ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΙΣΤΟΡΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΈΣ.




Με ρωτούνε κάποιοι φίλοι αναγνώστες της ιστοσελίδας μας, με τίτλο τα mystikatoubaltou, την αναγράφω-προβάλω έτσι, για να μην την ξεχνάμε, ώστε να την ενθυμούμαστε, το ποιος ιστότοπος μας φιλοξενεί. Ως εκ τούτου, απευθύνομαι σε εμάς τους λίγους, τους εκλεκτούς, τους μη ελεγχόμενους, και χειραγωγούμενους, τα ελεύθερα πατριωτικά πνεύματα που λέμε, με αρχικό και κύριο τους γνώρισμα, αλλά και χαρακτηριστικό, το καλό του συνόλου του εμείς, του Έθνους, ενώ σε δεύτερη σειρά προτεραιοτήτων τους, τοποθετούνε το φιλόδοξο εγωκεντρικό εγώ τους, στους λεγομένους ρομαντικούς και ευαίσθητους, με τα έντονα και ασφαλώς ανήσυχα Εθνικά χαρακτηριστικά τους και γνωρίσματα, φρονήματα. Σε θέματα που άπτονται των ιστορικών διαδρομών της φυλής μας, οι ψαγμένοι, οι οποίοι δεν μας αρέσει, δεν επιθυμούμε βρε αδερφέ, δικαίωμα μας είναι, και θέλουνε να αντισταθούμε με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, στην έντονη εμπορευματοποίηση των πάντων, αλλά και στην επιχειρούμενη αποεθνοποίηση και αποχριστιανοποίηση των λαών. Αφενός, μετέτρεψε τους ανθρώπους σε κρύους και άψυχους αριθμούς, στην προκειμένη περίπτωση αυτό που πρεσβεύει η παγκοσμιοποίηση, η οποία όμως προέρχεται-πηγάζει θέλοντας και μη, και από της δύο πλευρές της πολιτικής αμάξης. Αφετέρου, είτε της υποτιθέμενης ελεύθερης οικονομίας, της λεγομένης άκρατης δεξιάς καπιταλιστικής κλίκας, των ολίγων βολεμένων ταγών της, είτε της αριστερής άθεης και αντιπατριωτικής, αμιγώς συνδικαλιστικής μπολσεβίκικης τρομοκρατικής οργανώσεως. Όσον αφορά εμάς τώρα, το που προσδιοριζόμαστε, σε αυτό το ατέρμονο πολιτικό παιχνίδι, των έντονων αφειδώς λαϊκίστικων εντυπώσεων και μόνο, με πολιτικό περιτύλιγμα τις σκοπιμότητες τους και μόνο, από ουσία και λύσεις των προβλημάτων περί άλλων τυρβάζουνε, αυτό που λέμε μηδέν εις το πηλίκο. Ασφαλώς όσο κρατάνε οι εκάστοτε πενιχρές μας δυνάμεις, σε αυτόν τον πνευματικό κατήφορο, βούρκο στην κυριολεξία, οχετός που κυλιόμαστε, εν ολίγοις, μας έριξε σκοπίμως και μεθοδικώς, εθελοντικώς αλλά και έπλασε δυστυχώς, και αυτό είναι το πιο χειρότερο, θλιβερό από όλα, αυτή η προκλητικά προβεβλημένη, δήθεν και προοδευτική μη συντηρητική δημοκρατική γενιά του πολυτεχνείου. Διότι, με ύπουλους και πλάγιους, έμμεσους, υπονομευτικούς τρόπους, προσπαθούνε διαχρονικώς, πολυποίκιλα, να μας εξαερώσουνε, εξαλείψουνε, καπελώσουνε, αλλά και εν τέλει, να μας επιβάλουνε και ελέγξουνε την εκάστοτε άποψη μας, γνώμη μας. Με εμφανή σκοπό, θέλοντας, επιδιώκοντας, να μας ομαδοποιήσουνε για πολλοστή φορά, ως μία σύγχρονη και εμφανώς μεγάλη ελεγχόμενη ανιστόρητη αριστερή ως είθισται αγέλη προβάτων.

Ενώ ευελπιστούνε να μας ελέγχουνε πλήρως, αλλά και εξολοκλήρου την συνείδηση μας, με απώτερο στόχο τους, αλλά και μακροπρόθεσμό σκοπό τους, στο να μη μπορώντας να εμφανίσουνε, προβάλουνε, υπαγορέψουνε, προωθήσουνε και εμείς μία δική μας αυτοτελή προσωπικότητας μας. Επειδή η ιδεολογική ολοκληρωτική κυριαρχία της άθεης και αντεθνικής εμφανώς μεροληπτικής μπολσεβίκικης αριστεράς, όλα τα έχει κατακλύσει, ισοπεδώσει, κυριέψει στο διάβα τους, ότι θέλουνε το παίρνουνε και με το παραπάνω, ο επιτακτικός ολοκληρωτισμός τους, σε όλο τους το μεγαλείο. Χωρίς κανείς μα κανείς να αντιδρά, να καταφέρει να σηκώσει ανάστημα βρε αδερφέ, παίζουνε σε ένα γήπεδο πολιτικά μόνοι τους, στην κυριολεξία, από τον φόβο τους και μόνο, οι υποτιθέμενοι κεντροδεξιοί φοβούμενοι, τρέμουν στην ιδέα  ώστε να μην τους αποκαλέσουνε χουντικούς και φασίστες, ναζιστικά κρεματόρια. Παράδειγμα τρανό, αυτές τις ημέρες επισκέφθηκα την Λευκάδα για ολιγοήμερες διακοπές, οι κεντρικότερες αρτηρίες της, έχουνε τα ονόματα της αριστερής τους ολοκληρωτικής προπαγάνδας, όπως, Ηρώων του Πολυτεχνείου, Γρηγόρη Λαμπράκη αγωνιστή της Ειρήνης, Αλέκος Παναγούλης αγωνιστής της δημοκρατίας και ελευθερίας, και ασφαλώς σε περίοπτη θέση, η οδός της Εθνικής αντιστάσεως. Επομένως, δεν περιγράφω άλλο, ειρωνικά αναφώνησα, άραγε που να βρίσκεται η οδός του λεγομένου Δημοκρατικού Στρατού, με επικεφαλής τους Άρη Βελουχιώτη, Μάρκου Βαφειάδη, Νικολάου Ζαχαριάδη, Χαρίλαου Φλωράκη του καπετάν Γιώτη, Γεωργίου Σιάντου, τους λεγομένους Στάλιν της Ελλάδας; Ή η οδός της τρομοκρατικής οργανώσεως της 17 Ν, και των πυρήνων της φωτιάς, με τα Εξάρχεια τους;

Κανείς μας κανείς από τον Εθνικά σκεπτόμενο χώρο, δεν υπάρχει ώστε να τους ανορθώσει ανάστημα αλλά και πυγμή σοβαρή, μετριοπαθή, με εθνική ακέραια πολιτική, δίχως τις υπέρογκες ακρότητες και εξαλλοσύνες να τους συνοδεύουνε, στο να τους υπενθυμίσουνε πως υπάρχουμε και εμείς σε αυτήν εδώ την χώρα, οι Έλληνες Πατριώτες, οι Έλληνες Εθνικιστές, ως εδώ και μη παρέκει, τέρμα πια, δεν πάει άλλο, αυτή η ιδεολογική αριστερή παρακμή της πατρίδας μας. Μέσω του επικείμενου φόβου, της ιδεολογικής τους τρομοκρατίας που πρεσβεύουνε, αλλά και εκπροσωπούνε δυστυχώς, μιας και μας επιβλήθηκε σε όλους τους τομείς της χώρας, μηδενός εξαιρουμένου, από το κατάμαυρο εσκεμμένο κατακαλόκαιρο του 1974, όταν η υποτιθέμενη δεξιά-βασιλική παράταξη της παλαιάς ΕΡΕ, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του λεγομένου και προκλητικά Εθνάρχη, ξεστόμιζε την αήθη φράση, έκφραση, αμιγώς προδοτική κατά εμέ, πως η Κύπρος είναι μακριά. Μα από εκείνη την στιγμή και μετέπειτα, απλούστατα, ο Εθνικά σκεπτόμενος χώρος, παύει να υπάρχει και να έχει υπόσταση επαρκή, σοβαρή, βρισκότανε με την πλάτη στον τοίχο, ιδεολογικά απομονωμένος, κατακερματισμένος, διαιρεμένος, και με το στίγμα-ταμπέλα του χουντικού στην γωνία. Προσπαθώντας να ακολουθήσει έναν βηματισμό χωρίς ισορροπία, αλλοπρόσαλλο, με εμφανής φοβίες ένθεν, εκείθεν, χτυπημένος από όλους και όλα, ως απότοκος της ενεργείας τους αυτής, να ελλοχεύει με την περισσή ελαφρότητα κινήσεως τους, η αριστερή τρομολαγνία, ώστε να καλπάζει, στο να έχει κυριαρχήσει σε όλους μα όλους τους τομείς, ιδίως στον χώρο της παιδείας, στους αυριανούς όχι πολίτες αυτής της χώρας, τους Εθνικά σκεπτόμενους όπως υποτίθεται πως θα έβγαζε, αλλά ξέρασε εθνικά εθνομηδενιστές, αρνησιπάτριδες, εθνοαποδομητές, αιρετικούς