκογλύφοι των Βρυξελών, μήπως κάπως καταλαγιάσει η ασυδοσία τους, αναρχία τους, πλεονεξία τους, περίσσια περηφάνια τους. Διότι εάν αυτό το δημοψήφισμα μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο ντόμινο, τότε ο κόσμος μας θα βελτιωθεί, μιας και πλέον τέτοια χρήματα με τόσους ληστρικούς και τοκογλυφικούς όρους και προϋποθέσεις-εξαναγκασμούς στην κυριολεξία δεν θα τα χρειάζεται πλέον, του είναι περιττά. Διότι, οι πολλοί όπως πάντοτε μετατρέπονται σε αγέλη, μάζα, παρασύρονται και επηρεάζονται και εν τέλει δεν εξυπηρετούνε την δημοκρατία και τα δημοκρατικά ιδεώδη, αλλά την λαοκρατία και την αναρίθμητη βία και νοθεία, εγκληματικότητα, αναρχία και τα εκάστοτε συμφέροντα των πολυεθνικών τραπεζών καπιταλιστών-ιμπεριαλιστών του κεφαλαίου, στην κυριολεξία των τοκογλύφων της Γερμανικής Κατοχής της Μέρκελ και της ξεδιάντροπης παρέας της ή καλύτερα συμμορία της. Η πλειοψηφία γενικώς εξήλθε από την κάλπη πιο δυνατοί και ακμαίοι, θαρραλέοι, με κάποια αυτοπεποίθηση, ασχέτως εάν δεν το αντιλήφθηκαν, διότι δεν τους άφησαν, επέτρεψαν να το αντιληφθούνε-αφουγκρασθούνε οι βολεμένοι στην καθομιλουμένη. Επειδή φοβούνται με την κινδυνολογία τους και την τρομοκρατία τους, που τους ασκούνε από τα προσχηματικά συμφεροντολογικά δημοσιογραφικά κανάλια, τα άκρως διεφθαρμένα, οποία τους έχουνε κάνει στην κυριολεξία πλύση εγκεφάλου, το μαύρο το μετατρέπουνε σε άσπρο και ου το καθεξής.

Επομένως, αυτή η τόσο ευχάριστη είδηση, κατάντησε να αφορά μόνο τους Ελεύθερος ανθρώπους επί γης, αυτούς που τους αρέσει να σκέφτονται ελεύθερα δίχως αναστολές, να ονειρεύονται με ανοιχτά τα μάτια και να φαντάζονται πως συνεχίζουνε με αξιοπρέπεια την κληρονομιά που παρέλαβαν από τους προγόνους τους. Και δεν διστάζουνε να θεωρούνε καθήκον τους και τιμή τους, προς στις επόμενες γενιές, στις μελλοντικές, ώστε να παραδώσουνε ένα Έθνος-Κράτος ελεύθερο από δεσμεύσεις-αγκυλώσεις, σκοπιμότητες και συμφέροντα τον εκάστοτε μεγάλων οικονομικών παραγόντων Πρεσβειών, όπως της Αμερικής για του πέραν του Ατλαντικού δήθεν συμμάχους μας, και της Γερμανίας για την Ευρώπη της λεγόμενης Γηραιάς Ηπείρου. Θεωρούνε, πως ανήκουνε στους αδέσμευτους, αυτούς που δεν εξυπηρετούνε ιδιοτελέστατες σκοπιμότητες και κομματικές αγκυλώσεις, που τους αρέσει να αντιστέκονται στις διαταγές της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης και δεν δέχονται να σκύβουνε το κεφάλι τους στις προσταγές της Μέρκελ και του Σόϊμπλε, Γιούνκερ, της Γερμανικής ΕΕ κατοχής καλύτερα, με τους τοκογλυφικούς όρους δανεισμού που στραγγάλισαν στην κυριολεξία όλο τον νότο της Ευρώπης σε μία ασφυξία οικονομική. Πολλά χρόνια είχαμε να ακούσουμε μία ευχάριστη είδηση από την Γηραιά Ήπειρο, και συγκεκριμένα από το Νησί της Μεγάλης Βρετανίας, της αντιπαθητικής τους βασίλισσας της Ελισάβετ, το οποίο πάντοτε εξυπηρετούσε τις προσταγές της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης. Με την επικράτηση δηλαδή του Άγγλου Ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φάρατζ όμως όλα αυτά κάπως αντιστράφηκαν, η ζυγαριά κάπως ισοσταθμίστηκε, εναντίον του Πρωθυπουργού της χώρας που πλέον ανήκει στο παρελθόν, του Ντέιβιτ Κάμερον. Ο Νάϊτζελ Φάρατζ, ο νικητής δηλαδή του Δημοψηφίσματος, ανήκει στο κόμμα των Ευρωσκεπτικιστών και αντιπρόεδρος ήτανε Ο Καρατζαφέρης από το 2004 έως το 2007, όταν ήτανε στην Ευρωβουλή.

