ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΔΕΞΙΈΣ ΣΚΈΨΕΙΣ


Όσο καλοπροαίρετα και να προσπαθεί να διαπνέεται, διατείνεται, κάποιος, αποκρύπτοντας εσκεμμένως ως είθισται, τις επιμέρους εμφανείς, τρανταχτές, αλλά και αναρίθμητες αδυναμίες που τους συνοδεύουνε, διακατέχουνε και διακρίνουνε, εν ολίγοις, δεν μπορεί παρά να μην προβληματιστεί, στοχαστεί, αναρωτηθεί ή αλλιώς, στο να μην οργιστεί και εν τέλει, διακρίνοντας μία εντελώς-αμιγώς, αχαρακτήριστη εθνομηδενιστική, ενδοτική, μειοδοτική, διαχρονική πορεία-στάση και συμπεριφορά που τους χαρακτηρίζει. Επομένως, το μόνο σίγουρο, αλλά και βέβαιο είναι, πως δεν τους τιμάει καθόλου μα καθόλου αυτό το τόσο δυσάρεστο και θλιβερό γεγονός, κατάπτυστο εν πολλοίς, το να σφυρίζουνε εντελώς αδιάφορα, κακόγουστα, μεροληπτώντας μονομερώς, εμπαθέστατα όπως πάντοτε, προς την αριστερή πλευρά της αμάξης, την λεγομένη διεθνιστική και εθνοαποδομητική. Εκ πρώτης, σαν να μην συμβαίνει και τίποτα βρε αδερφέ, όταν αναφερόμαστε στα Εθνικά μας θέματα, ζητήματα, τοποθετώντας τα, εμφανώς μεροληπτικώς, στην τελευταία ζυγαριά, θέση, των ιδιοτελέστατων συμφεροντολογικών τους ως είθισται, σειρά προτεραιοτήτων τους. Εν τούτοις, που κανονικώς, εάν σεβόμασταν έστω και στο ελάχιστο, την εκάστοτε Εθνική ιστορική μας πορεία, μνήμη, υστεροφημία, διαδρομή, παρακαταθήκη, κληρονομιά, ταυτότητα και πολιτισμό μας, θα έπρεπε να άπτονται περαιτέρω προσοχής και βαρύτητα, και γενικώς, περί άλλων να τυρβάζουνε για πολλοστή φορά παρακαλώ επιδεικτικά, ανεκδιήγητα, απερίσκεπτα, επιπόλαια και υστερόβουλα, λαϊκίστικα, εν ολίγοις, εμφανώς καιροσκοπικώς κινούμενοι, όταν πρόκειται περί Εθνικών ζητημάτων. Ως εκ τούτου, αυτή τους η ολοκληρωτική προδοτική στάση κατ έμε, παρόλο, που δεν θα το επιθυμούσα καθόλου μα καθόλου, να έφτανα στα λεγόμενα άκρα, εν τούτοις, με ωθούνε προς τα εκεί, με αναγκάζουνε θέλοντας και μη, με την όλη εν γένει διαχρονική αχαρακτήριστη συμπεριφορά τους, στο να μην διστάζω εν τέλει, να τους την προσάψω-εκτοξεύσω κατάμουτρα. Ενώ θα τους αμαυρώνει-στοιχειώνει, ακολουθεί, εις το απώτερο διηνεκές, με την όλη επιμέρους ιστορική τους εμφανώς ενδοτική διαδρομή-πορεία, να μην τους περικλείει ιδιαίτερες Εθνικές δάφνες, περγαμηνές. Αφενός μεν, ιδίως όταν πρόκειται περί αναμφισβήτητων χρηματοδοτούμενων από τον εκλεγμένο τοπικό Δήμο, και μέσω αυτού, από την επίσημη αναγνωρισμένη πολιτεία, των εκάστοτε Πολιτιστικών τοπικών χορευτικών συλλόγων εννοώ, που κανονικώς, με βάση την περαιτέρω λογική, θα έπρεπε να πρωτοστατούνε ως κόρη οφθαλμού, στην ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, παραδόσεως, Εθνικής μας ταυτότητας και αξιοπρέπειας. Αφετέρου δε, ως απότοκος όλης αυτής της προσπάθειας, που στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται ως φυσικό επακόλουθο, στο να αντικατοπρίζεται και επαληθεύεται επανειλημμένως για πολλοστή φορά δυστυχώς, ώστε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, να κρινόμαστε, από τις επιμέρους πράξεις μας, διότι, και οι κρίνοντες κρίνονται, αλλά και συμπεριφορές μας.
Ως εκ τούτου, και σας το εκθέτω ευθαρσώς, δίχως επιπρόσθετες υπεκφυγές, το δριμύ κατηγορώ μου εν ολίγοις, ή αλλιώς, το συνώνυμο παράπονο μου, οφείλεται- εκτοξεύεται, ιδίως, κατά κόρον προς τον Πολιτιστικό σύλλογο Μακεδονία στα Κουφάλια. Επιπροσθέτως, ο οποίος εν πολλοίς, αντί να πρωτοστατούσε ως όφειλε, για την ανάδειξη του Παλλαϊκού και Μέγιστου Συλλαλητηρίου των Αθηνών, απεναντίας, κρύφτηκε για πολλοστή φορά μέσα στο σαθρό και σάπιο καβούκι του, παίζοντας τον ρόλο του εθνικού παραχαράκτη-μειοδότη, όπως επίσης, και των φανταχτερών και στείρων εντυπώσεων, όσο για την ουσία των πραγμάτων όμως, εκεί περί άλλων τυρβάζει επιδεικτικώς, διαχρονικώς δυστυχώς. Τι να δικαιολογήσω; Τα αδικαιολόγητα; Μα αφού, δεν φιλοτιμήθηκε, όπως θα όφειλε, αλλά και του άρμοζε, έπρεπε άλλωστε, για αυτό τον λόγο υπάρχει, ώστε να συντηρεί και μεταλαμπαδεύει, την Εθνική μας Ελληνική Μακεδονική κληρονομιά, παράδοση, ταυτότητα και πολιτισμό, παρουσία. Το θεωρώ ανεπίτρεπτό, στο να μην συμμετάσχει επισήμως, εν πολλοίς, ναυλώνοντας λεωφορείο όπως έπραξαν όλοι οι υπόλοιποι Πολιτιστικοί και Εθνικά σκεπτόμενοι-ευαισθητοποιημένοι σύλλογοι, μέσω του Παλλαϊκού και Μέγιστου Συλλαλητηρίου των Αθηνών, που διοργάνωσαν όλοι μαζί, σύσσωμοι, από κοινού, οι πανελλαδικοί πολιτιστικοί σύλλογοι, που φέρουν ως ανεκτίμητη κληρονομιά τους, ταυτότητα, έμβλημα, το φανταχτερό όνομα, το περίλαμπρο, της Ελληνικής Μακεδονίας μας. Εν τούτοις, με βασικό τους μέλημα, ζήτημα, αίτημα τους, για την μη παραχώρηση, χρήση, του Ελληνικού ονόματος, εις τους παραχαράκτες και διαστρεβλωτές της ανόθευτης διαχρονικής ιστορικής Ελληνικής διαδρομής, στους Σλάβους-Βουλγάρους των Σκοπίων, αλλά και εν τέλει, κληρονομιάς, ταυτότητας μας, πολιτισμού μας, στο γειτονικό μας βόρειο μόρφωμα-κρατιδίου, υπό την επιμέρους καθοδήγηση, βοήθεια, των ιδιοτελέστατων Αμερικάνων όπως πάντοτε.

Εν ολίγοις, σφετεριστών, που διαθέτουνε- επεκτατικές βλέψεις, με όχημα τους ως γνωστόν, το υποτιθέμενο επιμέρους φανταχτερό και αστραφτερό όνομα, διότι, μέσω αυτού του προσχήματος, επιδιώκουνε εκ πρώτης, να υφαρπάξουνε το όνομα μόνο γεωγραφικώς, προσποιητά άδολα, και εν τέλει, με απώτερο σκοπό, στο να ακρωτηριάσουνε την μητέρα Ελλάδα, από το βασικό της πνεύμονα, που θεωρείται η ΕΛΛΗΝΙΚΉ- Μακεδονία μας. Ως εκ τούτου, εμφορούμενοι, εχθρικά ως είθισται, εις βάρος μας, κινούμενοι εναντίον της πατρίδα μας, εν πολλοίς, επιθυμούνε να την αποκόψουνε και κατακερματίσουνε τον Εθνικό της ιστό, κορμό, ιδιοσυγκρασία, ματαιώνοντας πλήρως, τους αναρίθμητους αιματοπότιστους αγώνες, από το 1870 έως το 1908, για την Απελευθέρωση της Μακεδονίας, ώστε το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, να συνεχίσει να υπάρχει εσαεί, στην σκλαβωμένη Μακεδονία μας, και από τους δύο δυσβάστακτους ζυγούς που την τυραννούσανε, επί πέντε αιώνων παρακαλώ. Εν κατακλείδι, και των άξεστων τυράννων μουσουλμάνων υποανάπτυκτων Τούρκων επισήμων κατακτητών, αλλά και των ανεπισήμων σχισματικών Βουλγάρων κομιτατζήδων, και όλα αυτά, για την Απελευθέρωση των αμιγώς Ελληνικών Μακεδονικών Πατριαρχικών περιοχών, το λεγόμενο 1821 της Μακεδονίας μας, αλλά και τους μετέπειτα, Βαλκανικούς νικηφόρους πολέμους του 1912. Τότε, που διπλασίασαν την Ελλάδα της περιορισμένης ασφυκτικά Μελούνας, προπαγανδίζοντας εμπαθέστατα και ασφαλώς μονομερώς, επιδιώκοντας ως κατάπτυστη αφετηρία τους, στο να φτάνει μέχρι τις απαρχές του Ολύμπου, την λεγομένη κατά την εντελώς ανιστόρητη προσέγγιση τους, φαντασία τους, ύπουλη παραχάραξη της ανόθευτης ιστορικής διαδρομής, μέσω της προπαγάνδα τους, με την ευφάνταστη μακεδονία του αιγαίου. 

Παράλληλα, με το όλο ζήτημα που μας απασχολεί, γενικότερα, της Εθνομηδενιστικής χροιάς, αντίληψης καλύτερα, του Πολιτιστικού χορευτικού συλλόγου Μακεδονία στα Κουφάλια, στο να μην πρωτοστατεί όπως κανονικώς θα έπρεπε στις Εθνικές μας εκδηλώσεις, τον ακολουθούνε και συμπλέουνε, ταιριάζουνε κατά γράμμα εν πολλοίς, δίπλα, δίπλα, σαν αδερφάκια- συνέταιροι καλύτερα, στην επιμέρους εθνομηδενιστική πεποίθηση τους, πως τα Εθνικά θέματα-ζητήματα, δεν τους απασχολούνε διόλου, ενώ τα απεχθάνονται μετά βδελυγμίας. Επιπροσθέτως, τοποθετώντας τα, ασφαλώς μεροληπτικώς, στην τελευταία σειρά, των αμιγώς συμφεροντολογικών τους προτεραιοτήτων, έτσι, προσπαθώντας να τα απομακρύνουνε και εξοβελίσουνε από πάνω τους, εμφανώς ως ανεπιθύμητο εμπαθέστατο μίασμα. Ως εκ τούτου λοιπόν, τα τοποθετούνε στην τελευταία ζυγαριά της αμάξης, και αυτό κατά ανάγκη, ώστε να βγούνε από την λεγόμενη στείρα υποχρέωση. Εν ολίγοις, μόνο σε ότι αφορούνε στην προσκύνηση στον θεό της γαστέρας, και των στείρων λαϊκίστικων εντυπώσεων, της βιτρίνας που λέμε και όχι της ουσίας, τότε πρωτοστατούνε περίλαμπρα, όπως τα εκάστοτε αναρίθμητα ειδωλολατρικά-παγανιστικά καρναβάλια, μέσω των γιαουρτομαχιών τους, ακόμη, προελαύνουνε κατά κόρον, στις γιορτές κρασιού και καρπουζιού, σταφυλιού, λουλουδιού, ανθοέκθεση, χορού, play mobil, πανσέληνος πάρτι παρακαλώ, και ου το καθεξής, προσκυνώντας για πολλοστή φορά, οσάκις, τον λεγόμενο πνευματικώς άνυδρο δυτικό προτεσταντικό φραγκολεβαντινισμό. Με αυτά και με αυτά, αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε για πολλοστή φορά παρακαλώ, και η επίσημη απουσία του εκλεγμένου Δήμου Χαλκηδόνας, που τους ακολουθεί ως ουρά, στον βηματισμό του Εθνικού τους κατήφορου και ανοσιουργήματος εν πολλοίς. Εν τούτοις, δεν ναύλωσε, δεν παρακίνησε, δεν προέτρεψε, ως όφειλε, η εκλεγμένη δημοτική αρχή, στο να επιδείξει το καλό παράδειγμα, που άγεται και δραστηριοποιείται στην Κεντρική Μακεδονία, δίπλα στην αρχαία ΠΈΛΛΑ, την πατρογονική γη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και του Πατέρα του του Φιλίππου, ο Δήμος εν ολίγοις, κανένα λεωφορείο, ώστε να μεταφέρει τους δημότες του, στο Παλλαϊκό και Μέγιστο Συλλαλητήριο των Αθηνών. Επομένως, με την ως είθισται άριστη υποτονική τους στάση, της λεγομένης καλής συμπεριφοράς, και συμπλέοντας με όλους και με όλα, αρκεί στο να μην έρθει αντιμέτωπος, εναντίον, ενώπιον ενωπίω, συγκρουόμενος με κανέναν, διότι ως είθισται, με όλους και όλα καλά, και στην μέση ο βολεμένος κουμπαράς, και εν τέλει, μου απέδειξαν περίτρανα, πως ανέκαθεν ο χώρος που απαρτίζεται από καλοβολεμένους νεοφιλελεύθερους επιφανείς αστούς, καπιταλιστές, για πατρίδα τους, αναγνωρίζουνε ως γνωστόν, μόνο το πλουσιοπάροχο κεφάλαιο τους. 

Εν ολίγοις, βαρέθηκα στην κυριολεξία να βλέπω τις ίδιες και τις ίδιες φανταχτερές προσωπικότητες, στο να παρελαύνουνε ως κακόγουστη φάρσα, σε κάθε δημοτική εκδήλωση, με απώτερο σκοπό την διερεύνηση των εκάστοτε δημοσίων σχέσεων, όμως με μία υπενθύμιση, πως ότι λάμπει, δεν σημαίνει πως πρόκειται και περί καθαρού χρυσού καρατίων, πχ, τον Δήμαρχο, Αντιδήμαρχο ως αυτοκόλλητους στην κυριολεξία να περιφέρονται, βλέπετε, τους ενώνει η επικείμενη δόξα της εξουσίας, και ας τους χώριζε στο παρελθόν, μία άβυσσος πολιτικών επιχειρημάτων υποτίθεται πάντοτε, ακόμη, τους αστραφτερούς και ατσαλάκωτους εν πολλοίς, γραμματείς και φαρισαίους του, στο να τον ακολουθούνε κατά πόδας. Απεναντίας απ΄την άλλη, της λεγομένης βολεμένης και αμιγώς καθεστωτικής, δήθεν προσποιητής, επαναστατικής αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, και ου το καθεξής, με επικεφαλής τον Κύριο Αριστείδη Αραμπατζή, έναν άνθρωπο, που εμφανέστατα πολιτεύεται, με καθαρότατο γνώμονα, τον επιμέρους λαϊκίστικο τοπικισμό του, και ας κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, για το ίδιο ακριβώς ζήτημα- θέμα. Ενώ ο ίδιος Κύριος, ως είθισται, πράττει αυτά που μέμφεται τους άλλους, εναργέστατα, λόγω του περαιτέρω λαϊκισμού του, φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα, πως όσες φορές αποφάσισε να μιλήσει, λόγω εμπαθέστατης προκαταλήψεως, μεροληπτικώς μονομερώς, απευθύνθηκε στα προβλήματα που πλήττουνε μόνο του τόπου του, του Αγίου Αθανασίου. Ναι, το πολιτικό κλίμα, επίπεδο, πνεύμα εν ολίγοις, θεωρείται κατά πολύ, υπό του μηδενός, στον Δήμο Χαλκηδόνας, άνευ σοβαρού σχολίου, άλλωστε η σοφή παροιμία μας υπενθυμίζει, πως, κατά των αρχόντων και ο λαός. Εν μέρει, πολιτικά κινούμενοι, σε λίγο αρτιότερο επίπεδο, από ένα επαρχιακό και άξεστο απομονωμένο καφενείο, της παρακείμενης γειτονιάς ή της λαχαναγοράς, και πραγματικά ευστόχως αναρωτιέμαι, γιατί αποφάσισα να ασχοληθώ μαζί τους;

Στο να γλεντοκοπάνε ασυστόλως, σε ένα εκάστοτε αναρίθμητο τραπέζι, των αφειδώλευτων και αδηφάγων- πλεονεκτικών τους δημοσίων σχέσεων εν πολλοίς, και στείρων φανταχτερών τους εντυπώσεων. Άλλωστε, με αυτό τους έχω συνδυάσει στην μνήμη μου, με το λεγόμενο θεαθήναι- φαγοπότι, της επιδερμικής ακόρεστης κραιπάλης, χάνοντας όμως κατά πολύ, το εκάστοτε λογικό-σώφρον μέτρο, της διακρίσεως των πάντων, υπερβαίνοντας το επιμέρους έσχατο σημείο, της περαιτέρω αμετροέπειας, εις υγείαν πάντοτε των κορόϊδων όμως, που τους ψήφισαν για πολλοστή φορά, λόγω εμφανώς περιορισμένης-ασφυκτικής διεκδίκησης, ως δικαιολογία το εναποθέτω. Εν τούτοις, θέλοντας και μη, διότι, δεν διέθεταν και άλλες επιλογές, άλλωστε φαίνεται ξεκάθαρα, πως το πολιτικό παιχνίδι είναι στημένο, εκ προοιμίου καθορισμένο, ιδίως των τοπικών εκλογών, απολύτως ελεγμένο, στο ποιοι επιφανείς βολεμένοι αστοί, θα διεκδικήσουνε την Δημαρχία, όσο για επιμέρους επαναστατικό Εθνικό ακτιβισμό, εκεί περί άλλων τυρβάζουνε επιδεικτικώς, σφυρίζοντας εντελώς αδιάφορα, και εν μέρει, ούτε λόγος να γίνεται για αλλαγή της καθεστωτικής τους πολιτικής γραμμής. Δεν μας τιμάει καθόλου, μα καθόλου το γεγονός, το επίσημο Ηρώο των Κουφαλίων, με τις ευλογίες της εκάστοτε δημοτικής αρχής δυστυχώς, εδώ και μία πενταετία συμβαίνει αυτό το τραγικό-ασεβέστατο γεγονός, στο να διεξάγονται εκεί πάνω, όλες οι χορευτικές εκδηλώσεις του Δήμου, δήθεν στην κεντρική πλατεία, ενώ το παρακείμενο μεγαλοπρεπέστατο αμφιθέατρο, που ανέκαθεν εκεί πραγματοποιούνταν όλες οι εκδηλώσεις, να παραμένει ανενεργό, και αυτό, μόνο και μόνο, για να έχουνε την ευκαιρία, να προβάλλουνε το ασήμαντο εγώ τους καλύτερα. Χωρίς ίχνος ντροπής και δημοσίας αιδώ, στο να το βεβηλώνουνε επαίσχυντα, με μία συμπεριφορά πάρα πολύ κακόγουστη, ξεδιάντροπη εν πολλοίς, εμφανώς ανιστόρητη, κατάπτυστη, στο να το έχουνε μετατρέψει σε επίσημο μπουζουκτσίδικο-πάλκο. Εν ολίγοις, πάνω εκεί, να τοποθετούνε τα όργανα τους ασεβέστατα, διότι, όλες οι εκδηλώσεις του Δήμου, τις μετέφεραν σε εκείνο το σημείο, μέσω του εκάστοτε πανηγυριού, όπως επίσης, και οτιδήποτε άλλης χορευτικής πεποίθησης, πραγματοποιείται επάνω στα πλακάκια του Ηρώου. Στο ίδιο ακριβώς σημείο, που οι Ιερείς του τόπου μας διαχρονικά, στις δύο Εθνικές μας εορτές, τις 28 Οκτωβρίου του 1940, αλλά και της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας του 1821, μαζί με τον Περίλαμπρο Ευαγγελισμό της Θεοτόκου διάβαζαν, έψελναν, για τις ψυχές των Ηρώων κεκοιμημένων συντοπιτών μας, που έπεσαν επάνω στο βωμό του καθήκοντος, μόνο που του Ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται, Υπέρ Πίστεως και Πατρίδας, για του Χριστού την Πίστη την Αγία, και της Πατρίδας της Ελευθερία, αλλά και την τιμητική κατάθεση στεφάνου, από τους άρχοντες του τόπου μας.

Το σημερινό μου κείμενο, από ότι καταλάβατε, κατά βάση θεωρείται αμιγώς τοπικού περιορισμένου χαρακτήρα, αλλά και εμβέλειας, διότι, δεν σας το κρύβω, πως ενοχλήθηκα βαθύτητα, για την επιμέρους απουσία, για πολλοστή φορά παρακαλώ, όταν άπτονται Εθνικών θεμάτων. Ως εκ τούτου, με αυτά και με αυτά, το παρακολούθησα μέσω διαδικτύου φυσικά, το τελευταίο εάν δεν κάνω λάθος, δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Χαλκηδόνας, όπου σε κάποιο σημείο του στο τέλος, ο Δήμαρχος, ο Κύριος Τσουκνιδάς Ιωάννης, ο πιο ευπατρίδης και με διαφορά, σοβαρός πολιτικός μέσα εκεί, παρόλο τις πολλαπλές τους αδυναμίες, ρέει μέσα του λίγο αίμα καθεστωτικού ως γνωστόν, πατριωτικού αναβρασμού. Εν πρώτης, φυσικά εμένα ποσώς με ικανοποιεί αυτό, αλλά με βάση τους υπολοίπους, υπερέχει κατά πολύ και στο εκάστοτε πνεύμα, αλλά και στην επιμέρους σοβαρότητα, ώστε να καταλάβετε τώρα, το πόσο χαμηλά βρίσκεται το Εθνικό τους φρόνημα, στα λεγόμενα τάρταρα του ναδίρ. Εν τούτοις, ζήτησε, πρότεινε καλύτερα, για την λεγομένη τιμή των όπλων, ώστε να εξέλθει από την ανυπόφορη υποχρέωση, να ψηφίσουνε ομοφώνως, όπως ακριβώς πράττουνε εναργέστατα και οι υπόλοιποι διπλανοί μας Δήμοι, οι όμοροι, για το ψήφισμα, της μη εγκρίσεως του ονόματος της Ελληνικής Μακεδονίας μας, στους σλάβους-Βουλγάρους των Σκοπίων. Εν κατακλείδι, το αποτέλεσμα που αποκόμισα ήτανε αποκαρδιωτικό, εν ολίγοις κατάπτυστο, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, σκοπιμότητες πολιτικές, αφειδώλευτα λόγια, περιττά, και εν πολλοίς κουραστικά, δίχως κανένα σοβαρό αντίκρισμα, χωρίς καμία ουσία ουσιώδη, ιδίως, από τους φλύαρους αλλά και ασφαλώς λαϊκιστές, Κυρίους Φώτη Κυριακίδη και Μηνά Μηντσαρίδη, που υπάγονται στους χώρους της αριστεράς του Σύριζα-Πασόκ. Ως εκ τούτου, άνευ σοβαρού σχολίου, όσον αφορά τώρα, τους Κυρίους Αριστείδη Αραμπατζή της ΝΔ, ο εμφανέστατος απαξιωτικός και υποτιμητικός του λόγος, προς όλους και όλα, νομίζω πως είναι περιττό να το στηλιτεύσω, καυτηριάσω, εν ολίγοις, συμπεριφερόμενος, σαν να μας κάνει και χάρη, που βρίσκεται μέσα στο εκάστοτε Δημοτικό συμβούλιο, και εκφράζεται κι όλας, ασφαλώς αλαζονικός, υπερόπτης, μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Δεν νομίζω, σε όσους με γνωρίζουνε ενδελεχώς, να έχετε την φαεινή πεποίθηση, στο να σχολιάσω σοβαρώς πάντοτε, τα λεγόμενα του υποτιθέμενου αντάρτικου τοπικού ΚΚΕ, μέσω του εκπροσώπου τους, του Κυρίου Σάββα Μωυσιάδη; Για την ιστορία, αυτός ο Κύριος μίλησε αρκετά, εκτοξεύοντας κορώνες δήθεν πατριωτικής επαναστατικής προλεταριακής αριστεράς, λες και δεν γνωριζόμαστε σε αυτόν τον τόπο, και στο τέλος κατέληξε ως είθισται στο να ρίξει, σπρώξει, χύσει, την καρδάρα με το επικείμενο γάλα, καταψηφίζοντας την πρόταση του δημάρχου, ως ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική εάν κατάλαβα καλώς, και εάν φυσικά αντιλήφθηκε και αυτός ο ίδιος, ο υποτιθέμενος επαναστάτης προλετάριος της πλάκας, με τις δεξιότατες όμως τσέπες, τις εμφανώς καπιταλιστικές, το τι ήθελε να μας πει. Εν τούτοις, οργισμένος ως γνωστόν, με όλους και όλα, εκτός φυσικά του εαυτού του, που συνεχώς τον έχει στα αστραφτερό απυρόβλητο, φαίνεται πως εκεί στο ΚΚΕ, η μαγική λέξη της επιμέρους αυτοκριτικής, δεν έφτασε στα γραφεία του Σταλινικού-αυταρχικού Περισσού, για αυτό άλλωστε και εσαεί, βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όπως επίσης, και Εθνικής παράκρουσης. 

Για επίλογο τώρα, κάθε χρόνο ναυλώνεται επαίσχυντα λεωφορείο για το καρναβάλι της Ξάνθης, όπως επίσης, και παλαιότερα για το ex-factor, όταν τραγουδούσε στον συναγωνισμό προσποιητά παιχνιδιού-διεκδίκηση του επάθλου, βέβαια της μη λογικής, και εν πολλοίς παραφροσύνης- ένα παιδί από τα Κουφάλια, δίπλα στον λαοπρόβλητο Ρουβά και ου το καθεξής. Αντιλαμβάνεστε, καταλαβαίνετε τώρα, για το τι φανταχτερό πρότυπο ομιλούμε, και ποιος θα μπορούσε άλλωστε, στην σημερινή μεταπολιτευτική κοινωνία που ζούμε, την εντελώς άνυδρη από Εθνικά φρονήματα, και πνευματικά Ορθόδοξη-δογματική Πατερική-Εμπειρική σκέψη, στο να τολμήσει να αντισταθεί σε ένα τέτοιο πειρασμό; Μήπως θα θέλατε να αναφερθώ, το τι γίνεται καθημερινώς, παρέλαση ολοκληρωτική, πανστρατιά ολικής, στο παρακείμενο καζίνο του Γευγελή στα Σκόπια, για μόλις ένα πιάτο φαγητό περισσότερο, και κατόπιν, για κάποια λίτρα βενζίνης φτηνότερα, όπως επίσης, και τσιγάρα αφορολόγητα με λιγότερη χρέωση; Αγαπητοί μου αναγνώστες, δυστυχώς, σε αυτήν την κοινωνία ζούμε, των υποανάπτυκτών συντηρητικών ανιστόρητων, εν πολλοίς, Βαλκάνιων λαών, μέχρι εκεί φτάνει η σκέψη μας, η απόλυτη κατάπτωση των εννοιών, ιδεών, και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πτώση γενική, καταρράκωση πνευματική, έχουνε παρεκτραπεί εξολοκλήρου, από τις αρχές και αξίες των προγόνων μας, προπατόρων μας, απεμπολώντας τα εκάστοτε πρωτοτόκια, έτσι με ελαφρά την καρδία. Εν ολίγοις, παραδοθήκαμε άνευ όρων, δίχως μία τουφεκιά βρε αδερφέ, αντίσταση-αντίδραση για την τιμή των όπλων, στις προσταγές- ακάλυπτες επιταγές εντολές, της νέας τάξεως πραγμάτων, και ασφαλώς της αμιγώς υλιστικής καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποιήσεως, που επιθυμούνε λαούς εμφανώς περιορισμένης Εθνικής εμβέλειας, και θρησκευτικού φρονήματος, σκέψης. Εκ πρώτης, εξοβελιστήκαμε από την λεγομένη Εθνική ράγα προ πολλού, από την μεταπολίτευση του προδοτικού καλοκαιριού του 1974 και μετέπειτα, ελεώ της επικείμενης εθνομηδενιστικής αντιλήψεως που διακατείχε, την περιβόητη γενιά του άκρως ιδιοτελέστατου πολυτεχνείου, τότε που αυτοαποκαλούνταν μονόπλευρα, εμπαθέστατα ως είθισται, προπαγανδιστικά, ως προκλητικά προβεβλημένοι, δήθεν Εθνάρχες, βλέπε Μακάριος και Καραμανλής.

Για την ιστορία τώρα, ως φιλίστωρ που μου αρέσει να συγκαταλέγομαι, και ας καλούσανε, εκλιπαρούσανε γονυπετής, μέσω από του βήματος του ΟΗΕ, στις 19/7/1974 της Νέας Υόρκης, τους Τούρκους, στο να εισβάλουνε στην Κύπρο μας, ώστε να αποκαταστήσουνε πλήρως, την ομαλή διαδικασία και ροή της εύρυθμης νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας,[της βολεμένης τους καρέκλας] που διασαλεύτηκε από το παράνομο προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών, στις 15/7/1974. Ως εκ τούτου, όπως επίσης, εγκαταλείποντας την, επάνω στα συντρίμμια του Ηρωικού Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, εμφανώς προδοτικά, στις 16/8/1974, ολομόναχη, στις αδηφάγες-ακόρεστες-πλεονεκτικές ορέξεις, διαθέσεις, τους Τούρκου εισβολέα κατακτητή, λέγοντας ασφαλώς προδοτικά- αμίμητα-επαίσχυντα-κατάπτυστα, πως η Κύπρος είναι Μακριά, με ότι αυτό δυσάρεστο γεγονός συνεπάγεται και ακολουθεί, για τις μετέπειτα μελλοντικές εξελίξεις. Επιπροσθέτως, κάποιοι φέρουνε- έχουνε ευθύνη τεράστια για αυτήν μας την παθογένεια και κατρακύλα, πτώση, του επιμέρους πεσιμισμού μας γενικότερα, αλλά και της επικείμενης ηττοπάθειας και γραικυλισμού που μας διακατέχει, σε όλους τους τομείς της χώρας μας, μηδενός εξαιρουμένου. Εν τέλει, απομακρυνόμενοι από την θαρρετή- ορθή-σωστή σκέψη γενικώς, για αυτό και άλλωστε, είναι φανερό τοις πάσι, διαθέτουμε τεραστία πνευματική βαρυχειμωνιά, εν ολίγος, πάψαμε να σκεφτόμαστε Ορθόδοξα-Πατερικά- Πνευματικά-ησυχαστικά-Εμπειρικά, ενώ επικεντρωθήκαμε κατά κόρον ως είθισται, μονάχα στα αμιγώς κοσμικά ζητήματα, ανθρώπινα τεχνάσματα, που άπτονται περί της σαρκός. Εν κατακλείδι, εκτός από τους εαυτούς μας, που πλέον θα πρέπει να πάψουνε να τους έχουμε συνεχώς στο λεγόμενο γυαλιστερό και αστραφτερό απυρόβλητο, μέσω της πάντοτε γόνιμης αυτοκριτικής- αυτομεμψίας, ειδικότερα τώρα, αυτές τις ημέρες που διανύουμε και αρχίζει και ο εκάστοτε πνευματικός αγώνας του καθενός μας, επί της ευκαιρίας που μας δίνετε της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής, και θα ήθελα να ευχηθώ στον καθένα σας, όπως επίσης και στην καθεμιά σας, Καλό Στάδιο, στον στίβο της Πνευματικής μας αναγέννησης. Εν μέρει, κατηγορώ ευθαρσώς, και τους πνευματικούς μας ηγέτες, τους Ιερείς μας, αφενός μεν, διότι, μας άφησαν ολομόναχους, δίχως πνευματικές αντιστάσεις και στηρίγματα, στις υπερβολικές προκλήσεις που δεχόμαστε πανταχόθεν, δεν μας καθοδήγησαν σωστά και θαρρετά, όπως θα έπρεπε, δεν μας έδειξαν το δρόμο της αρετής και της τόλμης, της αυτοθυσίας, του καθήκοντος, και γενικότερα της Εθνικής ιστορικής επαγρύπνησης. Αφετέρου δε, με βαριά καρδιά το ομολογώ, βολεύτηκαν μέσα στις σίγουρες Εκκλησίες τους, δημόσιες υπηρεσίες εν πολλοίς, συμπεριφερόμενοι τις κατάντησαν, κρύφτηκαν πίσω από τους ασφαλείς άμβωνες τους, αφήνοντας ολομόναχα, τα ανυπεράσπιστα πρόβατα τους, το ποίμνιο τους, να βολοδέρνει μέσα στα δυτικά προτεσταντικά, άκρως φιλάργυρα φραγκολεβαντίνικα βαλτόνερα, σε πράγματα και θεωρίες, που δεν συνάδουνε με την Ορθόδοξη Πνευματική-Πατερική ησυχαστική θεολογία. Εν τέλει, εύχομαι ολοψύχως, όλοι μας να συνετιστούμε κάποτε, έστω και αργά, κλήρος, λαός, και πολιτεία, όλοι μαζί, χέρι, χέρι στο να πορευτούμε, με τον Καρατζαφέρη, πολιτική επιλογή μου, που σας την ακουμπώ, όπως άλλωστε ο καθένας σας αποφασίζει και επιλέγει, ως αναφαίρετο δημοκρατικό μου δικαίωμα, διότι, οι προκλήσεις που δεχόμαστε ποικιλοτρόπως, είναι πάρα πολλές, επομένως, μόνο ενωμένοι και μονιασμένοι, με πλήρη σύμπνοια, θα καταφέρουμε να τα ξεπεράσουμε εποικοδομητικώς, άλλωστε, θεωρώ αναφανδόν, πως περισσότερα με ενώνουμε, παρά μας χωρίζουνε.

ΟΙ ΛΆΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ.