ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η ΔΙΧΌΝΟΙΑ Η ΔΟΛΕΡΉ





Θα προσπαθήσω όσο μπορώ βέβαια, να βάλω σε μία τάξη, σειρά προτεραιοτήτων καλύτερα, όλες αυτές τις σκόρπιες σκέψεις που με περιτριγυρίζουνε, με τους απείρως αναρίθμητους προβληματισμούς μου, στοχασμούς μου, που αποκόμισα αυτές τις ημέρες, επιπροσθέτως, δημιουργώντας μία αφόρητη κατάσταση κατά εμέ, ελλοχεύοντας απειλητικώς να τινάξουνε στον αέρα στην ιδιοσυγκρασία μου, προσωπικότητα μου, ενώ είναι έτοιμα να με πνίξουνε, τα ερεθίσματα μου που λέμε, εάν δεν καταφέρω να τα συντάξω με μία αρμονική σύζευξη- επίτευξη. Όμως, μετά πολύ μεγάλης λύπης μου σας το αναφέρω, πως τα περισσότερα υπήρξαν άκρως αρνητικά και αποθαρρυντικά, απογοητευτικά, δεν σας το κρύβω, μέσω τις επισκέψεως μου σε διάφορους αμιγώς θρησκευτικούς τόπους, χώρους λατρείας, ιερών μονών, του όρους Πάικου, όπως τα Μοναστήρια του Αγίου Νικοδήμου στον Πεντάλοφο, αλλά και το παρακείμενο του Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην Γρίβα, δίπλα από την Κωμόπολη της Γουμένισσας. Επομένως, το μόνο σίγουρο και βέβαιο είναι, πως δεν θα μπορούσανε να μου διαφύγουνε της προσοχής μου, αλλά και του ενδιαφέροντος μου, άλλωστε, και ασφαλώς δεν το καταγράφω με διάθεση επιμέρους αλαζονικού πομπώδες κομπασμού και περηφάνειας, αλλά με αίσθημα όσο γίνεται φυσικά, αντικειμενικότητας, αμεροληψίας, και με περισσή διάθεση αμιγώς αυτοσαρκασμού αλλά και αυτοκριτικής. Φρονώ λοιπόν, επιτακτική την ανάγκη, στο να σας τα μεταλαμπαδεύσω, εμφυσήσω και σε εσάς, φτιάχνοντας σας κοινωνούς, αυτών των τόσο θλιβερών καταστάσεων και περιστατικών που διέκρινα και διαπίστωσα ιδίοις όμμασι φυσικά. Ως εκ τούτου, συμβαίνουνε και διαδραματίζονται γεγονότα, και πίσω από τις φανταχτερές κάμερες, πίσω από την προκλητικά προβεβλημένη και αστραφτερή κουρτίνα, και αυτά τα σκοτεινά σημεία, ανέκαθεν προσπαθώ να αναδείξω, να προβάλω, με τον προβολέα της δική μου πάντοτε γνώσεως και αυτοελέγχου. Δίχως όμως να με διακρίνουνε, τίποτα ιδιαίτερες πανεπιστημιακές μεταπτυχιακές πνευματικές περγαμηνές, μόνο και μόνο με το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, αυτοσυνειδησίας, εμπειρίας σας ομιλώ, και ασφαλώς πράττω και λειτουργώ, προσπαθώντας να σας φανερώσω άγνωστα περιστατικά κατά την πλειοψηφία, αυτά που δεν πρέπει να προβληθούνε, τα απαγορευμένα, στο να είστε και εσείς γνώστες, αλλά και να γνωρίζετε πως ότι λάμπει δεν σημαίνει πως είναι και χρυσός. Εν πολλοίς, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια από μέρος μου φυσικά, ώστε να καταφέρω να τις ενώσω, όλες αυτές τις διάσπαρτες σκέψεις, οι οποίες με περιτριγυρίζουνε ασφαλώς άναρχα τον νου μου, αλλά και την σκέψη μου, πεποίθηση μου, βασανίζοντας με.

Αφενός μεν, δεν σας το κρύβω, πως ενοχλούμε βαθύτατα, όταν διαπιστώνω πως όλοι μα όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ίσως κάποιοι ελάχιστοι να ξεχωρίζουνε, και αυτοί να αριθμούνε μόνο στα δάχτυλα του ενός χεριού μονάχα, έτσι ώστε να μην τα τσουβαλιάζουμε όλα, επιθυμούνε τους εαυτούς τους, βαυκαλίζονται καλύτερα, στο να τους βλέπουνε και οραματίζονται ως στρατηγούς, σωτήρες της ανθρωπότητας και του Έθνους μας γενικώς. Λόγω της υπερβολικής φιλόδοξης φιλαυτίας, αρχομανίας, που τους διέκρινε και συνόδευε ανέκαθεν, ως εξουσιαστές πλήρως, ελεγκτές, πάνω στις ζωές των υπολοίπων συνανθρώπων τους. Επομένως, κανείς δεν επιδιώκει στο να βρίσκεται υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση των άλλων, ως υφιστάμενοι, αλλά όλοι ως επιφανείς προϊστάμενοι συμπεριφέρονται, εν ολίγοις, από επιμέρους ταπείνωση, θα πρέπει σίγουρα να θεωρείται γνωστή στο λεξιλόγιο τους, αλλά εντελώς άγνωστη στην εκάστοτε πράξη τους, και ενέργειες τους. Τώρα, εάν καταδέχθηκε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, ο ίδιος ο Κύριος μας, ο Θεάνθρωπος Χριστός, ώστε να μας δώσει να αντιληφθούμε, την ιδιαιτέρα βαρύτητα της, και σημασία της πράξεως του αυτής, συμβολικώς πάντοτε, αυτό το προσπερνάμε επιδεικτικά, αλλά απεναντίας, το προβάλλουμε όποτε μας επιθυμεί, και μας συμφέρει, βολεύει και ταιριάζει, εξυπηρετεί. Εν τούτοις, χορτάσαμε από αφειδώλευτους αστράτευτους στρατηγούς, στρατιώτες του Χριστού και της πατρίδας, παιδείας, χρειαζόμαστε, με κύριο και βασικό μέλημα τους, γνώμονα τους, την άδολη ανιδιοτέλεια. Αφετέρου, ο σπόρος της διαχρονικής διχόνοιας καλά κρατεί, φώλιασε σε αυτόν εδώ τον τόπο, και δεν λέει να απομακρυνθεί με τίποτα, από την εποχή ακόμα που δολοφόνησαν εσκεμμένως ως είθισται, τα συμφέροντα της καθεστωτικής συμφέρουσας ως γνωστόν, οικονομικής καλπάζουσας καπιταλιστικής, άκρως δελεαστικής, ιδιοτελέστατης βολεμένης, αμιγώς συμφεροντολογικής δεξιάς. Μέσω, των τρανταχτών τους και επιφανών, λαμπερών ταγών, των Μπέηδων και Προυχόντων, μεγαλοτσιφλικάδων, μεγαλοκοτζαμπάσηδων, Μαυρομιχάληδων, καραβοκύρηδων, των Κουντουριώτηδων και Κωλέτηδων, Μαυρομιχάληδων και Μιαούληδων, στις 27/9/1831, στο Ναύπλιο, τον Πρώτο Κυβερνήτη της Χώρας μας, τον ευπατρίδη και Άγιο της Πολιτικής, τον Ιωάννη Καποδίστρια, φτάνοντας δυστυχώς και μέχρι τις ημέρες μας. Προσποιητά προβάλλονται σε όλους τους τόνους, σε όλους τους τομείς της χώρας μας, αυτοί οι εν μέρει προκλητικά προβεβλημένοι, πως δήθεν δραστηριοποιούμενοι σε όλους τους χώρους, βλέπετε οι σύγχρονοι νεοέλληνες, κατά πλειοψηφία βαδίζουνε στα δικά τους αμαρτωλά και αιματοπότιστα σκαλοπάτια, προερχόμενοι είτε από τους κόλπους της εκκλησίας, είτε της πολιτικής, τους προβάλλουνε αφειδώλευτα, τους ασφαλώς ανεπιτυχείς αυτούς ανθρώπους, ματαιόδοξους, και λανθασμένα τους επιδεικνύουνε και ως πρότυπα τους. Επιπροσθέτως, δηλητηριάστηκαν κατά πολύ, από το μίασμα του διαίρει και βασίλευε, και όποιος δεν το διακρίνει, διαπιστώνει, απλώς σκοπίμως εθελοτυφλεί. Διότι, ο σπόρος του πολλαπλού εγωκεντρισμού, αυταρχισμού, τις επίδοξης αστραφτερής πρόσκαιρης και προσωρινής αλαζονικής εξουσίας, εφήμερης δόξας ασφαλώς, αδιάλλακτης υστεροφημίας τους, γενικότερα η αναρίθμητη προβλεπόμενη αμετροέπεια τους, ξεπέρασε κατά πολύ τα ανθρώπινα επιτρεπτά όρια, η οποία φώλιασε για τα καλά μέσα στην ψυχή τους, και βρήκε πρόσφορο έδαφος, δεν λέει να απομακρυνθεί από επάνω τους, Εν τέλει, ηθελημένα, δημιουργώντας έναν άκρως εγωιστικό και πιεστικό χαρακτήρα, προσπαθώντας να επιβληθούνε με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, πλαγίως και εμμέσως, επάνω στους άλλους συνανθρώπους τους, με ότι δυσάρεστες συνέπειες θα επακολουθούσανε, και συνεπάγονται μετέπειτα. Εν κατακλείδι, η εκάστοτε πλουσιοπάροχη εξουσία, διαφθείρει τον άνθρωπο, ιδίως όταν δεν διαθέτει και τις ανάλογες πνευματικές αντοχές και αρετές, εάν τα θεμέλια του είναι σαθρά και σάπια, και όπως μας απέδειξε η διαχρονική ιστορική μας παρακαταθήκη, εύκολο είναι να φτάσεις ψηλά, για σύντομο και βραχύ χρονικό διάστημα, πατώντας πάντοτε εις βάρος των άλλων, το δύσκολο στην όλη υπόθεση είναι, και σίγουρα το ανυπέρβλητο, στο να καταφέρεις να στερεοποιηθείς μόνιμα για κάποιο επαρκή χρόνο, με την πρέπουσα αλλά και δέουσα επιτυχία, αξιοπρέπεια.

Στο θέμα μας τώρα, το Σαββατοκύριακο που παρήλθε, στις 14 και 15 Οκτωβρίου του 2017, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ο Μακαριώτατος Κύριος, Κύριος Ιερώνυμος, μας έκανε εμφανώς την τιμή και την χαρά και βρέθηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, λίγο πιο έξω από το χωριό της Γρίβας, το οποίο ανήκει φυσικά στην Μητρόπολη Γουμένισσας, Πολυκάστρου και Αξιουπόλεως, υπό την εποπτεία του ομώνυμου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κυρίου Δημητρίου. Μα, έχει λόγο, ιδιαίτερη αξία, που σας τα γράφω, τονίζω, όλα αυτά, η κορωνίδα της υποθέσεως είναι, ώστε να αντιληφθείτε το τι παιχνίδια παίζονται, πίσω από τις πλάτες των αδαών και ανυποψίαστων πιστών, ποιμνίου. Ως εδώ όλα καλά, θα μου πείτε, και ποιο είναι το μεμπτό της όλης υποθέσεως; Αυτό που δεν μου άρεσε όμως καθόλου μα καθόλου, και για αυτό το καυτηριάζω περίτρανα, το καταγράφω ενδελεχώς, και πως θα μπορούσα να σιωπούσα άλλωστε, διότι η επικείμενη σκόπιμη μεροληψία, το άδικο που λέμε βοά, σχολιάζω καλύτερα, με την επιπρόσθετη γλαφυρότητα που με διακρίνει, αλλά και επιβάλει το τόσο σημαντικό θέμα, ζήτημα, που με απασχόλησε βαθύτατα, και ασφαλώς με προκάλεσε αλγεινή εντύπωση. Ήτανε πως, δεν επισκέφθηκε ως όφειλε, δεν καταδέχθηκε καλύτερα, αδιαφόρησε στην κυριολεξία, δεν ευλόγησε όπως κανονικώς θα έπρεπε, αλλά και επιβαλλότανε από τους κανόνες καλής, ορθής Ορθόδοξής Χριστιανικής συμπεριφοράς, και το παρακείμενο Μοναστήρι. Εν τέλει, δεν νομίζω πως θα πάθαινε τίποτα, εάν έριχνε τα μούτρα του, τον αλαζονικό εγωισμό του, και πήγαινε και εκεί, για μια σύντομη ενίσχυση πνευματικής πάντοτε φύσεως, προσκυνηματικής επισκέψεως, για καμιά ώρα. Το θεωρώ ανεπίτρεπτο, δεν νομίζω πως θα τον έδιωχναν, απεναντίας, θα τον υποδέχονταν με τα βαίων και κλάδων, μέσω της ανωτερότητας που θα επιδείκνυε, εάν τολμούσε να το πράξει φυσικά, ως Προκαθημένου όλης της Ελληνικής Εκκλησίας, με ροδοπέταλα θα τον στόλιζαν και έρεαν. Όμως απλούστατα, και εδώ είναι η κυνική και σκληρή, ωμή ομολογία, αλήθεια, της όλης υποθέσεως, μας αρέσει δεν μας αρέσει αυτή είναι, και ας πονάει, η μία και μοναδική αυθεντική πραγματικότητα, που όπως μας διδάσκει πολύ ορθώς η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας, της εκδιωγμένης ανατολής, πως σώζει. Είναι πως διαθέτουνε ένα εντελώς διαφορετικό μαγαζί, ξεχωριστό ταμείο, τα συμφέροντα τους δεν συμπίπτουνε, συμπλέουνε, αλλά απεναντίας, συγκρούονται πολυποίκιλα και περαιτέρω, και αυτό επειδή, ασκούνε έναν άτυπο σκληρό και αδυσώπητο ανταγωνισμό αναμεταξύ τους, το ένα προς το άλλο, χωρίς καμία ιδιαίτερη αξία και νόημα κατά εμέ. Ως εκ τούτου, ματαιοπονώντας αδίκως, εν ολίγοις, και απορώ κάλλιστα, με την όλη διαχρονική και ασφαλώς ανάρμοστη και αντορθόδοξη συμπεριφορά τους, αχαρακτήριστη στην προκειμένη περίπτωση. Πως εγώ ο αδαής, ο πνευματικά ακατάρτιστος και αστοιχείωτος, αγράμματος εν ολίγοις, τα συμμερίζομαι και τα διαβλέπω όλα τα παραπάνω, τις διακρίνω αυτές τις επιπρόσθετες αναρίθμητες παθογένειες τους, αδυναμίες που τους διακατέχουνε και εμφανώς τους χαρακτηρίζουνε, συμπεριφερόμενοι ως είθισται, εμπαθέστατα και εμφανώς μεροληπτικώς, αλλά και μονομερώς. Διότι θέλοντας και μη, η επιμέρους σκόπιμη ανταγωνιστικότητα τους, είναι εμφανή και δια γυμνού οφθαλμού, ορατή.

Πραγματικά απορώ μαζί τους, πως αυτοί οι δύο σεβάσμιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Πίστεως μας, με όλο τον σεβασμό που διαθέτω και έχω προς τα σεπτά πρόσωπα τους, τα πνευματικά βάθη που λέμε, γενικότερα στην γύρω περιοχή μας, είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά στον Θεό, τον Τριαδικό και τον Τρισυπόστατο, και εν τέλει αδιαίρετο και Ομοούσιο, από όσο κανείς άλλος, οι οποίοι αφιέρωσαν εν ολίγοις, την ζωή τους εξολοκλήρου, στην ζώσα μαρτυρία και πράξη του θεάρεστου αποστολικού πατερικού βιωματικού ευαγγελίου, όπως ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Νικοδήμου, ο σεβάσμιος Πανοσιολογιώτατος Γέροντας Χρυσόστομος, αλλά και σεβάσμιώτατος Μητροπολίτης Γουμένισσας Πολυκάστρου και Αξιουπόλεως, ο Κύριος Δημήτριος. Πως δεν διαβλέπουνε, με τα τόσο οξυμένα και οξυδερκή, διορατικά πνευματικά μάτια της ψυχής τους, που διαθέτουνε, τα ασφαλώς τόσο φωτισμένα, χωρίς καμία αμφιβολία για αυτό, εν πολλοίς, ολισθαίνουνε ολοσχερώς, τάχιστα προς τον κατήφορο, διχάζοντας το ήδη κατακερματισμένο και εν ολίγοις, λιγοστό ποίμνιο που τους απέμεινε, και δεν βάζουνε λίγο νερό στον κρασί τους, στο να τα βρούνε, να συνεννοηθούνε και να συνεργαστούνε, για το καλό της Ορθοδόξου πίστεως μας. Μα καλά, δεν το γνωρίζουνε, ντρέπομαι στην κυριολεξία εγώ να τους νουθετώ, είναι σαν να λέμε, πως ήρθανε τα πόδια να χτυπήσουνε το κεφάλι, με τόσα κιλά πνευματική εμβάθυνση, καλλιέργεια ψυχής, στοχασμού και ταπεινής προσευχής, για την ανόθευτη αξία της ζωής μας, πως ματαιοπονούνε ασκόπως και αδίκως, φτάνοντας στο ανεκδιήγητο σημείο, της εσχάτης πτώσεως, οι μεν, να απεχθάνονται τους δε, θανάσιμα, μετά βδελυγμίας παρακαλώ. Εύχομαι εν καρδίως, να υπερβάλω ολοψύχως, να έπεσα σε πλάνη, να έσφαλα ρε αδερφέ, στο να έκανα λάθος, άλλωστε ουδείς αλάνθαστος, παρά μονάχα ο Παντοδύναμος και άναρχος Θεός, και ασφαλώς δεν θα διστάσω να τους ζητήσω και δημοσίως συγνώμη, επειδή τους διέβαλα, αλλά και διέσπειρα ψεύτικες συκοφαντικές ειδήσεις. Δεν νομίζω όμως, και σας ερωτώ ευθέως, πόσο καιρό έχουνε να βρεθούνε πρόσωπο με πρόσωπο, ενώπιος ενωπίω, ο ένας απέναντι του αλλουνού, και να λειτουργήσουνε σε κοινή κατανυκτική προσευχή, της Κυριακάτικης θείας λειτουργίας; Προσωπικώς ποτέ δεν τους είδα μαζί, πάντοτε χωριστά, ο ένας από τον άλλον, σαν να έχουνε να χωρίσουνε τίποτα το ιδιαίτερο, απλούστατα, επειδή είναι δύο επιφανείς προσωπικότητες, κανείς από τους δύο δεν δέχεται στο να κάνει πίσω. Επομένως, ας μην κρυβόμαστε προκλητικά πίσω από το δάχτυλο μας, υπάρχει μεταξύ τους έντονη ρήξη, διαφωνία σε πολλά πνευματικά ζητήματα που αφορούνε και άπτονται της περιοχής, και είναι ορατή, ώστε να πάψω και εγώ ο κακεντρεχής να τις διασπείρω, με αυτές τις συκοφαντικές ειδήσεις, αλλά θέλοντας και μη, με δίνουνε συνεχώς τροφή. Ομιλούμε για μία απόσταση ελάχιστη αναμεταξύ τους, συνεργασία μηδενική, βροντάκηδες και φουρτουνάκηδες στην κυριολεξία κατάντησαν, όπως ακριβώς συνέβαινε στην ταινία την ομώνυμη, της Αλίκης Βουγιουκλάκης με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, περίπου των μόλις 10 χιλιομέτρων, τόσο απέχει το Μοναστήρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, στον Πεντάλοφο, από το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στην Γρίβα.

Ως εκ τούτου, η διχόνοια η δολερή καλά κρατεί δυστυχώς, αλλά και διαχρονικώς, κατά εμέ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ο Μακαριώτατος Κύριος Ιερώνυμος, κάκιστα δεν το επισκέφθηκε ως όφειλε, απεναντίας, έπρεπε να συμπεριφερθεί ως γνήσιος άνθρωπος του Θεού, στο να λειτουργήσει σαν γεφυροποιός, επιδεικνύοντας περισσή ανωτερότητα και σεμνότητα πνευματική, και όχι να ανάψει περαιτέρω τα μίση και πάθη, με την όλη απαράδεκτη μονομερή εμπαθή συμπεριφορά του, ενώ επέλεξε, διάλεξε καλύτερα, προτίμησε, σε πιο μοναστήρι θα φιλοξενηθεί, αναλόγως, με το πώς τον σύμφερε, βόλευε και εξυπηρετούσε, ευνοούσε. Και όλα αυτά, επειδή δεν ανήκει στην Μητρόπολη της αμιγώς καθεστωτικής Γουμένισσας, με ότι προσοδοφόρο αυτό συνεπάγεται, προς αυτόν φυσικά. Εν κατακλείδι, το Άγιο Όρος είναι αυτοκέφαλο, δεν υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αλλά στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, που με απλά ελληνικά σημαίνει, πως τα έσοδα του δεν τα αγγίζει η Αθήνα. Εν ολίγοις, το ζήτημα που μας απασχολεί, θα πρέπει να θεωρείται οικονομικό αμιγώς το θέμα, κοσμικής φύσεως, αλλά και προσεγγίσεως και όχι πνευματικό όπως κανονικώς θα όφειλε. Το Αγιορείτικο μοναστήρι του Αγίου Νικοδήμου, το συμπεριφέρθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας, ο Μακαριώτατος Κύριος Ιερώνυμος, σαν να μην υπήρχε στην κυριολεξία, το απαξίωσε εν τούτοις, αδιαφορώντας για την εν γένει πνευματική τους κατάρτιση, αυτός και όλοι οι υπόλοιποι συνοδεία του. Επιπροσθέτως, οι Μητροπολίτες των Γρεβενών, Δαυίδ, εάν δεν κάνω λάθος, όπως επίσης και των Σερρών Θεολόγος, αλλά και ο Μητροπολίτης προερχόμενος από τους Αγίους Τόπους, της Αγίας Γης της Ιερουσαλήμ, της Καπιτωλιάδος, για την ακρίβεια ο σεβασμιώτατος Ησύχιος παραβρέθηκαν. Τον οποίο τον βαραίνει οπωσδήποτε η συνείδηση του, θέλοντας και μη, τον ελέγχει για το έγκλημα που συνετέλεσε και αυτός, ως βασικός αυτουργός, σκοπίμως, οικειοθελώς παρακαλώ ως είθισται, και όχι ερήμην του. Αφενός μεν, έχοντας βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του, σύμπραξή του, συμμετοχή του, στο τερατούργημα, στο αίσχος, που συντελείται από τον Μάιο του 2005, στην πιο κατάμαυρη σελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, της Ιερουσαλήμ. Αφετέρου δε, στην κυριολεξία ξανασταυρώνοντας τον ίδιο τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο, με την όλη εν γένει αήθη στάση τους και συμπεριφορά τους, και αλλοιώνοντας κατά πολύ, την διαχρονική του αληθή και ανόθευτη διαδρομή. Μέσω αυτής της κατάφωρη αδικίας που συντελέστηκε εναντίον του νόμιμου εκλεγμένου Οικουμενικού Πατριάρχη Ιεροσολύμων, του Μακαριώτατου Κυρίου Ειρηναίου, στην παράνομη πέρα έως πέρα, καθαίρεση του, εκθρόνιση του. Θα ήθελα να τους υπενθυμίσω όμως, πως ο δίκαιος Κριτής Θεός, το άδικο δεν το ευλογεί, και δεν ξεχνά, δεν λησμονεί, όσα χρόνια και εάν περάσουνε.

Με πλήρη γνώσεων σας αναφέρω, πως τον αδίκησαν, τον συκοφάντησαν, τον λασπολόγησαν και όλα αυτά μονομερώς, αποκρύπτοντας την αλήθεια, κρύβοντας την κάτω από το χαλί, των δικών τους ως είθισται ιδιοτελέστατων σκοπιμοτήτων τους, του δια χειρός Εβραίων Σιωνιστών, αλλά και τον εδώ ημέτερων πολιτικών δυνάμεων, δούνε και λαβείν, δημαγώγησαν ασυστόλως, παραποιώντας και διαστρεβλώνοντας την όλη αλήθεια, προς άγρα εντυπώσεων και μόνο. Τον εντελώς έγκλειστο, με όλη την σημασία της λέξεως, δίχως καμία απολύτως υπερβολή και ανυπεράσπιστο, Νόμιμο εκλεγμένο Πατριάρχη μας, τον Μακαριώτατο Κύριο Ειρηναίο, απομονώνοντας τον, περιθωριοποιώντας τον επικίνδυνα, ώστε να μην ακούγεται και φαίνεται καθόλου μα καθόλου. Αυτή η ελεγκτική φωνή του, εν ολίγοις, έπλασαν μία ιστορία στα μέτρα τους, κατά το ιδιοτελέστατο τους δοκούν, όπως τους ταίριαζε και τους βόλευε, εξυπηρετούσε, με απώτερο σκοπό, στο πως να καθίσουνε αυτοί και οι αυλικοί τους, όμοιοι τους, αμιγώς αργυροφρόνητοι, στις αναπαυτικές τους πολυθρόνες, τις εν πολλοίς, πλουσιοπάροχες. Εν τέλει, όλοι αυτοί, οι ασφαλώς σκόπιμοι επίορκοι συκοφάντες του, λασπολόγοι του, τα χρήσιμα παπαγαλάκια του συστήματος, πλήρως ελεγχόμενοι και εξαρτώμενοι εκ του σιωνισμού καλύτερα, όπως επίσης, και οι μαριονέτες, εθελόδουλοι, των ημέτερων καπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας, που λυμαίνονται τον υποτιθέμενο πατριωτικό χώρο, ως πατριδοκάπηλοι όμως, της νεοφιλελεύθερης ΝΔ. Της εν πολλοίς ως είθισται Αμερικανοτραφής, κάποια μέρα θα λογοδοτήσουνε στον αιώνιο κριτή των πάντων, στο Θεό, για την τυχοδιωκτική τους ενέργεια αυτή, το ανοσιούργημα τους, αυτό το τόσο απαράδεκτο και τερατώδες που διέπραξαν, με αυτοσκοπό και γνώμονα, για το πώς θα καταφέρουνε να εισπράξουνε τα σύγχρονα τριάντα αργύρια του Ιούδα. Αφενός μεν, από τότε τον έκλεισαν, απομόνωσαν, περιθωριοποίησαν στο δωμάτιο του, κελί του, μη έχοντας καμία απολύτως επαφή με τον έξω κόσμο, μέσα στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, ενώ δεν του αφήνουνε, επιτρέπουνε στο να εξέλθει. Αφετέρου δε, συμπεριφέρεται ο εκθρονισμένος παρανόμως Πατριάρχης Ειρηναίος, ως ελεύθερος πολιορκημένος από τότε, με εμφανή έλλειψη δημοκρατικής ελευθερίας, με καμία απολύτως πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες, όσο για την επιμέρους σίτιση του, είναι ελλιπέστατη, έως ανύπαρκτη. Ως εκ τούτου, σιτίζεται αμυδρά, ελάχιστα, μέσα σε αντίξοες στην κυριολεξία συνθήκες επιβίωσης, που σε παραπέμπουνε στον μακρινό μεσαίωνα, με διάφορες ανορθόδοξους τρόπους. Θα ήτανε καλύτερα όμως, να μην αναφερθούνε και εμβαθύνουμε διεξοδικώς, περισσότερο στο θέμα, ζήτημα, του έγκλειστου νόμιμου εκθρονισμένου παρανόμως Οικουμενικού Πατριάρχη Ιεροσολύμων, του Παναγιώτατου Κυρίου Ειρηναίου, το οποίο αυτό θέμα, θα πρέπει να θεωρείται γυμνό ηλεκτροφόρο καλώδιο στην κυριολεξία, από όποια μεριά και εάν το δεις, το μόνο σίγουρο και βέβαιο είναι, πως βοά η κατάφωρη αδικία, που διαπράχθηκε εις βάρος τους. Αλλά και εν πολλοίς, ολόκληρου του διαχρονικού Ελληνικού Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων, και ένας από τους βασικούς υπεύθυνους και υπαίτιους, της πρωτοφανής αδικίας του αυτής, θα πρέπει να θεωρείται και ο Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος, Σεβασμιώτατος Κύριος Ησύχιος, και για αυτό δεν σας το κρύβω, πως μόλις τον αντίκρισα, δεν μου ήρθανε, πλημμύρισαν και τα καλύτερα συναισθήματα προς το πρόσωπο του, απεναντίας, τον αντιστράφηκα μετά βδελυγμίας.

Εν τέλει, το Μοναστήρι του Αγίου Νικοδήμου, το συμπεριφέρθηκαν όλοι οι παραπάνω εκλεκτοί κατά τα άλλα επισκέπτες, σαν να μην υπήρχε, διότι δεν ανήκε σε αυτούς, αλλά στο απομονωμένο και περιθωριοποιημένο Άγιο Όρος, και συγκεκριμένα στην ιστορική μονή της Ιεράς Σιμονώπετρας. Όλα αυτά κατά εμέ, αποδεικνύουνε περίτρανα μικροπρέπειες, εμπάθειες, ανθρώπους με εμφανείς επιμέρους ανθρώπινες αδυναμίες, σημάδια υποτέλειας στα ανθρώπινα πάθη τους, πλεονεξίες τους, φαιδρές μικρότητες. Εν ολίγοις, ασκώντας και υφαίνοντας για πολλοστή φορά, πολιτικές σκόπιμες μεροληπτικές μονομερείς εμπάθειες, άκρως ιδιοτελέστατων σκοπιμοτήτων, μεροληπτώντας προς όποια μεριά της αμάξης τους βολεύει και εξυπηρετεί, του λεγομένου αμιγώς ιδιοτελέστατου δούνε και λαβείν τους, συμφέροντα εν πολλοίς εξυπηρετούνε. Για αυτό και εγώ, την Αγία ημέρα της Κυριακής, στις 15 του Οκτώβρη, προτίμησα να εκκλησιαστώ στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο χωριό του Μικρού Μοναστηρίου, του νομού Θεσσαλονίκης, του Δήμου Χαλκηδόνας ή αλλιώς τον θρυλικό Ζορμπά στα Βουλγάρικα, έτσι για να το αντιληφθείτε καλύτερα. Αφενός μεν, ήτανε η ημέρα που γιορτάζανε τον Μακεδονικό Αγώνα, και σε εκείνο το χωριό, το ιστορικό, όπως μας εξιστορεί γλαφυρά στο ομώνυμο μυθιστόρημα της, η πασίγνωστη Ελληνοπρεπής συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα, στα ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΆΛΤΟΥ, υπήρχε μία εκλεκτή Ελληνική θαρραλέα ψυχή, που δέσποζε, η νεαρή δασκάλα Ηλέκτρα. Αφετέρου δε, αυτή η τόσο γενναία Ελληνίδα Δασκάλα, υπήρξε η ψυχή του αγωνιζόμενου Πατριαρχικού Ελληνισμού, έξω από την λίμνη ή βάλτο των Γιαννιτσών, ο πληροφοριοδότης τους. Ως εκ τούτου, για αυτό την έβαλαν ως στόχο τους, οι Βούλγαροι σχισματικοί Κομιτατζήδες της Εξαρχίας τους, να την εξοντώσουνε, ώστε να πάψει η οποιαδήποτε επιμέρους φωνή αντίστασης, των Ελλήνων Πατριαρχικών δυνάμεων, στο να την κάψουνε μέσα στο σχολείο της. Αλλά εν τέλει, δεν τα κατάφεραν, εξαιτίας του Καπετάν Νικηφόρου, του Ιωάννη Δεμέστιχα, με καταγωγή από την Μάνη της Πελοποννήσου, και για αυτό άλλωστε το παρακείμενο στρατόπεδο της Χαλκηδόνας, φέρει το όνομα του, ως ΚΑΠΕΤΆΝ ΝΙΚΗΦΌΡΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΆΧΟΥ, για την ιστορία όλα αυτά, σε όσους θέλουνε και αρέσκονται στο να συγκαταλέγονται ως φιλίστορες. Ο βασικός λόγος όμως, που προτίμησα να Εκκλησιαστώ στο Μικρό Μοναστήρι, ήτανε πως θα εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας, ο παλαιός πολιτικός, Υπουργός του ΠΑΣΌΚ, ο καλύτερος και με διαφορά ετών κατά εμέ, από όλους τους άλλους πολιτικούς και οικονομικούς απατεώνες, ο ευπατρίδης και γηραιός Στέλιος Παπαθεμελής. Ναι πολύ καλά αναγνώθετε, παρόλο το περασμένο της ηλικίας του, αλλά και την τραγική του οικογενειακή κατάσταση, λόγω του αναίτιου θανάτου της κόρης του, πριν 3 χρόνια, δεν τα παρατάει, και συνεχίζει να μας αφυπνίζει με τις σίγουρα χρήσιμες πατριωτικές του νουθεσίες, και για αυτό και μόνο του αξίζουνε πολλαπλά συγχαρητήρια.

Τα εύλογα παράπονα τώρα, προς τον Δήμαρχο Χαλκηδόνας, τον Κύριο Ιωάννη Τσουκνιδά, κατά τα άλλα συμπαθέστατο και επικοινωνιακό άνθρωπο, εκπρόσωπο της καθεστωτικής οικονομικής συμφέρουσας ως είθισται και βολεμένης, άκρως ιδιοτελέστατης δεξιάς, με αποκορύφωμα, τον εν πολλοίς άκρατο καπιταλισμό του, που πρεσβεύει αλλά και εμφορείται σε όλους τους τόνους. Παρόλο που τον στήριξα κι όλας στην παρελθούσα εκλογική διαδικασία, αναμέτρηση, αλλά με μισή την καρδιά, γνωρίζοντας εκ των προτέρων όμως, πως δεν με πείθει πολιτικώς, δεν σας το κρύβω, άλλωστε δεν είχα, διέθετα και καλύτερη επιλογή, να εκλέξω, διαλέξω, επομένως πάψτε να με μέμφεστε, για αυτήν μου την προτίμηση. Σας πληροφορώ, πως από όλους τους υπόλοιπους εντελώς τυχάρπαστους και ανίδεους από την πολιτική, πολιτικούς του αντιπάλους, βλέπε υπερόπτη και αλαζονικό Αραμπατζή, αλλά και τον λαϊκιστή αριστεριστή Φώτη Κυριακίδη, απέχει έτη φωτός, όσο για τον Σταλινικό μπολσεβίκο του ΚΚΕ από το Πρόχωμα, ούτε το όνομα του δεν θυμάμαι, ειλικρινώς, και αυτό επειδή μου είναι τόσο πολύ, εντελώς αδιάφορος ο άνθρωπος. Ο Κύριος  Τσουκνιδάς τουλάχιστον, κρατά το επίπεδου του εκάστοτε δημοτικού συμβουλίου, πολιτικού διαλόγου, σε κάποια μέτρια, έως επιτρεπτά επίπεδα, όρια, στοιχειώδη, αλλά ασφαλώς και δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος μαζί τους, δεν ανήκω στην συνομοταξία των υποστηρικτών του, άλλωστε σε παλαιότερα κείμενα μου του δείχνω περίτρανα πως αντιστρατεύομαι την εκάστοτε πολιτική του. Φρονώ, νομίζω, πως μπορεί πολύ περισσότερα, αλλά το επιτελείο που τον πλαισιώνει, τον επιβραδύνει επικίνδυνα, αδυνατεί εμφανώς σε όλους τους τομείς που εμπλέκεται, εν τούτοις, αντί να τον βοηθάνε προς τα επάνω, τον σπρώχνουνε προς τα κάτω, σε όλους μα όλους τους τομείς. Λοιπόν το θεωρώ ανεπίτρεπτο, να μας κάνει την τιμή και την χαρά, στο να μας επισκέπτεται ένας παλαιός Υπουργός Μακεδονίας Θράκης, όπως το κύρος και το εύρος ενός Στέλιου Παπαθεμελή, ενώ η επίσημη δημοτική αρχή του Δήμου να απουσιάζει προκλητικά. Το αντιλαμβάνομαι, πως ήτανε ιδιαίτερη ημέρα, της τίμησης του Μακεδονικού Αγώνος, και επομένως, θα έπρεπε ο Δήμαρχος να βρισκότανε στα Κουφάλια, στο κεντρικό κεφαλοχώρι του Δήμου, ώστε να καταθέσει στεφάνι ως είθισται, στην προτομή Του Ήρωα Μακεδονομάχου, του Καπετάν Καψάλη, του Χρήστου Πραντούνα. Από ότι γνωρίζω όμως, ο Δήμος Χαλκηδόνας διαθέτει και άλλος τρεις αντιδημάρχους, επομένως, κάλλιστα θα μπορούσανε να μοιραστούνε στα υπόλοιπα πολεοδομικά συγκροτήματα, με ιδιαίτερη εμβάθυνση και ευαισθησία, προς το Μικρό Μοναστήρι, διότι θα μας τιμούσε με την παρουσία του, ο πρώην Υπουργός Μακεδονίας Θράκης, βλέπετε αυτήν την τιμή δεν την έχουμε κάθε μέρα. Στην ομιλία του ο Κύριος Παπαθεμελής, απευθυνότανε, το ακροατήριο του ήτανε, κάποια λιγοστά νεαρά μικρά σχολικά Ελληνόπουλα, εντελώς αδιάφορα με το θέμα, που χωρίς να το θέλουνε, τα έβαλαν να ακούνε μία ομιλία ανούσια κατά αυτά, μέσα στον ήλιο, δίχως να το επιθυμούνε, για αυτό άλλωστε έκαναν και την δέουσα φασαρία, αλλά και κάτι εναπομείναντες γέροντες, περαστικοί στην κυριολεξία, που από περιέργεια και μόνο, καθόντουσαν κάτω από τα δέντρα και άκουγαν κάποιον τυχάρπαστο για αυτούς, να εκφέρει μία πολιτική σύντομη ιστορική ομιλία. Δεν φιλοτιμήθηκε ο Δήμος Χαλκηδόνας, ούτε μία τέντα να τον στήσει τον άνθρωπο, γέροντα 85 ετών, για σκεφτείτε λιγάκι, έφυγε από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, το πρωί στις 8 η ώρα, με μία ώρα απόσταση οδικώς, στο να μας χωρίζει, για να έρθει να μας μεταλαμπαδεύσει γνώσεις διαχρονικής Ελληνικής ιστορίας. Απεναντίας, οι δικοί μας άρχοντες του τόπου, τον αντάμειψαν, θεώρησαν επιτρεπτό, να τον χτυπάει ο ήλιος κατακούτελα.

Ο Κύριος Παπαθεμελής, παρόλες τις αντιξοότητες που αντιμετώπισε, εξαιτίας της αδιαφορίας που επέδειξε η Δημοτική Αρχή, αναφέρθηκε πολύ ευστόχως, μπροστά στο ταπεινό Ηρώο του χωριού, και κατόπιν της δικής του καταθέσεως στεφανιού, ως εκπρόσωπος των Μακεδονομάχων, πως ο σκλαβωμένος Ελληνισμός της Μακεδονίας, αντιμετώπισε δύο εχθρούς, και τους Τούρκους, αλλά και τους Βούλγαρους σχισματικούς Κομιτατζήδες, που επιβουλεύονταν τα εδάφη της Ελληνικής Μακεδονίας μας. Ως εκ τούτου, σε αντιστάθμισμα, η Ελλάδα της Μαλούνας, μόνο τους κυριάρχους σουλτανικούς Τούρκους είχε να αντιμετωπίσει, για αυτό και τον Μακεδονικό Αγώνα, εμείς οι απανταχού Έλληνες της Μακεδονίας, θα πρέπει να τον τιμούμε ιδιαιτέρως, και όχι μόνο αυτήν την επίσημη εκλεγμένη ημέρα, από το Κράτος, αλλά όλο τον χρόνο. Αφενός μεν, διότι αυτός ο Αγώνας, ξεκίνησε από το 1870, όταν οι Βούλγαροι σχισματικοί Κομιτατζήδες, αποσκίρτησαν βιαίως, ανηθίκως, ανιστόρητα, ύπουλα, υπονομεύοντας και υποσκάπτοντας τα ίδια τα θεμέλια του διαχρονικού Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, της Κωνσταντινουπόλεως, ενώ προκλητικά και επαίσχυντα, δημιούργησαν παρανόμως, την δική τους αμιγώς εθνικιστική εξαρχία, με έδρα την Σόφια. Αλλά και αφετέρου, αυτός ο τόσο αιματηρός αγώνας, ποτάμια ελευθερίας Ελληνικής έρρεαν, για την προάσπιση και προστασία των γηγενών δίγλωσσων Ελλήνων Μακεδόνων, κορυφώθηκε στις απαρχές του 20 αιώνος. Κατόπιν, της ηρωικής δολοφονίας του Καπετάν Μίκη Ζέζα, του κορυφαίου Ήρωα Μακεδονομάχου, του Παύλου Μελά, αφυπνίζοντας από τότε τις ράθυμες συνειδήσεις, της καθεστωτικής βολεμένης κοινωνίας των Αθηνών, πως ο Ελληνισμός της Μακεδονίας μας διακατέχεται από τον άμεσο κίνδυνο του εκβουλγαρισμού, ενώ εάν δεν προστρέξουνε για βοήθεια, τότε η Μακεδονίας μας θα χαθεί μια δια παντός. Ο οποίος άφησε τις ανέσεις και την θαλπωρή, της ζεστασιάς της Αθήνας, και ήρθε, ανηφόρισε και θυσιάστηκε σκοπίμως, στα κακοτράχαλα όρη των ορεινών Κορεστίων, του Νομού Καστοριάς, και συγκεκριμένα στο χωριό Στάτιστα, στις 13 Οκτωβρίου του 1904. Μετέπειτα τις προτροπές και παραινέσεις, του Δεσπότη Ήρωα και βασικού πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνος, του Γερμανού Καραβαγγέλη, και από τότε θεωρήθηκε συνώνυμο του Ηρωισμού και της αυτοθυσίας του Μακεδονικού Αγώνος, για την προάσπιση των απανταχού Ελλήνων Μακεδόνων. Εν ολίγοις, οι Βούλγαροι υπήρξανε ένας ύπουλους εχθρούς του Ελληνισμού, αλλά και της Ορθοδοξίας, διότι έβρισκαν πάντοτε βοήθεια και πρόσφορο έδαφος από την Ρωσία, που καιροφυλακτούσε να προσέλθει στις θερμές θάλασσες του Αιγαίου πελάγους, ενώ εάν δεν ήταν κάποιες προσωπικότητες Ηρωικές της εποχής εκείνης, ώστε να ανάψουνε την σπίθα της λευτεριάς, όπως ο Δεσπότης Καστοριάς ο Γερμανός Καραβαγγέλης, ο Παύλος Μελάς, ο Ίων Δραγούμης, αυτός ο τόπος δεν θα έβλεπε ποτέ λευτεριά. Στο τέλος όμως μου τα χάλασε αρκετά, για αυτό και δεν τον έσφιξα το χέρι όπως το είχα αποφασίσει, απλά μόνο τον χειροκρότησα, όταν αναφέρθηκε πως οι δύο κορυφαίες μεταπολιτευτικές προσωπικότητες της χώρας μας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Πρεσβύτερος, και ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν καταδέχθηκαν να παραχωρήσουνε το όνομα της Ελληνικής Μακεδονίας μας, στους παραχαράκτες και σφετεριστές τους ονόματος, στους σλάβους των Σκοπίων, ούτε και με γεωγραφικό προσδιορισμό, και θα πρέπει και οι σημερινές κυβερνήσεις, να τους μιμηθούνε, έτσι έκλεισε την σύντομη ομιλία του. Όμως, ο κατά τα άλλα δραστήριος Πρόεδρος της Κοινότητας, που με διαφεύγει το όνομα του, πριν κλείσει αυτή την τόσο σύντομη και σεπτή ομιλία του, τον ενθάρρυνε ποικιλοτρόπως, πως ακόμη διαθέτει τις δυνατότητες εάν το επιθυμεί, με τις αναρίθμητες γνωριμίες που απέκτησε μέσω τις πολιτικής του σταδιοδρομίας, στο να τους βοηθήσει στην ανέγερση του Ανδριάντα της Κυρίας Ηλέκτρας, σε περίοπτη θέση στο χωριό. Τότε φυσικά θυμήθηκα τον εαυτό του, το έτος του 2011, όταν τα ίδια ακριβώς εξέφραζα με αγαστή ενάργεια, προέτρεπα πυρετωδώς, απευθυνόμενος προς τον τότε δήμαρχο μας, τον φίλο κατά τα άλλα Κύριο Παναγιώτη Δαϊκούδη, στο να μας ανεγείρει επειγόντως τον Ανδριάντα του Γερμανού Καραβαγγέλη, στην Πλατεία Μακεδονίας, ώστε να την μετονομάσει σε Μακεδονομάχων, στα 100 χρόνια της απελευθερώσεως της Μακεδονίας μας, 1912-2012. 

Για επίλογο, την Κυριακή το βράδι στις 15 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα εντελώς κατάμεστο, ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο, πνευματικό κέντρο των Γιαννιτσών, μία πάρα πολύ επιτυχημένη θεατρική παράσταση, για τον Μακεδονικό Αγώνα, με τίτλο, μία δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνος στην Καστοριά. Θα ήθελα να συγχαρώ εκ βαθέως καρδίας, τους βασικούς υπεύθυνους της τόσο επιτυχημένης παράστασης, που ήτανε η ενορία του Αγίου Γεωργίου των Γιαννιτσών, και το χωριό Ριζάρι, ή Ριζάριο εάν το προφέρω και σωστά, της Αριδαίας, μέσω της ομώνυμης ενορίας τους, φυσικά χωρίς τις προτροπές και παραινέσεις του ευπατρίδη και σεμνού Ιερέως του χωριού, αυτή η παράσταση δεν θα πετύχαινε. Στην κυριολεξία οι κάτοικοι των Γιαννιτσών έμειναν αποσβολωμένοι στις θέσεις τους, δεν το περίμεναν, έμειναν κατάπληκτοι, πως από ένα τόσο μικρό και εμφανώς απομακρυσμένο χωριό, θα έβλεπαν, παρακολουθούσανε, μία τόσο ζώσα ιστορική ερμηνεία, διότι τα δικά τους τα παιδιά, συμπεριφέρονται ως είθισται, σαν σύγχρονοι φραγκολεβαντίνοι της πάση, δεν καταδέχονται να παίξουνε μία θεατρική παράσταση για τον Μακεδονικό Αγώνα, και εν πολλοίς, τους έβαλαν και γυαλιά. Την παράσταση παρακολούθησε και ο Δήμαρχος Γιαννιτσών, ο Κύριος Στάμκος, εάν το προφέρω και ορθώς, ο οποίος και εκφώνησε και ένα σύντομο πανηγυρικό λόγο, πως λαός που ξεχνά τις μνήμες του, είναι καταδικασμένος να τις ξαναζήσει δυστυχώς, και για αυτό θα πρέπει ως πολιτεία, να μεταλαμπαδεύουμε και στις νεότερες γενιές, τις αρχές και τις αξίες του διαχρονικού Ελληνισμού μας, και ένα τμήμα αυτού, ίσως και το πιο σημαντικό, θα πρέπει να θεωρείται και ο Μακεδονικός Αγώνας. Ακόμη, την θεατρική παράσταση παρακολούθησε και ο Βουλευτής-Βολευτής της περιοχής των Γιαννιτσών, ο Κύριος Καρασμάνης της ΝΔ, εκείνη την στιγμή που τον διέκρινα στις πρώτες θέσεις, αναρωτήθηκα, πως η παρακείμενη Πέλλα, η γενέτειρα πόλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το καμάρι της Ελληνικής Μακεδονίας μας, βρίσκεται κατακερματισμένη, διαιρεμένη, στους βολεμένους του Καρασμάνη από την μία πλευρά, και στους βολεμένους από την άλλη, της Θεοδώρας Τζάκρη, και ου το καθεξής, με ότι δυσάρεστες συνέπειες επαφίονται. Με αυτά και με αυτά, η επικείμενη διχόνοια καλά κρατεί, ενώ το χωριό κατάντησε σε βομβαρδισμένο τοπίο, στάσιμο σε όλα τα θέματα, ντρέπεσαι να το κοιτάξεις, από τους ποικίλους χωματόδρομους που σκάφτηκαν για να περάσουνε οι υπόνομοι, το αποχετευτικό δίκτυο, ενώ μετέπειτα ως είθισται, αφέθηκαν στην τύχη τους, με αποτέλεσμα, το χωριό να μοιάζει ως βομβαρδισμένο τοπίο, απροσπέλαστο στις ορέξεις των επικείμενων οδηγών, που θα προστρέξουνε και επιχειρήσουνε για να το διασχίσουνε, χωρίς να αλλοιωθούνε τα αμορτισέρ του αυτοκινήτου τους. Τα παιδιά της παραστάσεως όμως, έκλεισαν με το πιο επιτυχημένο παράδειγμα που θα μπορούσανε να μας φέρουνε προς όλους μας, ώστε να έρθουμε ενώπιον ενωπίω με τα αφειδώλευτα πάθη μας, κράτησαν από ένα ξυλάκι και αναρωτήθηκαν, πως το ένα μοναχό του, πολύ εύκολα μπορείς και το σπάζεις, ενώ τα πολλά μαζί, δεν μπορείς, τουλάχιστον θα δυσκολευτείς αρκετά, έτσι ακριβώς συμβαίνει και στην χώρα μας την Ελλάδα. Πως εάν είμαστε ενωμένοι, μονιασμένοι, όλοι μαζί, ως μία γροθιά, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα απολύτως, ενώ εάν ο καθένας ακολουθεί μία δική του ξεχωριστή πορεία, και μονίμως κοιτάζει την ατομική του αμιγώς ιδιοτελέστατη πατρίδα, από την συλλογική του εμείς, τότε είμαστε ευάλωτοι σε όλους τους εχθρούς που καιροφυλαχτούνε, ως λύκοι να αρπάξουνε την Ελληνική μας γη, και πολιτισμό μας, τα ήθη και τα έθιμα μας, την ιδιοσυγκρασία μας. Αλλά μήπως καταδέχεται να ακούσει κανείς, τους μικρούς και άσημους μαθητές, ενός απόμακρου χωριού της επαρχίας; Πολύ αμφιβάλω εάν ακούει κανείς.

Οι λάτρεις της ελληνικής ιστορίας.