Σίγουρα για τα διεφθαρμένα και συστημικά κατευθυνόμενα δημοσιογραφικά κανάλια των συμφερόντων τους και της διαπλοκής τους, με την άκρατη παγκοσμιοποίηση που εκπροσωπούνε νυχθημερόν και την νέα τάξη πραγμάτων που ευαγγελίζονται, με λαούς δίχως Εθνική και Θρησκευτική συνείδηση, παραδόσεις, αξίες, ρίζες και γενικότερα κατάλυση των Εθνικών συνόρων και παραποίηση της αυθεντικής ιστορίας του κάθε λαού. Έχουνε μάθει να τοποθετούνε ταμπέλες στους ανθρώπους, όταν δεν τους εξυπηρετούνε τα δικά τους τα συμφέροντα και αντιλήψεις, όπως ακραίοι και ακροδεξιοί, επίσης να τους διασύρουνε, φιμώνουνε και τους λασπολογούνε, συκοφαντούνε ποικιλοτρόπως μόνο και μόνο όταν δεν γίνεται το δικό τους, η δικιά τους η επιθυμία. Συγχαρητήρια λοιπόν στον Νάιτζελ Φάρατζ για την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ, όπως επίσης και στον Καρατζαφέρη που τον συμπαραστεκότανε όλα αυτά τα χρόνια ολομόναχος και όμως κανένα συστημικό κανάλι δεν τόλμησε να του δώσει βήμα και να τον ανοίξει μικρόφωνο στον Έλληνα αντιπρόσωπο του, εν Ελλάδι. Αυτή είναι η υποτιθέμενη δημοκρατία τους, καμαρώστε της, η τόσο προκλητικά προβεβλημένη και η δήθεν αντικειμενική τους και αμερόληπτη δημοσιογραφία τους, επειδή η ήττα που δέχθηκαν όλα τα συστημικά κανάλια δεν έχει όρια, το φυσάνε και δεν κρυώνει. Ο Νάϊτζελ Φάρατζ δεν είναι σαν τον Τσίπρα που το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος πέρσι το καλοκαίρι, το μετέτρεψε μέσα σε μία νύχτα σε Ναι, για τα συμφέροντα του, για τις επικείμενες πολιτικές του σκοπιμότητες, εν γένει για τις εντυπώσεις, άλλωστε ο υπέρτατος λαϊκισμός και η δημαγωγία που τον  συνοδεύει αυτόν και τον Καμμένο είναι ένα και το αυτό. Είμαστε υπέρ της ΕΕ, όμως, των Εθνών και όχι των άκρατων καπιταλιστών, πολυεθνικών, των τραπεζών, των κεφαλαιοκρατών, του ληστρικού κεφαλαίου, υπέρ της ΕΕ όταν γνωρίζει να περιφρουρεί τις αρχές και τις αξίες, παραδόσεις, ρίζες, ταυτότητα του εκάστοτε Έθνους, είμαστε πρώτα Έλληνες πολίτες Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μετά Ευρωπαίοι πολίτες του κόσμου. Είμαστε Εθνικιστές και όχι διεθνιστές, δεν είμαστε μπολσεβίκοι-σοσιαλιστές, αναρχικοί.

Θα θέλαμε να εκφράσουμε να θερμά μας συλλυπητήρια προς τους οικείους της Μακαριστής πλέον Αθηνάς Τζινίκου- Κακούλη, αυτής της υπέροχης Ελληνίδας Μακεδόνισας από τον Βερβεντό Κοζάνης. Φιλόλογος στο επάγγελμα και διευθύντρια στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνος της Θεσσαλονίκης, για πολλά έτη σφυρηλατούσε τον Ελληνισμό της Μακεδονίας, που άφησε την τελευταία της πνοή ανήμερα της Εθνικής μας εορτής της 25 Μαρτίου του 2016, μιας εορτής που τόσο πολύ αγάπησε, και με τις αφειδώλευτες γνώσεις της, μας τις ματαλλαμπάδευσε, εμφύσησε από γενιά σε γενιά. Δεν το γνωρίζαμε, ήμασταν ανενημέρωτοι, ότι ο Πανάγαθος Θεός την πήρε στις αγκάλες του, και επομένως έστω και καθυστερημένα αρκετά, τριών μηνών, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους της. Θεωρούμε και δίχως καμία υπερβολή να το ξεκαθαρίσουμε αυτό, πως χάσαμε την σύγχρονη Πηνελόπη Δέλτα του Μακεδονικού Αγώνος, προσωπικώς την είχα ένα στήριγμα και μία παρηγοριά, μου έμαθε πάρα πολλά, ειδικότερα για την μάχη στα Κουρφάλια-Κουφάλια όπως την ανέγραφε στο βιβλίο της η Πηνελόπη Δέλτα στα Μυστικά του Βάλτου. Ενώ, όταν την ενημέρωσα για την πρωτοβουλία μου να προτείνω στον Δήμαρχο στα 100 χρόνια της Απελευθέρωσης της Μακεδονίας 1912-2012 να ανεγείρουμε τον Ανδριάντα του Γερμανού Καραβαγγέλη του Μητροπολίτου Καστοριάς στην Πλατεία Μακεδονίας στα Κουφάλια, το πρόσωπο της άστραψε κυριολεκτικώς και μου αναφώνησε, θεωρώ πως είναι η καλύτερη πρόταση που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμε με τον Μακεδονικό Ελληνισμό, συνέχισε την προσπάθεια σου και εμείς θα βρισκόμαστε κοντά σου σε ότι χρειαστείς. Γιατί δεν καρποφόρησε η προσπάθεια; Επειδή είχανε οι κυβερνώντες διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες και πεποιθήσεις, όπως στο να βεβηλώνουνε το ηρώο της πόλεως στις εκδηλώσεις του πανηγυριού και από χώρο σεβασμού και θυσίας όπως κανονικά θα έπρεπε να ήτανε, τιμής, να μετατρέπεται σε χώρο κεφιού και γλεντιού, όπως επίσης να ασχολούνται με καρναβάλια, γιαουρτομαχίες, γιορτές κρασιού και καρπουζιού, σταφυλιού, λουλουδιού και ου το καθεξής. Έφυγε από τα εγκόσμια σε ηλικία 74 ετών, αθάνατη και ας ελπίσουμε πως ο Πανάγαθος Θεός θα μας λυπηθεί, ελεήσει και θα μας στείλει αντικαταστάτριες καινούργιες δασκάλες, οι οποίες να διακατέχονται από την ίδια Θρησκευτικά ευλάβεια και ευσυνειδησία, με Εθνικά φρονήματα και πεποιθήσεις, χαρακτηριστικά, αιωνία της η μνήμη, και από τότε που την πήρε ο Κύριος κοντά της, ένα είναι σίγουρο, πως ορφανέψαμε ακόμη περισσότερο πνευματικά και πατριωτικά. Πρόταση, για τις πολλαπλές της υπηρεσίες στην πατρίδα μας, να την δοθεί ένα κεντρικός δρόμος της Θεσσαλονίκης προς τιμήν της, ας πούμε, του Γρηγόρη Λαμπράκη ή του Πολυτεχνείου, όπως επίσης και η δεύτερη πρόταση, εάν τολμάει ο Τσίπρας ας μας πάει σε ένα Δημοψήφισμα όπως οι Άγγλοι, να δούμε δημοκρατικότατα πάντοτε, εάν οι Έλληνες επιθυμούνε να συνεχίσουνε να βρίσκονται στην ΕΕ ή όχι, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

Οι λάτρεις της Ελληνικής ιστορίας.