ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΤΟΝ ΠΆΠΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΆΣΘΕ


Είναι πάρα πολύ μεγάλο, σημαντικό προσόν, προτέρημα, αλλά και χαρακτηριστικό, του εκάστοτε αμιγώς σημερινού ανθρώπου, νεοέλληνα, με ότι συνεπάγεται αυτό, ιδίως της σημερινής μας άκρατης αλλά και ακραιφνής καπιταλιστικής και απείρου σοσιαλιστικής διεφθαρμένης εποχής, αυτής της τόσο άνυδρης σε πνευματικά θέματα, ζητήματα, αλλά και αστόχαστης, απροβλημάτιστης, ανιστόρητης, απαιδαγώγητης, απαίδευτης, σε αμιγώς ιστορικά-θεολογικά-πολιτικά ζητήματα, άλλωστε όλα αυτά θεωρούνται αλληλένδετα δοχεία. Τούτης της εποχής, της τόσο άχρωμης και απλησίαστης, απροσπέλαστης, γκρίζας και ζοφερής μας πραγματικότητας. Για την οποία, οι εκάστοτε σχέσεις των ανθρώπων ασφαλώς και περνούνε μία ιδιαίτερη κρίση επικοινωνιών, προσωπικοτήτων και ταυτότητας, της λεγομένης σύγχρονης, αλλά και δήθεν προοδευτικής, εκσυγχρονιστικής, δημοκρατικής βεβαίως, βεβαίως, αυτής της τόσο άθεης και ανθελληνικής, αντιπατριωτικής, διεθνιστικής, της αφειδώλευτα εμπορευματοποιημένης. Διότι, το βασικό, το κατεξοχήν μέλημα της, αλλά και χαρακτηριστικό της, είναι το πώς θα καταφέρει να πλουτίσει μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα, προσκυνώντας πολλαπλώς τον θεό-χρήμα οσάκις και πολλάκις, εις βάρος πάντοτε των υπολοίπων συνανθρώπων της. Απότοκος, απόρροια, όλων αυτών των απαράδεκτων και αντιχριστιανικών ύπουλων αλλά και υπονομευτικών, μεθοδεύσεων, αλλά και ενεργειών, που μας εμφύσησαν αλλά και μετέδωσαν, υποτίθεται μεταλαμπάδευσαν ως το εκάστοτε ευαγγέλιο, οι προκλητικά προβεβλημένοι με τον πακτωλό των αμύθητων χρημάτων αλλά και προνομίων που τους συνοδεύουνε. Όπως όλοι σας αντιληφθήκατε, αναφέρομαι στους λεγομένους δημοκράτες της φακής, τους παλαιοπολιτικάντηδες. Οι οποίοι, για το μόνο που ενδιαφερόντουσαν κατά κόρον, στο μέγιστο βαθμό, στο ζενίθ, άλλωστε αυτήν την λαϊκίστικη και δημαγωγική ιδεολογία-πολιτική ασκούσανε σε ολάκερο το διαχρονικό βίο τους, υφαίνοντας ποικιλοτρόπως το πλουσιοπάροχο και επικερδέστατο επάγγελμα του πολιτικού τραβεστί, απατεώνα, του ιδιοτελέστατου και συμφεροντολογικού πουλόβερ για τα λεγόμενα γεράματα τους, ώστε εσαεί να ευημερούνε αυτοί και μόνο αυτοί. Θεωρώντας πως ο ήλιος που ξεπροβάλει και ανατέλλει είναι μόνο για αυτούς, δικός τους, για τους εκλεκτούς τους, ενώ όλος ο άλλος ο υπόλοιπος ο κόσμος, απλώς υποχρεούται να βρίσκεται δίπλα τους για να τους υπηρετεί το ασήμαντο εγώ τους, κατόπιν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, την αυλή τους, το χωράφι τους, τους συγγενείς τους, τους φίλους τους, τους ψηφοφόρους τους, τα κομματόσκυλά τους, και όλα αυτά για να μην παραλάβουνε ποτέ καμένη γη, και στο τέλος, τέλος, εάν περίσσευε και τίποτα από τα πίτα, τα ψίχουλα, ίσως πετούσανε και κανένα ξεροκόμματο και στην δύσμοιρη την πατρίδα, έτσι για το θεαθήναι, ώστε να αποσπάσουνε τις φανταχτερές εντυπώσεις, ώστε να συντηρούνε την ιδιοτελέστατη αστραφτερή υστεροφημία τους. Την οποία πατρίδα, πάντοτε την τοποθετούσανε στην τελευταία σειρά των ιδιοτελέστατων άκρως συμφεροντολογικών προτεραιοτήτων τους, ζημιώνοντας την πολλαπλώς όλα αυτά τα χρόνια, διαχρονικώς, αλλά και οσάκις τον τόπο μας, με την ενοχλητικότατη παρουσία τους. Ενδιαφερόμενοι μόνο για τα τομάρια τους, αφήνοντας στους μεταγενέστερους, στις επόμενες μελλοντικές γενεές, καμένη γη στην κυριολεξία, ώστε να μην γνωρίζουνε το που θα πρέπει να σταθούνε και στηριχθούνε, ακουμπήσουνε, για να καταφέρουνε να βρούνε δύναμη, στήριξη και κουράγιο, ελπίδα, από τους ανυπέρβλητες δυσκολίες, αδιέξοδα, που τους κληρονόμησαν, και έχουνε να αντιμετωπίσουνε στην ζωή τους.

Ενώ μονομερώς, τους παρουσιάζουνε, ως δήθεν φανταχτερά-λαμπερά πρότυπα, κάτι ανύπαρκτους και τυχάρπαστους τύπους, πειθήνια εθελόδουλα όργανα, γνήσιες και καθαρόαιμες μαριονέτες του συστήματος, οι οποίοι αυτοί μεροληπτικώς εκθρέφουνε, και έτσι θέλοντας και μη, όλα μα όλα τους τα αιτήματα, απαιτήσεις, κατευθείαν τα αποδέχονται γονυπετής και υποτακτικά, με το λεγόμενο ναι σε όλα. Αρκεί να μην χάσουνε και στερηθούνε την εύνοια των πλουσιοπάροχων και αφειδώλευτων προνομίων τους, πλήρως ελεγχόμενους και εξαρτημένους από τους πολιτικούς τους και δημοσιογραφικούς τους εντολοδότες, τσαρλατάνους, απατεώνες, καιροσκόπους, λαϊκιστές και δημαγωγούς, άκρως συμφεροντολόγους της πάση, συστήματος. Ή ακόμη χειρότερα επαγγελματίες αθλητές, ποδοσφαιριστές, επαγγελματίες σωματέμπορους, φορτωμένους με πολλαπλά αντισώματα επιπρόσθετης μαγκιάς και επάρσεως αλαζονικής, εγωιστικής φιλαυτίας, σαρκικά μοντέλα αμφιβόλου ποιότητας και αξίας, ηθικής, με κύριο γνώμονα τους και χαρακτηριστικό την πολλαπλή φιληδονία, δημοσιογράφους της απόλυτης πολιτικής παρακμής αλλά και συναλλαγής, υποτελείας, διαφθοράς, ρεμούλας και αλητείας αλλά και αγυρτείας, ηθοποιούς, τραγουδιστές, οι οποίοι κανείς σοβαρός άνθρωπος που γνωρίζει να σέβεται στο ελάχιστο τον εαυτό του, δεν καταδέχεται να τους κατατάξει σε προεξάρχουσα θέση, και μάλιστα πολιτική, βλέπε Πάντσας, Χαϊκάλης, Ελένη Βαγενά, Μπέζος, Καζάκος. Ανούσιες τοποθετήσεις, συζητήσεις, χωρίς καμία σοβαρή σημασία και υπόσταση, αντίκρισμα, υπό του μηδενός, τις οποίες τις ασκούνε μόνο και μόνο για τις εντυπώσεις, όσο για την ουσία του εκάστοτε προβλήματος, περί άλλων τυρβάζουνε, μεγάλα λόγια προεκλογικώς ευαγγελίζονταν, ενώ σφυρίζουνε αδιάφορα μετεκλογικώς. Πνευματικού οχετού, βόθρου, φαιδρά φληναφήματα μονίμως εκτοξεύονται από χείλη που το μόνο που τα διακρίνει είναι η επιπρόσθετη λαϊκίστικη και δημαγωγική αλαζονική έπαρση στην καθομιλουμένη, τα ανδρείκελα τα προωθούμε και προβάλουμε πολλαπλώς, αλλά τους σοβαρούς ανθρώπους και ευαισθητοποιημένους, καλλιεργημένους, θεοσεβούμενους, θεόπνευστους, ιστορικά καταρτισμένους, ταπεινούς και πράους, εμπεριστατωμένους, οι οποίοι γνωρίζουνε, είναι γνώστες στο να ορθοτομούνε, αρθρώνουνε, με εποικοδομητική διαύγεια πνεύματος, σοβαρού πολιτικού λόγου. Όμως όλους αυτούς, τους αποσιωπούμε και αποκρύπτομε επιμελώς, μεροληπτικώς και σκοπίμως, είπαμε, από την μεταπολίτευση και μετέπειτα επικρατούνε, βρίσκονται στην επιφάνεια οι φελλοί και οι ακαθαρσίες, με την επιπρόσθετη λασπολογία και συκοφαντία της δημοσιογραφικής μονομέρειας, προπαγάνδας τους, εξαπατήσεως και διαστρεβλώσεως, προς ότι αυτούς τους συμφέρει και εξυπηρετεί, βολεύει, ταιριάζει.

Για αυτό άλλωστε και στις μέρες μας, περισσότερα από 500.000 Ελληνόπουλα, θεωρείται μία σύγχρονη γενοκτονία, αφαίμαξη της Ελληνικής νιότης μας, φεύγουνε άρον άρον, όπου φύγει, φύγει, μεταναστεύουνε κακήν κακώς, από την υποτιθέμενη ζεστή αγκαλιά της μητέρας πατρίδα τους, στο κρύο άγνωστο, στα ξένα, στην ανάλγητη ξενιτιά, με βάρκα μόνο την ελπίδα. Ώστε ίσως, να καταφέρουνε να εξασφαλίσουνε, αντικρίσουνε ένα καλύτερο μέλλον, με περισσότερη ανθρώπινη ζεστασιά, ασπίδα και θωράκιση, αλλά και αξιοπρέπεια, ανθρωπιά, στην άγνωστη και παπική-προτεσταντική-διαμαρτυρόμενη ανθελληνική, θεολογικά αστόχαστη, αιρετική δύση. Τα προς το ζην τους στο εξωτερικό, που τους τα στέρησε η κακιά μητριά πατρίδα, αφού αυτή η κακιά μητριά η δημοκρατική Ελλάδα, δεν είναι ικανή και άξια, δεν μπορεί να τα θρέψει με την πρέπουσα επάρκεια αλλά και αξιοπρέπεια που επιβάλλεται, σε μία υποτίθεται δημοκρατική και πολιτισμένη σύγχρονη χώρα, κοινωνία της Ελλάδα μας, και έτσι καταφεύγουνε στα ξένα, στην ξενιτιά, με ότι αυτό δυσάρεστο συνεπάγεται, για την Ορθόδοξη Πατρίδα μας και πίστη μας, όπως με απομάκρυνση από την πατρογονική εστία τους, με άμβλυνση των Εθνικών μας και θρησκευτικών μας χαρακτηριστικών και φρονημάτων, προτεραιοτήτων, παραδόσεων. Οι κλέφτες πολιτικάντηδες ενδιαφερόμενοι κατά κόρον, για το πώς θα καταφέρουνε να αυγατίσουνε τα ήδη πολλαπλά τους μηδενικά, στον πλουσιοπάροχο τραπεζικό τους λογαριασμό, ώστε να βελτιώσουνε ακόμη περισσότερο την κοινωνική τους θέση, περίγυρο, με αμιγώς οικονομικό προσανατολισμό, προσέγγιση και μόνο, προωθούμενοι με όλους τους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους και μέσα, με αήθεις συμπεριφορές, ενέργειες, τα δικά τους και μόνο παιδιά. Άραγε, ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό; Όσο για ιδεολογία;

Ενδιαφερόμενοι αμιγώς, για το πως θα βάλουνε, αρπάξουνε, το μέλι στο χέρι τους, από τον κρατικό δημόσιο κορβανά, προϋπολογισμό, το ταμείο του κράτους που λέμε. Ενός λαού, του εκλογικού σώματος ή μήπως κομματικής τους ιδιοτελέστατης πελατείας, συνδιαλλαγής, κομματικού στρατού τους, μαντριού τους, του ιδιοτελέστατου δούνε και λαβείν, του κατά το δοκούν, που τους απέφερε πολλαπλούς καρπούς και οφέλη, ψηφοφόρους, από αυτήν την αφειδώλευτα αμφίδρομη σχέση που είχε πλασματικά και επίπλαστα δημιουργηθεί. Ενώ τους θεωρούσε προκλητικά και ανερυθρίαστα προστάτες τους, παρόλο που στην προκειμένη περίπτωση επρόκειτο πολλές φορές, περί των αδίστακτων ταγών τους, αλλά και δημίων τους. Όμως, όταν γνωρίζει μία κοινωνία να σταθεί με την πρέπουσα αξιοπρέπεια που επιβάλλεται, σε αυτές τις τόσο καθοριστικές στιγμές, τις κρίσιμες, νευραλγικές  ώρες που περνούμε, διερχόμαστε, διανύουμε, όπως επίσης και να γνωρίζει να στηριχθεί στις διαχρονικές ρίζες της, αξίες της, τις στέρεες, θεμελιωμένες και αιματοπότιστες, με θώρακα την εκάστοτε παράδοση μας, την Ορθόδοξη Ανατολική Πίστη μας, και να την συντηρεί, αναμοχλεύει,. Αλλά και έχει μάθει, λόγω παιδείας Εθνοκεντρικής, να ποτίζει να νάματα της Πιστεύω του, κυρίως τα θεολογικά-θρησκευτικά, ιστορικά, με τις βαθιές παρακαταθήκες, κληρονομιά της Ανατολίτικης Ορθόδοξης παραδόσεως μας, τα ανόθευτά δόγματα, στο να γνωρίζει το που πραγματικά Πιστεύει, αλλά και το τι Πιστεύει, αυτό είναι το μέγιστο προσόν, προτέρημα στον εκάστοτε άνθρωπο, διότι, κανείς δεν ζημιώθηκε από την θεολογική γνώση, εντρύφηση, απεναντίας, μόνο βελτιώθηκε, ώστε να ξέρει, στο να είναι ενήμερος, προς τα πού θα αποτανθεί, για να κατευθυνθεί, προς την σωστή κατεύθυνση και πορεία. Εν κατακλείδι, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Πίστεως του, της θρησκείας του, και να την αναγνωρίζει, αλλά και σέβεται, λατρεύει, εκτιμά, από χιλιόμετρα μακριά, δίχως να την υποτιμά και υποβαθμίζει, στο να ντρέπεται να την ομολογήσει απέναντι σε τρίτους, αυτήν την κυνηγημένη και ξεριζωμένη, την πατροπαράδοτη Πίστη, την οποία κληρονόμησε από τους προπάτορες του, της αυθεντικής ιστορίας του. Επειδή, όλα αυτά, εάν καταφέρει κάποιος νεοέλληνας και τα αποκωδικοποιήσει, αποκρυσταλλώσει ενδομύχως, ξεδιαλύνει, τότε δεν θα έχει να φοβηθεί τίποτα απολύτως, ενώ τα μανιασμένα άθεα κύματα της παγκοσμιοποιήσεως, της νέας τάξεως πραγμάτων, συνεχώς θα χτυπούνε λυσσασμένα στα βράχια μόνο. Χωρίς ποτέ όμως να τους αγγίζουνε ούτε κατά κεραίας, και έτσι θα καταφέρει να ξεπροβάλει ένας καινούργιος άνθρωπος, με έναν νέο κόσμο, κοσμοθεωρία, αντίληψη και νοοτροπία, σε μία ανατέλλουσα κοινωνία, ο οποίος όσα χτυπήματα κάτω από την μέση και να δεχθεί από την άθεη και αντεθνική παγκοσμιοποίηση και νέα τάξη πραγμάτων, δεν θα έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, επειδή απλούστατα, θα είναι γνώστης της θεολογικής καταρτίσεως, παραδόσεως και ιστορίας, δογμάτων, στον αμύθητο θησαυρό της Ορθοδοξία μας.

Μαθήματα θεολογίας δεν θα επιθυμούσα να σας πράξω επ ουδενί λόγο, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας διατυπώσω και τις εκάστοτε απόψεις μου, πεποιθήσεις μου, είτε πρόκειται για τις πολιτικές, είτε για τις θρησκευτικές, άλλωστε για αυτόν τον λόγο εισέρχεστε και στην σελίδα μας, με τίτλο tamystikatoubaltou, ώστε να με διαβάσετε την εκάστοτε άποψη μου, σκέψη μου και προβληματισμό μου, στοχασμό μου, με τα θετικά της χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, αλλά ασφαλώς και με τα πολλαπλά αρνητικά της. Το γνωρίζω, πως δεν είμαι και ο κατάλληλος για αυτό το θέμα, εμπεριστατωμένος γνώστης, καταρτισμένος, διότι, με διακρίνουνε πολλαπλές δογματικής φύσεως αδυναμίες, επομένως, αφού θέλοντας και μη, εισέρχομαι σε άκρως δογματικά ζητήματα, τα οποία άπτονται ιδιαίτερης θεολογικής εντρυφήσεως, βαρύτητας, σημασίας, θα ήθελα στο πλαίσια του ανθρωπίνου δυνατού, όσο αυτό είναι επιτρεπτό, να επιδείξετε την πρέπουσα επιείκεια που επιβάλλεται, σε ένα θέμα τόσο πολύ ευαίσθητο, πολύπλοκο, άρα, όσο γίνεται καλοπροαίρετη θεολογική διάθεση, προσέγγιση, προς το μέρος μου παρακαλώ. Αφενός, ούτε κανένας καταρτισμένος έμπειρος θεολόγος είμαι, αφετέρου, το διαπράττω αυτό το τόσο παράτολμο εγχείρημα, γυμνό ηλεκτροφόρο καλώδιο είναι στην καθομιλουμένη, στο να θεολογώ ενδομύχως, με γνώμονα όσο γίνεται να ενημερωθούνε οι λιγοστοί φίλοι αναγνώστες μας, ώστε να είναι ενήμεροι στο που Πιστεύουμε, Ελπίζουμε, μετά θανάτου πάντοτε, εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ανατολής, και που οι άλλες ετερόδοξες αιρετικές κακοδοξίες της Δύσεως. Ιδίως, όταν αφορά, ασχολούμαστε με την παναίρεση του παπισμού, με απώτερο σκοπό την εγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας θρησκείας, της λεγόμενης πανθρησκείας, ως μοχλός πιέσεως της παγκοσμιοποιήσεως, πλήρως ελεγχόμενης αλλά και άκρως εξαρτώμενης, από αυτόν τον εγωκεντρικό τύπο, υποτίθεται θρησκευτικό ηγέτη, ο οποίος θεωρεί ανυπόστατα και ανήθικα, ανιστόρητα, αδόκιμα, θεολογικά ακατάρτιστα, πως είναι ο αντικαταστάτης του Χριστού επάνω στην γη. Απλώς, θα ήθελα να σας ενημερώσω αλλά και να σας επιστείσσω την προσοχή σας, κυρίως σε αυτά τα 500.000 Ελληνόπουλα που μας εγκατέλειψαν και έφυγαν προς τις χώρες της αιρετικής δύσεως, της γηραιάς Ηπείρου, σε αμιγώς θεολογικά δογματικά ζητήματα, τα οποία άπτονται ιδιαιτέρας προσοχής και βαρύτητας, διότι, τι να τον κάνεις, εάν καταφέρεις και κερδίσεις όλον τον κόσμο, και όμως ζημιώσεις και στερηθείς, την ψυχή σου;