της πάση, ανθέλληνες στην απλή καθομιλουμένη, διεθνιστές κατά βάση. Αυτό που λέμε, ταξικά διαμαρτυρόμενους, με τις αναρίθμητες συνδικαλιστικές τους απεργίες, τα υπέρογκά προνόμια του δημόσιου στρατούς τους, αλλά και τις κουκούλες με τις μολότοφ ανά χείρας στο να τους συνοδεύουνε, και όποιος κατάλαβε, ας αντιλήφθηκε τον υπαινιγμό μου, περισσότερο σαφής δεν μπορώ να γίνω. Ενώ δεν το κρύβω, πως βαυκαλιζόμαστε στο να κατευθυνόμαστε και κόντρα στο εκάστοτε ρεύμα της εποχής μας, όχι όμως από στείρα αντίδραση και μόνο, αυτό που λέμε άρνηση για την άρνηση, των πάντων, χωρίς ουσία, απλώς εμείς με εποικοδομητικές προτάσεις διορατικής ουσίας, επιδιώκουμε την Εθνική αναγέννηση του τόπου μας, μέσα από τις στάχτες της, την τέφρα της, στο να αρνούμαστε να τους ακολουθήσουνε σε αυτόν τον ατέρμονο κατήφορο που έχουνε εξοβελιστεί, της πνευματικής τους άνοιας, από υπερβολική μισαλλοδοξία. Ναι, μας αρέσει αυτή η όμορφη ιστορική διαδρομή, μοναχική όμως, με ότι αυτό συνεπάγεται, με τα θετικά της χαρακτηριστικά και γνωρίσματα και ασφαλώς και με τα αρνητικά της, βλέπετε εμείς face book δεν διαθέτουμε, προσωπικώς δεν επιθυμώ, παρόλο που μου το πρότειναν οσάκις, μου αρέσει η απομόνωση. Επειδή από την φύση μου, ποτέ μου δεν επεδίωκα την πολυκοσμία, την προβολή του ασήμαντου αλλά και εμφανώς επιτακτικού άσημου εγώ μου, γενικότερα, θεωρώ τον εαυτό μου και αρκετά αντικοινωνικό, όχι τίποτα το ιδιαίτερο ώστε να γίνομαι αντικείμενο συζητήσεως, δεν το κρύβω, πως επιθυμώ να με ψάχνουνε και όχι να παρακαλώ να προβάλω την εκάστοτε γραπτή προσπάθεια μου.

Έτσι λοιπόν με ρώτησαν, απόρησαν καλύτερα, με την ως είθισται, ως γνωστόν, επιδερμική τους, αλλά και επιλεκτική τους προσέγγιση των ιστορικών πραγμάτων και δεδομένων, στις εκάστοτε μονομερείς τοποθετήσεις τους, αλλά και με ασφαλώς την όποια έντονη διάθεση εμπαθέστατης ιστορικής διαδρομής, για τα εκάστοτε ιστορικά δρώμενα της πατρίδας μας. Πιστέψτε με τους κατανοώ, αφενός, και η ταπεινό της μου, πριν περίπου μία 10ετία, τα ίδια ακριβώς μυαλά είχα, αφετέρου, είναι λογικό, οι αφειδώλευτοι μπουρδολόγοι της προκλητικά προβεβλημένης γενιάς τους πολυτεχνείου, τους προκάλεσαν ανείπωτη βλάβη στον εγκέφαλο τους, μέσω της πολύχρονης διαχρονικής τους μονόπλευρης συκοφαντικής τους προπαγάνδα. Επομένως, εύλογη απορία τους, λόγω της εντελώς μεγάλης παντελής άγνοιας τους γύρω από τα ιστορικά θέματα που άπτονται στον χώρο του Κυπριακού Ελληνισμού. Το είπαμε πολλαπλές φορές, εμφανώς ανιστόρητος λαός, απαίδευτος και ασφαλώς αστοιχείωτος, πόσο μπορεί να γνωρίζει να αντιδράσει; Βλέπετε με αυτά τα χαρακτηριστικά τους προίκισαν, και ασφαλώς αυτοί τα απορρόφησαν, όλες αυτές οι παθογένειες πηγαίνουνε μαζί, χέρι, χέρι, το ένα δίπλα στο άλλο κουμπώνουνε, αλλά και με κύριο χαρακτηριστικό τους, την εμφανή ανηθικότητα, και τότε ο εκάστοτε άνθρωπός είναι ικανός για τα πάντα, έλλειψη οραμάτων. Με ρώτησαν λοιπόν, το γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ, κατά κόρον, για την ακρίβεια που είπανε, πως έχω φάει κόλλημα με την Κύπρο, ενδελεχώς θα πρόσθετα και εγώ, και μάλιστα προσπαθείς να μας επιβάλεις και τους δικούς τους Ήρωες, εδώ στην δική μας χώρα, την Ελλάδα; Μα καλά, τι σχέση έχουμε εμείς με την Κύπρο; Σε πληροφορώ με υπενθύμισαν, λες και εγώ δεν το ξέρω, σαν να κατέβηκα από κανέναν άλλον πλανήτη, πως δεν μας θέλουνε καθόλου.

Καταρχάς, θα ήθελα πάρα πολύ να τους ευχαριστήσω για την ερώτηση τους, τοποθέτηση, απορία τους, που εξέφρασαν προς τον πρόσωπο μου, μου έδωσαν την κατάλληλη πάσα, αφορμή που επιζητούσε, τροφή που περίμενα αλλά και έψαχνα εναγωνίως, ώστε να τους εξηγήσω και ξεδιπλώσω τον πολιτικό μου επιχείρημα, το για ποιο λόγο ενδιαφέρομαι κατά κόρον με τον Κυπριακό. Ακούστε λοιπόν καλοί μου φίλοι, σε αυτήν εδώ την χώρα που υποτίθεται λέγεται Ελλάδα, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, και ασφαλώς όλοι μιλούνε εκ του ασφαλούς, με τα σίγουρα χαρτιά κατά βάση. Το 1974 διεξήχθη στην μαρτυρική μας Κύπρο, στο νησί της Αφροδίτης, στο νησί της Θρυλικής ΕΟΚΑ, για Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, του 1955-59 και μόνο, ένας άγριος και ανηλεής, βάναυσος, ανάλγητος πόλεμος, και όλα αυτά, προκλήθηκαν, επειδή η πατρίδα μας η Ελλάδα, προσπάθησε να Ενώσει την Κύπρο με την μητέρα ΕΛΛΆΔΑ. Για κακή μας τύχη όμως, δεν τα καταφέραμε, και χάσαμε τον πόλεμο, σε όλα τα πράγματα στην ζωή δεν μας πηγαίνουμε όπως τα ελπίζουμε αλλά και επιθυμούμε. Έτσι λοιπόν, ο τελευταίος πόλεμος που πραγματοποίησε ο Ελληνικός μας στρατός ήτανε στην Κύπρο, και όχι στον πόλεμο του 1940 στην Αλβανία, Βόρειο Ήπειρο καλύτερα, απλώς έχω τον σκοπό μου και τον αναφέρω Αλβανία. Επειδή με την δική σας λογική, και τότε δεν πολέμησε η Ελλάδα στα πάτρια εδάφη, όπως τους αρέσει να μονολογούνε μονομερώς με την ως είθισται επιλεκτική τους μνήμη. Μα το ίδιο ακριβώς διεξήχθη και στην Κύπρο μας, όμως απεναντίας, ο πόλεμος στην Αλβανία μέχρι να εμπλακούνε οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1941 ήτανε επιτυχημένος, άρα, καλά κάνουνε και τον προβάλουμε, προωθούνε και αυτό επειδή τους συμφέρει και εξυπηρετεί πολιτικά, ενώ στην Κύπρο αποτύχαμε οικτρώς, άρα, πετάξτε τον στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στο ιστορικό καιάδα, στα αζήτητα, στα ανεπιθύμητα, λιθοβολήστε τους πρωταγωνιστές τους. Για αυτό και τον προβάλλουνε οσάκις, επειδή ήτανε νικηφόρος, αλλά και μέσα εκεί στον Β ΠΠ του 1940, υπάρχουνε ως δια μαγείας, για πολλοστή φορά παρακαλώ, οι δήθεν αντιστασιακοί, οι μπολσεβίκοι κομμουνιστές της πάση, και ως ιδεολογικά κυρίαρχοι των πάντων, μας επέτρεψαν κάποια Εθνική αφύπνιση στο μέτρο του δικού τους δυνατού φυσικά.

Σας το τονίζω ξανά, πως ότι έγινε το 1974 διεξήχθη για την Ένωση και μόνο με την μητέρα Ελλάδα, με την θρυλική ΕΟΚΑ Β αυτήν την φορά, 1971-74, αλλά δυστυχώς δεν στέφθηκε όμως από αγαστή επιτυχία, χάσαμε, ηττηθήκαμε, αποτύχαμε, στην απλή καθομιλουμένη. Ας μην αρχίσω τώρα να σας επεξηγώ, το τι έφταιξε, ξεδιπλώνω του κουβάρι της ασυνεννοησίας, υπάρχουνε πολλά και διάφορα, θα πλατειάσουμε πολύ, διότι, το θέμα του Κυπριακού δεν εξαντλείτε σε λίγες γραμμές, είναι πολύπλοκο και χρονοβόρο. Υπεύθυνοι θεωρούνται κατά βάση και από τις δύο τις πλευρές, όχι μόνο από την μία, την υποτιθέμενη πραξικοπηματική, αλλά και την δημοκρατική, του Αρχιεπισκόπου και Προέδρου της Κύπρου, του πολύς Μακαρίου, και ως γνωστόν, μετέπειτα του οτιδήποτε του αρνητικού, χίλια μύρια έπονται, το έχουμε αυτό εμείς οι Έλληνες, πάντα ψάχνουμε για τον αποδιοπομπαίο τράγο. Να στήσουμε κάποιον στον γωνία, στον τοίχο, ως υπεύθυνο για να εξιλεωθούμε, να του ρίξουμε τις ευθύνες ώστε να βγούνε οι άλλοι λάδι, το για ποιον λόγο δεν καταφέραμε το ασφαλώς παράτολμο και ριψοκίνδυνο εγχείρημα μας. Αλλά πιστέψτε με, έτσι όπως είχανε εξελιχθεί τα πράγματα, τα ιστορικά γεγονότα, με την ξεροκεφαλιά του Μακαρίου, την μη διορατικότητα του, η κίνηση του να τον ανατρέψουνε ήτανε μη αναστρέψιμη, δεδομένη, βλέπε, την απαράδεκτη και ανθελληνική του επιστολή, προς τον στρατιωτικό Φαίδωνα Γκιζίκη των Αθηνών, στις 2/7/1974, η οποία ζητούσε επιτακτικώς, να αποχωρήσουνε οι άνδρες επικεφαλής της Εθνικής Φρουράς, λόγω της έντονης παρουσίας τους στην τρομοκρατική οργάνωση κατά αυτόν πάντοτε της ΕΟΚΑ Β. Μέσω της υπερβολικής αρχομανίας του, την μωροφιλοδοξία του, την αλαζονική του πλεονεξία, διάθεση της υπέρογκης φιλαυτίας του. Αλλά και από την άλλη, την έντονη διπλωματική-διορατική ανικανότητα του Ταξίαρχου Ιωαννίδη, στο να καταφέρει να αντιληφθεί την παγίδα που του έστησαν οι Αμερικανοί του ΝΆΤΟ, οι υποτιθέμενοι σύμμαχοι μας, την μη οξυδέρκεια του, στο να διακρίνει το τι παιχνίδια του έπαιζαν οι Αμερικανοί πίσω από την πλάτη του, μέσω του Κίσσιγκερ, της επιπολαιότητας του, υστεροβουλίας του καλύτερα, δεν μας έδιναν πολλά περιθώρια ώστε να υπάρξει μία στοιχειώδης συνεννόηση. Εάν κερδίζαμε τον πόλεμο με τους Τούρκους όμως, θα μου πείτε, ισχυριστείτε, εικασίες πράττεις, όλα θα άλλαζαν και θα εξελίσσονταν εντελώς διαφορετικά, και εδώ ευθύνονται τα μέγιστα, κατά κύριο λόγο, οι υποτιθέμενοι δημοκράτες, του Καραμανλή-Αβέρωφ, Μαύρου, της λεγομένης κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας.

Οι οποίοι, αυτές οι δήθεν ιερές αγελάδες του Ελληνισμού, τρομάρα τους, αυτοί οι υποτιθέμενοι δημοκράτες, αδιαφόρησαν στην κυριολεξία, σφύριζαν αδιάφορά, γύρισαν την πλάτη τους εντελώς, μα εντελώς, ούτε μία σφαίρα δεν έστειλαν, στις τύχες του Κυπριακού Ελληνισμού, όταν μας εκλιπαρούσανε γονυπετής για στρατιωτική βοήθεια, μέσω του Γλαύκου Κληρίδη, εν ολίγοις, πλήττονταν από τις αναρίθμητες ορδές του Τούρκου εισβολέα κατακτητή, μέσω του Αττίλα 2, στις 14-15-16 Αυγούστου. Με αυτήν τους την προδοτική ενέργεια, άθελα τους, θέλω να πιστεύω, άναψαν το πράσινο φως στους Τούρκους εισβολείς κατακτητές, άλλο που δεν ήθελαν και αυτοί, στους βάρβαρους μουσουλμάνους υποανάπτυκτους, στο να πραγματοποιήσουνε τις απόβαση, επιβίβαση τους, αλλά και να ικανοποιήσουνε τις απάνθρωπες διαθέσεις τους. Εάν ήτανε διαφορετική η ροή των πραγμάτων, σήμερα σας πληροφορώ, όλοι σας ενδελεχώς, θα ομιλούσατε με αισθήματα έντονου κομπασμού υπερηφάνειας, για τα εμφανώς ηρωικά κατορθώματα του Κυπριακού Ελληνισμού, αλλά και της Εθνικής Φρουράς, μαζί με τους Ηρωικούς Ελδυκάριους, αλλά και την Α ΜΚ από την Κρήτη, με τα 13 αερομεταφερόμενα Νοράτλας της, που μετέφερε τους 350 κομάντος καταδρομείς. Ως εκ τούτου, με αυτά και με αυτά, όλοι οι δρόμοι μας και οι πλατείες μας, θα γέμιζαν, θα κοσμούσανε, θα στολίζονταν με τα ονόματα αυτών των αφανών Ηρώων, σήμερα λόγω της συνεχιζόμενης δημοκρατικής εμφανώς προκλητικής αδιαφορίας. Εν τέλει, αυτοί προασπίστηκαν την τιμή της Ελλάδας, την αξιοπρέπεια της, αλλά και την ακεραιότητας της Κύπρου, διότι Ελλάδα και Κύπρος είναι ένα και το αυτό. Παρόλο που ο στρατηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ο πολύς Γρηγόρης Μπονάνος, εκ των προτέρων υπενθύμιζε πριν το λεγόμενο δημοκρατικό πραξικόπημα, κατά την δημοκρατική ορολογία, πως όταν απομακρύνουνε τον κόκκινο Μακάριο, το εμπόδιο της ΕΝΏΣΕΩΣ δηλαδή, μετέπειτα οι Τούρκοι θα τρέχουνε και δεν θα φτάνουνε, ενώ μόλις επιτέθηκαν οι Τούρκοι στην μεγαλόνησο, έβαλε την ουρά του κάτω από τα σκέλια και δήλωνε, πως άλλο Κύπρος άλλο Ελλάδα, τα καλά και συμφέροντα λοιπόν, αναλόγως το πώς τον εξυπηρετούσανε εκείνη την χρονική στιγμή, με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.

Προτείνω λοιπόν, ο Πεζόδρομος των Κουφαλίων, να ονομαστεί ως Σμηναγού Κώστα Ηλιάκη, ο οποίος τον Μάη του 2006, με το μαχητικό του αεροσκάφος, απογειώθηκε από την Κρήτη, όταν προσπάθησε να αναχαιτίσει μαζί με κάποιον άλλον συνάδελφο του, κάποια εμφανώς οπλισμένα σμήνη μαχητικά των Τούρκων εισβολέων, τα οποία επιδίωκαν να φωτογραφίσουνε τις στρατιωτικές μας εγκαταστάσεις, που παραβίαζαν κατάφωτα το FIR Αθηνών. Συγκρούστηκε μαζί με ένα από αυτά, κατόπιν από μία έντονη αψιμαχία, και έχασε την ζωή του στην θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Κάσου, επομένως, έπεσε υπέρ Πίστεως και Πατρίδας, θεωρείται ένας σύγχρονος Ήρωας του Ελληνισμού. Επιβάλλεται, επιτακτική η ανάγκη, να τον τιμήσουμε όπως του πρέπει αλλά και ασφαλώς του αξίζει, αρμόζει, παραχωρώντας του τιμητικά, αλλά και κλείνοντας ευλαβικά το γόνυ, προς την θυσία του σεβάσμιου Ανδρός. Διότι του Ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται, τον Πεζόδρομο μας, ως ελάχιστο χρέος τιμής, προς αυτόν τον ανιδιοτελή Ήρωα, ο οποίος θυσίασε ότι πολυτιμότερο έχει ο κάθε άνθρωπος, την ίδια του την ζωή, τα νιάτα του, την οικογένεια του, για τα Εθνικά ιδανικά μας, την προάσπιση της Εθνικής μας ακεραιότητας, αλλά και ανεξαρτησίας, ενώ από τότε αγνοείται μέχρι και η σωρός του. Είπαμε, τέρμα πια η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς, άτυπα τον ονομάζαμε ως Εξάρχεια, δηλαδή, τον άντρο της αριστερής τρομοκρατίας, εγώ προτείνω, να τον ονομάσουμε φαρδιά πλατεία, δίχως καμία απολύτως αναστολή, αλλά και με αισθήματα έντονου Πατριωτικού σεβασμού και αυτοθυσίας, ως Σμηναγού Κώστα Ηλιάκη. Όσον αφορά, το παρακείμενο Κεντρικό μας πάρκο, ως Ελληνοκυπρίων Ηρώων αγωνιστών, Τάσου Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού, τα δύο ξαδέρφια που έχασαν την ζωή τους, υπέρ Πίστεως και Πατρίδας και αυτά, εμφανώς τιμητικά, σεβάσμια και αγέρωχα, αξιοθαύμαστα, στις αρχές Αυγούστου του 1996, κάπου στο Παραλίμνι. Ο δε Τάσος Ισαάκ, διότι τον γρονθοκόπησαν ανηλεώς, βαναύσως, ύπουλα και άνανδρα, μπροστά στα μάτια των δήθεν Κυανόκρανων ειρηνοποιών, στην κυριολεξία τον δολοφόνησαν εν ψυχρό, σαν το σκυλί, λες και σκότωναν φίδι στο έδαφος. Δεχόμενος πολλαπλά χτυπήματα από όλους, με ρόπαλα και πέτρες στην κεφαλή, παρόλο που ήτανε ανήμπορος να αντιδράσει, βαριά χτυπημένος, εγκλωβισμένος στο έδαφος. Ο μετέπειτα Ήρωας μας, ο ξάδερφος του, ο Σολωμός Σολωμού, αυτό το αγέρωχο παλικάρι, πραγματικά δεν ξέρω τι λέξεις να εκφράσω προς αυτόν τον αξεπέραστο Ήρωα, θεωρώ τα λόγια πολύ φτωχά για να καταφέρω να περιγράψω την θυσία του, τον ανδραγάθημα του, που μας υπενθύμισε πως στις μέρες μας υπάρχουνε ακόμη Εθνικά αρσενικοί. Φτύνοντας στα μούτρα, τους Τούρκους του Αττίλα εισβολέα, δεν άντεξε να αντικρίζει την μισητή Τούρκικη σημαία στα κατεχόμενα, στο σπίτι που γεννήθηκε ο Πατέρας του, αλλά και ο παππούς του. Έτσι με αισθήματα έντονου συναισθηματικού Πατριωτισμού, επειδή πριν λίγες μέρες είχανε σκοτώσει τον ξάδερφο του τον Τάσο Ισαάκ, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του, τα όπλα των Τούρκων εισβολέων κατακτητών, και με ένα Αντρίκιο, θαρραλέο Ελληνικό τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλη του, αναρριχήθηκε προς τον ιστό του Τούρκικου φυλακίου, ώστε να κατεβάσει την σημαία τους. Για να πάψει να μολύνει επιτέλους τον χώρο, δεχόμενος πολλαπλές ριπές όπλου, στην κεφαλή του, που τον αποτελείωσαν επί τόπου, γράφοντας όμως εκείνες τις ώρες, καινούργιες σελίδες δόξας και μεγαλείου, Ηρωισμού, για τον Κυπριακό ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. Ως εκ τούτου, να αρχίσουμε να εμφυτεύουμε επιτέλους, έστω και εμφανώς καθυστερημένα, εξαιτίας της άπατρις γενιάς του πολυτεχνείου που μας γαλούχησε, στα νέα Ελληνόπουλα αισθήματα Ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Τις γέφυρες του Αξιού ποταμού προς Πρόχωμα όμως, και την μικρή αλλά και την μεγάλη, την μικρή ως Αγνοουμένων της Κύπρου του 1974, και την μεγάλη, ως και αυτή αγνοουμένων της Κύπρου του 1974. Ομιλούμε για 1619 Αγνοούμενους-αγνοημένους, οι οποίοι οι 83 ήτανε Ελλαδίτες, όπως οι συγγενείς τους, όλα αυτά τα 43 συναπτά έτη, καιγόντουσαν, καρδιοχτυπούσανε από την αγωνία, έτρεμαν για την τύχη των δικών τους, περίμεναν στο ακουστικό του τηλεφώνου τους, προσέτρεχαν έξω από τα στρατόπεδα, επειδή μέσα, οι υποτιθέμενοι δημοκράτες αντιστασιακοί, τους γύριζαν προκλητικά την πλάτη, και τους αποκαλούσανε με φαιδρές ταμπέλες, πρόστυχα και επαίσχυντα, πραξικοπηματίες, ίσως μάθουνε τίποτα καινούργιο, έστω και ψέματα, για να τους ανυψώσει το καταρρακωμένο ηθικό τους, για τα δικά τους πρόσωπα. Μήπως έρθουνε σε καμία Γέφυρα Επικοινωνίας, με τα δικά τους αγαπημένα πρόσωπα, τους αιχμάλωτους Πολέμους, τους οποίους τους απήγαγαν οι Τούρκοι εισβολείς κατακτητές, έτσι λοιπόν θεωρώ, πως αυτές οι Γέφυρες, οι εμφανώς απομονωμένες, περιθωριοποιημένες όπως οι συγγενείς τους, συμβολικά τους αξίζουνε, αρμόζουνε, να τους τις παραχωρήσουμε. Η μικρή, αφενός θα συμβολίζει, την πρώτη αγωνία, ίσως θα έρθουνε σύντομα, ενώ αφετέρου, η μεγάλη, το μεγάλωμα της χρονικής αποστάσεως και περιόδου που απουσιάζουνε. Βλέπετε η υποτιθέμενή δημοκρατική πολιτεία, αυτή η προκλητικά προβεβλημένη, για άλλα θέματα είναι ευαίσθητη, άπτονται, όπως τους αναρίθμητους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες, που κυρίεψαν την πατρίδα μας από την μία άκρη της μέχρι την άλλη, με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, που ασκεί το δίδυμο της Εθνικής συμφοράς, Τσίπρας με τον Καμμένο, αλλά για τους Έλληνες αιχμαλώτους πολέμους, αγνοημένους στην κυριολεξία, αδιαφόρησε διαχρονικώς και επιδεικτικώς. Έτσι λοιπόν, στον Δήμο μας, του Δήμου Χαλκηδόνας, πρέπει να τους τιμήσουμε κάποτε, και ας κάνουμε εμείς επιτέλους την αρχή, ποτέ δεν είναι αργά για ένα Εθνικό προσκλητήριο, αφύπνιση συνειδήσεων, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, η κοινωνία μας να μάθει το ιστορικό της παρελθόν, όσο και αν την πονάει, όσο και εάν είναι επιβαρυμένο, με τριαντάφυλλα προς τους Τούρκους, βλέπε Τσίπρας προς τον Ερντογάν στην Προκυμαία της Σμύρνης, στην πιο αιματοβαμμένη στιγμή της νεότερης ιστορικής διαδρομής, πολιτική Εθνική δεν χαράζεις. Αυτή η ιστορία η πονεμένη, πρέπει να μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη, ζωντανή, να συντηρείτε και όχι να θάβεται, στις ψυχές τον σίγουρα ανιστόρητων νεοελλήνων, αλλά και να πάψουνε να έχουνε αυταπάτες, για δήθεν Ελληνοτουρκικές φιλίες και κουραφέξαλα, οι παλιοί που έζησαν τους Τούρκους από πρώτο χέρι έλεγαν, πως εάν θέλεις Τούρκο φίλο, πάρε και ένα ξύλο, και όχι να θαφτεί από τα επιμέρους, επιπρόσθετα ανούσια, καρναβάλια, γιαουρτομαχίες, γιορτές κρασιού και καρπουζιού, σταφυλιού, λουλουδιού, θέρους, χορού, ανθοέκθεση, παραμυθιού, play mobil. Δεν μας τιμάει το γεγονός, να χορεύουμε επάνω στο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας, δίχως κανενός ίχνος σεβασμού και αυτοσυνειδησίας, εθνικής απερισκεψίας στην προκειμένη περίπτωση, προς αυτό το ιστορικό μνημείο, που κανονικώς θα έπρεπε να το σεβόμασταν ως κόρη οφθαλμού. Ιστορικό έγκλημα διαπράττουμε ακριβώς εκείνη την στιγμή, να φανταστείτε ανήμερα της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, στις 29 του Μάη του 2015, έφτιαξαν εξέδρα επάνω του για να τραγουδήσει η Φωτεινή Δάρα, και ο συντοπίτης μας Παπαχριστούδης. Μέχρι και πασαρέλα με νυφικά επάνω στο Ηρώα τοποθέτησαν, εν τέλει, το έχουνε μετατρέψει σε κέντρο διασκεδάσεων, πάλκο, τοποθετώντας επάνω του, στο σημείο που διαχρονικά οι εκάστοτε ΙΕΡΕΊΣ του τόπου μας, ανήμερα τις 28 Οκτωβρίου αλλά και 25 Μαρτίου, ψέλνουνε για τις ψυχές των Ελλήνων Ηρώων μας, των κεκοιμημένων, που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδας, αυτή τοποθετούνε την υπόλοιπη χρονιά, εμφανώς ανιστόρητα και ανήθικα, αντεθνικά, ξεδιάντροπα, για να προβάλουνε για πολλοστή φορά το ασήμαντο εγώ τους, προσκυνώντας τον θεό χρήμα και μόνο, την ορχήστρα με τα όργανα τους, ο απόλυτος Εθνικός ξεπεσμός. Επομένως, όλα αυτά τα άτομα, τους Ήρωες που πιάστηκαν αιχμάλωτοι, στα χέρια των Τούρκων εισβολέων κατακτητών, και ασφαλώς τράβηξαν τα πάνδεινα, διότι τους συμπεριφέρθηκαν ως πειραματόζωα, απάνθρωπα βασανιστήρια χειρίστου είδους, όμως, εδώ είναι το οξύμωρο και ασφαλώς αντιφατικό, της όλης υποθέσεως, καμία Αγγελική Νικολούλη δεν ενδιαφέρθηκε, κανένας Διεθνής Ερυθρός Σταυρός δεν ευαισθητοποιήθηκε. Εμείς πρέπει και επιβάλλεται να τους χαρίσουμε στον τόπο μας μία γωνιά, δύο απομονωμένες γέφυρες, και ασφαλώς να αναγράφει στην είσοδο της παλαιάς της σιδερένιας, το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, με την μισή Κύπρο μας να στάζει ΑΊΜΑ.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ, ΣΤΟ ΕΠΌΜΕΝΟ ΚΕΊΜΕΝΟ, ΜΕ ΥΠΌΛΕΙΠΕΣ ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ, ΕΘΝΙΚΟΎ ΣΤΟΧΑΣΜΟΎ-ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΎ.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΊΆΣ