ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

ΈΧΕΙ ΚΑΙ ΆΛΛΗ ΚΑΤΗΦΌΡΑ;


Περπατώντας ανέμελα στον τόπο μου, τα Κουφάλια-Θεσσαλονίκης, με συναντούνε δύο γνωστές μου συγχωριανές Κυρίες, και μου λένε, εμφανώς αγανακτισμένες εν πολλοίς, πως προχτές Δήμο-Μάκη, σε θυμηθήκαμε στον μέγιστο βαθμό, το πόσο δίκιο είχες, όταν τόνιζες, πως δεν διαθέτουμε, ούτε την στοιχειώδη και πρέπουσα, αρμόζουσα παιδεία, αγωγή εν τέλει. Επειδή, δεν σεβόμαστε καθόλου μα καθόλου, τους  εκάστοτε κανόνες καλής συμπεριφοράς, γειτνίασης εν ολίγοις, την λεγομένη κοινή ησυχία, εντελώς άγνωστή λέξη θεωρείται, κατά τους πολλούς, ψευτοδημοκράτες τοις πάσι, λόγω εμφανέστατης ελλειμματικής καλλιέργειας ψυχής, απεναντίας από την άλλη, την προσαρμόζουμε ελαστικά, προκλητικά ως είθισται, αναλόγως κατά το ιδιοτελέστατο ως γνωστόν, δοκούν μας. Εν τάχει, διαμαρτυρόμενες ποικίλα, διότι, στο εκάστοτε προζύμι-γλέντι του γάμου, την καθιερωμένη ημέρα Πέμπτη, δεν τις επέτρεψαν, να ησυχάσουνε-κοιμηθούμε, ούτε λεπτό, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Επιπροσθέτως, αναρωτώμενες εν πολλοίς, οι δύο σεβάσμιες Κυρίες, μα, καλά, εμείς τι φταίμε, την άλλη ημέρα, να πηγαίνουμε στις δουλειά μας άυπνες; Διότι, έπαιζε-ακουγότανε η μουσική, οι τραγουδιστές εν ολίγοις, έχοντας στην διαπασών παρακαλώ, τα μικρόφωνα- μεγάφωνα, μέχρι τις 3 το βράδυ, και όπως όλοι σας αντιλαμβάνεστε, πολύ καλύτερα από εμένα, το κέφι ξεχείλιζε κατά πολύ, για τους οικείους των νιόπαντρων ζευγαριών. Ως εκ τούτου, απολύτως ευλόγως, δεν αντιλέγω, τα παιδιά τους πάντρευαν, η πιο ευτυχισμένη στιγμή, όπως επίσης, δράττοντας και την ανάλογη ευκαιρία, που μου δίνεται τώρα, θα επιθυμούσα να τους εκφράσω και τις πιο εγκάρδιες θερμές μου ευχές, για βίον ανθόσπαρτον, αλλά αυτό, είναι έτερον εκάτερον. Εν τω μεταξύ, χάνουμε όμως το εκάστοτε λογικό και επιτρεπόμενο όριο, μέτρο που λέμε, και υπερβαίνοντας προς την αμετροέπεια, και το γνωρίζετε πολύ καλύτερα από τον καθένα μας, ότι επικρατούσε ένα ασύδοτο χάος, ως είθισται, λες και ήτανε όλη η παρακείμενη γειτονιά, όπως επίσης και τα πέριξ αυτής, στα μπουζούκια, ένα ανοιχτό πάλκο. Αφενός μεν, πόσο δίκιο είχες, μου έλεγαν, που καυτηρίαζες εμφανώς δυσάρεστα, αρνητικά, πως το εκάστοτε προζύμι, της αναμφισβήτητης χαράς, κανείς δεν αντιλέγει, του οποιοδήποτε γάμου, θα πρέπει κατ εμέ πάντοτε, η αρμόζουσα αλλά και επιβαλλόμενη μουσική, να ακούγεται μέχρι τις 12 το βράδυ. Ώστε εμπράκτως, να επιδείξουμε-αποδείξουμε περίτρανα, όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, προς τον διπλανό μας γείτονα, πνεύμα αλληλεγγύης, και προσφορά θυσίας, και πρώτος το πράττω εγώ, που με αφορά άμεσα το θέμα, διότι είμαι ανύπαντρος, εάν υποτίθεται, ότι, σεβόμαστε έστω και στο ελάχιστο, και τους διπλανούς μας.

Αφετέρου δε, πως δεν είναι υποχρεωμένοι να μένουνε ξάγρυπνοι, όλη την νύχτα παρακαλώ, με το έτσι θέλω, και εν πολλοίς αυταρχικά, αντιδημοκρατικά, ανελεύθερα, έτσι θα πρέπει να εκφράζομαι, ώστε να αρχίσω να εισέρχομαι και εγώ, στον πνεύμα της υποτιθέμενης δημοκρατικής ορολογίας. Εν τούτοις, πράγματι, πιεστικά προσπαθώ να το καταλαβαίνω, στο να επιδείξουμε όλοι μας, κάποια στοιχειώδη και περαιτέρω, επιμέρους επιείκεια εν πολλοίς, επειδή αφορά, μία ευχάριστη μέρα-βραδιά στην προκειμένη περίπτωση, για όλη την μετέπειτα ζωή τους. Ειλικρινώς όμως, προσωπικώς δεν πείθομαι, πως επειδή παντρεύονται, θα πρέπει μέχρι τις πρωινές ώρες, όλα τα παρακείμενα σπίτια, να τους ανέχονται εν πολλοίς, και να βρίσκονται με ανοιχτά τα φώτα, όσο για την μουσική, να εκτοξεύεται στην διαπασών. Διότι κάποιος, αξιοσέβαστος κατά τα άλλα γείτονας, παρακείμενα, μπορεί εκείνη την βραδιά, να είναι άρρωστος, να χαροπαλεύει ή και να παραδίδει το πνεύμα του, τέτοιες ώρες, τις νυχτερινές στον Κύριο Ιησού Χριστό-Θεό, και να θέλει να προσευχηθεί ήσυχα, πράα και ταπεινά. Επιπροσθέτως, άλλος συνάνθρωπός μας, να πενθεί, τον πρόσφατο χαμό κάποιου οικείου προσώπου του, εν τω μεταξύ, το μωρό να μην μπορεί να κοιμηθεί, ησυχάσει, ο υπερήλικας να ενοχλείται, ώστε να μην νιώθει, το πως να καταναλώσει τα χάπια του, ο εργαζόμενος να θέλει να ξεκουραστεί, για να αποδώσει εγκαίρως τα άρτια, στην αυριανή εργασία του. Εν κατακλείδι, τέτοιες συμπεριφορές, εγωιστικές εν πολλοίς, θεωρούνται μη σοβαρές, που μας παραπέμπουνε σε τριτοκοσμικής κοινωνίας, υποανάπτυκτων νοοτροπιών, αλλά και συμπεριφορών, δεν συμβαίνουνε ούτε στην ανήθικη, και αμιγώς τουριστική και εντόνως καταναλωτική Μύκονο, εν ολίγοις, στο να γλεντοκοπάνε στις ανοιχτές γειτονιές, μέχρι πρωίας, επειδή ο εκάστοτε γείτονας, παντρεύει το παιδί του. Εν τω μεταξύ, τα μπουζούκια, τα νυχτερινά μαγαζιά στην απλή καθομιλουμένη, για αυτόν τον λόγο υπάρχουνε, ώστε εκεί να εξυπηρετούνε οι άνθρωποι τις ανάγκες τους, ώστε να γλεντάνε, στο να χαίρονται τις εκάστοτε χαρές της ζωής, εν μέρει, χάθηκε από καλά, εξολοκλήρου, το εκάστοτε μέτρο, της σώφρονας λογικής πορείας, διάκρισης, ενώ υπερβήκαμε κατά πολύ, την επιβαλλόμενη αμετροέπεια, δυστυχώς. Με αυτά και με αυτά, δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε, κανέναν και τίποτα απολύτως, προβάλλοντας προς τα έξω, ένα ασήμαντο εγώ και μόνο, ενώ επιθυμούμε προκλητικά από τους άλλους, να μας σέβονται, επομένως, σταματώ εδώ. Παράλληλα, για αυτό λοιπόν προτείνω, στον καινούργιο Δήμο Χαλκηδόνας, στις επικείμενες εκλογές, οι μελλοντικοί άρχοντες του τόπου μας, που θα διεκδικήσουνε την ψήφο μας, στον στίβο της πολιτικής φαρέτρας, να μας εγγυηθούμε προεκλογικώς, πως στις 12 το βράδυ, τα προζύμια θα σταματούνε αμέσως, με την άμεση επέμβαση της Αστυνομικής αρχής, εάν δεν συμμορφώνονται τάχιστά, επειδή επιθυμούμε έναν Δήμο, Εθνικό-Ιστορικό-Υγιή-Ήσυχο-Καθαρό, με κατεξοχήν γνώρισμα του, το Όμαιμον, Ομόθρησκον, αλλά και Ομόγλωσσον.

Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, ενημερώθηκα αλγεινώς πάντοτε, ότι ο Δήμος Χαλκηδόνας, κάθε χρόνο, προσφέρει σε όλους του τοπικούς χορευτικούς συλλόγους του Δήμου, όπως επίσης, και σε μικρές περιορισμένες θεατρικές παραστάσεις, που υποτίθεται προάγουνε πολιτισμό, ένα ποσό, της τάξεως συγκεντρωτικώς, που υπερβαίνει τις 40.000 Ευρώ. Επιπροσθέτως, ότι, ακόμη, και ένα άλλο εξ ίσου σημαντικό κονδύλι, περίπου εφάμιλλο, που αφορά αυτήν την φορά, και όλους τους ερασιτεχνικούς αθλητικούς-γυμναστικούς- συλλόγους που δραστηριοποιούνε στον Δήμο μας. Σίγουρα, οι πολιτιστικοί-χορευτικοί σύλλογοι, συντηρούνε την παράδοση του γένους μας, σε αυτό κανείς δεν αντιλέγει, και πως θα μπορούσα άλλωστε, παράλληλα, και οι τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ, στίβου, και ου το καθεξής, ασφαλώς χρειάζονται και αυτές, ώστε η νεολαία μας να εκτονώνεται κάπου, στο να εξασκείται πολλαπλώς, απομακρυνόμενη από τις καθιστικές απολαύσεις της καφετέριας. Εξ αρχής, τις χρειάζονται αυτές τις χορηγίες, ώστε να βρίσκονται σε κάποια στοιχειώδη ανταγωνιστική υποδοχή, υποδομή, αλλά και εγρήγορση επάρκειας, προσωπικώς όμως εγώ, με βάση την ιδεολογία μου, καλώς η κακώς, ο καθείς εξέρχεται από κάποιο πολιτικό χώρο, έτσι λοιπόν και εγώ, τοποθετώ διαφορετικές προτεραιότητες. Διότι, ως πρώτιστη προτεραιότητα μου, θα έβαζα την Ορθόδοξη πατροπαράδοτη πίστη μας, που δυστυχώς, εσκεμμένως βάλλεται αλλά και προσβάλλεται πανταχόθεν, ποικίλα, και εάν δεν κατορθώσουμε στο να την περιφρουρήσουμε άμεσα, θα βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων, εν ολίγοις, ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο. Επειδή, όποιος παύει συνειδητά να θρησκεύεται Ορθόδοξα, παύει από εκείνη την στιγμή, να θεωρείται και Έλλην γνήσιος πολίτης, έτσι θα προτιμούσα, κάπου αλλού αυτά τα χρήματα, να τα προσέφερα, που θεωρώ πως διαχρονικώς θα συνεισφέρουνε, συνδράμουμε περισσότερο, προς το καλό της Πατρίδας μας, της Ορθόδοξης Ελλάδας.

Ως εκ τούτου, ένα ετήσιο ποσό της τάξεως των 100.000 ευρώ, θα βοηθούσε τα μέγιστα, προς την σωστή κατεύθυνση, στην ανεγερθείσα Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στο ίδρυμα Ανατολικορωμυλιωτών, διότι αυτό και εάν προβάλει πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα μας, που εδρεύει στο παρακείμενο, αλλά και τόσο απομονωμένο, περιθωριοποιημένο χωριουδάκι της Λειβαδίτσας, μόλις 5 κμ, μία ανάσα που λέμε, από τα όμορα Κουφάλια. Άλλωστε, να μην μας διαφεύγει από την μνήμη μας, ότι, η πλειοψηφία των δημοτών των Κουφαλίων, έλκουνε την επιμέρους καταγωγή τους, από τα αιματοβαμένα χώματα της αλησμόνητης Πατρίδας τους, του Καβακλή της Ανατολικής Ρωμυλίας-Βόρειας Θράκης. Εν ολίγοις, πρόσφυγες-κυνηγημένοι, ξεριζωμένοι, ξεσπιτωμένοι, ήρθανε το 1924 στα Κουφάλια, και με αυτήν την λογική, τρανταχτό επιχείρημα, χτίστηκε, το Πανελλαδικό Ίδρυμα των ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΡΩΜΥΛΙΩΤΏΝ-ΒΌΡΕΙΟ ΘΡΑΚΏΝ, δίπλα στα Κουφάλια, ακριβώς όπως συμβαίνει, με αγαστή ενάργεια κινήσεων, με τους απανταχού Πόντιους στην Παναγία Σουμελά, στο όρος Βέρμιο. Επομένως, δεν μπορούμε να το συμπεριφερόμαστε σαν κάτι το εντελώς ξένο, απαξιωτικά, υποτιμητικά, συμπεριφερόμενοι στείρα τοπικιστικά, προς τον τόπο μας. Διότι αυτή η Εκκλησία, που σας πληροφορώ, με βάση τον κεντρικό σκελετό της, διάκοσμο της, εάν ποτέ αποπερατωθεί όμως, με την βοήθεια του Τριαδικού και Τρισυπόστατου Θεού, θα θεωρείται αναμφισβήτητα, ένα καμάρι, το καύχημα, της όλης ευρύτερης περιοχής μας, επιβλητικότατη, περικαλλή, που είναι αφιερωμένη προς τιμήν της Αγίας Τριάδας, και μάλιστα, ο ίδιος ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, ο Παναγιώτατος Κύριος, Κύριος Βαρθολομαίος την εγκαινίασε, εάν δεν κάνω λάθος το 1993, στα θεμέλια της. Εν τάχει, βρίσκεται μονίμως, σε ένα συνεχιζόμενο πυρετό ανεγέρσεως, ανοικοδομήσεως, τουλάχιστον εδώ και 25 χρόνια, ενώ τα εκάστοτε έργα αποπερατώσεως, προχωρούνε σε ρυθμούς χελώνας στην κυριολεξία, υπολειτουργώντας υποτονικά, και αυτό επειδή, κανείς ποτέ του, στα σοβαρά, δεν φιλοτιμήθηκε όμως, στο να βάλει βαθιά το χέρι του στην τσέπη, ως δωρεά να συνεισφέρει. Εν τω μεταξύ, διότι, όταν ο Δήμαρχος, όπως επίσης και ο Αντιδήμαρχος μας, μία φορά τον χρόνο, στην γιορτή της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδος, επισκέπτονται τον Ιερό Ναό, τον διαρκεί νεοεγερθέντα ως είθισται, με εντελώς άδεια χέρια, προσφέροντας το μηδαμινό ποσό, της τάξεως του μόλις 1.500 ευρώ, τότε μην περιμένετε ποτέ, ότι θα αποπερατωθεί. Εν τούτα, και απεναντίας από την άλλη, ετησίως προσφέρουνε, ένα ποσό της τάξεως των 40.000 ευρώ, για όλους τους πολιτιστικούς συλλόγους του Δήμου, όπως επίσης, και άλλα τόσα, για τους Αθλητικούς, επιπρόσθετα, και 45.000 ευρώ, για δύο ακόμη εμφανώς πλεονεκτικά, γήπεδα Τέννις, ενώ ήδη διαθέταμε ακόμη 3 υπερπολυτελέστατα, που εν συνόλω, των τοπικών κατοίκων των Κουφαλίων, κανείς δεν ασχολείται με το συγκεκριμένο άθλημα, εν μέρει, μόνο το αριστοκρατικό Πανόραμα, μπορεί να μας συγκριθεί.

Εν τούτοις, ήτανε περιττά, επιτέλους κάποτε, ας φιλοτιμηθούμε, ότι θα πρέπει τουλάχιστον να αποπερατωθεί, με τα βασικά και στοιχειώδη που χρειάζεται μία Εκκλησία, ώστε οι παρακείμενοι υπεύθυνοι και αρμόδιο οικείοι της, να μην ντρέπονται να την αντικρίσουνε κατάματα. Εν μέρει, να σας υπενθυμίσω, ότι εάν δεν την βοηθήσει εμπράκτως, ο Δήμος Χαλκηδόνας, ως βασικός αρωγός της, χρηματοδότης, και όχι μονάχα κάθε χρόνο, για μόλις μία ημέρα, των λεγομένων στείρων θεαθήναι, εντυπώσεων εν πολλοίς, να την προσφέρουνε ο Δήμαρχος, όπως επίσης και ο Αντιδήμαρχος, το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, ως περαστικοί επισκέπτες, ένα φιλοδώρημα που λέμε, στην εορτή της, του ποσού της τάξεως των μόλις 1.000 και 1.500 ευρώ, και αυτό διότι, ώστε να εξέλθουνε από την τόσο άχαρη υποχρέωση τους. Ως γνωστόν, σε λίγα χρόνια, ήδη, ένας, ένας, μας εγκαταλείπουνε, οι κύριοι αρμόδιοι, υπεύθυνοι της Εκκλησίας, ιδρύματος, των απανταχού Ανατολικορωμυλιωτών επί γης, απομακρυνόμενοι εν πολλοίς, από ετούτο τον τόσο μάταιο και εφήμερο, πρόσκαιρό κόσμο. Εν ολίγοις, η δεύτερη γενιά των Ανατολικορωμυλιωτών, δεν κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρο, όραμα εν πολλοίς, που είχε αναλάβει, της αποπερατώσεως του Ιερού Ναού, του Τάματος, προς τιμήν όλων των εν Ελλάδι απανταχού Ανατολικορωμυλιώτων. Εν τέλει, μη καταφέρνοντας να πραγματοποιήσουνε, το μεγαλεπήβολο σχέδιο τους, που οραματίστηκαν, προς τους γονείς τους, για σκεφτείτε λιγάκι, πως αυτό το βαρύ φορτίο, έπεται να το κουβαλήσουμε εμείς, οι σύγχρονοι-μελλοντικοί αχθοφόροι του, οι επόμενοι, έρχεται επάνω στους δικούς μας τους εντελώς χλιαρούς, ράθυμους, ανιστόρητους, αναπαυτικούς, επαναπαυόμενους εν πολλοίς, αλλά και τόσο ανεκπαίδευτους ώμους, τα παιδιά τους, την Τρίτη γενιά που λέμε, το χρέος προς τους παππούδεςς μας, αλλά και των γιαγιάδων μας. Και σας ερωτώ ευθαρσώς, με βάση την ελλιπή παιδεία που έχουμε αποκομίσει όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, ελέω της περιβόητης δήθεν αντιστασιακής γενιάς, του μεταπολιτευτικού πολυτεχνείου, αυτό το ανεκπλήρωτο χρέος τιμής, αλλά και του διαχρονικούς καθήκοντος, με ότι εμάς, ανιστόρητο εν πολλοίς, ανθελληνικό, αγράμματο, ημιμαθές μας συνοδεύει, αλλά και άκρως αιρετικό φραγκολεβαντίνικο τοις πάσι, προτεσταντικό κατάλοιπό, μας συντροφεύει, πιστεύετε, πως θα καταφέρουμε να το εκπληρώσουμε, αλλά και υλοποιήσουμε ποτέ μας;

Σας πληροφορώ, πως φρούδες ελπίδες δεν διαθέτω, μη εναρμονιζόμενος με αιθεροβάμονες αυταπάτες, άλλωστε, όταν αντικρίζω, σε ένα τοπικό ιστότοπο, τον Λυκειάρχη, μπολσεβίκο και άθεο εν πολλοίς, με το πασίγνωστο Σταλινικό πρότυπο ως είθισται, διαχρονικώς να τον συντροφεύει, εμφανώς να προπαγανδίζει, ότι επιβάλλεται τα παιδιά, οι μαθητές του, να παίζουνε θεατρικές παραστάσεις. Διότι, κατά αυτόν πάντοτε, θεωρεί πως τα νεαρά βλαστάρια-Ελληνόπουλα, ανεβαίνοντας στην σκηνή του θεάτρου, θα αυξάνεται κατακόρυφα, η επιμέρους αυτοπεποίθηση τους. Εν τούτοις, ο συγκεκριμένος Κύριος όμως, δεν φιλοτιμήθηκε καμιά φορά, ποτέ του, στο να τα προτρέψει, ώστε να επισκεφτούνε την παρακείμενη Λειβαδίτσα, με το Ίδρυμα των απανταχού Ανατολικορωμυλιωτών στο να στολίζουνε-εμπλουτίζουνε, με την παρουσία τους, το χωριουδάκι, για να τα εξιστορήσει, ότι η καταγωγή τους, έλκεται, της πλειοψηφίας πάντως σίγουρα, από τα χώματα της αλησμόνητης, αλλά και τόσο αξέχαστης Ελληνικότατης Ανατολικής Ρωμυλίας. Και έτσι, να αρχίσει να τα μπολιάσει, σιγά, σιγά, με τις πατροπαράδοτες και διαχρονικές αξίες της φυλής μας, παραδόσεις, τα νάματα που λέμε, της Ελληνικής φυλής μας, Πίστεως, ως σύγχρονη παρακαταθήκη, κληρονομιά τους. Παράλληλα λίγο πιο κάτω, σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου, σε μία πλαγιαστή χαράδρα, υπάρχει και μία εγκαταλελειμμένη Εκκλησία εν πολλοίς, του Αγίου Αθανασίου, η οποία, έχει δυστυχώς να ανοίξει, περισσότερα από 20 χρόνια την θύρα της. Φυσικά, ούτε λόγος να γίνεται, ότι, κανείς ψευτοδημοκράτης τοις πάσι, προσποιητός διανοούμενος, προοδευτικός, ευαίσθητος, μη ολοκληρωτικός, στο να ασχοληθεί, ενδιαφερθεί, έστω και επιφανειακώς μαζί της. Ενώ σε εμφανέστατη θέση, πληροφοριακά σας τονίζω, πως κυριαρχεί ο επιβλητικός Σταυρός, επάνω στην ετοιμόρροπη σκεπή της, δείγμα, του ότι, κάποτε υπήρξε ζωντανή Εκκλησία, όπως επίσης, και σε ένα διπλανό δέντρο, μέσα στα κλαδιά του, υπάρχει και η μικρή καμπάνα της Εκκλησίας. Προτείνω, εμφανώς ανεπιφύλαχτα, προς τον καινούργιο και επικείμενο μελλοντικό Δήμαρχο Χαλκηδόνας, αυτόν που θα προκύψει από τις εκλογές, επειδή από τον σημερινό, δεν περιμένω απολύτως τίποτα, ή να ζητήσουνε επισήμως, στο να ενταχθεί, να πάρουμε εν πολλοίς, το χωριουδάκι της Λειβαδίτσας στον Δήμο μας, ώστε να μην κολλάμε στις τυπικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, ότι, εν ολίγοις, δεν ανήκει στον δικό μας Δήμο, της Χαλκηδόνας, αλλά στην όμορη Πέλλα, άρα, δεν φέρουμε καμία απολύτως ευθύνη, εν τάχει, η εύκολη, λύση ώστε να απεμπλακούμε από το ζήτημα.

Ή εάν δεν γίνεται αυτό, να κοπεί επειγόντως ένα κονδύλι, της τάξεως των 50.000 ευρώ, ώστε να αναστηλωθεί άμεσα, μέσω του ΈΣΠΑ, πριν καταρρεύσει από την εγκατάλειψη, η εντελώς εγκαταλελειμμένη Εκκλησία εν πολλοίς, του Αγίου Αθανασίου στην Λειβαδίτσα. Διότι, μέσω της εκάστοτε Εκκλησίας, προάγουμε, στην προκειμένη περίπτωση, προστατεύουμε, αλλά και περιφρουρούμε διαχρονικό πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα, των παραδόσεων, ιδίως των προγόνων μας. Επιπροσθέτως, ενθυμούμενος αυτή την θλιβερή εικόνα που διαπίστωσα ιδίοις όμμασι πάντοτε, και για αυτό άλλωστε, σας ανεβάσαμε και πριν 1,5 χρόνο τον Δεκέμβριο του 2016, και videaki, ώστε να το διαπιστώσετε και εσείς, με το πασίγνωστο ρητό, ότι μία εικόνα, ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, της απόλυτης εγκατάλειψης και μοναξιάς, αμιγώς περιθωριοποιημένης. Τότε, περνούσανε από την μνήμη μου, έρχονταν ανεξίτηλες σκηνές, όταν τις Εκκλησίες τις καταλάμβαναν, οι βάρβαροι Τούρκοι, στα κατεχόμενα της Κύπρου του Αττίλα, το προδοτικό κατακαλόκαιρο του 1974, όπως επίσης, βιαίως τις γκρέμιζαν, οι άθεοι μπολσεβίκοι-κομμουνιστές του Χότζα, στην κατεχόμενη Βόρειο Ήπειρο της Αλβανίας. Εν ολίγοις, σήμερα, εν έτη 2018, τις γκρεμίζει και τις βεβηλώνει βιαίως, η εσκεμμένη μας αδιαφορία, πλήρης άγνοια επί του θέματος, διότι δεν υπάρχει το επικείμενο κέρδος, επιεικώς δεν πουλάει το ζήτημα, στην δημοκρατική ορολογία. Επομένως, δεν μας τιμάει το αναφαίρετο γεγονός, να ασχολούμαστε δίκην, με την υποτιθέμενη ανακύκλωση των σκουπιδιών, εν τέλει, το που θα πετάξουμε δηλαδή, σε ποιον κάδο ανακυκλώσεως, το πλαστικό, το χαρτί, το μπουκάλι, και ου το καθεξής, ενώ η παρακείμενη Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, μόλις 5 κμ από τα Κουφάλια, σε απόσταση αναπνοής, να βρίσκεται στην κυριολεξία μέσα στην εγκατάλειψη, περιθωριοποίηση, απομόνωση, πλήρως ξεχασμένη από όλους και όλα, εκτός φυσικά από τον ίδιο τον Άγιο, που είναι αφιερωμένη προς τιμήν του, και ασφαλώς, τον ίδιο τον Τριαδικό και Τρισυπόστατο, Αδιαίρετο και Ομοούσιο Θεό. Ακόμη, να διεξάγονται κάποιες υποτίθεται ακτιβιστικές ενέργειες, περί, εν ολίγοις, λαϊκίστικου καθαρισμού, του δέλτα του Αξιού Ποταμού, και ου το καθεξής. Ενώ, όσον αφορά, το θέμα της Εκκλησίας, που επειγόντως μας χρειάζεται τάχιστα, αλλά και άμεσα, ώστε να μην καταρρεύσει επιτόπου, και αυτό, επειδή είναι ήδη ετοιμόρροπη, εκεί να σφυρίζουμε εντελώς αδιάφορα, σαν να πρόκειται, για κανένα απαρχαιωμένο Τζαμί μουσουλμανικό, αλλά και πάλι, για το Τζαμί θα έριχναν οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί, και κανένα κροκοδείλιο δάκρυ, αλλά για την Ορθόδοξη Εκκλησία ούτε λόγος να γίνεται. Εν μέρει, για αυτό και άλλωστε, απότοκος θεωρείται, στο να έχουμε ξεπέσει τόσο πολύ πνευματικώς, ηθικώς, διότι η εκάστοτε κρίση πρωτίστως, ενεργεί στην εμφανέστατη έλλειψη της πνευματικής χροιάς, αυτοσυνειδησίας, αξιών μας, καλλιέργειας ψυχής, που ασφαλώς και στερούμαστε στον μέγιστο βαθμό, και μετέπειτα, της λεγομένης οικονομικής καχεξίας, δυσφορίας, αλλά και ανεξαρτησίας.

Εν τω μεταξύ, πολλαπλώς προτείνω, μέσω από αυτήν την ταπεινή ιστοσελίδα μας, με τίτλο tamystikatoubaltou, απευθυνόμενος πάντοτε, προς τον καινούργιο μελλοντικό μας, επικείμενο Δήμαρχο Χαλκηδόνας, διότι τα γραπτά μένουμε επισήμως, και δεν τα παίρνει ο αέρας των κούφιων και αόριστων, ανέξοδων λόγων, ότι επιβάλλεται, σε πέντε σημεία στον Δήμο, αμιγώς νευραλγικά, κομβικά και καίρια, να τοποθετήσει σε επιφανή σημεία, πινακίδες ιστορικού περιεχομένου. Εν μέρει, οι οποίες να μας ενθυμίζουνε περίτρανα, την διαχρονική μας καταγωγή, πορεία έλξεις εν ολίγοις, ιστορική μας διαδρομή εν πολλοίς. Επειδή, θέλοντας και μη, λαός που αγνοεί ή θεωρείται ανιστόρητος αμιγώς, ημιμαθής ως είθισται, ακριβώς όπως συμβαίνει, με αγαστή ενάργεια κινήσεων, με τους σημερινούς νεοέλληνες φραγκολεβαντίνους τοις πάσι, αιρετικών παραφυάδων, γραικύλους δυστυχώς, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, τότε είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Εξαρχής όπως, στον κόμβο, διασταύρωση της Χαλκηδόνας, με περικαλλή και εμφανέστατη Πινακίδα, του τύπου, που να αναγράφει φαρδιά πλατιά, προς Κωνσταντινούπολην-Νέα Ρώμη, περίπου 700 χιλιόμετρα, με σήμα και την σκλαβωμένη μας Αγιά Σοφιά στο βελάκι, παράλληλα, από δίπλα, μία ακόμη πινακίδα, με τον ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ της Κύπρου το 1974, ενώ η μισή, να στάζει αίμα, του Βορείου κατεχόμενου από τον στρατό κατοχής, του Αττίλα Κομματιού. Τώρα, τα επόμενα τέσσερα καθοριστικά σημεία, τα όρισα ως, στα Φανάρια της Γέφυρας, όπως επίσης, και στο παρακείμενο Μουσείο Βαλκανικού Πολέμου, του 1912, που εδρεύει εκεί, αλλά και του Αγίου Αθανασίου, με προεξέχοντα θέση, στον Αρχαίο Μακεδονικό Τάφο, που εντοπίστηκε σε εκείνο το σημείο, με κατεύθυνση την Θεσσαλονίκη. Επιπροσθέτως, να εμπλουτιστεί, και το Προπονητικό Κέντρο του ΠΆΟΚ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΌΛΕΩΣ, που κοσμεί τον Δήμο μας, στην Μεσήμβρια, εκεί που καθημερινώς προσελκύει εκατοντάδες κόσμου, ως τουριστικό κάπως θέρετρο, ιδίως δημοσιογράφων, που θέλοντας και μη, θα μας διαφημίσουνε, προβάλουνε, προωθήσουνε, την αξιέπαινη αυτή πρωτοβουλία μας, εντυπωσιαζόμενοι ασφαλώς από δαύτην, την αμιγώς Εθνική μας αυτή συμπεριφορά, εν τέλει, και στο σταθμό του Τρένου στο Άδεντρο, στο σημείο που δυστυχώς, είχαμε πριν ένα χρόνο, το τραγικό δυστύχημα, χάνοντας την ζωή τους, εάν δεν κάνω λάθος, 3 συνάνθρωποι μας.

Εν τούτοις, θα επιθυμούσα να συγχαρώ εγκαρδίως, και την τοπική μας ομάδα του ΠΑΟΚ-ΚΟΥΦΑΛΊΩΝ, που ανέβηκε κατηγορία, εκτοξευόμενη προς την Γ εθνική, και ασφαλώς, του αξίζουνε πολλαπλά συγχαρητήρια, όμως, εμένα αυτό που με ενδιαφέρει ως πρώτιστο γεγονός, είναι πως τώρα, με την ανέλιξη της Τοπικής μας ομάδας, σε πιο ψηλά ποδοσφαιρικά σκαλοπάτια, θέλοντας και μη, επιτέλους θα διορθωθούνε και οι κερκίδες, που δεν διαθέτει το γήπεδο μας. Με αυτά και με αυτά, ελπίζω, πως με μία πιο ώριμη και εμφανώς ξεκάθαρη ανοιχτόμυαλη σκέψη, αλλά και προοπτική, απομακρύνοντας από επάνω τους, την τόσο στείρα τοπικιστική χροιά, που μόνο στενεύει, και ασφαλώς περιορίζει συντηρητικότατα ως είθισται, τις εκάστοτε Εθνικές και πανελλαδικές προσεγγίσεις, ευελπιστώντας στην όσο γίνεται, έγκαιρη και αμερόληπτη, αντικειμενική, ενημερωμένη ιστορική εντρύφηση και διατριβή, θα αναλογιστούνε προφανώς, πως επειγόντως χρειάζεται, το Δημοτικό Στάδιο Κουφαλίων, ένα επιφανή όνομα, ώστε να αρχίσει να αποκτά επιτέλους, και κάποιο επιμέρους κύρος και αίγλη, αξιοπρέπεια, εν ολίγοις, ταυτότητα Εθνικού περιεχομένου. Προσωπικώς, προτείνω ανεπιφύλαχτα, άλλωστε όσοι με παρακολουθείτε ενδελεχώς, αλλά και εμπεριστατωμένος, τα αναρίθμητα μακροσκελέστατα γραπτά κείμενα που σας προβάλω, μέσω από αυτήν την ιστοσελίδα, είστε ενήμεροι πολλαπλώς, πως θεωρώ ότι, καλύτερο όνομα, από τον μάχιμο Διοικητή Αντισυνταγματάρχη του 251 ΤΠ, 44 ετών παρακαλώ, όταν έπεσε υπέρ Πίστεως και Πατρίδας, για την διαχρονική τιμή αλλά και αξιοπρέπεια, ακεραιότητα της Ελλάδας μας, που έδρευε στην Κερύνεια, το λεγόμενο λιοντάρι της Κερύνειας. Ως εκ τούτου, παρακείμενα από το χωριό Άγιος Γεώργιος, που ως δια μαγείας, και δίπλα από το δικό μας γήπεδο, υπάρχει η τοπική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στην παραλία της Γλυκιώτισσας, του αγνοουμένου από τις 22 του Ιούλη του 1974 το μεσημέρι, υψηλόβαθμου Διοικητή, του Ήρωα Παύλου Κουρούπη, με καταγωγή από ένα χωριό της Καλαμάτας, δεν διαθέτουμε. Επομένως, αυτός θεωρείται κατ εμέ πάντοτε, ο διαλεκτός-εκλεκτός μου εν πολλοίς, κατόπιν πολύς ώριμης κα ενδελεχής ιστορικής σκέψεως, εντρυφήσεως, ο οποίος επιπροσθέτως, και μία ακόμη υπενθύμιση, που προχτές την έμαθα, εκτός από Στρατιωτικός που υπήρξε, φοιτώντας στην σκληροτράχηλη σχολή Ευελπίδων, φοίτησε και στην νομική σχολή, εν τάχει, και δικηγόρος παρακαλώ. Εν ολίγοις, ομιλούμε για ένα αρτιμελή πνεύμα οξυδέρκειας, σπουδάζοντας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ομιλώντας άριστα και τρείς ξένες γλώσσες, εν τέλει, διαθέτει και κάποια τοπική χροιά, εν κατακλείδι, δεν είναι από καλά ξένο σώμα, προς την Κεντρική Μακεδονία που δραστηριοποιούμαστε εμείς.

Για επίλογο, άκουσα σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, ότι διαφημίζουνε θέλοντας και μη, τον πεζόδρομο Κουφαλίων, μέσω των μπουζουκιών, εν μέρει, νυχτερινής διασκεδάσεως, παίρνοντας την αφορμή, από κάποιον ευκατάστατο τοπικό επιχειρηματία, που ασφαλώς διαφημίζει την κερδοφόρα επιχείρηση του, και πολύ καλά πράττει. Επομένως, ορίστε η κατάλληλη προτροπή που χρειαζόμασταν επειγόντως, το ερέθισμα εν ολίγοις, ώστε να ακουστεί και ο Πεζόδρομος μας, στα περαιτέρω απόμακρα πέριξ, ως Ηρώων Επισμηναγών Νικολάου Σιαλμά και Κώστα Ηλιάκη. Και σας ερωτώ ευθαρσώς, γιατί να ακούγεται μέσω του ραδιοφώνου, στον Πεζόδρομο Κουφαλίων μονάχα, εμφανώς απρόσωπα, δίχως να προβάλλεται διόλου, το Εθνικό μας φρόνημα, όπως επίσης, και η ταυτότητα, και να μην ονομάζεται, στον Πεζόδρομο Κουφαλίων, των Ηρώων Επισμηναγών, Νικολάου Σιαλμά και Κωνσταντίνου Ηλιάκη; Όσον αφορά τώρα, την επέτειο τις 21 του Απρίλη του 1967, εάν καταδικάσετε όλοι εσείς απερίφραστα, οι υποτιθέμενοι βολεμένοι και μεροληπτικά κινούμενοι ως είθισται, ψευτοδημοκράτες τοις πάσι, του πολλαπλού κομματικού σας στρατού, λόγω της βόλεψης σας, στο πολυπληθείς δημόσιο τομέα. Εν τέλει, που όλα τα ξεπουλάτε έναντι, μίας αμιγώς ιδιοτελέστατης ιδεολογίας σας, ενός πενιχρού πινακίου φακής, λόγω ιδιοτελέστατων κομματικών σας συμφερόντων, και ασφαλώς σκοπιμοτήτων, των υποτιθέμενων αντιστασιακών ορμώμενοι εκ Παρισίων. Εν ταύτα, την αναρχική και εμφανώς ανάλγητη, ασύδοτη, αιματοπότιστη, Εαμοκρατία, του κράτους του βουνού, του 1943-44, με τους δήθεν αναρίθμητους καπετάνιους αντάρτες, του μετέπειτα Δημοκρατικού Στρατού, του 1946-49, τότε και εγώ, θα καταδικάσω, το στρατιωτικό καθεστώς των Συνταγματαρχών, του Γεωργίου Παπαδόπουλου-Ταξιάρχου Στυλιανού Παττακού- Συνταγματάρχου Νικολάου Μακαρέζου. Εάν, καταδικάσετε μετά βδελυγμίας, τον Σταλινισμό, Μαρξισμό, Λενινισμό, Μπολσεβικισμό, ως ακραία στοιχεία του υποκόσμου, αντιδημοκρατικά και ανελεύθερα, της λεγομένης δικτατορίας του προλεταριάτου, έναντι, του αστικού-νεοφιλελεύθερου δημοκρατικού κόσμου, που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα, τότε και εγώ, καταδικάσω απερίφραστα, τον Φασισμό, Ναζισμό. Εν κατακλείδι, ας κρατήσουμε επιτέλους τις ισορροπίες, όχι δύο μέτρα και δύο σταθμά, είμαι ενήμερος, από την μεταπολίτευση και μετέπειτα, του προδοτικού καλοκαιριού του 1974, πως η ολοκληρωτική κυριαρχία της αριστερής μονόπλευρης ηγεμονίας, καλά κρατεί, προελαύνει κατακόρον, μονοπλεύρως ως είθισται. Επομένως, γιατί δημοκρατία αγωνίστηκαν, οι φοιτητές στο πολυτεχνείο, τύπου σιδηρούν παραπετάσματος, χωρών των ανατολικών συνασπισμών, πχ, Ανατολικού Βερολίνου με το ειδεχθές τείχος τους, Αλβανίας, Γιουγκοσλαβίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Ρουμανίας και ου το καθεξής, και δορυφόρων των αντιδημοκρατικών σοβιέτ;

Δεν γίνεται, όλα να τα θεωρείται δικά σας, σαν να μην διαθέτετε και πολιτικούς αντιπάλους, διότι, την εκάστοτε ιστορία, την αναγράφουνε οι νικητές των όπλων, και όπως είναι λογικό, την πλασάρουνε στην εντελώς αδαή και πλήρως ανενημέρωτη κοινή γνώμη, άλλωστε ομιλούμε για ανιστόρητο λαό, αναλόγως του ιδιοτελέστατου ως είθισται δοκούν τους. Εν τάχει, δεν μπορώ να δεχθώ, στο να θεωρείτε ακραίο φασίστα, τον επισήμως εκλεγμένο, Στρατιωτικό Γεώργιο Παπαδόπουλο, που πολέμησε στον πόλεμο της Αλβανίας-Βορείου Ηπείρου, το 1940-41, και μάλιστα, στην πρώτη την γραμμή, ενώ του απονεμήθηκαν, και πολλαπλά παράσημα ανδρείας, στο να τον συνοδεύουνε εν πολλοίς, όπως επίσης και τον συν αυτόν, συμπολεμιστών του. Ενώ απεναντίας από την άλλη, τους αντάρτες-κατσαπλιάδες, λήσταρχους, τους Γλέζο, Μπελογιάννη, Βελουχιώτη, Βαφειάδη, Ζαχαριάδη, Φλωράκη και ου το καθεξής, συνεχώς να τους κατατάσσετε, στο μεροληπτικό σας ως είθισται απυρόβλητο, και εμφανώς μονοπλεύρως δημαγωγικώς, να τους θεωρείτε και υπερβολικά δημοκράτες. Μία υπενθύμιση μονάχα, και σταματώ εδώ, την περίοδο που αναφερόμαστε ιστορικώς εννοώ, υπήρξε ο λεγόμενος ψυχρός πόλεμος, της Αμερικανοκίνητης Καπιταλιστικής Δύσης, έναντι της Σοβιετίας, που ήτανε προσκείμενη στην μπολσεβίκικη Ανατολή, επομένως, η χώρα μας, θέλοντας και μη, έπρεπε να διαλέξει πλευρά. Εν τούτοις, και λόγω του προσφάτου αιματοπότιστου διχαστικού συμμοριτοπολέμου, του 1946-49, διάβηκε και πάρα πολύ καλώς, στο άρμα του σχεδίου Μάρσαλ, δόγματος Τρούμαν, άρα, πως θα μπορούσε μετά από 18 μόλις χρόνια, να παραδώσει την εξουσία, στην τρομοκρατική και αντεθνική, ανελεύθερη, αντιδημοκρατική, συντηρητική ως είθισται, άθεη αριστερά; Διότι η Ένωση Κέντρου, του Γεωργίου Παπανδρέου, με ότι αυτόν αριστερόστροφο τον συνόδευε, είχε καταλάβει την εξουσία το 1963-65, εν ολίγοις, υπήρξανε τα πρώτα ξαδέρφια των αιμοσταγών κομμουνιστών, ενώ οι ίδιοι, οι επίσημοι αντιδημοκράτες, και ασφαλώς πολέμιοι της αστικής δημοκρατίας, αλλά και υπέρμαχοι της Λαϊκής λαοκρατίας,[υπενθύμιση] μάχονταν να την επαναφέρουνε ξανά στην χώρα μας, πως εντελώς διαφορετικό πράγμα στην πολιτική, είναι η Δημοκρατία, από την Λαοκρατία.

Εν κατακλείδι λοιπόν, οι Κομμουνιστές μέσω της ΕΔΑ, που είχε αποσπάσει την αξιωματική αντιπολίτευση, της τάξεως του 25%, φλερτάριζαν με την επικείμενη εξουσία, ας θυμηθούμε τα κλιμακωτά ξεσπάσματα, των Ιουλιανών του 1965. Άρα, κάποιος θα έπρεπε να τους αναχαιτίσει, την ανοδική τους πορεία, και να σώσει την διαχρονική Ορθόδοξη δημοκρατική αστική Ελλάδα, από ένα καινούργιο σιδηρούν παραπέτασμα, νέου τύπου, μελλοντικού αιματοπότιστου αντάρτικου εν πολλοίς, Δεκεμβριανού κινήματος του 1944, αλλά και της περιβόητης αιματοπότιστης πηγάδας του Μελιγαλά της Μεσσηνίας, του Σεπτεμβρίου του 1944 και ου το καθεξής. Τελειώνοντας, θα προέτρεπα, αλλά και θα επιθυμούσα προς όλους μας, στον εκάστοτε πολιτικό μας λόγο, να μην υπερβαίνουμε τα εσκαμμένα όρια, της δημοκρατικής λογικής, αρχής, ας εισέλθουμε λίγο πιο μέσα, στο υποτιθέμενο δημοκρατικό τόξο. Εν ολίγοις, να μην είμαστε τόσο πολύ εκτεθειμένοι στα δύο εκατέρωθεν, ένθεν, εκείθεν, πολιτικά άκρα, ευάλωτοι που λέμε, είτε προέρχονται από την άκρα καθεστωτική, και ασφαλώς βολεμένη βασιλική, αλλά και αμιγώς καπιταλιστική Αμερικανοκίνητη ασφαλώς δεξιά, είτε από την άκρα τρομοκρατική και αναρχική, αντεθνική, διεθνιστική, Σταλινική-Λενινιστική άθεη μπολσεβίκικη και εν πολλοίς, λαϊκίστικη αριστερά. Επομένως, όπως ευκόλως διακρίνετε, και εγώ γνωρίζω να παίζω πολύ καλώς, το παιχνίδι των ακραίων εντυπώσεων, της δεξιάς κυρίως λεγομένης πτέρυγας, εν μέρει λοιπόν, καλό θα ήτανε, να καταδικάζουμε όλα τα άκρα, από όπου και εάν προέρχονται, την βία που λέμε γενικώς, και όχι όπως μας συμφέρει, αλλά και βολεύει, εξυπηρετεί, να κινούμαστε στον εκάστοτε ιδιοτελέστατο ως είθισται, αλλά και αμιγώς συμφεροντολογικό πολιτικό χώρο, χάρτη. Σας προτείνω λοιπόν, να συμπορευτούμε-συμπλεύσουμε απομακρυνόμενοι όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, από τα βαρίδια των άκρων, αιματοπότιστα άκρα, ώστε, κάποτε να συναντηθούμε-συμπλεύσουμε, σε μία δημοκρατική χώρα επιτέλους, σεβόμενη τους πάντες και τα πάντα, νομίζω πως περισσότερα μας ενώνουμε, παρά μας χωρίζουνε. Για αυτό και θεωρώ, πως το μέλλον της Ελλάδας, βασίζεται κατά κόρον στην ενότητα, μας χρειάζεται όλους μαζί, εν τάχει, κανείς δεν περισσεύει. Άλλωστε, δεν νομίζετε, πως αρκετά μας χώρισαν, διαίρεσαν, οι διαχωριστικές και διχαστικές γραμμές, του τόσου στείρου παρελθόντος; Εν τέλει, φρονώ, πως μόνο μονιασμένοι, θα οδηγήσουμε το τιμόνι της χώρας μας, στην Αυριανή Ελλάδα μας, ενωμένοι, για ένα καλύτερο μέλλον, αύριο, του τόπου μας. Τολμάτε αυτήν την υπέρβαση; Ή θα παραμένετε κολλημένοι, στην στείρα διαχωριστική γραμμή, του εμείς, αλλά και του εσείς, των πράσινων και των μπλε καφενείων, που ποτέ δεν ωφέλησε τον τόπο μας; Υστερόγραφο, εξ ανατολών οι προαιώνιοι εχθροί του διαχρονικού Ελληνισμού, ακονίζουνε τα ξίφη τους, ώστε να μας υφαρπάξουνε με την πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί, λόγω της διχόνοιας, την λεία του, άρα τι λέτε; Μονιάζετε; Υπενθύμιση, πως θα μας στείλουνε τον σύγχρονο Δράμαλη Πασά, του καλοκαιριού του 1822, αποτελούμενο από 15.000 πάνοπλο Τούρκικο ασκέρι, διότι και τότε, εντόνως διαπληκτιζόντουσαν πολλαπλώς, το ποιος θα αναλάβει την πρωτοκαθεδρία της επαναστάσεως, ο Κολοκοτρώνης, με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, και έμεινε αυτή η περιβόητη φράση εις την ιστορία, άντε τώρα, που έρχεται ο Δράμαλης Πασάς, θα μονιάσετε μια και καλή.

Οι λάτρεις της Ελληνικής ιστορίας.