Και σας πληροφορώ πως, εάν δεν γνωρίζουμε το που πραγματικά Πιστεύουμε, δογματικώς εννοώ, επομένως, θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας προς εκείνη ακριβώς την πλευρά, κατεύθυνση, με την προβλεπόμενη βαρύτητα που επιτάσσει ένα τόσο σημαντικό θέμα, ζήτημα, αλλά και νευραλγικό θεολογικό ιστορικό γεγονός. Και όχι, έτσι έωλα και αφηρημένα, αστήριχτα, επίπλαστα και ερασιτεχνικά, επιδερμικά, της εντυπωσιακής φανταχτερής ώρας και της λαϊκίστικης στιγμής, να προχωρούμε θεολογικώς πάντοτε, με τις υποτιθέμενες αγαπολογίες μας, εκατέρωθεν, ένθεν, εκείθεν, του δήθεν θεολογικού διαλόγου, μόνο και μόνο για να έρθουνε επάνω μας οι αστραφτερές και περίλαμπρες ανούσιες εντυπώσεις των δημοσιογραφικών φώτων της δημοσιότητας, χωρίς όμως κανένα απολύτως σοβαρό αντίκρισμα, έρεισμα, και ουσία, λύση του προβλήματος, βάση. Αγνοώντας πάντοτε, αλλά και αποσιωπώντας, αποκρύπτοντας μεροληπτικώς, τα αναθέματα, αφορισμούς, της Ορθόδοξης Ανατολικής Ρωμαίικης Εκκλησίας μας, του αναγκαστικού σχίσματος του 1054, προς τους επιμέρους αλλά και επιπρόσθετους διαχρονικούς αφορισμούς, προς την πλάνα δύση κατά κύριο λόγο, του κράτους έκτρωμα-παγκόσμιου δυνάστη, του πλανεμένου Βατικανού, ενός παγκόσμιου απολυταρχικού τύραννου, εντολοδότη της νέας τάξεως πραγμάτων. Που μας κληρονόμησαν ως σύγχρονη παρακαταθήκη, και πάρα πολύ ορθώς, οι προπάτορες μας, δίχως να μας νοθεύσουνε την Ορθόδοξη παράδοση μας, δόγμα μας, όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης 1296-1359, ο οποίος τα έβαλε, ήρθε αντιμέτωπος με τον αιρεσιάρχη Βαρλαάμ, εκείνης της εποχής, μία προσωπικότητα έντονης αλαζονικής εμπάθειας, και την αιρετική του πλάνη, κηρύττοντας τις κτιστές ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, με την κτιστή θεία χάρη του Αγίου Φωτός. Όπως επίσης, και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου, τον επόμενο αιώνα τον 15, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει μετά βδελυγμίας, την ένωση με τους αιρετικούς-πλανεμένους παπικούς-φράγκους-λατίνους, στην ψευτοσύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1439, τότε ο αιρεσιάρχης πάπας τους, αναφώνησε, αφού δεν υπέγραψε ο Μάρκος ο Ευγενικός, είναι σαν να μην υπέγραψε κανένας. Το 1277, ο αυτοκράτορας μας ο Εμμανουήλ Παλαιολόγος, όπως όλοι οι δυναστεία των Παλαιολόγων, εκτός του τελευταίου Αυτοκράτορά μας, του Κωνσταντίνου Δργάση Παλαιολόγου, ο οποίος έπεσε μαχόμενος στις επάλξεις της Ορθοδοξίας μας, στις 29 του Μάη του 1453, μη δεχόμενος να παραδώσει την Πόλη των Πόλεων, την Βασιλεύουσα, την κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, την  Κωνσταντινούπολη μας, την διαχρονική Πρωτεύουσα των Ρωμιών-Ελλήνων και έπεσε μαχόμενος υπέρ Πίστεως και πατρίδος. Όμως ο Εμμανουήλ Παλαιολόγος κατολίσθησε για πολλοστή φορά σε θεολογικό ολισθηρό, ατόπημα, στην ψευτοσύνοδο της Λυών, υπέγραψε την ένωση,  οι ανθενωτικοί-Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ανατολής, αντιστάθηκαν, ανθίσταντο, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το τι είχανε τραβήξει, υποφέρει, από τους φράγκους το 1204, στην τέταρτη τους σταυροφορία, εναντίον των Ορθοδόξων Πατριαρχικών Χριστιανών, και τότε εισήλθανε στο Άγιο Όρος, στο περιβόλι της Παναγίας μας Θεοτόκου, ενώ δεν δίστασαν να πυρπολήσουν και 27 μοναχούς, οι οποίοι αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας να τους ανοίξουνε τις πύλες του μοναστηριού τους, την Ιερά Μονή του Βατοπαιδίου.

Τώρα, εάν όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα, δρώμενα, και άλλα τόσα, που δεν είναι της παρούσης και δεν μας παίρνει ο χρόνος να σας να εκφέρω, αφηγηθώ εμπεριστατωμένα, τα γνώριζε ως όφειλαν η πλειοψηφία της κοινής γνώμης, και όχι μονάχα οι λιγοστοί Εθνικά ευαισθητοποιημένοι φιλίστορες, δεν θα πήγαιναν με τόση ευκολία στο αντιχριστιανικό Βατικανό για διακοπές, τουρισμό ή εργασία. Και σας πληροφορώ ανενδοίαστα, πως Ναι, ανεπιφύλαχτα, θα  ήμασταν σε θέσει να επιβιώσουμε και να κρατήσουμε τα Ιερά Πρωτοτόκια μας, της Πίστεως μας και της Παραδόσεως μας, και μέσα ακόμη στους προβατόσχημους λύκους, όπως είναι όλοι οι αιρετικοί της πάση, της Δύσης, στους πλάνους καιρούς που διερχόμαστε, αλλά και διανύουμε, δίχως καμία απολύτως δυσκολία. Ενώ όλες αυτές οι επιπρόσθετες παθογένειες μας, αδυναμίες μας, άλλωστε από αυτοκριτική, αυτοσαρκασμό, είμαστε μαλωμένοι όλοι μας, βαθιά νυχτωμένοι, απορρέουνε λόγω της ελλιπέστατης Ορθόδοξης παιδείας που παραλάβαμε, αποκομίσαμε, από το κράτος έκτρωμα, του δημοκρατικού πολυτεχνείου, με τις τόσο πασίγνωστες πολιτικές τους ιδιοτελέστατες σκοπιμότητες, αλλά και αγκυλώσεις. Διότι, όταν πραγματικά γνωρίζεις την καθάρια αλήθεια της Πίστεως μας, του ανόθευτου δόγματος μας, του Αγίου Θεόπνευστου και Αποστολικού Ευαγγελίου, όπως είναι η Ορθόδοξη Πίστη μας, αλλά και προπάντων της παραδόσεως μας, μέσω της εμπειρικής Πατερικής βιωματικής θεολογίας μας κατά βάση, του ησυχασμού που απορρέουνε, πηγάζουνε, μέσω της ταπεινής προσευχής μας, και όχι της σχολαστικής θεολογίας, νοησιαρχίας, ορθολογισμού, ατομικού κυρίως. Επειδή, ελλοχεύουνε και ξεβράζονται από όλες τις πλευρές της αμάξης, της οικουμένης εννοώ, κατά κόρον όμως από την δύση, την εντελώς αντορθόδοξη,  όλες αυτές οι αναρίθμητες προτεσταντικές διαμαρτυρόμενες φράγκικες παραφυάδες, λατίνους, αιρέσεις στην κυριολεξία, που μας κατακλύζουνε νυχθημερόν και οσάκις, πολλαπλώς σαν τα μανιτάρια, η σύγχρονη λερναία ύδρα, ενώ προσπαθούνε με ύπουλους και ανήθικους τρόπους, ανιστόρητους, θεολογικά μη ορθούς, να αρπάξουνε πλανέψουνε, παραπλανήσουνε, τα μη άρτια δομημένα, θεολογικά καταρτισμένα πρόβατα, ποιμνίου, του Τριαδικού και Τρισυπόστατου Θεού, Αναστάντα Ιησού Χριστού.

Όπως πράττουνε όλοι οι αιρετικοί δυτικοί δήθεν θεολόγοι, διαστρεβλώνοντας συστηματικώς και παραπλανητικά, μεροληπτικώς, μονομερώς, όλη την αυθεντική αλήθεια του Αγίου και Αποστολικού καθολικού Ευαγγελίου, κατά το ιδιοτελέστατο ανθρώπινο δοκούν. Υποτιμώντας και απαξιώνοντας παραδειγματικά, τις άκτιστες Θείες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, του Αγίου Φωτός, της Θείας χάρης κατά οικονομία Θεού, όπως επίσης και την Αγία άκτιστη Ουσία του Θεού Πατέρα, την οποία την ταυτίζουνε αιρετικότατα πάντοτε και λανθασμένα με κτιστές θείες ενέργειες. Επομένως, όταν υπάρχει ένα κτίσμα, όπως αυτοί διακηρύσσουνε πως είναι οι άκτιστες ενέργειες το Αγίου Πνεύματος, Αγίου Φωτός, Θείας χάρης, τότε πως μπορεί να σώσει και ελευθερώσει από τα πάθη της αμαρτίας που φωλιάζουνε μέσα στις ψυχές των ακάθαρτων ανθρώπων, αλλά και να έρθει σε επαφή, κοινωνία μέσω της ταπεινής προσευχής, αλλά και των αχράντων μυστηρίων, με ένα άλλο κτίσμα, όπως είναι ο άνθρωπος; Εμείς λοιπόν, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ανατολής όμως, αυτό που κατά κόρον μας διακρίνει και συνοδεύει είναι ο ησυχασμός, η προσευχή, η εγκράτεια μέσω της νηστείας, ταπείνωση και η εμπειρική βιωματική πατερική θεολογία, και όχι η ορθή σκέψη του ανθρώπου, οι δυτικοί επιθυμούνε να προωθήσουνε, προβάλουνε, έναν καλό άνθρωπο σε αυτόν εδώ τον κόσμο, μέσω της ηθικολογίας τους, ενώ εμείς, προσπαθούνε να φτιάξουμε θεούς κατά χάρη, ως απότοκος σκοπός η θέωση του ανθρώπου μέσω της Αγιότητας του. Δεν θεωρούμε τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη μας, της Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, αλάνθαστο, όπως αυτοί διαπράττουνε και κηρύττουνε τον ποντίφικα τους, τον πάπα, στην υποτιθέμενη αγία καθέδρα τους, στο κοσμικό κράτος του εγωκεντρικού αλλά και ανήθικου Βατικανού, ούτε σταυροφορίες διαπράξαμε 8 στον αριθμό, από το 1095 έως το 1270, οι οποίες δήθεν ευαγγελίζονταν πως θα σώζουνε τους Αγίους Τόπους από τους μουσουλμάνους αλλόθρησκους που τα κατείχανε. Ενώ με την όλη εν γένει, διαχρονική τους βίαιη στάση και συμπεριφορά, παρουσίαζαν και εμφάνιζαν έναν Θεό εκδικητικό και μανιώδη, θυμώδη και πλεονέκτη. Αφενός, ο πρωταρχικός τους στόχος ήτανε, στο πως θα καταφέρουνε δια της εκάστοτε βίας πάντοτε, να καθυποτάξουνε τους ανυπάκουους και ανυπότακτους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ανατολής στους κόλπους τους, όπως έπραξαν στις 12 Απριλίου του 1204, με την τέταρτη σταυροφορία. Αιματοκυλίζονταν την Κωνσταντινούπολη και βεβηλώνοντας τον Ιερό Ναό του Θεού Σοφίας, σε πολύ μεγαλύτερη βάση, έκταση, κλίμακα από ότι οι Μουσουλμάνοι βάρβαροι του γενίτσαρου Μωάμεθ του πορθητή, στις 29 του Μάη του 1453. Αφετέρου δε, από τότε, από εκείνη την αποφράδα ημέρα της Τρίτης, η απανταχού Πρωτεύουσα των Ρωμιών, Ορθόδοξων Ελλήνων Πατριαρχικών, πλημμύρισε από βάρβαρους και άπιστους, αλλόθρησκους, θεωρείται σκλαβωμένοι, για την ιστορία τώρα, το 1261 την επανακτήσαμε από τους λατίνους-φράγκους σταυροφόρους προσωρινώς, σκιά όμως του ίδιου της του εαυτού.

Στην δύση, ο λόγος του σωστού και ηθικού, ορθού ανθρώπου κυριαρχεί, μέσω της υποτιθέμενης στείρας ηθικολογίας, συντηρητικής αγαθοεργίας, όμως στην Ορθόδοξη Ανατολή, ο λόγος του Ορθού ταπεινού Θεού επικρατεί κατά κόρον, ενός και μόνο Θεού, επειδή ένας είναι ο Θεός ο Τριαδικός και ο Τρισυπόστατος, ο αληθινός, όπως επίσης και ένα είναι το Άγιο και Αποστολικό Θεόπνευστο Καθολικό Ευαγγέλιο του. Δεν κατακερματίζεται ο Θεός, ενώ όποιος την κατέχει την αλήθεια του Ευαγγελίου του, λόγου του, μαρτυρία του, όπως η Ορθόδοξη Ανατολική πίστη, δόγμα, τότε δεν την αλλάζει και δεν απομακρύνεται από κοντά της, δεν την στερείται, ούτε με όλα τα χρυσάφια, θησαυρούς του κόσμου, όταν του τα παραθέσουνε εμπρός στα πόδια σου. Όμως, εάν δεν γνωρίζουμε, δεν είμαστε ενήμεροι τα της δογματικής πατερικής εμπειρικής βιωματικής Πίστεως μας, τότε θα πορευόμαστε όπως ένα πλοίο το οποίο βαδίζει στο μισοπέλαγος ακυβέρνητο, θα πελαγοδρομούμε, χωρίς σωστό προορισμό, βηματισμό, αλλά και ορθή κατεύθυνση, πορεία. Αυτό που λέμε στην τύχη, δηλαδή δίχως πυξίδα, και η πυξίδα αγαπητοί μου αναγνώστες, στην προκειμένη περίπτωση θεωρούνται οι εκάστοτε θεολογικές γνώσεις μας, αυτές είναι τα εφόδια μας, η κληρονομιά μας και η παρακαταθήκη μας. Και είμαστε υποχρεωμένοι να τις μεταλαμπαδεύσουμε, εμφυσήσουμε, όπως όταν ανάβουμε την λαμπάδα μας το Μεγάλο και Αναστάσιμο Σάββατο, τότε που οι περίοικοι μας, ανυπομονούνε να φωτιστούνε από το Άγιο Φως που κατέχει η εκάστοτε λαμπάδα, και στις μεθεπόμενες γενεές, ώστε να μην τις κρατούμε εγωϊστικά, αλαζονικά, μονάχα για τον εαυτό μας. Βλέπετε ο Παράδεισός και η ουράνια βασιλεία των Ουρανών, δεν τα δημιούργησε ο Πανάγαθος και Τριαδικός Τρισυπόστατος Θεός, μόνο για εμάς, τους αλαζόνες και εγωιστές, υπερόπτες, αλλά για όλα τα πλάσματα του, με το κατά εικόνα και καθομοίωση. Επομένως, με τις επιπρόσθετες γνώσεις μας προχωρούμε προς την αθανασία της ψυχής μας, με αυτές και μόνο θωρακιζόμαστε, πορευόμαστε, προστατευόμαστε, προς την μεταθανάτια σωτήρια ζωή μας, βασιλεία των ουρανών, πλάι, πλάι, δίπλα, δίπλα, στον Αναστάντα Ιησού Χριστό, ώστε να μην παραπλανηθούμε και υποπέσουμε στα δηλητηριώδη αλλά και κακοτράχαλα, ασφαλώς φανταχτερά δίχτυα των ποικίλων αιρέσεων της πάση, που μας πλημμυρίζουνε πολλαπλώς, χαϊδεύοντας τα αυτιά μας, λαϊκίζοντας ανερυθρίαστα, και προσπαθούνε να μας υφαρπάξουνε από την αγκαλιά του Ουράνιου και Τριαδικού Τρισυπόστατου Θεού, Αναστάντα Ιησού Χριστού. Οι οποίες απορρέουνε από τις εκάστοτε Οικουμενικές Συνόδους μας, αναγνωρισμένες 7 στον αριθμό, του 325μχ, 385μχ, 431μχ, 451, η τελευταία πραγματοποιήθηκε το σωτήριο έτος του 879-880μχ στην Νίκαια της Βιθυνίας, με προεξάρχουσα θέση τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον Άγιο Φώτιο, με την οριστική ανέγερση και αναστήλωση των Αγίων μας και Ιερών Εικόνων, μέσω της Αυτοκράτηρας Θεοδώρας, το 843μχ, ενώ η προηγούμενη το 770μχ. Όσο ακόμη ήμασταν ενωμένοι με την δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και πριν  επέλθει το διαφιλονικούμε αλλά και βέβαιο, λεγόμενο Σχίσμα του 1054.

Έτσι λοιπόν, όλοι αυτοί οι συμπατριώτες μας, που ξενιτεύτηκαν και αναγκαστικά και μη, θα αναγκαστούνε, πρέπει, να συναναστραφούνε με τους αιρετικούς ετερόδοξους προτεστάντες, απογόνους του Μαρτίνου Λούθηρου, με την λεγόμενη μεταρρύθμιση, του 1517, εξεγέρσεως εναντίον του παπισμού-φράγκικου θεού, εγωκεντρικού ανθρώπου, με την περιβόητη και αιματοπότιστη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, του 1572. Ακόμη, της λεγομένης Αναγεννήσεως του 14 αιώνος, αλλά και του άκρατου εμπορικού Διαφωτισμού-καπιταλισμού, εμπορευματοποιήσεως των πάντων, στην προκειμένη περίπτωση του 18-19 αιώνος, που ευαγγελίζονταν ο πολύς δικός μας, Αδαμάντιος Κοραής, μεγαλωμένος, αναθρεμμένος στο Παρίσι, με τον συνοδοιπόρο του Νίτσε. Προπαγανδίζοντας αθεϊστικές, Πλατωνικές και Αριστοτελικές σχολαστικές φιλοσοφίες, πως ο Θεός πέθανε, ώρα να ζήσει ο άνθρωπος, όμως ο μετέπειτα Ρώσος διανοούμενος Ντοστογιέφσκι, τον 20 αιώνα, μας υπενθύμισε πολλαπλώς, περίτρανα, τα δεινά που υπέφεραν οι άνθρωποί, οι συμπατριώτες του, όταν απομακρύνθηκαν από τον δημιουργό τους, τον Τριαδικό Θεό, στην άθεη και μπολσεβίκικη κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, με το πασίγνωστο ρητό του, πως, όπου δεν κατοικεί ο Θεός, όπως εδώ πέρα, τα πάντα επιτρέπονται, δυστυχώς. Αλλά και του τόσου ορατού κινδύνου που υπεισέρχονται, όταν θα συναναστρέφονται ολημερίς και νυχθημερόν με αιρετικές προτεσταντικές παραφυάδες, κακοδοξίες, της κάκιστης πλύσης εγκεφάλου τους, που θα τους ασκούνε, διαμαρτυρόμενους, αλλά και τους πολλαπλούς λεγομένους φραγκολεβαντίνους, λατίνους, απογόνους του αιματοπότιστου Καρλομάγνου 768-814μχ. Μετέπειτα, του Ναπολέοντα Βοναπάρτη του 1789-1815, στον Βατερλό του, και εν τέλει, στους άθεους Μπολσεβίκους, τους Λένιν-Στάλιν, της υποτιθέμενης δημοκρατικής και προλεταριακής Οκτωβριανής επαναστάσεως, εναντίον της Τσαρικής αυλής, πύλης, του Βασιλέως Νικολάου του Β, του Ρωμανώφ 1917-1989, ξεκληρίζοντας, σφάζοντας, ολόκληρη την Βασιλική οικογένεια. Πως οι αιρετικοί του πάπα, αυτού του αμιγώς κοσμικού κράτους του Βατικανού, του άκρως ανθρωποκεντρικού ποντίφικα, του πάπα ως σύγχρονου Καίσαρα, μεταφέροντας μας νοερώς, στα κατάμαυρα χρόνια του μεσαίωνα, της οπισθοδρομικής και συντηρητικής Ιεράς εξετάσεως, των πληρωμένων αδρά συγχωροχαρτιών, για την λεγομένη άφεση των αμαρτιών τους, του 12 μέχρι των 15 αιώνα. Τότε που έκαιγαν τους ανθρώπους ζωντανούς, παρουσιάζοντας τους ως άπιστους, αμαρτωλούς, στο πυρ της κολάσεως, εξοντώσεως, δημοσίας προβολής αλλά και προσβολής, διότι, δεν αναγνώριζαν το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα, τον αμφισβητούσανε την θεϊκή του παρουσία, και πάρα πολύ ορθώς, ενώ ανήθικα παρουσίασαν στον έξω κόσμο έναν εντελώς διαστρεβλωμένο και παραποιημένο θεό τύραννό, σκληρό και απόμακρο, άκαρδο, αποκρουστικό και ανάλγητο, το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Τριαδικό και Τρισυπόστατο Θεό, της αγάπης και της συγχωρήσεως, μετάνοιας και της προσευχής, τον μακρόθυμο και τον πολυέλεο, οικτίρμον.

Εν κατακλείδι, όλοι αυτοί οι αιρετικοί δυτικοί φραγκολεβαντίνοι, δεν αναγνωρίζουνε πως το Άγιο Πνεύμα, εκπορεύεται-πηγάζει από τον Πατέρα Θεό και μόνο, ως αδιαίρετη και ομμοούσια Τριάδα, και όχι από τον Υιό, διότι είναι το ίδιο πρόσωπο, το ίδιο ακριβώς πράγμα, αλλά με διαφορετική υπόσταση, που θα πει στην απλή καθομιλουμένη συμπεριφορά, σκοπό, ακριβώς ισοδύναμο και ισόποσο, αλλά το μεταβάλλουνε, διαστρεβλώνοντας, την Τριαδική Υπόσταση, λαϊκίστικα και δημαγωγικά, τοποθετώντας και τον Υιό, προβάλλοντας το λεγόμενο φιλιόκβε. Το Τρίτο Πρόσωπο, της Αγίας και Αδιαιρέτου, Ομοουσίου Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα, υποβαθμίζεται, υποβιβάζεται, εξαερώνεται εντέχνως και επιμελώς, με διαβολική μαεστρία, ώστε να το αντικαθιστά ο αιρεσιάρχης ποντίφικας πάπας, ως εκπρόσωπος του στην γη, τον Υιό του Θεού, τον Αναστάντα Ιησού Χριστό. Επειδή εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κατά αυτούς πάντοτε, για αυτό και μας αποκαλούνε περιφρονητικά, υποτιμητικά ως γραικούς, που θα πει σχισματικούς, αιρετικούς, άπιστους, και αδελφή εκκλησία παρακαλώ, όχι Μητέρα Εκκλησία, δεν δεχόμαστε τον  Υιό, ότι και από αυτόν εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα, που πλημμύρισε τους Αποστόλους, Μαθητές του Κυρίου μας, την Αγία Ημέρα της Πεντηκοστής, μεταδιδόμενη με την λεγομένη πύρινη γλώσσα τους, μέσω της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος, βοηθώντας τους να κηρύξουνε την αλήθεια του Ευαγγελίου, στα πέρατα της οικουμένης. Όμως το Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνει, αλλά ασφαλώς, σε όχι ακάθαρτο οργανισμό, πνεύμα, ψυχή, από αμαρτίες εννοώ, η απόλυτη διαστρέβλωση και παραφθορά του Αποστολικού Αγίου Θείου και Καθολικού Ευαγγελίου. Μα αφού, το Πρώτο Πρόσωπο είναι ο Αγέννητος Θεός Πατέρας, και το Δεύτερο ο Υιός του, ο γεννητός Αναστάντας Ιησούς Χριστός, το Τρίτο το Άγιο Πνεύμα, αυτά τα τρία Πρόσωπα είναι ισοδύναμα και ισόποσα, δεν διαιρούνται και δεν χωρίζονται, όπως μας το μετέδωσαν, εμφύσησαν, μεταλαμπάδευσαν, οι Άγιοι Πατέρες μας, στις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, στο Σύμβολο της Πίστεως μας, αναμεταξύ τους.Ο πάπας ο Πίος Ι.Θ ευθύνεται για τις αναρίθμητες σφαγές που προκάλεσε ως ηθικός αυτουργός στον ΒΠΠ, από το 1941 έως το 1944, στην Γιουγκοσλαβία, συνεργαζόμενος ανοιχτά με τους φασίστες του Μουσολίνι, και μετέπειτα με τους Ναζιστές του Χίτλερ, εξολοθρεύοντας στην Κροατία τους Σέρβους Ορθόδοξους, περισσότερους από 1.500.000, αυτό που λέμε καθαρή Εθνική και θρησκευτική γενοκτονία, εξοπλίζοντας τους Ναζιστές, μέσω της οργανώσεως τους, την ουστάτσι, μία περιοχή που αποτελούνταν από αμιγώς Σέρβους Ορθόδοξους, και όμως, από τα 2.300.000 Σέρβους, μόνο 250.000 έζησαν, οι υπόλοιποι τραυματίστηκαν και εξαφανίστηκαν, εξολοθρεύθηκαν από προσώπου γης. Ακόμη το 1992, στον εμφύλιο πόλεμο, κατακερματισμό της πάλε ποτέ Γιουγκοσλαβίας, προς τους Νατοϊκούς υποτίθεται συμμάχους μας, ομολογούσανε ξεδιάντροπα, προέτρεπε ή θα ξεριζώσετε τους Σέρβους Ορθόδοξους ή θα εξοπλίσουμε τους μουσουλμάνους Βόσνιους και Αλβανούς.

Αναγνωρίζουνε τα Σκόπια ως Μακεδονία, αυτό το σλάβικο μόρφωμα, προτεκτοράτο της Αμερικής και των Αλβανών, και το γλωσσικό τους ιδίωμα, ως δήθεν μακεδονικά, ενώ ύπουλα εντελώς, άνανδρα και ανήθικα, καθιέρωσαν την ουνία, υπονομεύονταν την ίδια την Ορθοδοξία μας και το Έθνος μας εν τέλει, υποδαυλίζοντας το. Δηλαδή, θεσμοθέτησαν ιερείς εξωτερικά με ιερατικά άμφια ορθόδοξου δόγματος της ανατολής, όμως, μνημονεύουνε τον πάπα και το πρωτείο του, το αλάθητο του, προβάλλοντας το φιλιόκβε, δώρο άδωρο λοιπόν, όλοι αυτοί που μεταμφιέστηκαν σε Ορθόδοξους Ιερείς, ώστε να ξεγελάσουνε τους ανυποψίαστους και ανενημέρωτους αδαείς Ορθόδοξους Χριστιανούς, θεωρούνται φανατικοί γενίτσαροι, και επομένως, σας συστήνω ιδιαίτερη προσοχή, πως ότι λάμπει δεν σημαίνει πως είναι κατά ανάγκη και χρυσός. Σε εσάς απευθύνομαι τώρα, που ξενιτευτήκατε για ένα καλύτερο αύριο, τα νιάτα της Ορθοδόξου Ελλάδος μας, στο αυριανό μέλλον μας, τα μάτια σας δεκατέσσερα, φύγατε Ορθόδοξοι Χριστιανοί από τα σπίτια σας, και πρέπει, επιβάλλεται, να επιστρέψετε πίσω με τα ίδια νάματα και Πιστεύω, παράδοση, ρίζες, αξίες, να μην αλλοιωθεί καθόλου μα καθόλου η πίστη των πατέρων σας, το Θρησκευτικό σας αλλά και Εθνικό σας φρόνημα, αυτή είναι η ομορφιά σας, η καταγωγή σας, της Ορθόδοξης Πατριαρχικής ανατολής, το ακοίμητο αναμμένο Ορθόδοξο καντήλι να σας συνοδεύει συνεχώς, και ασφαλώς η Αγία Εικόνα της Παναγίας μας, της Μεγαλόχαρης Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, της Πλατυτέρας των Ουρανών, να σας σκεπάζει, συντροφεύει, πρεσβεύει, να την μνημονεύετε, επικαλείστε, σε όλα σας τα μετέπειτα βήματα. Είναι πολύ καλύτερο να γυρίσετε πίσω, εντελώς άφραγκοι, φτωχοί και πένητες, αποτύχατε να πλουτίσετε, όμως, να είστε πάντοτε πλούσιοι στο πνεύμα, στην ψυχή σας, την Ορθοδοξία και τα μάτια σας. Η τελευταία σας κατοικία θα γίνει στο χωριό σας, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στην Ενορία του χωριού σας, μην προδώσετε τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Τρύφωνα, τον Άγιο Αθανάσιο, την Αγία Τριάδα, τον προφήτη Ηλία, τον Άγιο Αλέξιο τον άνθρωπο του Θεού, τον Άγιο Παντελεήμονα, τον Άγιο Δημήτριο, την Άγια Παρασκευή την προστάτιδα των οφθαλμών, την Αγία Βαρβάρα, τον Άγιο Ραφαήλ, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, Αμήν. Ο Άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς, ομολογούσε, τρείς ήτανε οι πτώσεις του ανθρώπου, η πρώτη του Αδάμ, η δεύτερη του Ιούδα, και η Τρίτη του πάπα, του σύγχρονου αντιχρίστου. Ο δε Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, 1719-1779, ο ισαπόστολος και Εθνομάρτυρας του σκλαβωμένου γένους μας, της πίστεως μας, των Ορθόδοξων Πατριαρχικών Ρωμιών της Ανατολής, κήρυττε, στις πέντε φορές που απομακρύνθηκε, περιόδευσε, σκοπίμως από την Αγιορείτικη εστία του, με κατεύθυνση και προορισμό, κυρίως προς τα ιερά χώματα τα αιματοπότιστα της σκλαβωμένης μας Βορείου Ηπείρου, για να μεταλαμπαδεύσει στους Ορθόδοξους σκλαβωμένους Χριστιανούς Χριστό και Πατρίδα. Ραγιάδες και γκιαούρηδες μας αποκαλούσανε οι οθωμανοί, φυτεύοντας, σπέρνοντας από όπου περνούσε, πατούσε το Άγιο πόδι του, από ένα, το λεγόμενο Κρυφό Σχολειό, πως μόνο μέσω των Ορθόδοξων γραμμάτων, τα Ελληνόπουλα θα καταφέρουνε να απομακρυνθούνε, ελευθερωθούνε, από τον τύραννό οθωμανό δυνάστη. Αυτοί οι άξεστοι και απολίτιστοι, τριτοκοσμικοί, αλλόθρησκοι βάρβαροι Τούρκοι, κήρυττε με όλη την δύναμη της ψυχής του, Χριστό και Ορθοδοξία να μην χάσατε, αλλά και το πάπα να καταράσθε αδέρφια μου, αυτός είναι η αιτία του κακού. Μαζί φυσικά με τους θεομάχους και φιλάργυρους Θεοκτόνους Εβραίους σιωνιστές, οι οποίοι σκοπίμως τον συκοφάντησαν στον Κουρ πασά, επειδή κήρυττε στους Ορθόδοξους Χριστιανούς, να μην έρχονται σε εμπορικές συναλλαγές την Ιερή ημέρα της Κυριακής, που θεωρείται αργία για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Έτσι, οι Εβραίοι έχαναν κέρδη, ποσοστά, από αυτήν του την παραίνεση, προτροπή του, προς τους συμπατριώτες του, και αποφάσισαν να τον απαγχονίσουνε, προς σωτηρία όμως των υπολοίπων Ορθόδοξων Χριστιανών αλλά και μιμητισμό, για εμάς θεωρείται ένας σύγχρονος Άγιος, Δάσκαλος του γένους μας, Εθναπόστολος και Ισαπόστολος, αντάξιος των Τριών Ιεραρχών, του 3 αιώνος, του Μεγάλου Βασιλείου, του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αλλά και του Γρηγορίου του Θεολόγου.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.     


  

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΚΑΛΗΝΎΧΤΑ ΈΛΛΗΝΕΣ



Παρακολούθησα δύο video περί του ιδίου πάντα θέματος, στο λεγόμενο you tube, μέσω του διαδικτύου, το οποίο διαδίκτυο θεωρείται πλέον ο κατεξοχήν πρώτος χώρος-μέρος ενημερώσεως κυρίως των πιο νεαρών ηλικιών, αλλά και των πιο κοινωνικά καταρτισμένων, ανεβασμένων, μορφωμένων, εξελιγμένων, αναπτυγμένων στρωμάτων, της κοινωνίας μας, και ας ανήκουνε σε μεγαλύτερες ηλικίες, έτερων εκάτερον είναι αυτό. Άλλωστε, το κατεξοχήν νεαρό και φρέσκο, φιλόδοξο κοινωνικά άτομο, άνθρωπο, ηλικιακά εννοώ, δεν τον διακρίνει κατά κόρον το νεαρό της ηλικίας του, αλλά οι εκάστοτε σκέψεις του και ιδέες του. Οι οποίες κανονικώς απορρέουν, αλλά και εναρμονίζονται από τις παροτρύνσεις-αναζητήσεις πνευματικής κυρίως φύσεως, εντρυφήσεως, που διέπουν αλλά και διατρανώνουν την μετέπειτα ζωή του, ιδιοσυγκρασία του, σταδιοδρομία του. Δεν φρονώ λοιπόν, πως ούτε η στείρα μονομερής προγονολατρεία προς το απόμακρο παρελθόν, νομίζω πως ωφελεί και μόνο στο μέγιστο βαθμό, αλλά φυσικά, ούτε και η αποσιώπηση, περιφρόνηση, παραπληροφόρηση, ημιμάθεια, της αυθεντικής ιστορικής μας διαδρομής και πορείας μας, της αληθείας γενικώς, αναβαθμίζει τον άνθρωπο προς το καλύτερο, απεναντίας, τον εξασθενεί, αποδυναμώνει τις νοητικές του διαδρομές. Χρειάζεται επειγόντως το μπόλιασμα και των δύο προσόντων, και της γνώσεως της ιστορίας, αλλά, όχι όμως και να μένουμε εμπαθείς μόνο εκεί, στο στείρο χθες, στερώντας μας την μετέπειτα μελλοντική πορεία μας, βλέπετε η αμετροέπεια ανέκαθεν μας κυρίευε. Αμφότερο το πάντρεμα αυτών των δύο, ολοκληρώνει τον μετέπειτα μελλοντικό άνθρωπο, τον βοηθά στο να εξελιχθεί σε ολάκερο το διαχρονικό του γίγνεσθαι, ασφαλώς και ωφελούνε τον μετέπειτα άνθρωπο, ώστε να μπορέσει, καταφέρει να σταδιοδρομήσει με την πρέπουσα αξιοπρέπεια που του αρμόζει και ταιριάζει στις σύγχρονες απαιτήσεις της εποχής μας. Διότι, εάν δεν κατέχει αυτές τις τόσο σημαντικές καταβολές, γνώσεις, τότε όλα τα υπόλοιπα προσόντα θεωρούνται άδικα και άσκοπα, περιττά. Επομένως, αυτές οι δύο οι έννοιες, αμφότεροι εντελώς διαφορετικοί κόσμοι αλλά και πεποιθήσεις, τις εκάστοτε νοοτροπίας μας εν κατακλείδι, θα πρέπει να ταυτιστούνε, εξομοιωθούνε, όσο φυσικά αυτό είναι επιτρεπτό και ορατό, δυνατό. Διότι, θεωρώ, πως βελτιώνουνε στο μέγιστο βαθμό τον οποιονδήποτε νεαρό συμπολίτη μας, ο οποίος θα προσπαθήσει να τις ακολουθήσει, με σεβάσμια ιεραρχούσα γαλούχηση και μόνο, ώστε να αναπτυχθεί-καταρτισθεί κυρίως πνευματικώς, και κατόπιν βιοποριστικώς, και εν τέλει, καταναλωτικώς. Για να καταφέρει να εξέλθει-πορευτεί σε αυτήν την κοινωνία, ως μία κατεξοχήν σεβάσμια και αγαστή ατομική μονάδα, οντότητα, προσωπικότητα, προς τους τριγύρω του, στο να ωφελούνται όλοι από την εκάστοτε παρουσία του, ενίοτε, συνολικό όφελος του εμείς, και όχι του εγωιστικού του, αλλά και φανταχτερού αλλοπρόσαλλου, υστερόβουλου, λαϊκίστικου, άκρως εντυπωσιακού φιλόδοξου ιδιοτελέστατου, βολεμένου συμφεροντολογικά φίλαυτου, φιλήδονου εγώ του.

Προς θεού, δεν εννοώ μόνο το οικονομικό κέρδος, αλλά κυρίως το πνευματικό, ηθικό, όπως ακριβώς συμβαίνει με την λαμπάδα, όταν την ανάβουνε, μιας και καρτερικά περιμένουνε όλοι οι υπόλοιποι περίοικοι του, να φωτιστούνε από αυτόν. Άρα, το κατεξοχήν εφόδιο που χρειάζεται να μας διακρίνει, αλλά και συνοδεύει, συντροφεύει, διακατέχει, σε ολόκληρο το πρόσκαιρο αλλά και τόσο εφήμερο, ευκαιριακό βίο μας, θα πρέπει να είναι, στο πως θα πετύχουμε εν μέρει, εν ολίγοις, στην ζωή μας, όσο αυτός ο όρος-χαρακτηρισμός θεωρείται σωστός και πρέπων, μη εγωιστικός και αλαζονικός. Νομίζω όμως, πως είναι η επιμέρους διάκριση, αλλά και η επιπρόσθετη φρόνηση, στις ζυγαριές της ισορροπίας μας, ασφαλώς θα πρέπει να υπερισχύουνε κατά κράτος. Με πρωτεύοντα μακροπρόθεσμο στόχο, αλλά και απώτερο σκοπό, τις εκάστοτε ανιδιοτελείς θεμελιώδης αρχές και αξίες, πεποιθήσεις, τα ιδανικά, αλλά και τα πρότυπα, στο ιερό καθήκον της τιμής και της αρετής, τόλμης, των Εθνικών όπως επίσης και Ορθόδοξων Χριστιανικών φρονημάτων, χαρακτηριστικών, που θα πρέπει να μας συντροφεύουνε αλλά και διαπνέουνε, διέπουνε, εις το διηνεκές-εσαεί. Με κατά κόρον, μείζονος σημασίας, κύριο γνώμονα- λόγο αλλά και πεποίθηση, ώστε να βάζουμε σωστές βάσεις και ρίζες, αξίες, θεμέλια, αρχές, στην περαιτέρω ζωή μας, στα οποιαδήποτε ανυπέρβλητα, αλλά και αναρίθμητα προβλήματα που θα μας ανορθώνονται, αντιμετωπίζουμε, μαστίζουνε την ζωή μας, ως μάστιγα στα εκάστοτε εμπόδια που θα χρειαστεί να υπερπηδήσουμε για να φτάσουμε στην γη της επαγγελίας μας. Τις οποίες αυτές πεποιθήσεις του, αξίες του, ιδανικά του, το νεαρό άτομο, εάν καταφέρει και τις καλλιεργήσει, υπερκεράσει, όπως πρέπει, κυρίως με φρόνηση, διάκριση και Εθνική αυτοσυνειδησία, συμπεριφορά, αυτοπεποίθηση, στο να τα ζυμώσει στον ένθεο πεδίο, στίβο μάχης, της τιμής και του υπέρτατου Εθνικού καθήκοντος, ασφαλώς με περισσή ευλάβεια και επιπρόσθετη ευσυνειδησία. Όπως επίσης, και με περισσευούμενη ευσέβεια, θα τον μεταμορφώσουνε σε έναν γνήσιο και φιλεύσπλαχνο, ευπατρίδη κατά βάση, απόγονο των σύγχρονων Ηρώων Μακεδονομάχων μας, όπως τον Παύλο Μελά, Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Δεσπότη Καστοριάς, Καπετάν Άγρα-Σαράντο Αγαπηνό, Εθνομάρτυρα Αγίου Χρυσόστομο Σμύρνης και ου το καθεξής, ως έναν ευαισθητοποιημένο συμπολίτη μας. Με κατεξοχήν κύριο μέλημα του, γνώμονα του, αλλά και χαρακτηριστικό, όλα τα προηγούμενα Εθνικά του και Θρησκευτικά του Πιστεύω, οφέλη, και ασφαλώς, θα έχει αναπτυχθεί, προοδεύσει σε πολύ ανώτερο αλλά και υπέρτατο βαθμό, στάδιο, του πνευματικού επιπέδου του, από όλους τους υπόλοιπους, τριγύρω του, συμπολίτες του. Απεναντίας, με μία εντελώς διαφορετική νοοτροπία, παιδεία, αλλά και αντίληψη, προσέγγιση για την ζωή του, αλλά και την στείρα τόσο γκρίζα καθημερινότητα του, την οποία θα την μεταμορφώσει- ομορφαίνει με επιπρόσθετες Εθνικές και θρησκευτικές Ορθόδοξες Χριστιανικές πινελιές.

Αυτά όλα τα θετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να κατέχει και ταιριάζουνε σε έναν ευαίσθητο Έλληνα πολίτη, αυτού εδώ του κόσμου, της πατρίδας του γενικώς, που στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται περί της Ελλάδας, προσπαθώντας όσο φυσικά του επιτρέπουνε οι αδρανούσες πνευματικές του αντιστάσεις, να αντισταθεί στις προσταγές και καθοδηγήσεις, παροτρύνσεις, διαταγές, εντολές, της νέας τάξης πραγμάτων και της απάνθρωπης, άθεης, εθνομηδενιστικής, αποκρουστικής παγκοσμιοποίησης. Μα αφού όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου εκτός πάρα πολύ ελαχίστων εξαιρέσεων, που όμως επιβεβαιώνουνε για πολλοστή φορά τον υπάρχοντα κανόνα, επιθυμούνε εναγωνίως, να μας μεταβάλουνε, μετατρέψουνε, σε πειθήνια όργανα τους, εθελόδουλα πιόνια τους, μαριονέτες τους, σε κρύα και άψυχα νούμερα, αριθμούς, μόνο που όταν ευημερούνε οι αριθμοί τότε υποφέρουνε οι άνθρωποι, με όλους αυτούς τους αήθεις και ανήθικους τρόπους που χρησιμοποιούνε, κυρίως ανθελληνικών προσπαθειών, νοοτροπιών, μεθοδεύσεων, που καταβάλουνε νυχθημερόν, ολημερίς, οσάκις. Ώστε να μας αμβλύνουνε όσο φυσικά αυτό είναι επιτρεπτό και ορατό, δυνατό, και ασφαλώς κατά ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό το κατάφεραν, πέτυχαν, το Εθνικό μας αλλά και θρησκευτικό μας Ορθόδοξο Χριστιανικό φρόνημα μας, προσανατολισμό. Με βασικό τους γνώμονα και χαρακτηριστικό, μέλημα, την αήθη δημοσιογραφική προπαγάνδα, συκοφαντία, αλητεία, αλλά και αγυρτεία, που τους διακρίνει και συντροφεύει, μετατρέποντας μας ως έναν ακόμη επί των πολλαπλών μυριάδων πολιτών του κόσμου, ως επί το πλείστο διεθνιστή, και εντελώς αδιάφορο για τα εκάστοτε πεπραγμένα του τόπου μας, άθεου ή αιρετικού, ετερόδοξου, αμιγώς μισαλλόδοξου. Εκδικητικού μπολσεβίκου κομμουνιστή ή πατριδοκάπηλου στείρου συντηρητικού θρησκόληπτου, όμως τώρα τελευταίως εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και οι ειδωλολάτρες παγανιστές τύπου Αρτέμη Σώρρα, αλλά και της αυταρχικής και μισαλλόδοξης ναζιστικής φασιστικής Χρυσής Αυγής. Ενώ το κατεξοχήν κύριο υποτίθεται πάντοτε προτέρημα του, θα είναι η επαναστατική προλεταριακή δημοκρατικότητα του, αλλά και χαρακτηριστικό του, στο να προβάλει διαχρονικώς με διαβολική λαϊκίστικη δημαγωγική μαεστρία, ως σημαία ευκαιρίας του, το εκάστοτε ταξικό προλεταριακό μίσος της εκδικήσεως και μόνο, ώστε να έχει λόγο υπάρξεως και παρουσίας στα μετέπειτα πολιτικά δρώμενα, αδιαφορώντας όμως προκλητικά, για το τι συμβαίνουνε στην πατρίδα του. Εν ολίγοις, δεν τον καίγεται καρφί εάν την ζημιώνει βαναύσως με την όλη εν γένει διαχρονική στάση του και την πολιτική του συμπεριφορά, αρκεί να προωθείται αυτός και μόνο αυτός, ως ένας σύγχρονος ιδιοτελέστατος καιροσκόπος ανέκαθεν που υπήρξε, και πάντοτε εις βάρος των υπολοίπων συμπολιτών του. Τώρα, εάν καταφέρει και φτιάξει κτήμα του, όλα αυτά τα τόσο όμορφα, αλλά και ευαίσθητα χαρακτηριστικά και εφόδια, τα Εθνικά και Χριστιανικά που αποκόμισε μέσα στον πρόσκαιρο βίο του, τα οποία θα θα τα κουβαλάει επάνω του, εφόρου ζωής, εσαεί, ως φωτοδότης φάρος, κληρονομιά παρακαταθήκης, τότε θέλοντας και μη, θα καταστεί ένας σεβάσμιος, αλλά και ευυπόληπτος, περιχαρής Έλληνας πολίτης αυτού εδώ του τόπου, της χώρας του, και ασφαλώς να καταφέρει να διακρίνει τις πολλαπλές παθογένειες που θα τον περιτριγυρίζουνε, αλλά και να τις απομακρύνει εγκαίρως.

Επομένως, για το διαδίκτυο τώρα ομιλούμε, επικεντρωνόμαστε, δεν χρειάζεται, το θεωρώ περιττό, αυτός ο στείρος συντηρητισμός της απομονώσεως, περιθωριοποιήσεως, προς το οτιδήποτε το καινούργιο ξεπροβάλει και ανατέλλει, αυτό που λέμε προς το άγνωστο. Διότι, υποτίθεται πάντοτε, πως δημιουργήθηκε ώστε εξυπηρετούνται μια ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα οι άνθρωποι στις εκάστοτε επικοινωνίες-σχέσεις τους. Στο να μεταδίδονται οι αμφίδρομες ιδέες τους πολύ πιο γρήγορα και ανέξοδα, σας τα αναφέρω όλα αυτά, επειδή διακρίνω από κυρίως συντηρητικούς κύκλους, χώρους, έναν επικείμενο φόβο, αλλά και μία υποβόσκουσα κινδυνολογία προς το διαδίκτυο γενικώς. Επειδή σε κάποιους, τους αρέσει στο να συντηρείται μία αμιγώς λαϊκίστικη συνωμοσιολογία προς όλους και όλα, και στο να βρίσκονται μονίμως στο σκοτάδι της πνευματικής αναζήτησης, εντρύφησης, αυτό που λέμε αυτοί συμβιβάστηκαν με τα τσόφλια, με το τίποτα, φοβούμενοι ακόμη και την ίδια τους την σκιά, και επιθυμούνε και τους νεότερους να τους κληρονομήσουνε, παραδώσουνε έναν πνευματικό κόσμο μέσα στον επικείμενο κατήφορο, του φόβου, της στείρας μισαλλοδοξίας τους, σε όλους μα όλους τους τομείς. Και εάν προσθέσουμε κι όλας και αυτήν την αρρωστημένη λογική που ακολουθούνε, αλλά και επιθυμούνε εναγωνίως, ώστε οι νεότεροι να τους ακολουθούνε κατά πόδας, ως σοφοί και ξερόλες που αρέσκονται να θεωρούνε αλαζονικώς τους εαυτούς τους, σε αυτόν τον ανερμάτιστο πνευματικό κατήφορο που έχουνε διαλέξει, ατραπό, που αυτοί οι ίδιοι έχουνε επιλέξει, αλλά και υποπέσει ηθελημένα μέσα, με την θέληση τους, είναι ένα εκρηκτικό μείγμα προς αποφυγήν. Τότε θεωρείται πολύ σωστά ως δίκοπο μαχαίρι, διότι, εάν γνωρίζεις να το χρησιμοποιείς όπως πρέπει, θα διακρίνεις και διαπιστώνεις μέσα στο χώρο του διαδικτύου, πάρα πολλά θετικά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα στοιχεία, που δεν είχες την τύχη να τα ζήσεις από πρώτο χέρι, αλλά και θα ενημερώνεσαι σε διάφορα ζητήματα τα οποία σε απασχολούνε τα οποία  άπτονται ιδιαιτέρας σημασίας. Επειδή η υποτιθέμενη ελεύθερη τηλεόραση και προκλητικά δημοκρατικά προβεβλημένη, μας τα αποκρύπτει σκοπίμως και αμιγώς μεροληπτικώς, κυρίως για λόγους ιδιοτελέστατων πολιτικών τους σκοπιμοτήτων, αλλά και δογματικών τους αγκυλώσεως. Όλα αυτά εξαρτώνται όμως, στο εάν καταφέρουμε και τα αποκωδικοποιήσουμε με τις πρέπουσες πνευματικές μας οξυδερκείς κεραίες, της ανήσυχης γνώσεως μας και εντρυφήσεως, στα εκάστοτε πολιτικά ζητήματα και θέματα που μας απασχολούνε. Τότε για πολλοστή φορά θα διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι, το πόσο μακριά είμαστε από την αυθεντική και ιστορική αλήθεια, και πως έχουμε βάλει, τοποθετήσει, λάθος εντελώς προτεραιότητες στην ζωή μας, σίγουρα αυτοί που μας εξουσιάζουνε τις ζωές μας, οι πολιτικοί δηλαδή ευθύνονται κατά κύρια βάση, σε αυτό κανείς δεν αμφιβάλει και πως θα μπορούσαμε άλλωστε. Τους οποίους όμως αυτούς καιροσκόπους επαγγελματίες πολιτικάντηδες, αμιγώς πλουσιοπάροχα αμειβόμενους, άλλωστε θεωρείται το πιο επικερδές επάγγελμα μετά την μεταπολίτευση, πως για πολλοστή φορά τους ψήφισε το λεγόμενο εκλογικό σώμα, μόνο και μόνο από καθάρια ιδιοτέλεια, αυτό που πολύ σωστός ισχυρίζεται ο θυμόσοφος λαός μας, της απολύτου πολιτικής συνδιαλλαγής, του λεγόμενου κομματικού τους στρατού, πελατείας. Αλλά και οι προστατευόμενοι τους, οι άκρως διεφθαρμένοι και συστημικοί, πλήρως ελεγχόμενοι αλλά και εξαρτημένοι, κατευθυνόμενοι μεροληπτικοί δημοσιογράφοι της πλάκας, της απόλυτης πολιτικής διαστροφής και πολιτικής ιδιοτελέστατης συνδιαλλαγής, παρακμής. Αυτά τα δυο video που παρακολούθησα, μου υπενθύμισαν πολλαπλώς, οσάκις, πως σε αυτήν εδώ την υποτιθέμενη δημοκρατική χώρα, ζει και βασιλεύει ο υπερβάλλοντας φανταχτερός εντυπωσιακός λαϊκισμός, αφενός μεν, αλλά και αφετέρου, καιροφυλακτεί να υφαρπάξει την εύκολη λεία τους, την κομματική πελατεία τους εννοώ. Της απολύτου πολιτικής συνδιαλλαγής και περιστροφής, υποτελείας, αλλά και η υποβόσκουσα αλαζονική και εντυπωσιακή υστεροφημία τους, μέσω της επικείμενης δημαγωγία τους.

Το πρώτο λοιπόν video το οποίο πραγματικά με λύπησε βαθύτατα, προκαλώντας με αλγεινή εντύπωση, ήτανε στο χωριό Ακρίτας, του Νομού Κιλκίς, προς τιμήν του Υπαρχηγού της Θρυλικής οργανώσεως της ΕΟΚΑ 1955-59, για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα, του Γρηγόρη Αυξεντίου, διότι πάρα πολύ καλώς, ορθώς, έστω και εμφανώς καθυστερημένα, ετεροχρονισμένα, μετέτρεψαν σε Μουσείο το Φυλάκιο που υπηρετούσε εκεί την στρατιωτική του θητεία, ως Έφεδρος Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού, το έτος του 1951-52. Μέχρις εδώ όλα καλά ακούγονται και φαίνονται, επιφανειακά πάντοτε και εμφανώς επιδερμικά, ερασιτεχνικά, φανταχτερά, της τόσο ευκαιριακής ώρας, αλλά και της ασήμαντης στιγμής, και πολύ ευλόγως θα αναρωτηθείτε, και ποιο το κακό, άσχημο, στην όλη υπόθεση; Το μεμπτό αγαπητοί μου αναγνώστες, σε όλη την ιστορία που αναφερόμαστε, και πιστέψτε με ειλικρινώς εάν καταφέρετε όμως και το εμβαθύνετε λιγάκι σοβαρώς και εμπεριστατωμένως, εντρυφώντας με ευκρίνεια και σαφήνεια, προσεγγίσετε με περισσή ευλάβεια και ευσυνειδησία, είναι πως δεν μας τιμάει καθόλου μα καθόλου ως Έλληνες το γεγονός, πως τα 5.000 ευρώ ώστε να αναστηλωθεί λίγο, αλλά και να σουλουπωθεί, αναπαλαιωθεί, το περιθωριοποιημένο φυλάκιο το οποίο θα έπρεπε πάση θυσία να μεταμορφωθεί σε επισκέψιμο, υποτίθεται Μουσείο Γρηγόρη Αυξεντίου, όπως επίσης και την ανέγερση της Προτομής του Ήρωα, αυτής της τόσο μικρής σε σχήμα, όπως μίας μικρής κούκλας, στην Κεντρική Πλατεία του χωριού. Προσέξτε, δεν ομιλούμε για κανέναν επιβλητικό Ανδριάντα προς τιμήν του, αυταπάτες μην έχετε, τα πρόσφερε, πλήρωσε, άκουσον άκουσον, όχι το επίσημο Ελληνικό Κράτος όπως κανονικώς θα έπρεπε και όφειλε, ταίριαζε στην προκειμένη περίπτωση, αλλά οι Κύπριοι σκλαβωμένοι αδερφοί μας. Όταν τιμάς έναν ΉΡΩΑ και φτιάχνεις κάτι προς τιμήν του, ώστε οι επόμενες γενεές, οι μελλοντικές, να το βλέπουνε, θαυμάζουνε, και να παίρνουνε μαθήματα ανδρείας και Ηρωισμού, Εθνικής περηφάνειας, θάρρους, αυταπαρνήσεως, Ιερού καθήκοντος και θυσίας, ανδραγαθίας, ο οποίος αυτός Ήρωας μας, το αυριανό ιδεολογικό Πρότυπο μας, όπως ο Γρηγόρης Αυξεντίου, με το παρατσούκλι ως Ζήδρος ή Αίαντας, Άρης, θυσίασε τα πάντα για την Λευτεριά της Πατρίδας μας, και ότι πολυτιμότερο είχε σε αυτόν το τόσο μάταιο και εφήμερο, πρόσκαιρο κόσμο, την ίδια του την ζωή, τα νιάτα του, και για αυτό άλλωστε προτίμησε να γίνει ολοκαύτωμα, παρανάλωμα του πυρός, παρά να παραδοθεί στους διώκτες του, να πέσει στα χέρια τους τα εκδικητικά, τα μανιώδη, τα λυσσαλέα που τον αποκήρυξαν με 5.000 χρυσές λύρες για όποιον τον προδώσει, στους ιμπεριαλιστές αποικιοκράτες βάρβαρους άξεστους ανθέλληνες Άγγλους, της πρωτοεμφανιζόμενης Βασίλισσάς τους Ελισάβετ, στις 3/3/1957, παρακείμενα από την Ιερά Μονή του Μαχαιρά. Επομένως, αυτό το εύγε, οφείλεται κατά κόρον στους Κυπρίους αδερφούς μας κατά βάση, στην ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία και πολύ λιγότερο έως καθόλου αυτό που λέμε στους δικούς μας, οι οποίο το έπραξαν αμιγώς για τις ιδιοτελέστατες πολιτικές τους σκοπιμότητες, για το θεαθήναι, τις ανούσιες και άξεστες φανταχτερές εντυπώσεις, ώστε μέσω αυτών, των δικών τους χρημάτων, να προβληθούνε και αυτοί, αυτό που λέμε με ξένα κόλλυβα φτιάχνουνε μνημόσυνο, το ασήμαντο αλαζονικό τυχάρπαστο εγώ τους. Εν ολίγοις, στις 29 Οκτωβρίου του 2016, ο Υπουργός μας της Εθνικής Αμύνης ο Πάνος Καμμένος, τι ωραία που ακούγεται, άλλωστε όλα μα όλα, για αυτήν την πλουσιοπάροχη καρέκλα γίνονται, επειδή ο επικείμενος καιροσκοπισμός τους καιροφυλαχτεί στο έπακρο, στο ζενίθ, και για το ποιος θα πρωτοκαθήσει, βολευτεί, αναπαυθεί σε αυτήν, και μετεκλογικώς, κατόπιν περί άλλων τυρβάζουνε. Επισκέφθηκε το χωριουδάκι του Ακρίτα, με το αζημίωτο πάντοτε και με μια σειρά από στρατηγούς δίπλα του, και τον ονόμασε τιμητικώς έστω και πάρα πολύ καθυστερημένα ως Αντιστράτηγο, έλα όμως πως όλα γυρνάνε στο τσάμπα, δίχως να πληρώσει ούτε μία δραχμή. Επομένως, ο Πάνος ο Καμμένος, ως γνωστός ακραιφνώς πατριδοκάπηλος ανέκαθεν που υπήρξε, αφειδώλευτα φιλόδοξος και εξουσιομανής, για να προβάλει το ασήμαντο εγώ του, για πολλοστή φορά σκαρφίστηκε κάτι, ώστε να προβληθεί, προωθηθεί εξολοκλήρου αυτός ο ίδιος, χωρίς καθόλου μα καθόλου να ματώσει οικονομικώς και να τον ονομάσει Αντιστράτηγο. Άλλωστε όταν λέμε, περιφέρουμε την λέξη λαϊκιστής, θεωρούμε, αυτό που λέμε μας έρχεται στο μυαλό μας κατευθείαν, δίχως καμία απολύτως χρονοτριβεί ο Τσίπρας με τον Καμμένο, αυτό το δίδυμο της συμφοράς και της τραγωδίας, ανοησίας, για τον τόπο μας, επωφελήθηκε τα μέγιστα από αυτήν την πρωτοβουλία, προσφορά, των Κυπρίων αδερφών μας.

Ο Καρατζαφέρης τώρα, πλήρωσε 300.000 από την τσέπη του παρακαλώ, για την ανέγερση του Ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου επάνω στην Εθνική Οδό, στο Κόμβο του Λιτοχώρου με την Λεπτοκαρυά, στους πρόποδες του Ολύμπου, ώστε να μας ενθυμίζει πως ο Έλληνας Μακεδόνας στρατηλάτης, αλλά και ο εκπολιτιστής της Ανατολής, υπήρξε ανέκαθεν αλλά και διαχρονικώς, Έλλην στο γένος και την φυλή. Όπως επίσης, πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να τον παραχωρήσουμε με τίποτα, έναντι κανενός ανταλλάγματος, τιμήματος, διότι, θεωρείται και πάρα πολύ σωστά, ορθά, η σύγχρονη ιστορία μας, μέσω του αρχαίου φιλοσοφικού κόσμου, η συνέχεια μας εις το διηνεκές, παρακαταθήκη μας, κληρονομιά μας, ανταμοιβή μας, να νάματα του γένους μας. Ενώ δεν τον διαπραγματευόμαστε, στους σφετεριστές και κλεπταποδόχους, παραχαράκτες, ανιστόρητους ή ημιμαθείς σλάβους σκοπιανούς, οι οποίοι πρωτοεμφανίστηκαν στην περιοχή των Βαλκανίων, τον 6 αιώνα μετά χριστών, επομένως, ομιλούμε 1.000 χρόνια, 10αιώνες διαφορά, μετέπειτα, από την εποχή που έζησε και μεγαλούργησε ο Έλλην Μακεδόνας Μέγας Αλέξανδρος. Εγκαθιδρύοντας την Ελληνική Οικουμενική Αυτοκρατορία του, τον 3 αιώνα προ Χριστού, μέσω της μίας και μοναδικής αυθεντικής αληθινής Μακεδονίας μας, την ακραιφνώς Ελληνική, για την ιστορία τώρα, τα Σκόπια μέχρι το 1944 τα ονόμαζαν Βαρντάσκα, πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει κάποια επιγραφή, η οποία  να αναγράφει τους σλάβους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες, αυτό υπήρξε εφεύρημα του Τίτο, αλλά αυτή είναι μία τεράστια δηλητηριώδη ιστορική διαδρομή-πληγή, εμφανώς κομμουνιστική, που δεν νομίζω πως είναι της παρούσης να ανοιχτεί. Εν κατακλείδι, ούτε με όλα τα χρυσάφια του κόσμου δεν παραχωρούμε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας μας, πάρτε το χαμπάρι, της γης, των αιματοπότιστων εδαφών, που θυσιάστηκε ο Παύλος Μελάς, Μίκης Ζέζας, ο Σαράντος Αγαπηνός, Τέλλος Άγρας, ο Ίων Δραγούμης, Γερμανός Καραβαγγέλης, ο Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, μετέπειτα Εθνομάρτυρας Σμύρνης, το 1922. Σε αυτό το θέμα των Εθνικών συνόρων μας πραγματικά είμαι αδιάλλακτος, ούτε πιθαμή Ελληνικής γης αλλά και ιστορίας δεν διαπραγματευόμαστε, δεν ομιλούμε να παραχωρήσουμε, αυτό ξεχάστε το στην κυριολεξία, θα πέσουνε κορμιά, και όποιος την επιθυμεί να την καταλάβει, σκλαβώσει ξανά, μόνο επάνω από το πτώμα μας. Πολύ σωστά ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο Πρόεδρος του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού, τον ανήγειρε σε εκείνο το εμφανέστατα επιβλητικό σημείο, για να τον διακρίνουνε όλοι τον Μέγα Αλέξανδρο, μηδενός εξαιρουμένου. Ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν μας κατακλύζουνε οι σλάβοι σκοπιανοί, υποτίθεται τουρίστες, που στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται περί πρακτόρων, με το προκλητικό τους σήμα, του ΜΚ, και να μας προκαλούνε ξεδιάντροπα και αήθη, ανιστόρητα και ανθελληνικά, μέσα στην ίδια μας την χώρα, εξαιτίας των ανίκανων κυβερνήσεων που ψηφίζετε από καθαρή ιδιοτέλεια, αλλά και πολιτική συνδιαλλαγή, πελατεία, κομματικός στρατός του δούνε και λαβείν, με γνώμονα το κατά δοκούν του καθενός μας. Ας σκεφτούμε λοιπόν, όσο επιτρέπεται η εν μέρει σκέψη, τα αναφέρω όλα αυτά, επειδή θεωρώ πως η σύγκριση μεταξύ του Καρατζαφέρη και του Καμμένου είναι εντελώς άστοχη, αλλά και άκομψη, άτοπη.

Το δεύτερο video ήτανε με τον συναγωνιστή του Γρηγόρη Αυξεντίου, τον επονομαζόμενο σε Μαντρόζο, τον Αυγουστή Ευσταθίου, τότε το 1957 μόλις 22 ετών, αυτός ο Ήρωας τον αντίκρισε για τελευταία φορά ζωντανό, συνομιλούσανε μαζί την ώρα της τραγικής του θυσίας, της εσχάτης στιγμής, και μάλιστα όταν καιγότανε ζωντανός, επομένως, τα είδε όλα, αλλά και τράβηξε τα πάνδεινα, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, και του αξίζουνε πολλαπλά συγχαρητήρια. Τότε ο Αυγουστής Ευσταθίου, μέσα στο κρησφύγετο του, πολεμώντας μαζί με τον Αρχηγό του επί 8 και πλέον ώρες, τους Άγγλους ιμπεριαλιστές αποικιοκράτες, φοβούμενος την αποκρουστική εικόνα που αντίκριζε, τον ΜΆΣΤΕΡ του όπως τον αποκαλούσε, τον δάσκαλο του δηλαδή, να πυρπολείτε, λαμπαδιάζει, καίγεται ζωντανός, αναφώνησε με μια φωνή μέσα από τα ενδόμυχα της ψυχής του, Παναγιά μου. Και τότε ο Ήρωας μας, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ψιθυριστά, παρόλο που καιγότανε ζωντανός, υπέφερε στην κυριολεξία, του έδινε θάρρος και κουράγιο για να συνεχίσει τον αγώνα του και χωρίς την δική του παρουσία, τον είπε με τρεμάμενη φωνή, ήσυχα Μαντρόζο, ήρεμα, θάρρος. Πες τε μου τώρα εσείς, πόσες φορές αυτά τα βρωμερά διεφθαρμένα συστημικά και πλήρως ελεγχόμενα, ιδιοτελέστατα, εξαρτόμενα μονομερή κανάλια, φιλοξένησαν τον Αυγουστή Ευσταθίου; Ώστε να μας μεταλλάξει, λίγο από το ανόθευτο Πατριωτικό αίμα του, μέσω των αφειδώλευτων εμπειριών που αποκόμισε από την ζωή του, μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής, με το δικό μας, το αμιγώς νοθευμένο και παραπληροφορημένο; Να μας κοινωνήσει, μεταλαμπαδεύσει, εμφυσήσει, λίγο από τον επιπρόσθετο πατριωτισμό του, ευσυνειδησία, Ιερό καθήκον, θυσία, που τόσο πολύ το έχουμε στις μέρες μας ανάγκη; Για την ιστορία τώρα, την ώρα που τους ανακάλυψαν το κρησφύγετο τους, στο δάσος του Μαχαιρά, από προδοσία ασφαλώς, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, χαμογέλασε από ικανοποίηση, δείχνοντας σε όλους πως δεν φοβότανε διόλου τον επικείμενο θάνατο, και τον κοίταζε κατάματα, ενώπιον ενωπίω, τότε έδιωξε τους υπόλοιπους 4 συναγωνιστές του από την κρύπτη τους, δίχως δεύτερη αντίρρηση, για να μην θυσιαστούνε ασκόπως, και τους ανέφερε με την βροντώδη φωνή του, πριν εξέλθουνε από το κρησφύγετο τους, πως, τόσο καιρό σας μάθαινα πώς να πολεμάτε, μάχεστε ως Έλληνες, τώρα θα σας δείξω και πως πεθαίνουμε ως γνήσιοι Έλληνες, και ήτανε μόλις 29 ετών.  

Για επίλογο, το Σάββατο στις 11/3/2017 στις 7 το απόγευμα, απλά την καταγράφω την ημερομηνία, για τους επικείμενους ιστορικούς του μέλλοντος, στον πολυχώρο των Δεσμών Ελλήνων, Πασαλίδη 29, στην Κάτω Τούμπα, της περιοχής της Θεσσαλονίκης, ο οποίος είναι ένας σύλλογος που δραστηριοποιείται σε θέματα Ελληνικής ιστορικής φύσεως, εντρυφήσεως, αλλά και επιτακτικής παρουσίας και προσφοράς, όπου αυτοί νομίζουνε πως είναι η παρουσία τους  θεωρείται επιβεβλημένη, αλλά και αναγκαία. Θεώρησα πρέπων, αλλά και επιτακτικό, να βρίσκομαι εκεί, όταν φιλοξενούνε μία τόσο σεβάσμια αλλά και λαμπρή, αξιοσέβαστη προσωπικότητα, ενός ανιδιοτελούς ανθρώπου από τους λίγους που πλέον μας απέμειναν, στο να παραβρεθώ από κοντά, στην ομιλία του Κυρίου Ιωάννη Κορνιλάκη, με θέμα, τον Άγιο της πολιτικής, τον Ιωάννη Καποδίστρια. Τον Πρώτο μεταβυζαντινό Κυβερνήτη της χώρας μας, δολοφονημένο στις 27/9/1831 από αδελφικό χέρι παρακαλώ, της πασίγνωστης αλλά και εύφορης οικονομικά οικογένειας από την Μάνη, των Μαυρομιχαλαίων του Γιωργάκη και του Κωνσταντή Μαυρομιχάλη, υιού, αλλά και αδερφού του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, εγκλείστου στις φυλακές τότε του Παλαμιδίου. Διότι δεν επιθυμούσε, αντιστρέφονταν μετά βδελυγμίας, να πληρώνει όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες, τους φόρους του, που του αναλογούσανε στο κράτος, και μάλιστα επιθυμούσε προκλητικά στην περιοχή του, που κηδεμόνευε επί τουρκοκρατίας, ως Μπέης τους, άλλωστε, και για αυτό πήρε το όνομα του Πετρόμπεης, να τοποθετήσει απερίφραστα και ανερυθρίαστα, κάτι σαν τα σημερινά διόδια ή τελωνείο, για όσους εισερχόντουσαν αλλά και εξέρχονταν της περιοχής του, δασμούς και τα έσοδα να τα εισπράττει ο ίδιος, με την οικογένεια του, όπως γινότανε επί τουρκοκρατίας. Τα φέουδα που λέγαμε ή ακόμη παλαιότερα, μας υπενθύμισε επί αρχαιότητας τις διαιρεμένες πόλεις κράτη, δολοφονημένος ο Ιωάννης Καποδίστριας στο προαύλιο χώρο της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα, στο Ναύπλιο, την ώρα που πήγαινε για να Εκκλησιαστεί, και μάλιστα στις 6 το πρωί, όρθρου βαθέως, με την πρώτη καμπάνα που λέμε. Η ομιλία υπήρξε συναρπαστική, καταπληκτική, αυτοί οι λίγοι, ελάχιστοι, που είχαμε την τιμή αλλά και την χαρά να την ακούσουμε ιδίοις όμμασι, στο να μας νουθετήσει, παιδαγωγήσει, σε πολλά θέματα, είπαμε ανιστόρητος λαός είμαστε, και για αυτό τραβάμε ότι παθαίνουμε, ένιωσα ειλικρινώς σαν να μας έκανε ιδιαίτερο φροντιστήριο ιστορίας. Άλλωστε ο Κύριος Ιωάννης Κορνιλάκης με καταγωγή από την Κρήτη, δεν είναι κανένας τυχαίος ομιλητής, τυχάρπαστος, εμείς από αυτήν την ασήμαντη ιστοσελίδα μας στο χώρο του διαδικτύου, με θέμα tamystikatoubaltou διαχρονικώς, πολλαπλώς, σας ανεβάζουμε αλλά και επιδεικνύουμε τις άπειρες, διάφορες, πολλαπλές ομιλίες του, ανά την επικράτεια μας, κυρίως στις εκάστοτε στρατιωτικές σχολές, αλλά και Μητροπόλεις, ώστε να ενημερωθείτε από αυτόν τον τόσο χαρισματικό αλλά και περίλαμπρο, ευπατρίδη, φιλίστορα, άνθρωπο.

Μίλησα μαζί του διεξοδικώς, πριν την ομιλία του, και μου εξήγησε, μου έδωσε να καταλάβω, άλλωστε τον γνώριζα, ήξερα πως η προσπάθεια που καταβάλει είναι τρομερά επίπονη, επίμονη και χρονοβόρα, η οποία απαιτεί όχι μόνο πνευματική εργασία, αλλά κατακόρον και πολύ χρήμα, που του ξοδεύει ώστε να μεταλαμπαδεύσει τον πλούτο των ιστορικών του γνώσεων, σε όσους γίνεται περισσότερους συνανθρώπους μας, από την μία άκρη της χώρας μας μέχρι την άλλη, όπου υπάρχουνε Έλληνες που αγαπάνε στην ιστορική αλήθεια, εντρύφηση, της αυθεντικής γνώσεως. Να φανταστείτε το γεγονός, πως ήρθε στους Δεσμούς Ελλήνων από την Αθήνα παρακαλώ, με δικά του έξοδα, χωρίς να επιβαρύνει καθόλου μα καθόλου τους ανθρώπους των Δεσμών Ελλήνων, αλλά και ούτε δέχθηκε να πουλήσει, κουβαλήσει, το Βιβλίο του, ο Άγιος της Πολιτικής, ώστε να μην φαίνεται πως ότι κάνει αποσκοπεί, προς το ιδιοτελές κέρδος του και μόνο. Στα αρνητικά τώρα, δεν μας τιμάει το γεγονός, να έχουμε μία τόσο σεβάσμια προσωπικότητα δίπλα μας, και να μας τιμάει με την παρουσία του, πραγματικά, όταν επί ένα τέταρτο της ώρας, εγώ ο ασήμαντος και αγράμματος, καθόμουνα στην διπλανή καρέκλα του, με αυτόν την προσωπικότητα, και διαλογιζόμασταν, ένιωσα ένα δέος να με περιτριγυρίζει, συναρπάζει, και αναρωτήθηκα, μα καλά, τα πολλαπλά χαρίσματα αυτού του ανθρώπου, μόνο εγώ τα διακρίνω αλλά και τα διαβλέπω; Ενώ μόλις και μετά βίας, στο χώρο της εκδηλώσεως, να παραβρίσκονται 40 άτομα, ως επί το πλείστο άνθρωποι μεγάλοι ηλικιακά, υπερήλικες. Εν πάση περιπτώσει όμως, θα ήθελα να συγχαρώ εκ βαθέως καρδίας τον Κύριο υπεύθυνο της εκδηλώσεως, τον Κύριο Ιωάννη Κουριαννίδη, τον Πρόεδρο των Δεσμών Ελλήνων, ο οποίος προσκάλεσε στον ιδιωτικό του χώρο, τον Κύριο Ιωάννη Κορνιλάκη, ανεβάζοντας επιτέλους το επίπεδο στα ύψη, το πνευματικό εννοώ, στον χώρο του, κατακόρυφα. Διότι, ο Κύριος Ιωάννης Κορνιλάκης, για όσους γνωρίζουνε πρόσωπα και καταστάσεις, θεωρείται ίσως από τις πιο πετυχημένες παρουσίες στο είδος του, ελάχιστες, σοβαρές προσωπικότητες, με αξίες που μας απέμειναν σε αυτόν εδώ τον τόσο άνυδρο αλλά και αστόχαστο τόπο. Κατά εμέ, είναι η σίγουρη και σταθερή αξία, λύση, όσοι τον παρακολουθούνε, το μόνο  σίγουρο είναι πως βελτιώνονται ως άνθρωποι, εμπλουτίζουνε τις ιστορικές τους γνώσεις, και επομένως, θέλοντας και μη, χρειάζεται να τον προστατεύσουμε, περιφρουρήσουμε ως κόρη οφθαλμού. Αλλά, θα ήθελα και λίγο να ευλογήσω τα γένια μου, αρκετές φορές, τον είχα ζαλίσει τον Κύριο Ιωάννη Κουριαννίδη, τον Πρόεδρο, ώστε να μας φέρει τον Κορνιλάκη επιτέλους, για να μας ενημερώσει για τα αυθεντικά ιστορικά πεπραγμένα της φυλής μας, διαδρομή του τόπου μας, την οποία δεν την γνωρίζουμε, και πράγματι, μετά το πέρας της ομιλία του, μου ανέφερε εμπιστευτικώς, είχε δίκιο, πως αυτός ο άνθρωπος είναι κατεξοχήν χαρισματικός κήρυκας, λέκτορας, ρήτορας, φιλίστορας, και λαλίστατος.


ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.   

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

ΕΞΟΥΣΊΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΊΑ




Την Καθαρά Δευτέρα θεώρησα σκόπιμο και επιτακτικό, να επισκεφθώ κυρίως για λόγους εξαιρετικής ανάγκης, πνευματικής ανορθώσεως, αλλά προπάντων, καθοδηγήσεως και παροτρύνσεως, προς το εκάστοτε σωστό και δίκαιο, άδολο, ανιδιοτελές, ένθεο περιεχόμενο κατά κόρον, την Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά. Η οποία αυτή εξαίρετη και θεοσεβούμενη, επιβλητική Ιερά Μονή, εδρεύει στην Βέροια, και να θαυμάσω ιδίοις όμμασι, από κοντά, τον περικαλλή ομώνυμο Ιερό Ναό υπό ανέγερση πάντοτε, του θαυματουργού Αγίου Λουκά του Ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, με καταγωγή από την Κριμαία της Ρωσίας. Όπως όλοι σας αντιληφθήκατε, ότι ομιλούμε, αναφερόμαστε για την εποχή εκείνη, στα χρόνια της δυσβάστακτης και αυταρχικής μπολσεβίκικης-κομμουνιστικής απάνθρωπης, αποκρουστικής, άθεης, αναρχικής, διεθνιστικής θηριωδίας, σκλαβιάς, τυραννίας, της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενώσεως, με προεξάρχοντα τον φασίστα και τύραννο αμιγώς μισαλλόδοξο της σύγχρονης ανθρωπότητας, τον λεγόμενο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς, τον επονομαζόμενο ως στρατάρχη Στάλιν, όπως επίσης και τον αιματοβαμμένο-αιματοπότιστο προκατόχου του, τον Βλαδίμηρο Ίλιτς Ουλιάνωφ, ως Λένιν. Είχα την εξαιρετική χαρά, αλλά και την τύχη, να μας μιλήσει, νουθετήσει, παιδαγωγήσει, κηρύξει τον λόγο του Θεού, με διεξοδική ευλάβεια και περισσευούμενη ευσέβεια, εντρύφηση, σε ακραιφνή πνευματικά αμιγώς ζητήματα και θέματα, τα οποία άπτονται ιδιαιτέρας προσοχής, στην απαρχή-αφετηρία της Αγίας και Μεγάλης νηστείας, της Τεσσαρακοστής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, ο Κύριος Παντελεήμων. Ο οποίος μας ανέλυσε εμπεριστατωμένος και διεξοδικώς, με την τόσο αυξημένη και επιλεγμένη, πνευματική οξυδέρκεια και πείρα που τον διακρίνει, συντροφεύει και συνοδεύει, του διορατικού του και προορατικού του χαρίσματος. Όπως επίσης και του διαχρονικού του βίου, το πόσο σημαντικό πράγμα είναι για τον εκάστοτε άνθρωπο, η οποιαδήποτε μεγάλη ή μικρή νηστεία ή αλλιώς της εγκρατείας, όσο ο καθείς ή η καθεμιά νομίζει πως τους ταιριάζει αλλά και μπορούνε, αυτό που λέμε κυρίως να αναπαύονται πνευματικώς. Αρκεί να πραγματοποιείται αυτός ο πνευματικός αγώνας, ιδρώτας, της πραγματικής μετάνοιας και εγκρατείας, συγχώρεσης προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο μας, ο οποίος οικειοθελώς και σκοπίμως, μεροληπτικώς μας στεναχώρησε και πλήγωσε βαθύτατα. Αλλά φυσικά, να γίνεται και το αντίθετο, στο να κατορθώσουμε να περάσουμε στην απέναντι πλευρά του ποταμού, της όχθης, και ας βραχούμε, της επιμέρους αυτοκριτικής και του επιπρόσθετου αυτοελέγχου, αυτομεμψίας. Στο να καταδεχτούμε επιτέλους, αλλά και να μπορέσουμε να αντικρίσουμε-διακρίνουμε τις αφειδώλευτες παθογένειες μας, τα αναρίθμητα λάθη μας, και τις προβλεπόμενες επιλεκτικές παραλείψεις μας και αδυναμίες μας, που μας περιτριγυρίζουνε συνεχώς και εσαεί. Ενώ δεν μας αφήνουνε να αναπνεύσουμε, ανασάνουμε, από τον ανεξάντλητο-πιεστικό, πλεονεκτικό, αλαζονικό κομπασμό και εγωισμό που μας κατακλύζει και κυριεύει, διακατέχει, διακρίνει, το σύνολο της κοινωνίας μας πάντως σίγουρα, και στην κυριολεξία μας πνίγει-στραγγαλίζει τον λαιμό μας, σφραγίζει, στο να ρίξουμε επιτέλους κάποτε τα μούτρα μας. Σε αυτόν τον πλησίον που εμείς οι ίδιοι πληγώσαμε και στεναχωρήσαμε, πικράναμε, πάμπολλες φορές, οσάκις, και να πάμε με απόλυτη περισυλλογή και παρρησία, δίχως παρεκτροπές, αφήνοντας κατά μέρους τον εγωισμό μας στο περιθώριο της ιστορίας, στην άκρη, όπως επίσης και την αλαζονική έπαρση και διάθεση, προσέγγιση, και να του ζητήσουμε ταπεινά και πράα συγνώμη. Πως έσφαλα, άνθρωπε μου και αδερφέ μου, δεν σου φέρθηκα σωστά, όπως θα έπρεπε, σε αδίκησα, σε λασπολόγησα, συκοφάντησα, διότι, ουδείς άνθρωπος περπατήσει σε αυτόν τον κόσμο τον μάταιο, εφήμερο και πρόσκαιρο και δεν αμαρτήσει, με δάκρυα αληθινής μεταστροφής και μετάνοιας, προς τον δημιουργό μας και πλάστη μας, τον Θεό μας. Αλλά και προς το πιο τέλειο πλάσμα του, δημιούργημα του, τον άνθρωπο, τον οποίο τον έφτιαξε κατά εικόνα και καθ ομοίωση, άλλωστε, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει από τον νου μας, πως τα δάκρυα μετάνοιας είναι η καθάρια κάθαρση της ψυχής μας.

Και όλα αυτά για να πραγματοποιηθούνε, θα πρέπει ως κύριο μέλημα μας να έχουμε, αλλά και συστατικό, βασικό παράγοντα, τον φόβο Θεού, επειδή όλα από εκεί εκπορεύονται, εξαρτώνται, πηγάζουνε, το τι απολογία θα δώσουμε, όταν θα έρθει για όλους μας η ώρα της επικείμενης κρίσεως, της απολογίας μας, συνειδήσεως, και τότε θέλοντας και μη, μα αφού, όπως γεννηθήκαμε όλοι μας, με τον ίδιο ακριβή τρόπο, της σαρκικής ηδονικής αναπαραγωγής και πολλαπλασιασμού, έτσι αναγκαστικά και μη, θα εγκαταλείψουμε και τούτο τον πρόσκαιρο και εφήμερο άκρως σαρκικό και υλιστικό βίο μας. Τότε λοιπόν, θα μας φωνάξει στο αιώνιο δικαστήριο της συνειδήσεως μας, ο εκεί αμιγώς άμεμπτος και αντικειμενικός, άκρως αμερόληπτος, άδολος, αδέκαστος και προπάντων Δίκαιος κριτής, ο Δικαστής Θεός, ο Θεάνθρωπος και Αναστάντας Τριαδικός και Ομοούσιος, Ιησούς ΧΡΙΣΤΌΣ. Σε αυτό το Δικαστήριο όμως, δεν χρειάζονται συνήγοροι κατηγορίας, ούτε και επιπρόσθετους άκρως μεροληπτικούς πλουσιοπάροχους δικηγόρους υπερασπίσεως, αφού όλα μας τα ανομήματα, αμαρτήματα, παραπτώματα, παραλείψεις μας, αλλά και ευεργεσίες μας, τα γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας, και δεν τα διαγράφει, σβήνει, ούτε και τα ξεχνάει με μια βολεμένη ιδιοτελέστατη γόμα. Διότι, ο φτωχός και ανυπεράσπιστός, αδύναμος άνθρωπος, μόνο από τον Πατέρα Θεό περιμένει υπεράσπιση δίκαιη και αξιομνημόνευτη, αντικειμενική και αμερόληπτη, ώστε να τον υπερασπιστεί με την πρέπουσα δικαιοσύνη, αφού από τον εκάστοτε άνθρωπο, μόνο αδικίες και μεροληπτικές ιδιοτελέστατες πολιτικές σκοπιμότητες διέκρινε, της απόλυτης πολιτικής συνδιαλλαγής, του ακραιφνούς δούνε και λαβείν και τίποτε άλλο δεν ενθυμείται. Επομένως, όλα είναι καταγεγραμμένα, και μας περιμένει την ώρα που θα κρίνει ο Δημιουργό μας, και ο Θεός μας, γλυκύτατος και Αναστάντας Ιησούς Χριστός, ώστε έφτασε η ώρα της αιωνίου κρίσεως μας, απλά ευελπιστούμε πως θα μας κρίνει με την πρέπουσα επιείκεια, που ο Κύριος μας, ο Θεός της αγάπης και της συγχωρήσεως, υπομονής, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας πότε είναι αυτή. Όλα θα πρέπει να έχουνε ως επίκεντρο, κέντρο βάρους, τον Θεό και μόνο, προς δόξαν και χάρην, οικονομίαν-ευσπλαχνία Θεού, και όχι ασφαλώς για να ικανοποιήσουμε-το ματαιόδοξο- ακούσουμε τον εφήμερο και τόσο πρόσκαιρο, επιδερμικό, ανούσιο έπαινο, το εύγε, του σαρκικού και ιδιοτελέστατου αστραφτερού και λαμπερού υστερόβουλου ανθρώπου. Η οποία νηστεία, όσο μπορεί ο καθένας μας ή η καθεμιά μας, και προπάντων με καλοπροαίρετη διάθεση και προσέγγιση, μόνο πολλαπλά πνευματικά οφέλη και καρπούς προσδίδει, ενώ διαθέτει πολυποίκιλες αλλά και πολύπλευρες παραμέτρους, διεξόδους διαφυγής από τα αναρίθμητα προβλήματα που μας ταλανίζουνε. Το κύριο συστατικό της, θα πρέπει να θεωρείται η εκάστοτε εγκράτεια, είτε πρόκειται περί λεκτικής φιμώσεως, του απερίσκεπτου και επιπόλαιου υστερόβουλου στόματος μας, όπως μας υπενθυμίζει και η πασίγνωστη παροιμία μας, πως η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει, και κόκκαλα σπάει, όταν εκτοξεύουμε μέσα από εκεί ανυπέρβλητες ύβρεις και συκοφαντίες, αήθεις χαρακτηρισμούς, είτε περί της λαίμαργης γαστέρας μας, αδηφάγας κοιλιάς μας εννοώ, σε προεξέρχοντα θέση της σαρκικής πλεονεξίας μας.

Μας εξήγησε, το ποια είναι η τεράστια διαφορά, μεταξύ της εκάστοτε αστραφτερής εξουσίας της ανθρώπινης, αλλά και το ποια της πνευματικής θεόπνευστης διακονίας. Πως το λειτούργημα του Ιερέως, της διακονίας του προς το Χριστεπώνυμο ποίμνιο του, κανονικώς επιβάλει την επιτακτική διακονία της ψυχής μας, γαλούχηση στον στίβο μάχης με τα δαιμόνια, της τόσο σαρκικής ηδονής μας, άλλα και των πολλαπλών επιθυμιών μας, στο πως θα καταφέρουμε να κατευνάσουμε άλλα και να χαλιναγωγήσουμε τα τόσα ανυπέρβλητα πάθη μας. Ενώ απεναντίας, η πολιτική εξουσία, πορεύεται αλλά και εδραιώνεται, εδράζεται, από ένα εκλογικό σώμα, το οποίο καταρχάς, ενεργεί ως συντηρητική μάζα, επηρεαζόμενο από τα άκρως μεροληπτικά ιδιοτελέστατα συμφεροντολογικά του, αλλά και από τα πολλαπλά συστημικά πλήρως ελεγχόμενα και εξαρτημένα κατευθυνόμενα δημοσιογραφικά κανάλια, της απολύτου πολιτικής συνδιαλλαγής, διαστροφής, διαφθοράς. Μα αφού, σε καθημερινή βάση, επιδιώκουνε να ασκήσουνε τις εκάστοτε πολιτικές τους αμιγώς ιδιοτελέστατες σκοπιμότητες, στο να προσπαθούνε να μας περάσουνε, με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα που διαθέτουνε, κυρίως με αήθεις χαρακτηρισμούς και τρόπους, την δική τους άποψη και πεποίθηση, πολιτική γνώμη, με την τόσο μεροληπτική τους προσέγγιση. Ως επακόλουθο, την πλύση εγκεφάλου που μας ασκούνε ολημερίς και νυχθημερόν, και κατόπιν όλων αυτών των απαράδεκτων ανθελληνικών τους ενεργειών, που προσβάλουνε βαναύσως τις νοηματικές διαδρομές μας, οι κοινή γνώμη ενεργεί ως αγέλη προβάτων. Η οποία κατά κόρον πορεύεται, από αμιγώς εγωκεντρική άκρως φιλόδοξη διάθεση και προσέγγιση, ιδεοληψίας. Έτσι λοιπόν, η εκάστοτε αστραφτερή και πλουσιοπάροχη εξουσία, δίδεται από τον λαό και μόνο, απλά η Εκκλησία, ελπίζει πως μέσα από το πλήρωμα του χρόνου, τα λάθη της, ίσως καταφέρει να τα μετριάσει, λιγοστέψει, μέσω της μετάνοιας της, και κατόπιν στο να καταφέρει όσο γίνεται να μεταμεληθεί, επανορθώσει. Στο να πάψει το εκάστοτε εκλογικό σώμα, το οποίο κατά κόρον τοποθετείται από πολιτική ιδιοτέλεια, του δούνε και λαβείν, της απολύτου πολιτικής συνδιαλλαγής και υποταγής, στις εκάστοτε πολιτικές διαταγές, καθοδηγήσεις, παροτρύνσεις, κάποτε επιτέλους, να σκεφτεί-σεβαστεί και τον πλησίον της. Ώστε να ενεργήσει αυτόβουλα, με περισσή ευλάβεια, σε έναν δημοκρατικό θεσμό που ανέκαθεν άλλα και διαχρονικώς, όσες μα όσες φορές το άσκησαν οι Έλληνες ψηφοφόροι, εξήλθανε πολλαπλώς ζημιωμένοι και μετανιωμένοι, λέγονταν μετά από λίγο καιρό από την εκάστοτε επιλογή τους, στο να μου κοβότανε καλύτερα το χέρι μου, που τον ψήφισα. Κυρίως, στο να ενεργούσαμε Εθνικά, Πατριωτικά, του συνόλου, με αγάπη προς το εμείς, και κατόπιν προς το εγωιστικό εγώ μας. Άρα, ομιλούμε για δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες, τοποθετήσεις, με δύο παρασάγγας διαφορετικούς κόσμους, οι οποίοι κάποιες φορές έρχονται θέλοντας και μη ο ένας δίπλα στον άλλον, ως ανεπιθύμητο κακό, αλλά κατά πλειοψηφία ποτέ αυτές οι γραμμές δεν τέμνονται, ενώνονται, διότι ομιλούμε για πράγματα αμιγώς διαφορετικά, ετερόκλητα, διφορούμενα, διπλοπρόσωπα.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας προτίμησα να Εκκλησιαστώ στην            Ιερά Μονή του Αγίου Νικοδήμου, λίγο έξω από το χωριό του Πενταλόφου, του Νομού Κιλκίς, της επαρχίας Παιονίας, 8 χιλιόμετρα από την μικρή Κωμόπολη της Γουμένισσας, στο μεγαλύτερο ανδρικό μοναστήρι της ευρύτερης περιοχής, αλλά και το παλαιότερο, το οποίο αυτό ανδρικό μοναστήρι, υπάγεται ως κατά το πλείστο στο Άγιο Όρος, και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή της Σημωνόπετρας. Ασφαλώς, περνώντας για να κατευθυνθώ προς την Γουμένισσα, κοντοστέκομαι στο χωριουδάκι της Λειβαδίτσας, μήπως και καταλάθος διακρίνω και αντικρίσω καμία ανθρώπινη Χριστιανική Ορθόδοξη κίνηση, παρουσία, ζωή, ευαισθησία, στην προκειμένη περίπτωση. Διότι, για να Εκκλησιαστείς πλέον στην Λειβαδίτσα, χρειάζεται μεγάλο περίσσευμα ψυχής, αυτό που λέμε, είναι σαν να έχεις πράξει κανένα σημαντικό ανδραγάθημα, εν έτη 2017. Εν κατακλείδι, καμία λάμπα του Ιερού Ναού δεν είναι αναμμένη, φωταγωγημένη, όλα μέσα είναι ερμητικά κλειστά, τα σκοτάδια κυριεύουν και τον εξωτερικό χώρο του προαυλίου της Εκκλησίας, αλλά και στις άνυδρες, αστόχαστες ψυχές, των λιγοστών κατοίκων. Με την όλη εν γένει στάση τους όμως, είναι σαν να λένε με περισσή περηφάνια, αλλά και υπεροπτική αλαζονεία, έπαρση, πως εμείς εδώ πέρα δεν χρειαζόμαστε κανέναν Θεό, μας είναι περιττός, αλλά και μας εμποδίζει-ενοχλεί κι όλας, ώστε να ακολουθήσουμε τις αήθεις πλεονεκτικές μας, αδηφάγες επιθυμίες, ακραιφνώς της σαρκός. Επειδή έχουμε μαζέψει αρκετό χρήμα στις τράπεζες, στο χρηματοκιβώτιο, και τον αντικαταστήσαμε με αυτό, διαθέτουμε υπέρογκα αγροτικά στρέμματα και μας φτάνουνε και περισσεύουνε, επομένως, παντελώς, καμία πνευματική ανησυχία και εντρύφηση. Είμαστε ευτυχισμένοι, τώρα, εάν βέβαια, βρεθεί και τίποτα το έκτακτο και αλαζονικό, για να το αγοράσουμε μισό τιμής, αυτό που λέμε για ένα κομμάτι ψωμί να το αρπάξουμε, δεν θα διστάσουμε να πατήσουμε και επί πτωμάτων, αρκεί να πλουτίσουμε ακόμη περισσότερο, η πλεονεξία μας στο μέγιστο βαθμό, στο ζενίθ. Από κανέναν άπορο συγχωριανό μας, που χρειάζεται επειγόντως χρήματα, καίγεται για να επιβιώσει, θα βρούμε την χρυσή ευκαιρία που τόσο πολύ αναζητούσαμε για να του το φάμε για ένα ξερό κομμάτι ψωμί, το οικοπεδάκι του, ή χωραφάκι του, έτσι ώστε όλα, μα όλα, να γίνουνε δικά μας, δηλαδή, ότι διακρίνει το μάτι μας το άπληστο και λαίμαργο, να θεωρείται ιδιοκτησία μας, μόνο που τα σάβανα δεν έχουνε τσέπες. Βλέπετε, όταν δεν εκκλησιάζονται οι άνθρωποι, ελλείψεως του επιτακτικού και προβλεπόμενου Ιερέως του χωριού, τότε οι εκάστοτε καρδιές τους κρυώνουν, σκληραίνουνε, και συμπεριφέρονται σαν τα εκάστοτε άγρια ζώα, το μεγάλο ψάρι καταβροχθίζει το μικρό. Ποιος θα τους μάθει, κηρύξει τον λόγο του Θεού, ότι από την ζωή μας χρειάζεται επιτακτικώς και επιμελώς, μετά από πολύ έντονο- επίπονο πνευματικό κόπο και προσπάθεια, αγώνα, θυσία, με αφειδώλευτα δάκρυα μετάνοιας, να απομακρύνουμε, εάν μπορέσουμε, και ασφαλώς αυτό δεν επιτυγχάνεται από την μία στιγμή στην άλλη ως δια μαγείας, να βγάλουμε το γράμμα Ρ από μέσα μας, δηλαδή, από άγριοι που είμαστε με την όλη εν γένει διαχρονική συμπεριφορά μας και στάση μας, στο να μεταμορφωθούμε σε Αγίους. Άρα, τι την χρειαζόμαστε την πνευματική παράδοση, της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ανατολής;

Κανονικώς θα έπρεπε και άξιζε, ταίριαζε, εάν όμως σεβόμασταν και λιγάκι την Ορθή πίστη μας, αλλά και την πατροπαράδοτη παράδοση των προπατόρων μας, της Ορθόδοξης Ρωμαίικης κυνηγημένης ανατολής, την Εκκλησία του Αγίου Αλεξίου του ανθρώπου του Θεού, να λειτουργούσε κανονικότατα κάθε Κυριακή, και ασφαλώς τις ημέρες των μεγάλων εορτών, ώστε να μας υπενθυμίσει πως και εδώ πέρα, σε αυτό το ξεχασμένο από όλους και όλα, τόπο, της απόλυτης εγκατάλειψης και περιθωριοποίησης, παρακμής, πως είναι Κυριακή. Που σημαίνει πως είναι ημέρα του Θεού, και θα έπρεπε να λειτουργεί η ομώνυμη Εκκλησία του χωριού, έστω και για έναν μονάχα Χριστιανό Ορθόδοξο, ο οποίος έχει την καλή διάθεση και προαίρεση να Εκκλησιαστεί. Κάποτε, κάποιοι Πατέρες νουθετούσανε το ποίμνιο, τους προέτρεπαν, όταν πηγαίνετε σε ένα καινούργιο μέρος, περιοχή, κατευθείαν να επισκέφτεστε την ομώνυμη Εκκλησία τους, ώστε να αντικρίζετε ιδίοις όμμασι τον Ιερό Ναό τους. Έτσι, μέσα από εκεί, να διακρίνετε σε τι πνευματική κατάσταση, διαύγεια, βρίσκονται, για φανταστείτε τώρα, σε ένα χωριό, η Εκκλησία τους να είναι όχι απλά βρώμικη και περιθωριοποιημένα, αλλά απεναντίας, ερμητικά κλειστή; Σε πόσο πνευματικό κατήφορο, σύγχυση πρέπει να βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι; Δεν εκκλησιάζονται πλέον οι χωρικοί της Λειβαδίτσας, το Χριστεπώνυμο λιγοστό ποίμνιο του χωριού, φαίνεται όμως, με βάση τις πράξεις τους, αυτό δεν απασχολεί και ενδιαφέρει κανέναν, μα κανέναν. Ενώ λειτούργησε μονάχα τα Άγια Χριστούγεννα, και μάλιστα μέσα σε δριμύ ψύχος παρακαλώ, λόγω ελλείψεως, απουσίας, επαρκής θερμάνσεως, και από εκείνη την ημέρα, εάν δεν κάνω λάθος, συγχωρήστε με για την αμέλεια, δεν ξανάνοιξε τις πύλες της. Βλέπετε, οι αρμόδιοι υπεύθυνοι ταγοί, είτε πρόκειται για τους Πνευματικούς της ρασοφόρους, είτε για τους πολιτικούς τους, αλλά και το λιγοστό ποίμνιο του χωριού, που δεν είναι καθόλου άμοιρο των τεραστίων ευθυνών που του αναλογούνε, δεν ενδιαφέρονται καθόλου, κωφεύουνε προκλητικά, αφού για πολλοστή φορά παραμένουνε αλειτούργητοι και ακοινώνητοι, είπαμε, τα καρναβάλια να είναι καλά, οι γιαουρτομαχίες, οι γιορτές κρασιού και καρπουζιού, σταφυλιού, ανθοέκθεση, χορού, λουλουδιού, σαρδέλας, ρεβιθιού, το ποδόσφαιρο, οι επιχειρήσεις και ασφαλώς ο θεός χρήμα σε πρώτιστη απόλαυση, πεποίθηση. Τώρα, για φανταστείτε να μην έρθει-φτάσει κάθε πρώτη του μηνός το ταχυδρόμος, ώστε να τους δώσει την σύνταξη τους, θα χαλάσουνε τον κόσμο, εάν όμως δεν έρχεται ο εκάστοτε Ιερέας, ώστε να τους κοινωνήσει τα Άχραντα Μυστήρια, αυτό ούτε που τους ενδιαφέρει και απασχολεί. Ας αλλάξουμε θέμα τώρα όμως, στο καθιερωμένο κήρυγμα του, ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής, ο σεβάσμιος γέροντας Χρυσόστομος, αναφέρθηκε στην αυτοκράτειρα Θεοδώρα, η οποία το σωτήριο έτος του 843μχ, κατόπιν έντονων διαπληκτισμών, διαξιφισμών για έναν αιώνα και βάλε, κατόρθωσε και αναστήλωσε τις Ιερές και Άγιες, θαυματουργές Εικόνες, της Ορθόδοξης πίστεως μας, δόγματος μας, παραδόσεως μας. Μεταξύ των αιρετικών εικονομάχων, που τις αντιμάχονταν μετά βδελυγμίας, ενώ δεν δεχόντουσαν τον Ιερό ασπασμό-προσκύνηση των Αγίων και θαυματουργών εικόνων, αλλά απεναντίας, από την άλλη πλευρά, υπήρχε και το καλό, το δίκαιο, του ορθού δόγματος-ευσεβών-ευλαβών-Θεοσεβούμενων προσκυνητών Εικονολατρών, των γνησίων Ορθόδοξων Χριστιανών. Οι οποίοι δεχόντουσαν μετά παρρησίας στην ζωή τους, μέσα στην Εκκλησία τους, στα μυστήρια τους, την Ιερά προσκύνηση και τον ασπασμό των Εικόνων. Πως ο σεβασμός, δεν γίνεται στο εκάστοτε ξύλο, αλλά στο Άγιο Πρόσωπο που απεικονίζει η Ιερή και Σεβάσμια Αγία Εικόνα, η οποία θα πρέπει να βρίσκεται σε πρώτιστη, περίοπτη, θέση στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, και να τιμάται και προσκυνάτε όπως της αρμόζει και τις αξίζει, δίχως όμως επιπρόσθετες ειδωλολατρικές υπερβολές.

Αναφέρθηκε σπασμωδικώς, στον 7 αιώνα, της εποχής της Εικονομαχίας, τότε που τους προγόνους των Ορθόδοξων Χριστιανών, τους λεγόμενους κυνηγημένους και εκδιωχθέντες Εικονολάτρες, αυτό που λέμε σήμερα τους απογόνους των, τους σημερινούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, οι οποίο πάρα πολύ ορθώς σέβονται και τιμούνε, τις δέχονται στην Ιερά παράδοση τους, στις Θείες Λειτουργίες τους, τις προσκυνούνε, τις Ιερές και Θαυματουργές Ευλαβέστατες σεβάσμιες Εικόνες. Τότε λοιπόν, δια της βίας, τους ανάγκαζαν να ρίχνουνε τις Ιερές και Άγιες Εικόνες, μέσα στο ορμητικό ποταμό, μαζί με μία πέτρα, ώστε να καταστραφούνε μια για πάντα, και να βυθιστούνε στο πάτο του ποταμού, έτσι τα Ιερά μυστήρια της Θείας Λειτουργίας, αλλά και μυσταγωγίας, να πραγματοποιούνται χωρίς την προβλεπόμενη και επιτακτική Θεόπνευστη παρουσία τους. Και αυτές, αντί να βυθιστούνε στα χειμαρρώδη νερά των ποταμών και των λιμνών, όπως το επιβάλλει ο νόμος της βαρύτητας, απεναντίας, ανορθώνοντας όρθιες και περίλαμπρες, φωταγωγημένες, περήφανες. Στηλίτευσε το γεγονός, πως κάποτε στην θέση της τηλεοράσεως, του επικείμενου βόθρου, όπως την χαρακτήρισε και πάρα πολύ ορθώς, υπήρχε σε περίοπτη θέση το Εικονοστάσι του σπιτιού, και εκεί μπροστά του, όλη η οικογένεια προσκυνούσε νυχθημερόν τον Αναστάντα Θεό και Χριστό μας. Μετά την Θεία Λειτουργία, πλήθος πιστών, του Χριστεπώνυμου ποιμνίου, εξήλθαν του Ιερού Ναού με τις Εικόνες ανά χείρας, και πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη και πατροπαράδοτη περιφορά των Αγίων Εικόνων, και συγκεκριμένα της Παναγίας της Μικρασιάτισσας. Την οποία αυτή Αγία και σεβάσμια Εικόνα, την μετέφεραν-περιέφεραν με περισσή ευλάβεια, παραδοσιακοί τοπικοί πολιτιστικοί σύλλογοι, με τις τοπικές τους ενδυμασίες, φορεσιές, ως επί το πλείστο της Μικράς Ασίας. Ενώ ο σεβάσμιος καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου, ο γέροντας Χρυσόστομος, μαζί με τους υπόλοιπους Πατέρες της Ιεράς Μονής, αναθεμάτιζε τους αιρετικούς αυτοκράτορες και βασιλείς, που ως στόχο τους είχανε να νοθεύσουνε τα ανόθευτα καθάρια νερά της Ορθόδοξης πίστεως μας-δόγματος. Ο κατεξοχήν αιρετικός, υπήρξε ο Άρειος, του 3 αιώνα μετά χριστών, μάλιστα πήρε μέρος και στην πρώτη Οικουμενική σύνοδο, του 325μχ στην Νίκαια της Βιθυνίας, που την συγκάλεσε ο Μέγας και Ισαπόστολος Άγιος Κωνσταντίνος. Μάλιστα ο Άγιος Αθανάσιος, αυτός ο στύλος της Ορθόδοξης πίστεως μας, ο τότε Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, τον κατατρόπωσε στις αιρετικές του πλάνες, μαζί με τον επίσης περίλαμπρο Άγιο μας, τον Μητροπολίτη Τριμυθούντος, τον θαυματουργό Σπυρίδωνα, ο οποίος δεν άντεξε και τον χαστούκισε κι όλας για τα αιρετικά φληναφήματα που κήρυττε. Και μάλιστα προχώρησε και ένα βήμα παραπάνω, προκαλώντας ένα θαύμα με το κεραμίδι, πως μπορεί να φαίνεται πως είναι ένα, αλλά διαθέτει τρείς ίδιες Θεολογικές υποστάσεις,, παρακλάδια, της Αδιαίρετης και Ομοούσιας Τριάδας, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Αυτός ο μονοφυσίτης, ασπάζονταν το πλανεμένο δόγμα δηλαδή, πως ο Χριστός είχε μόνο Θεία χάρη, υπόσταση, και δεν ήτανε άνθρωπος, άρα, μείωνε την Σταυρική του θυσία, επάνω στον Σταυρό του, στον γολγοθά του, στο μαρτύριο του, δεν πονούσε, δεν υπέφερε, και το απολάμβανε κι όλας, ως μόνο Θεός που ήτανε. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και διάκριση, όταν αναφερόμαστε στις δύο φύσεις του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού μας, και ένα σορό άλλα επιπρόσθετα θεολογικά ατοπήματα- ζητήματα, φληναφήματα, που απορρέουνε-ελλοχεύουνε μέσα από την άκρως αιρετική θεολογική πλανεμένη προσέγγιση του αυτή. Την εντελώς λανθασμένη, που δεν είναι της παρούσης να τα αναλύσουμε διεξοδικώς και εμπεριστατωμένως, διότι με την αιρετική διδασκαλία του που εσφαλμένα κήρυττε, στερούσε την ανθρώπινη φύση και χάρη, οικονομία, του Θεανθρώπου Χριστού μας, αλλά προπάντων, μείωνε και την προσφορά-παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Παναγίας μας. Κατόπιν ο Ιουλιανός ο παραβάτης, 361-363μχ, ο οποίος αυτός βυζαντινός-Ρωμαίος αυτοκράτορας, επιθυμούσε να επαναφέρει στο προσκήνιο, τον αρχαίο ειδωλολατρικό Εθνικό-Ελληνικό κόσμο, εναντίον της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστεως μας. Δεν ήθελε να αντιληφθεί το καινούργιο και νέο, φρέσκο, που ανέτειλε πλέον στον ορίζοντα, φύτρωνε, προερχόμενο από την ανατολή, πως ο αρχαίος ειδωλολατρικός φιλοσοφικός Ελληνικός κόσμος, ήτανε στην δύση του, στο μεταίχμιο του, παρακμή του, ενώ ξεπρόβαλλε η νεόκοπη, νεοϊδρυθίσα Θρησκεία του Ναζωραίου, και πως έπρεπε να παντρευτεί, να συναντηθεί, με τον Χριστιανικό κόσμο. Την διδασκαλία του Χριστού, την Μαρτυρική του Σταύρωση, αλλά και την Θεόπνευστη Ανάσταση του, και κατόπιν Θρησκεία του, η οποία ευαγγελίζονταν την πραότητα, την σεμνότητα, ηθικότητα, φιλευσπλαχνία, την αγάπη για τον εκάστοτε πλησίον μας, και ως μισαλλόδοξος που υπήρξε και φανατικός, στείρος συντηρητικός, δεν δεχότανε αυτήν την ανάμιξη, το πάντρεμα των δύο κόσμων. Τελειώνοντας το κήρυγμα του ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου, μας προέτρεψε να ετοιμαζόμαστε για καινούργιες κατακόμβες-κρυψώνες, δηλαδή, όπως οι πρώτοι Χριστιανοί αναγκαζόντουσαν να υποκρύπτουν την πραγματική τους πίστη, μέχρι το σωτήριο διάταγμα των Μεδιολάνων, του 313μχ, τότε που ο Ισαπόστολος ο Άγιος Κωνσταντίνος, μαζί με την μητέρα του την Αγία Ελένη, καθιέρωσαν την ανεξιθρησκεία, ώστε να πάψουνε να διώκονται βαναύσως οι Χριστιανοί, από τους εθνικούς- Έλληνες-Ρωμαίους-ειδωλολάτρες-παγανιστές του αρχαίου κόσμου. Όλες αυτές οι αρνητικές παθογένειες, εκπορεύονται, μέσω της απάνθρωπης διεθνιστικής άκρως μεροληπτικής άθεης, αναρχικής, συμφεροντολογικής παγκοσμιοποιήσεως, η οποία επιθυμεί εναγωνίως, λαούς με εμφανέστατα τα σημάδια της ελλείψεως, της επικείμενης αμβλύνσεως, του Εθνικού αλλά και συνάμα του Ορθόδοξου Χριστιανικού φρονήματος, συνειδήσεως.

Στο τελευταίο μας θέμα, αλλά πάρα πολύ σημαντικό και επίκαιρο, για όσους ελάχιστους όμως έχουνε απομείνει ακόμη, με Εθνικά χαρακτηριστικά, φρονήματα, και κατά πρωτίστως, ευαίσθητα διορατικά, προορατικά, αντανακλαστικά, χαρίσματα, και για αυτό άλλωστε σας το προβάλουμε, προωθούμε, αφενός μεν, για να συντηρούμε και αναπαράγουμε την ιστορική μας μνήμη και συνείδηση, φρόνημα καθάρια. Αλλά και από την άλλη, αφετέρου, ώστε κάτι να μας ενώνει με αυτόν εδώ τον τόπο, με αυτά τα ιερά χώματα, με την τόσο πολύ σημαντική διαχρονική αιματοβαμμένη ιστορία της, που μας δείχνουνε-ανοίγουνε τον δρόμο της θυσίας και της αρετής, τόλμης, καθήκοντος, του Εθνικού προτύπου. Κάποια υποτίθεται δασκάλα της κακιάς ώρας πάντοτε, ως επί το πλείστο, των Αγγλικών, και μάλιστα από την τρυφερή ηλικία του δημοτικού, θεώρησε σκόπιμο να ανεβάσει στο youtbe μία Χριστουγεννιάτικη γιορτή, όμως τα παιδιά, οι μαθητές της, τα Ελληνόπουλα, επί 45 λεπτά της ώρας ομιλούσανε μόνο Αγγλικά, χάνοντας, εκλείποντας, την Ελληνική λαλιά μας. Φυσικά, με περηφάνια και περισσευούμενη έπαρση, αλαζονικό κομπασμό, παρουσίαζε την δουλειά της η Κυρίας εκπαιδευτικός, όμως δεν αντιλήφθηκε κάτι πάρα πολύ σημαντικό και νευραλγικό γεγονός, πως έμαθε μία ξένη γλώσσα όπως η πλειοψηφία μας σήμερα, κανονικώς όμως εάν σεβότανε την ιστορία της και το γάλα της μάνας της, με ακραιφνώς σκοπό, να προβάλει, προωθήσει, εσαεί τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία προς τον έξω κόσμο, δύο έννοιες ταυτόσημες και αχώριστες, αδιαίρετες, αλληλένδετες, όπως το νύχι με το κρέας, για να προβάλει, προωθήσει Τον Ελληνικό πολιτισμό μας. Και όχι να προσπαθεί να αλλοιώσει εμμέσως πλην σαφώς, από αυτές τις παιδικές ψυχές, τις οποίες αφειδώλευτα την παραχώρησαν ώστε να τα μάθει γράμματα, την Εθνική τους και θρησκευτική τους συνείδηση, παράδοση και φρόνημα, αμβλύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη καταρρακωμένη Εθνική μας αυτοσυνειδησία και αυτοπεποίθηση. Όλα αυτά σας τα αναφέρω ώστε να αντιληφθείτε το τι πρότυπα προβάλουνε κατά κόρον σήμερα στα αμάθευτα και απονήρευτα Ελληνόπουλα μας, στα σχολεία τα αμιγώς ανθελληνικά, και καθόλου μα καθόλου Ελληνικά, τους τραγουδιστές, ηθοποιούς, ποδοσφαιριστές, μοντέλα-πασαρέλας, διεφθαρμένους δημοσιογράφους της πάση, και όλο αυτό το ανθελληνικό σκυλολόι,  κυρίως το εκδικητικό λεφούσι, που έβαλε ως στόχο της ζωή του, να καταστρέψει, αμαυρώσει, συθέμελα τα ίδια τα θεμέλια του Έθνους κράτους μας, τις ρίζες μας, την ζώσα Ελληνική μας κοινωνία, παράδοση και ιστορία, για αυτό επειγόντως χρειάζεται να επανασυστηθεί-λειτουργήσει το λεγόμενο Κρυφό σχολειό. Παράδειγμα τρανό, το 1987 στα Κουφάλια, σε έναν επιβλητικό ελεύθερο βοσκότοπο, τον οποίο πήγαιναν οι λιγοστοί κτηνοτρόφοι της περιοχής, ώστε δωρεάν να βοσκήσουνε τα πρόβατα τους, να ανταλλάξουνε καμία κουβέντα αναμεταξύ τους, κοινωνικοποιηθούνε, τον έκλεισαν κακήν κακώς, δίχως ούτε καν να τους ενημερώσουνε, προειδοποιήσουνε, ακούσουνε τους κακόμοιρους ανθρώπους, την διαμαρτυρία τους, και στην θέση του, τον αντικατέστησαν με το βοηθητικό γήπεδο ποδοσφαίρου των Κουφαλίων, στην περιοχή του Βιτόμ, όπως την αποκαλούμε. Όμως οι δύσμοιροι κτηνοτρόφοι, διαμαρτυρήθηκαν σε αυτιά υποτίθεται μορφωμένων δημοκρατών προοδευτικών, εκσυγχρονιστών, με αποτέλεσμα τα παρακάτω, πως με χίλιες δύο στερήσεις, κρατούμε την κτηνοτροφία της περιοχής ζωντανή, τώρα, με αυτό που πράττετε τους ενημέρωναν, αλλά ποιος θα καταδεχθεί να ακούσει στα σοβαρά έναν αγράμματο τσομπάνο κατά αυτούς πάντοτε, είναι σαν να μας βάζετε την ταφόπλακα μας, στο επάγγελμα της κτηνοτροφίας. Αποτέλεσμα, διότι όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται, και όχι από τις πρόσκαιρες και εφήμερες, επιδερμικές εντυπώσεις και απολαύσεις μόνο, οι οποίες, της ελαφρύς στιγμής εντυπώσεις, δεν δίνουνε, προσφέρουνε, καμία λύση στα ανυπέρβλητα προβλήματα που μας ταλανίζουνε και ταλαιπωρούνε, απασχολούνε. Σε αυτά τα 30 χρόνια που πέρασαν, η κτηνοτροφία στην περιοχή μας φυτοζωεί, υπολειτουργεί, υποβόσκει, με πολύ δυσκολία υπάρχει πλέον, με διάθεση της παρακείμενης ύφεσης και όχι της ακμάζουσας κτηνοτροφίας, όπως κανονικώς θα έπρεπε. Αλλά οι φορτωμένοι μαγκιά αυριανοί ποδοσφαιριστές, άλλωστε αυτούς εκθρέψαμε, και όλα για αυτούς γίνονται, που ζούνε και αναπνέουνε μονάχα για το τομάρι τους, και πως θα πλουτίσουνε, ζούνε, και βασιλεύουνε, μετατρέποντας την ίδια την σάρκα τους, σε ένα εμπόριο λευκής σαρκός, μάρκετιγκ, ντόπιγκ, για καμία δεκαετία θα ασκούνε το πλουσιοπάροχο επάγγελμα τους, μέχρι να πλουτίσουνε αφειδώλευτα και κατόπιν δεν θα ενδιαφέρονται καθόλου για τον πλησίον τους. Σας ερωτώ, πόσες αγελάδες και πόσα πρόβατα θα αντικρίσετε από την Θεσσαλονίκη, μέχρι τα σύνορα των Ευζώνων; Ελάχιστα, στα δάχτυλα των δύο χεριών μας, σας πληροφορώ, ενώ γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το κάθε χωριό δύο και τρία, επομένως, προς ποιο δρόμο, κατεύθυνση, οδηγούμε, προωθούμε τους αυριανούς πολίτες αυτής της χώρας; Προς τον εφήμερη και πρόσκαιρή, επιδερμική απολαυστική δόξα, της εγωιστικής φιλοδοξίας, φιλαυτίας, φιληδονίας, στιγμής, με όσα δυσάρεστα γεγονότα τα συνοδεύουνε και συνεπάγονται, ακολουθούνε, δυστυχώς.

Το Σάββατο το απόγευμα στις 5/3/2017, έτσι την καταγράφω την ημερομηνία για τον λεγόμενο ιστορικό του μέλλοντος, μαζί με τον καλό συνάδελφο Αναστάσιο, τον επονομαζόμενο ως φωτογράφο της Χαλκηδόνας, ταξιδέψαμε μέχρι το χωριό Ακρίτας, του Νομού Κιλκίς, λίγο πριν φτάσουμε στην λίμνη της Δοϊράνης, με σκοπό να αντικρίσουμε ιδίοις όμμασι πάντοτε, αλλά και να τιμήσουμε τον Γρηγόρη Αυξεντίου 1928-1957, τον υπαρχηγό της θρυλικής ΕΟΚΑ, για ΈΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΈΡΑ ΕΛΛΆΔΑ και μόνο. Ο Ήρωας μας, δεν θυσιάστηκε-πυρπολήθηκε-κάηκε ζωντανός, μέσα στο κρησφύγετο του δίπλα στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, όπως και τα υπόλοιπα παλικάρια της ΕΟΚΑ, τα οποία αυτά αμούστακα παιδιά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήτανε ηλικίας από 20 μέχρι 25 ετών, τα απαγχόνιζαν-σκότωναν δίχως καμία διάκριση και ευαισθησία. Ενώ, όλα αυτά τα τραγικά, απάνθρωπα και αποκρουστικά γεγονότα, συμβάντα, τα προξενούσε, προκαλούσε, η σημερινή βασίλισσα της Αγγλίας η Ελισσάβετ. Επειδή οι Έλληνες αδερφοί μας οι Κύπριοι, που πολέμησαν στο πλευρό των δήθεν συμμάχων μας των Άγγλων, αλλά και στους μπολσεβίκους άθεους κομμουνιστές, στην διάρκεια του Β ΠΠ, ήθελαν, επεδίωκαν, επιζητούσανε εναγωνίως και επιτακτικώς και αυτοί την λευτεριά τους, όπως οι γείτονες τους, οι Δωδεκανήσιοι το 1947, όταν Ενώθηκαν με την Μητέρα Ελλάδα, επισήμως μετά την λήξη του Β ΠΠ. Τα αδέρφια μας της Κύπρου όμως, γιατί συνέχιζαν να υφίσταντο την σκλαβιά και τυραννία, της αποικιοκρατικής-ιμπεριαλιστικής-βασιλικής του στέμματος Αγγλίας; Αυτή έδινε τις εντολές τότε, αφού μόλις είχε στρογγυλοκαθίσει στον θρόνο, και φορέσει το πολυπόθητο στέμμα της Βασιλομήτορος, επομένως, η ιστορία μας είναι ζωντανή, αλλά και μας εκδικείται κι όλας, φρέσκια, και δεν θα πρέπει να την αποκρύπτουμε για λόγους ιδιοτελέστατων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αυτή υπήρξε ο αμιγώς δήμιος τους, διότι δεν ήθελε με τίποτα να παραχωρήσει την αποικιοκρατία της στους Έλληνες της Κύπρου, ώστε να Ενωθούνε με την Μητέρα Ελλάδα, που συνεχώς λόγω φοβικών συνδρόμων της συμπεριφέρονταν τα σκλαβωμένα παιδιά της ως κακιά μητριά. Ενώ τα αγνοούσε προκλητικά, λέγοντας ανενδοίαστα, πως η Κύπρος είναι μακριά, όπως ο εθνομηδενιστής και αρνησιπάτρης ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος, στις 14/8/1974, όταν ξεκινούσε ο Αττίλας 2 στην Κύπρο μας, με δημοκρατική κυβέρνηση αυτή την φορά, την λεγόμενη οικουμενική, για αυτό και άλλωστε από τύχεις και μόνο δεν καταδέχτηκε να πατήσει το πόδι του στο αιματοβαμμένο νησί και απροστάτευτο εξαιτίας του . Που τους περνούσε την αγχόνη μέσα από τον λαιμό τους, στις φυλακές της Λευκωσίας, οι δήθεν σύμμαχοι μας οι Άγγλοι, και μάλιστα, εμείς σήμερα οι σύγχρονοι γραικύλοι, νεοέλληνες-ραγιάδες, ανιστόρητοι κατά βάση ή ημιμαθείς στην καλύτερη των περιπτώσεων, την Πρώτη του Απρίλη του 1955, τότε δηλαδή που ξεκινούσε ο ένδοξος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΌΚΑ, ΓΙΑ ΈΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΈΡΑ ΕΛΛΆΔΑ. Εμείς εδώ πέρα, στην μητροπολιτική Ελλάδα, δίχως ίχνος ντροπής και ευσυνειδησίας, αυτοελέγχου, αυτοκριτικής, αυτοσεβασμού στην καθάρια ιστορική Ελληνική μας μνήμη, συντήρηση, έχουμε μάθει να λέμε ψέματα, την λεγόμενη Πρωταπριλιά, αρκεί, να μην αντικρίσουμε τα πραγματικά γεγονότα, αίτια, όπως έχουνε. Τα οποία βροντοφωνάζουνε, πότε επιτέλους, θα πάψετε να μας υποτιμάτε, υποκρύπτετε, υπονομεύετε, υποδαυλίζετε, υποσκάπτετε, αλλά και διαστρεβλώνετε, παραποιώντας εντέχνως και επιμελώς με διαβολική υποτίθεται δημοκρατική μαεστρία, αλλά και να προπαγανδίζετε συκοφαντικώς, την διαχρονική μας εσαεί, ηρωική παρουσία, αλλά και ύπαρξη στην περιοχή Του Κυπριακού Ελληνισμού;

Έτσι για να καταλάβουμε, αντιληφθούμε, το τι παιδεία αποκομίσαμε από τα υποτιθέμενα Ελληνικά σχολεία, που αποφοιτήσαμε όλοι μας, για αυτό σας να αναφέρω όλα αυτά, ίσως και καταφέρουμε και ξυπνήσουμε κάποιες αδρανούσες κοιμισμένες βολεμένες συνειδήσεις. Μα στα λεγόμενα φυλακισμένα μνήματα βρίσκονται οι ήρωες μας, όπως ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου, που απαγχονίστηκαν  στις 10/5/1956, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης μόλις 18 ετών και μία ημέρα παρακαλώ, στις 14/3/1957, και οι υπόλοιποι ήρωες μας, όπως Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Ιάκωβος Πατάτσος, Ανδρέας Παναγίδης, Στέλιος Μαυρομάτης, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Μάρκος Δράκος, Στυλιανός Λένας, Γρηγόρης Αυξεντίου. Ούτε για ανεξάρτητες ανεξαρτησίες και συνομοσπονδίες, ούτε για περιλάλητες Κυπριακές δημοκρατίες, τύπου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου-Μούσκου, ήτανε το κοσμικό του όνομα, άλλωστε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου τον είχε καθαιρέσει το 1973, διότι εχθρεύονταν μετά βδελυγμίας παρακαλώ, αλλά και τορπίλιζε την Ένωση της Κύπρο με την μητέρα Ελλάδα. Έτσι για να τα λέμε όλα, και σε όποιους αρέσουμε, αλλά κυρίως αντέχουνε και την αυθεντική αλήθεια, ο οποίος αυτός ανθέλληνας και αμιγώς ιδιοτελής άνθρωπος του δούνε και λαβείν, της απολύτου πολιτικής συνδιαλλαγής και διαστροφής, τορπίλιζε συνεχώς με διάφορους αθέμιτους και αήθεις τρόπους την επικείμενη Ένωση, μόνο και μόνο ώστε να μην στερηθεί την απολαυστική του και άκρως πλουσιοπάροχη βολεμένη καρέκλα του. Ο ήρωας μας λοιπόν, την περίοδο που υπηρετούσε στον Ελληνικό στρατό ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός, το έτος 1951-52, ασκούσε την στρατιωτική του θητεία σε αυτό το χωριό, του νομού Κιλκίς στον Ακρίτα. Οι ιθύνοντες αποφάσισαν, δηλαδή ο Δήμαρχος του Κιλκίς που υπάγεται το μικρό αυτό και απομακρυσμένο, περιθωριοποιημένο χωριουδάκι, μαζί φυσικά με τις προτροπές και παροτρύνσεις του Δημάρχου Λύση, της Επαρχίας Αμμοχώστου, της γενέτειρας δηλαδή του Γρηγόρη Αυξεντίου στην Κύπρο, να ενώσουνε τις πνευματικές κυρίως δυνάμεις τους, για ένα και μοναδικό σκοπό, όπου δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλος από την ανάδειξη του Γρηγόρη Αυξεντίου. Αφού. σε αυτό το στρατιωτικό φυλάκιο στον Ακρίτα, εκπλήρωσε την στρατιωτική του θητεία, και μάλιστα από εδώ τον προσκάλεσε στην σάλπιγγα του απελευθερωτικού αγώνας ώστε να εκδιώξουνε τους βάρβαρους και υποανάπτυκτους Άγγλους αποικιοκράτες, από το νησί της Αφροδίτης, ο Αρχηγός της θρυλικής ΕΟΚΑ [Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών] ο επονομαζόμενος ως Διγενής, ο Συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας. Το στρατιωτικό φυλάκιο που υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία, την περσινή περίοδο του 2016, το μετέτρεψαν και πάρα πολύ ορθώς σε Μουσείου Γρηγόρη Αυξεντίου, και πάλι πάρα πολύ το άργησαν, το καθυστέρησαν, την ημέρα της τραγικής και απάνθρωπης θυσίας του στις 3/3/1957. Όταν λίγα μόλις μέτρα από την Ιερά Μονή Μαχαιρά ανακάλυψαν το κρησφύγετο του, κατόπιν προδοσίας του, οι Άγγλοι αποικιοκράτες, μαζί φυσικά με τους συναγωνιστές του αντιστάθηκαν λυσσαλέα και σθεναρώς, όπως τον Αυγουστή Ευσταθίου, η μάχη υπήρξε άνιση, επική, και ασφαλώς ύστερα από πολύωρες αψιμαχίες εκατέρωθεν, που κράτησαν περισσότερο από 8 ώρες και μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει οι Άγγλοι που τους είχαμε συμμάχους στον Β ΠΠ και επί κατοχής τους κρύβαμε στα σπίτια μας, με κίνδυνο της ίδιας μας της ζωής αποφάσισαν να τορπιλίσουνε το κρησφύγετο του. Με αποτέλεσμα, ο Ήρωας μας ο Γρηγόρης Αυξεντίου ή Ζήδρος το καμουφλαρισμένο όνομα του το πιο γνωστό, αλλά και Άρης, Αίαντας κάηκε ζωντανός, και πλέον πέρασε στην αθανασία, στα λεγόμενα Μαρμαρένια αλώνια, άλλωστε του Ανδρειωμένου ο Θάνατος, Θάνατος δεν λογιέται. Ο δε ήρωας συναγωνιστής του, ο Αυγουστής Ευσταθίου, εξήλθε από την ηρωικό κρησφύγετο τους με πολλαπλά τραύματα. Οι αποικιοκράτες Άγγλοι δήθεν σύμμαχοι μας, του σιδερένιου στρατάρχη τους Χάρντιγκ, αλλά και του αντικαταστάτη του Φουτ, αυτών των ανθρωπόμορφων τεράτων, υπανθρώπων της σύγχρονης ανθρωπότητας, οι οποίοι βασάνισαν τους ήρωες μας κρατούμενους στις Φυλακές Κοκκινοτριμυθιάς, δεν είχανε να ζηλέψουνε τίποτα από τους προκατόχους τους, τους Χίτλερ-Μουσολίνι-Μουσταφά Κεμάλ-Τοπάλ Οσμάν--Λένιν-Στάλιν-Μπουλέν Ετσεβίτ.

Για επίλογο τώρα, το τι αντικρίσαμε, καταρχάς ο δρόμος που οδηγεί προς το φυλάκιο ήτανε χωματόδρομος, περίπου 500 μ, αυτό από μόνο του τα ομολογεί, τα λέει όλα, δίπλα σε μία στάνη με πρόβατα να βελάζουνε διαρκώς, ενώ τα επιμέρους σκυλιά να καιροφυλαχτούνε να αρπάξουνε την λεία τους, το εκάστοτε μπατζάκι, πλήρης εγκατάλειψη, ανηφορικός, που σημαίνει, πως σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης, το εκάστοτε φυσιολογικό αυτοκίνητο, εκτός και εάν είναι φυσικά τζιπ, δεν μπορεί να ανέβει, πλησιάσει, από τις επιμέρους λάσπες. Ανήμερα της μάχης του, στις 4 Μαρτίου το απόγευμα το επισκεφθήκαμε, ημέρα Σάββατο παρακαλώ, και όμως το αντικρίσαμε ερμητικά κλειστό. Λες και δεν μπορούσανε να το ανοίξουνε όταν πλησιάζει η επέτειος της τραγικής θυσίας του, μία εβδομάδα πριν, και μία εβδομάδα μετά, να το έχουνε περιποιημένο και ανοιχτό, καθαρό, όλη την ημέρα. Τότε γιατί το έφτιαξαν, εάν το έχουνε διαρκώς, συνεχώς κλειστό; Κανονικώς θα έπρεπε, εάν ήμασταν σοβαρό και ευαισθητοποιημένο Κράτος, Δικαίου και Πρόνοιας, το οποίο να σέβεται τους εκάστοτε Ήρωες του, την θυσία τους, το ανυπέρβλητο ανδραγάθημα τους, σε καθημερινή βάση να ήτανε ανοιχτό, ασφαλτοστρωμένος, φωταγωγημένος ο δρόμος, και μάλιστα έξω στην κεντρική Πύλη του Μουσείου, προς τιμήν του Ήρωα, να υπήρχε και ένας Στρατιωτικός Σκοπός-Εύζωνας του Στρατού, σε περίοπτη θέση να κατείχε η Προτομή του, φωτογραφία του. Πάλι καλά όμως, που αντικρίσαμε έστω και αυτό, στην Προτομή του Ήρωα στην Κεντρική Πλατεία του χωριού καταθέσαμε έναν ταπεινό τριαντάφυλλο, το ελάχιστο χρέος μας προς αυτήν την Ηρωική μορφή του Κυπριακού απελευθερωτικού Ενωτικού αγώνος, και βγήκαμε μία φωτογραφία μαζί του, προς τιμήν του. Είπαμε, άλλοι βγαίνουνε με τον Ρουβά, τον Ζαγοράκη, Γκάλη, Διαμαντίδη, την Ρούλα Κορομηλά, Ελένη Μενεγάκη, Τατιάνα Στεφανίδου, ο καθένας διαλέγει το ποιον δρόμο του αρέσει στο να ακολουθεί, πορεύεται, αναλόγως τα ενδιαφέροντα του, ας κρίνουμε όμως και ας συγκρίνουμε, το ποιες προτεραιότητες βάζουμε, τοποθετούμε στην ζωή μας. Κρατώντας περήφανα την Ελληνική σημαία μας, δίπλα στην Προτομή του Ήρωα, του Γρηγόρη Αυξεντίου, το ελάχιστο χρέος προς τιμήν του. Σας ερωτώ, πότε ακούσατε, κάποιο σχολείο της περιοχής, να επισκέφθηκε το Μουσείο του Γρηγόρη Αυξεντίου στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς, και στην Προτομή του Ήρωα να εναποθέσουνε ένα ταπεινό στέφανο; Όμως πολύ ευλόγως θα μου απαντήσετε, και άντε να τα πάμε τα παιδιά μας, ώστε να τα μεταλαμπαδεύσουμε, εμφυσήσουμε Πρότυπα ηρωισμό και αυτοθυσίας, καθήκοντος, όπως ήτανε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Υπαρχηγός της θρυλικής ΕΟΚΑ, αλλά θα το βρούμε ανοιχτό; Και εάν βρέχει, και ο δρόμος είναι γεμάτος λάσπες, τότε πως θα προσεγγίσει το εκάστοτε λεωφορείο;


ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.