ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η ΡΑΦΉΝΑ ΚΕΊΤΑΙΝ ΜΑΚΡΆΝ



Θα ήθελα εκ των προτέρων να σας ενημερώσω, κάτι για το οποίο εμένα προσωπικώς με απασχολεί ιδιαιτέρως, όπως επίσης και το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό και καίριο, αλλά και νομίζω πως θα ήτανε πρέπων και συνετό να το μοιραζόμουνα μαζί σας. Ναι, με εσάς τους λίγους και πιστούς, καλοπροαίρετους πάντοτε φίλους, αναγνώστες, αυτής της ταπεινής και ασήμαντης, άσημης ιστοσελίδας στον χώρο του διαδικτύου, με τίτλο tamystikatoubaltou, που έτυχε να έχω την χαρά, αλλά και την τύχη, ευθύνη, τιμή, δεν θα δίσταζα να ομολογήσω, να την διαχειρίζομαι ως αρμόδιος, εγώ ο αρθρογράφος ο Δήμος, που όμως χωρίς την βοήθεια, αλλά και την αγαστή ευανάγνωστη συνεργασία, κυρίως, αμιγώς, κατά κόρον την ηλεκτρονική, του καλού μου συνεργάτη του Αθανασίου, δεν θα μπορούσα να επιτύχω τίποτα απολύτως. Όπως άλλωστε μοιράζομαι και τις υπόλοιπες σκέψεις μου και προβληματισμούς μου, στοχασμούς μου μαζί σας, έτσι και σε αυτό το θέμα, θα ήθελα να σας το μεταδώσω, μοιραστώ μαζί σας, εκμυστηρευτώ. Βέβαια, έχω για κάποιους κακοπροαίρετους ανθρώπους όπως πάντοτε, αυτό το πολύ δυσάρεστο, θλιβερό προνόμιο, ελάττωμα, στο ότι σκέφτομαι δυνατά αλλά και μεγαλόφωνα, φωναχτά, με ότι αυτό συνεπάγεται. Όσο φυσικά αυτό είναι δυνατό και επιτρεπτό, και ασφαλώς, μη παραμερίζοντας και υπενθυμίζοντας κατά κόρον, κάτι πάρα, μα πάρα πολύ σημαντικό, παίρνοντας παράδειγμα από την αρχαία Ελληνική μας παροιμία, τα Εν οίκο μη εν Δήμο. Είπαμε πολλαπλώς, πως θα πρέπει να μας χαρακτηρίζει στο έπακρο, η λεγομένη διάκριση, σύνεση, ευγένεια, με κύριο χαρακτηριστικό μας και γνώμονα, στο να μην υπερβαίνουμε το εκάστοτε μέτρο, ώστε να μην φανούμε αμετροεπείς. Σας εξομολογούμε λοιπόν, ότι πραγματικά το καθημερινό πρόγραμμα μου είναι πάρα μα πάρα πολύ βεβαρημένο, λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας, δεν θα δίσταζα να ομολογούσα, να φανταστείτε, πως φέτος ήτανε η πρώτη χρονιά που δεν μπόρεσα να επισκεφτώ ως είθισται, όπως πράττω τα τελευταία 10 συναπτά έτη, χρόνια ανελλιπώς, την έκθεση βιβλίου, στην παραλία της Θεσσαλονίκης και δεν το κρύβω πως με πείραξε, ενόχλησε αρκετά, πολλαπλώς. Επομένως, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, μετά μεγάλης μου θλίψεως και λύπης, αλλά προπαντός επιτακτικής και προβλεπόμενης ξεκούρασης, θα σας ενημέρωνα, πως θα υπάρχει μία επιβράδυνση εμφανή των μακροσκελέστατων κειμένων μου, στην προβλεπόμενη ροή τους, λόγω έλλειψης χρόνου, και αυτό σας το τονίζω, διότι κάποιοι φίλοι της ιστοσελίδας μας, με προτρέπουνε ώστε να αρθρογραφώ συχνότερα. Δεν μπορώ αγαπητοί μου φίλοι, όσο και να το θέλω, είναι υπεράνω των πενιχρών μου δυνατοτήτων, όπως όλοι σας αντιλαμβάνεστε διακαώς, πως το κάθε κείμενο χρειάζεται την πρέπουσα προετοιμασία, προεργασία, απασχόληση, ώστε να καθαρογραφτεί, με φυσικό επακόλουθο να χρειάζεται επειγόντως το ανάλογο μεγάλο αμιγώς πνευματικό χρόνο, μέχρι να ανεβεί στις οθόνες του εκάστοτε υπολογιστή σας. Με αυτά και με αυτά, τις δικαιολογίες στην απλή καθομιλουμένη, αναστέλλεται κατά κάποιο τρόπο, και μόνο για βραχύ χρονικό διάστημα, το επαναλαμβάνω, έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω, του καλοκαιριού κατά βάση, κατά εξαίρεση όμως, όσο φυσικά γίνεται, για την καλοκαιρινή περίοδο, η λειτουργία της ιστοσελίδας μας. Θεωρώ όμως επιτακτικώς, πως τουλάχιστον μία φορά τον μήνα και εάν συντρέχουνε λόγοι υψίστης δημοσιογραφικής και ιστορικής ενημερώσεως, καλύψεως, πως θα προσπαθώ από αυτήν την σελίδα φυσικά, και από αυτό το βήμα που μου δίνεται, να έρχομαι σε κάποια επαφή μαζί σας, αυτό που λέμε να κλέβω λίγο χρόνο. Επειδή, αφενός ο ιστότοπος μας, δεν ήτανε ποτέ ενημέρωσης, δημοσιογραφικής καλύψεως εννοώ, αλλά και αφετέρου, υπήρξε αμιγώς προσωπικής μου πεποίθησης, γνώμης, αλλά και προσέγγισης, ακτινοβολίας, υποθέσεως.

Στο θέμα μας τώρα, που δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλο, από το ότι, την Κυριακή στις 11/6/2017 απεβίωσε αιφνιδίως λόγω ανακοπής καρδιάς, την ώρα που κοιμότανε στο σπίτι του στην Ραφήνα, ο 92χρονος Ταξίαρχος εν αποστρατεία από το 1977, Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, ο τελευταίος Στρατοπεδάρχης της θρυλικής, αλλά και της Ηρωικότατης ΕΛΔΎΚ του 1974, στην μαρτυρική μας σκλαβωμένη Κύπρο. Όλα αυτά βέβαια, κατά την υποτιθέμενη υποκριτικά προβεβλημένη δημοκρατική προσέγγιση, με τον ως γνωστόν, άκρως βολεμένο τους, πλήρως μεθοδευμένο και ελεγχόμενο, συστημικό τους, στοχοποιημένο βηματισμό τους, μεροληπτώντας ως είθισται, μόνο προς όποια πλευρά της αμάξης τους βολεύει και τους εξυπηρετεί αυτούς και μόνο αυτούς, υφαίνοντας το πασίγνωστο ρητό τους, του λεγομένου, δούνε και λαβείν. Επομένως, αυτή η ωραιοποιημένη ξύλινη γλώσσα, όπως συμβαίνει τα τελευταία 42 συναπτά έτη, από το κατάμαυρο και προδοτικό κατακαλόκαιρο του 1974, η επίπλαστη, επιφανειακή, επιδερμική, της απολύτου εντυπωσιακής λαμπερής φανταχτερής στιγμής, που όμως εάν καταφέρουμε και διεισδύσουμε πίσω από τις λέξεις, να τις αποκωδικοποιήσουμε που λέμε, τότε θα φανερωθεί περίτρανα, πως δεν βοηθάει σε τίποτα, ούτε στο ελάχιστο, ώστε να αμβλυνθούνε τα εκάστοτε αναρίθμητα προβλήματα τα οποία ταλανίζουνε, ελλοχεύουνε, δημιουργήθηκαν και απασχολούνε τον κόσμο, την πλατιά μάζα. Μία εκλογική πελατεία-στρατού, που αυτοί οι ίδιοι την εξέθρεψαν, προκάλεσαν, προξένησαν, δημιούργησαν επίτηδες, σκοπίμως και επιτακτικώς, ώστε να τους ελέγχουνε και εξουσιάζουνε πλήρως, εξαιτίας των ιδιοτελέστατων, των αμιγώς συμφεροντολογικών τους ιδεολογιών, πεποιθήσεων, σκοπιμοτήτων τους. Με την άκρως μονόπλευρη, μονολιθική, εμφανέστατη όμως κάλυψη του διεφθαρμένου εκλογικού σώματος, το οποίο ανέκαθεν άγεται και φέρεται από καθαρή ιδιοτέλεια και μόνο, επομένως τους το επιτρέπει, βλέπετε κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, που για πολλοστή φορά προτίμησε να ψηφίσει την πάρτη του, την ιδιοτέλεια του, το συμφέρον του το ατομικό, παρά το συνολικό καλό του εμείς. Λοιπόν, αυτή η δημοσιογραφική κλίκα, συμμορία, αλητεία, αγυρτεία, που λυμαίνεται τα υποτιθέμενα μέσα μαζικής ενημερώσεως, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί συκοφαντικής προπαγανδιστικής διαστρεβλώσεως, η οποία όποτε αυτή επιθυμεί, εξυψώνει στα ουράνια και προβάλει-προωθεί οσάκις, το εκάστοτε θέμα, ως το νούμερο ένα στο κεντρικό τους δελτίο. Αναλόγως των ιδιοτελέστατων συμφεροντολογικών τους πεποιθήσεως και σκοπιμοτήτων, ενώ απεναντίας από την άλλη, όποτε πάλι γουστάρει, το μειώνει και το εξοβελίζει, εξασθενεί, εξαερώνει, πετώντας το στα τάρταρα της ιστορίας, στο εκάστοτε καλάθι με τα άχρηστα, στα λεγόμενα αζήτητα, της δήθεν δημοσιογραφικής καλύψεως και ενημερώσεως, αμετροέπειας τους γενικώς, όπως ακριβώς συνέβη με αγαστή ενάργεια και ασφαλώς συνεργασία με τον απρόσμενο και ξαφνικό θάνατο του Ήρωα Στρατηγού προσωπικώς για εμένα, του αποθανόντα Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου. Με ότι αυτό τους συνοδεύει, της απολύτου προκλητικής τους εμπάθειας, αλλά και της επικείμενης σήψης και παρακμής, ασυδοσίας, αναλγησίας, αναρχίας, διαφθοράς, για όσους ξέρουνε να βλέπουνε, ξεχωρίζουνε πρόσωπα και καταστάσεις. Της μονομερής τους διαστρεβλώσεως των πάντων, της δήθεν ενημερώσεως, συκοφαντικής προπαγάνδας στην προκειμένη περίπτωση, προς οτιδήποτε το διαφορετικό, που δεν τους συμφέρει και ταιριάζει, εξυπηρετεί, βολεύει, με την ασφαλώς επιλεκτική τους μνήμη.

Για αυτό άλλωστε, κανείς μα κανείς δεν ασχολήθηκε με τον θάνατο του στα σοβαρά, με την πρέπουσα και εμπεριστατωμένη προβλεπόμενη ιστορική διαδρομή που επιβάλει το ιστορικό γίγνεσθαι, ενός τόσου σημαντικού ανδρός, ώστε να του αποδοθούνε οι πρέπουσες τιμές, που επιβάλλονται αλλά και αρμόζουνε σε μία τέτοια Ηρωική λαμπερή προσωπικότητα, για να του πλέξουνε το εγκώμιο του Ήρωα στρατιωτικού, αξιωματικού, ο οποίος υπερασπίστηκε τα πάτρια εδάφη του Κυπριακού Ελληνισμού. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα όμως, που τιμά αφειδώς μόνο τους ανθέλληνες αρνησιπάτριδες και εθνομιδενηστές, εθνοαποδομητές άθεους κομμουνιστές, τους πολλαπλούς κίναιδους, με την υποτιθέμενη παρέλαση τους υπερηφάνειας, αλλά και τους απανταχού αιρετικούς εθελόδουλους των δυτικών προαστίων, φραγκολεβαντίνους επί γης, τους νεοφιλελεύθερους ελαφροδεξιούς-μαριονέτες καπιταλιστές της Αμερικάνικης Πρεσβείας, βλέπε ΝΔ. Αφενός όλοι αυτοί, ασχολούνται στην κυριολεξία με χαζομάρες, με πράγματα μη σοβαρής προσοχής και υποστάσεως, αμφιβόλου προελεύσεως και πορείας, μηδαμινά, υποτιμώντας για πολλοστή φορά την Εθνική μας αξιοπρέπεια αλλά και μνήμη, το Εθνικό μας φρόνημα γενικώς, βεβηλώνοντας τα επίσημα Ηρώα της χώρας μας. Όταν δίχως ίχνος ντροπής, από Εθνική αυτογνωσία, αυτοσυνειδησία, αυτοσεβασμού, προς τον εκάστοτε ιστορικό χώρο, στήνουνε αήθη, ξεδιάντροπα, προκλητικότατα, πανηγύρια, επάνω εκεί, εξέδρες ανοιχτών μπουζουκιών, πάλκο, για να τραγουδήσουνε, διασκεδάσουνε, λες και χάθηκαν οι άλλοι χώροι, δεν υπάρχουνε, όπως το παρακείμενο αμφιθέατρο, που δημιουργήθηκε από τους προπάτορες μας, για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ώστε να προβάλουνε για πολλοστή φορά το ασήμαντο εγώ τους. Όπως γίνεται, συμβαίνει δυστυχώς, εδώ και μία τουλάχιστον πενταετία στον τόπο μου, στα Κουφάλια της Θεσσαλονίκης, μίας μικρής κωμοπόλεως της Δυτικής Μακεδονίας, ακριβώς στα σύνορα των νομών Πέλλης και Θεσσαλονίκης, της τάξεως των περίπου 9.000 κατοίκων, και από αυτήν εδώ την ιστοσελίδα στο χώρο του διαδικτύου, πολλάκις το καυτηριάσαμε, στηλιτεύσαμε αρνητικά. Όμως όταν τα εκάστοτε συμφέροντα ιδίως τα οικονομικά, υπερισχύουνε της λογικής αλλά και την ιστορικής νοημοσύνης, Εθνικής και Ορθόδοξης Χριστιανικής καλλιέργειας και διαδρομής, τότε η λογική παραμερίζεται, εξοβελίζεται και απομακρύνεται και υπερισχύει ο νόμος του ισχυρού, της ζούγκλας, επομένως είναι σαν να μιλάς, απευθύνεσαι, στο κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα.

Αφετέρου, στην απλή καθομιλουμένη, αυτοί οι επίπλαστοι και επιδερμικοί, αμιγώς επιφανειακοί δημοκράτες της φακής, οι προκλητικά προβεβλημένοι, οι πορφυρογέννητοι με τον δήθεν λαμπερό τους μανδύα, με τον ασφαλώς πλουσιοπάροχο μισθό τους, που καλύπτεται όμως πίσω από μία σοβαροφάνεια χειρίστου είδους, κάκιστης συμπεριφοράς, με το καθημερινό τους και μόνιμο στασίδι τους, σε όλα τα διεφθαρμένα δημοσιογραφικά συστημικά κανάλια της πάση, της απόλυτης διαφθοράς και ρεμούλας, της επικείμενης σήψης και παρακμής. Διότι ασχολούνται σε καθημερινή βάση, σαν να μας έλυσαν όλα μας τα άλλα προβλήματα, που τέθηκαν ώστε να τα διαχειριστούνε, και τώρα προσπαθούνε να μας λύσουνε και τα προβλήματα τα υπαρξιακά, ταυτότητας του καθενός μας, με τα αναρίθμητα θηλυπρεπή αλλά και λεσβιακά ανώμαλα καρναβάλια, τα οποία προελαύνουνε από τις οθόνες των τηλεοράσεως σας, αλλά και πλημμύρισαν τις πόλεις μας, με την υποτιθέμενη παρέλαση τους, υπερηφανείας, σε όλους μα όλους τους χώρους, μηδενός εξαιρουμένου, ιδίως της πολιτικής-δημοσιογραφίας, σε όλη την επικράτεια της χώρας μας, ως σύγχρονα καρναβάλια-γιουσουφάκια που είναι. Ειδικότερα τις εικόνες ντροπής, αίσχους και καταισχύνης, της απολύτου ανθρώπινης καταρρακωμένης αξιοπρέπειας, συνειδήσεως, που αντικρίσαμε από όλα τα κανάλια, οσάκις, προβάλλοντας τους, συνεχώς και συνεχώς, λες και έκαναν τίποτα το σημαντικό και το ιδιαίτερο, αξιοθαύμαστο. Τους παρουσιάζουνε, λες και είναι τίποτα πρότυπα, ώστε να τους μιμηθούμε, σα δεν ντρεπόμαστε λιγάκι, κατάντησαν όλη την χώρα ένα απέραντο τρελοκομείο, μπουρδέλο στην απλή καθομιλουμένη, δίχως αρχή και τέλος, μη γνωρίζοντας από πού θα πρέπει να αρχίσουμε να το καθαρίζουμε, και που να τελειώσουμε, μας άφησαν στην κυριολεξία καμένη γη, άναυδους. Με τους κίναιδους να ξεσαλώνουνε, δήθεν παρελαύνουνε υπερήφανα, όταν τους αντικρίσαμε στην Θεσσαλονίκη, στην Πόλη του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου, του προστάτη μας, όπως επίσης και του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, της συμβασιλλεύουσσας της Ρωμαίϊκής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μας,  στο σύμβολο της πόλεως μας, στον Λευκό Πύργο, πραγματικά ντράπηκα για λογαριασμό σας, με γιορτές κρασιού, καρπουζιού, σταφυλιού, ανθοέκθεση, λουλουδιού, χορού, γιαουρτομαχίες, γιορτές παραμυθιού, σαρδέλας, σταφίδας, ρεβιθιού, playmobil γαλούχησαν την δηλητηριασμένη παιδεία μας, αυτή η τρισκατάρατη γενιά του πολυτεχνείου, και τα αποτελέσματα ορατά μπροστά σας, αποκρουστικά και επαίσχυντα, ανήθικα.

Προσπαθούνε να το παίξουνε, να προβάλουνε τον εαυτό τους, ως δήθεν προοδευτικούς και εκσυγχρονιστικούς, δημοκρατικούς, μη συντηρητικούς και σκοταδιστές, αναχρονιστικούς, παραδείγματος χάριν, τοποθετώντας κάδους για ανακύκλωση ώστε να μετατραπούμε, συμμορφωθούμε όπως μας λένε, με την επιλεκτική τους μνήμη και ευαισθησία και εμείς σε σύγχρονους δυτικούς ευρωπαίους πολιτισμένους πολίτες του κόσμου. Το κάθε σκουπίδι πως θα πρέπει να το πετούμε εκεί που το αρμόζει και ανήκει, ταιριάζει, στους κάδους ανακυκλώσεως, είπαμε για πολλοστή φορά, η επικείμενη ανακύκλωση σε όλο τους το μεγαλείο, με το χαρτάκι, το πλαστικό, το μπουκάλι και το γυαλί στον ανάλογο κάδο καθαριότητας, όπως επίσης διοργανώνουνε και επιμέρους ακτιβισμό, για τον εκάστοτε καθαρισμό του Αξιού Ποταμού, στις εκβολές του. Όταν όμως τους δείχνω το videaki που τραβήξαμε με τον καλό μου συνεργάτη τον Αθανάσιο, στο παρακείμενο χωριουδάκι της Λειβαδίτσας, σε απόσταση αναπνοής, μόλις των 5 χιλιομέτρων από τα Κουφάλια, με την πλήρως εγκαταλελειμένη Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, να την έχουνε περικυκλώσει τα αναρίθμητα μπάζα, βρωμιές, λάσπες, κλαδιά, που κατέβασε το ρέμα, τα υψηλά χόρτα, τότε περί άλλων τυρβάζουνε. Η αδιαφορία μας σε όλο τους το μεγαλείο, από όλους μας, μηδενός εξαιρουμένου, είτε πρόκειται για την θρησκευτική αρχή, εξουσία, ελέω του Δεσπότη μας, του Σεβασμιωτάτου Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας του Κυρίου Ιωήλ, είτε της κρατικής αλλά και της τοπικής. Ώστε επιτέλους κάποτε, να ευαισθητοποιηθούμε εμπράκτως, ως γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ανατολής, τα απομεινάρια που λέμε της ένδοξης μας Βυζαντινής Ρωμαίικης αυτοκρατορίας μας, στο να πάμε να την καθαρίσουμε, να απομακρύνουμε τα επιπρόσθετα υψηλόσωμα χόρτα και τα κλαδιά που την κάλυψαν, τις λάσπες που στην κυριολεξία την έπνιξαν.

Φαίνεται για εκεί δεν υπάρχει καμία απολύτως επιμέλεια, ούτε ευαισθησία, κανένας προβληματισμός για ανακύκλωση και καθαριότητα, και ας έχει πάνω στην σκεπή της, στέγη της, τον Σταυρό του Χριστού μας, σε περίοπτη θέση, και ας υπάρχει, η καμπάνα στο παρακείμενο διπλανό δέντρο, ώστε να μας υπενθυμίζει πως εδώ πέρα κάποτε πριν 30 χρόνια, λειτουργούσε κανονικότατα αυτή η Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, στο χωριουδάκι της Λειβαδίτσας. Είπαμε οι επίπλαστοι δημοκράτες, επιλέγουνε με την επιλεκτική τους μνήμη και ασφαλώς την ιδιοτελέστατη πολιτική τους προσέγγιση, προς τα πού τους συμφέρει ώστε να ευαισθητοποιηθούνε, εν κατακλείδι, προς όπου τους βολεύει και ταιριάζει, εξυπηρετεί, οι σύγχρονοι γραμματείς και οι φαρισαίοι παρελαύνουνε κατά κόρον από μπροστά σας. Εμείς πάντως από εδώ πέρα, από αυτήν την ταπεινή και άσημη, ασήμαντη ιστοσελίδα στον χώρο του διαδικτύου, με τίτλο tamystikatoubaltou, σας προτείνουμε μία κάποια λύση, ασφαλώς προσωρινή, ξυπνώντας κάπως τις ράθυμες κοιμισμένες και αδρανούσες συνειδήσεις μας, αφύπνιση και ανάκαμψη, όσοι πιστοί ας προσέλθουνε. Να διοργανώσουμε μία ομάδα φίλων προστασίας της εγκαταλελειμένης Εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου στην Λειβαδίτσα, να χτυπήσουμε, κρούσουμε, τις καμπάνες της Εθνικής μας συνειδήσεως, δεν αρμόζει σε εμάς η επικείμενη αδιαφορία της πίστεως μας, η άμβλυνση του Εθνικού μας και θρησκευτικού μας Ορθόδοξου φρονήματος. Το κύριο χαρακτηριστικό  μας και προπαντός γνώρισμα μας, θα πρέπει να είναι, πως είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι Της Ανατολής, και όχι σύγχρονοι οικουμενιστές φραγκολεβαντίνοι ενωτικοί της αιρετικής προτεσταντικής και παπικής δύσεως, και γιατί όχι και ζηλωτές. Ναι, μπορεί να έχουμε κάποιες φορές υπερβάλλοντα ζήλο, αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό αδιαφορία για τα πεπραγμένα του τόπου μας, έτσι με την κίνηση μας αυτή, ευελπιστούμε, να φέρουμε προς τε τετελεσμένων γεγονότων, όλους τους αρμόδιους φορείς, υπευθύνους, για αυτήν τους την ανεκδιήγητη αδιαφορία που επιδεικνύουνε όλα αυτά τα χρόνια. Προσωπικώς εγώ σας ανέδειξα το θέμα, έσπειρα την ιδέα, σας την μεταλαμπάδευσα, εμφύσησα, μέχρι εκεί φτάνουνε οι πενιχρές μου πνευματικές δυνάμεις, όσο για τις οικονομικές, αστό αφήσουμε, επειδή πονάει το θέμα, ικανοποιημένος ασφαλώς και δεν είμαι, και πως μπορώ να είμαι άλλωστε, αλλά μην ζητάτε ένας κούκος να φέρει την άνοιξη, απλώς μονάχα την θυμίζει, όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε κάτι καλό να επιτύχουμε, εάν το επιθυμούμε εμπράκτως όμως.


Σίγουρα με την προκλητική απουσία τους, στην κηδεία του Ήρωα 92χρονου Στρατηγού Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου, στα κοιμητήρια της Ραφήνας, στις 12/6/2017, απέδειξαν για πολλοστή φορά, πως εξακολουθούνε να ασπάζονται την φράση, πως η Κύπρος είναι Μακριά, όπως την ξεστόμισε ανάνδρως ο δήθεν ευπατρίδης Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, στις 14 του Αυγούστου του 1974, παραμονές του Αττίλα 2. Τότε οι Τούρκοι εισβολείς, παράνομοι κατακτητές, εισέβαλαν βιαίως στα Ελληνικά εδάφη, κλείνοντας τους το μάτι όμως, με την δήλωση του αυτή, αδιαφορώντας στην κυριολεξία για την μετέπειτα τύχη του ανυπεράσπιστου Κυπριακού Ελληνισμού, πως η ΕΛΛΆΔΑ επί ημερών του δεν πρόκειται να κινηθεί, να προστρέξει προς βοήθεια προς τον ανυπεράσπιστο και εμφανώς ολομόναχο Κυπριακό Ελληνισμό, που πληττότανε εκείνες τις κρίσιμες στιγμές και ώρες, ήτανε με την πλάτη στον τοίχο, ενώ περίμενε εναγωνίως την βοήθεια από την μητέρα πατρίδα Ελλάδα. Ματαίως όμως, που για πολλοστή φορά, δυστυχώς και δημοκρατικώς, αυτήν την φορά, απέδειξε πως δεν την ενδιαφέρει τίποτα απολύτως, εκτός από τις πλουσιοπάροχες αμοιβές τους, καρέκλες της εξουσία τους, στο πως θα τις απολαμβάνουνε μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα τα πλουσιοπάροχα προνόμια τους, έστω και επάνω στα συντρίμμια, διχοτόμηση, του Κυπριακού Ελληνισμού. Στο αιματοβαμμένο κατεχόμενο Βόρειο Κομμάτι του Κάστρου της Κερύνειας, της Μόρφου, του Καραβά, της Λαπήθου, του εγκλωβισμένου Ριζοκαρπάσου, στη πόλη φάντασμα της Αμμοχώστου-Καρπασία, του 38% στα χέρια του Τούρκου κατακτητή, και το βόρειο κατεχόμενο τμήμα της πρωτεύουσας Λευκωσίας, μέχρι το διχοτομημένό ξενοδοχείο του Λύδρα Πάλλας, στην κόκκινη γραμμή. Ενώ εάν δεν ύψωνε τα στιβαρά της στήθη, θαρραλέα και ασφαλώς αξιοπρεπώς, περήφανα και Ελληνικά, τα Εθνοκεντρικά της, η Ηρωική ΕΛΔΎΚ, με αίσθημα χρέους και τιμής, οι λεγομένοι Ενωτικοί της ΕΟΚΑ Β, διότι οι υποτιθέμενοι δημοκρατικοί του Μακαρίου και του Βάσου Λυσσαρίδη είχανε λουφάξει στο καβούκι τους, όσο για τους κομμουνιστές του αντεθνικού ΑΚΕΛ περί άλλων τύρβαζαν, καθήκοντος και σεβασμού προς την ιστορική διαχρονική διαδρομή της, το για ποιον σκοπό βρισκότανε εκεί πέρα, και τι αποσκοπούσε, και όχι για διακοπές καλοπέρασης, με επικεφαλής τον Αντισυνταγματάρχη τότε, τον τελευταίο Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΎΚ τον Ήρωα ΠΑΝΑΓΊΩΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΌΠΟΥΛΟΥ. Σήμερα σας πληροφορώ εν πλήρη γνώσεως στο τι σας εκφέρω, πως δεν θα υπήρχε σπιθαμή Κυπριακού Ελληνικού εδάφους, γης, μη κατεχόμενο, όσο γίνεται ελεύθερο.

Αυτό ήτανε το ευχαριστώ της πολιτείας, σε αυτόν τον ανυπέρβλητο Ήρωα, την λαμπρή προσωπικότητα που λάμπρυνε με την παρουσία του τους κόλπους των Ένοπλων Δυνάμεων, και δεν λογάριασε, δίστασε, ούτε στιγμή, δεν λιγοψύχησε, την σωματική του ακεραιότητα, ούτε και την υστεροφημία του την στρατιωτική, βλέπετε υπήρξε στρατιωτικός καριέρας. Όμως μπροστά στον κίνδυνο της επικείμενης πυρκαγιάς, και καταστροφής των πάντων, του ολέθρου, στο να εξαφανιστεί πλήρως ο ανυπεράσπιστός Κυπριακός Ελληνισμός από τον ανθρώπινο υπαρξιακό χάρτη, ορίζοντα, όπως επίσης και τα Φυλακισμένα Μνήματα, των Ηρωικών ΑΓΩΝΙΣΤΏΝ Πεσόντων, Της Θρυλικής ΕΟΚΑ ΤΟΥ 1955-59, για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα, τα οποία βρίσκονταν στο στόχαστρο των Τούρκων εισβολέων κατακτητών να καταπατηθούνε. Της επιβαλλόμενης εκείνης της τόσο κρίσιμης στιγμής, άμβλυνσης της Εθνικής μας μνήμης και αξιοπρεπείας γενικώς, του καταρρακωμένου Εθνικού μας φρονήματος, δεν δίστασε και πολέμησε κατάματα τους Τούρκους εισβολείς κατακτητές, με περισσευούμενο θάρρος. Λυσσαλέα με τους λιγοστούς του Ήρωες, νεαρούς και εντελώς άπειρους Στρατιώτες του, και τους αξίζουνε πολλαπλά συγχαρητήρια, εύγε για την γενναία τους αυτή πράξη. Αυτοσεβασμού και της επικείμενης αυτοσυνειδησίας, του χρέους και του ήθους, καθήκοντος, των ιδανικών προς την πατρίδα μας, η οποία εκείνη ακριβώς την στιγμή ήθελε να την υπερασπιστούνε γενναίως, και μέχρι εσχάτων, εν τις πράγμασι τα κατάφεραν εν μέρει, με τις λιγοστές τους δυνάμεις, προκαλώντας στον εχθρό ανυπολόγιστες καταστροφές, κυρίως σε ανθρώπινο δυναμικό, μονολογώντας οι ίδιοι οι Τούρκοι, εξομολογούμενοι, μετά από χρόνια, πως η νίκη τους στην Κύπρο, υπήρξε Πύρρειος. Θεωρούνται παράδειγμα προς μίμηση και συμπεριφοράς, ανδρείας, ας είναι επομένως ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει στα κοιμητήρια της Ραφήνας, και προσωπικώς για εμένα, δεν είναι καθόλου μα καθόλου μακριά. Όπως έπραξαν ανάνδρως για πολλοστή φορά παρακαλώ, οι σημερινοί αναρίθμητοι παχυλόδερμοι ποικίλης ύλης πολιτικάντηδες, που τον απαξίωσαν, υποτίμησαν την παρουσία του, αδιαφόρησαν στην κυριολεξία για την μετέπειτα σωματική του ακεραιότητα, αλλά και την υπαρξιακή βιολογική παρουσία του, μη παραβρισκόμενοι στην εξόδιο ακολουθία του, στην τελευταία του κατοικία ως είθισται. Τιμώντας τον όπως κανονικώς θα έπρεπε αλλά και του άρμοζε, ταίριαζε, δικαιούτανε αλλά και πάλι λίγο θα του ήτανε, για ένα Κράτος Δικαίου και Πρόνοιας Εθνικής Αλληλεγγύης που υποτίθεται πάντοτε πως σέβεται έστω και στο απειροελάχιστο την Εθνική του μνήμη και υπόσταση, συνείδηση και φρόνημα, αξιοπρέπεια του.

Η δημοκρατική Ελλάδα όμως, ορμώμενοι από περισσευούμενο θράσους χιλίων καρδιναλίων, τους γύρισε ανεντίμως και αναξιοπρεπώς την πλάτη της, συμπεριφερόμενη ως κάκιστη μητριά, αδιαφορώντας για τις μετέπειτα συνέπειες τις αυτές, εγκαταλείποντας τα παιδιά της στην τύχη τους, βαναύσως και βιαίως, από τις ορδές των τρισκατάρατων Τούρκων εισβολέως, ενώ σήμερα εναγωνίως, ραγιάδικα και εθελόδουλα, μη σκεπτόμενοι Εθνικά και αξιοπρεπέστατα, επιθυμούνε οι σημερινοί επίγονοι του Καραμανλή του πρεσβυτέρου, να τους κατατάξουνε, εντάξουνε από την πίσω πόρτα στον προθάλαμο, στους κόλπους της ΕΕ. Δεν χωρούσε κατά αυτούς πάντοτε τους δήθεν δημοκράτες της φακής, με την πασίγνωστη προκλητική τους δημοσιογραφική μονομέρεια και εμπάθεια που τους διέκρινε ανέκαθεν, διαχρονικώς, και τους συνοδεύει, τους προκλητικά προβεβλημένους. Αυτή η τόσο λαμπερή και ιστορική ανιδιοτελής πατριωτική προσωπικότητα, ενώ έπρεπε πάση θυσία να αποκρυφτεί τα σημάδια της τόσο έντονης ζωής του, σκοπίμως, εντέχνως και επιτακτικώς, να εξαφανιστεί από την ανιστόρητη κοινή γνώμη, την εμφανώς παρηκμασμένη, αδιάφορη εντελώς που λέμε στα θέματα της Εθνικής μας παρακαταθήκης και ιδιαιτέρως φρονήματος, συνειδήσεως, ιστοριογραφίας, ώστε να πάψει να έχει αντιστάσεις, αντιδράσεις και παραδείγματα ηρωισμού αλλά και αυτοθυσίας, ανυπέρβλητου Εθνικού καθήκοντος. Διότι τους υπενθύμιζε, ξυπνούνε μνήμες, άνοιγε πληγές από τις πολλαπλές τους σκόπιμες αδυναμίες τους, λάθη τους και παραλείψεις τους, με κατεξοχήν κύριο γνώμονα τους, την εγκατάσταση τους στην απολαυστική και πλουσιοπάροχη αμιγώς ιδιοτελέστατη καρέκλα τους. Την οποία την στερήθηκαν επί εφτά συναπτά έτη, και άρα, έπρεπε πάση θυσία να αποζημιωθούνε, να την ξανάβρουνε με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο, έστω και επάνω στα συντρίμμια, χαλάσματα, στην καμένη γη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, αλλά και γενικότερα στην σύγχρονη Ιφιγένεια, που ονομάζεται η τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού, απομακρύνοντας τον άρον άρον, από το πάνθεο των Ηρώων της Ελληνικής μας φυλής. Ούτε ένα στεφάνι δεν καταδέχθηκαν οι πολιτικάντηδες να τον καταθέσουν στον Ηρωικό του Τάφο, το φέρετρο του σκεπασμένο, τυλιγμένο με την Ένδοξη γαλανόλευκη Ελληνική μας σημαία, που την τίμησε όσο ελάχιστοι σε όλη την διάρκεια της ζωής του, ξεπροβοδίζοντας τον, στην εξόδιο ακολουθία, στην τελευταία του κατοικία. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται, ώστε η κηδεία του να μετατραπεί σε δημοσία δαπάνη ως είθισται, μόνο εάν ήμασταν σοβαρό Κράτος Δικαίου και Πρόνοιας, Αλληλεγγύης προς τους ΉΡΩΕΣ ΤΟΥ Έθνος μας, θα γινότανε αυτό, σεβόμενοι εμπράκτως την ιστορία μας, και όχι ασελγώντας επάνω της σκοπίμως, φτύνοντας την κατάματα, όπως πράττουνε οι μεταπολιτευτικοί βρικόλακες, λακέδες της πάση.

Για κακή του τύχη, διάλεξε λάθος μέρος, χώρο και στιγμή, βλέπετε, ίσως και στρατόπεδο γιατί όχι, εάν ήτανε μέσα στο πολυτεχνείο και πετούσε πέτρες τους αστυνομικούς, στις 17 του Νοέμβρη του 1973, και το έπαιζε δήθεν υπέρμετρα δημοκράτης και αντιστασιακός, τότε ως δια μαγείας θα άλλαζαν όλα, τιμές επί τιμών θα τον συντρόφευαν, συνόδευαν μέχρι τον τέλος της ζωής του. Τότε θα τον τιμήσουνε πολλαπλώς, με τις πρέπουσες και περισσευούμενες δημοκρατικές τους τιμές και προπάντων αξιώματα, και μάλιστα θα μάλωναν κι όλας, για το ποιος θα τον καταθέσει πρώτος στεφάνι, εσαεί, προς τιμήν του. Όπως πράττουνε διαχρονικώς οι ποικιλώνυμοι αριστεροί εν πάση, από το 1974 που τους νομιμοποίησαν εν μία νυχτί, οι πολλαπλοί δήθεν αντιστασιακοί, με τις δεξιές τσέπες όμως, τις καπιταλιστικές, βλέπε Δαμανάκη, Παπουτσής, κτλ. Ενώ τώρα, υπερασπίστηκε μέχρι εσχάτων, τελευταία ρανίδα του αίματος τους, μαζί με τους Ήρωες Στρατιώτες του, τα λιγοστά λιοντάρια του, όπως τα αποκαλούσε επιτιμητικά, με περισσή υπερηφάνεια και αξιοθαύμαστη Εθνική ανδρεία, και προπάντων ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για αυτά τα 20χρονά παιδιά του, τα οποία τα καμάρωνε ολοσχερώς όταν μιλούσε για αυτά, ενώ αυτά τον προσφωνούσανε μέχρι την τελευταία τους στιγμή, Πατέρα μας. Άλλωστε εάν δεν ήτανε αυτός, να θυσιαστεί, να πάρει επάνω του όλη την ευθύνη που του αναλογούσε, ως υπεύθυνος Διοικητής του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, Ελληνικής Δύναμης Κύπρου, ενώ ποτέ του δεν την αποποιήθηκε, όπως έπραξαν άλλοι, με πολύ πιο υψηλόβαθμο αξίωμα από αυτόν, όταν έριχναν εθελούσια ο ένας την ευθύνη της ολιγωρίας του, στον άλλον. Όπως επίσης και να εκδώσει την προφορική του διαταγή, εν βρασμό ψυχής, μη έχοντας άλλη επιλογή, της απαγκίστρωσης, της απομακρύνσεως δηλαδή από τις θέσεις που κατείχανε όλοι οι Ήρωες Στρατιώτες, μέσα στα ορύγματα τους, στο Στρατόπεδο της Ηρωικής ΕΛΔΎΚ, στις 16 του Αυγούστου του 1974, μετά από τριήμερη άνιση σκληρή, ανηλεή και απάνθρωπη μάχη. Έτσι λοιπόν, στις μια και μισή το μεσημέρι, μόλις σταμάτησε σκόπιμα, επίτηδες, το πυροβολικό μας να μας ενισχύει, να τους καλύπτει τα νώτα τους, αυτή η πυροβολαρχία η 181, ήταν η μόνη που τους στήριξε εμπράκτως σε όλη την διάρκεια της τριήμερης μάχης ασταμάτητα, ούτε αεροπορία δεν υπήρχε, ούτε τεθωρακισμένα, ούτε βαρέα όπλα, μέχρι και νοσοκόμος απουσίαζε. Απεναντίας, οι Τούρκοι εισβολείς κατακτητές από άλλη, επιτίθονταν με όλες τους τις σύγχρονες οπλικές δυνάμεις και τα μέσα προς τις πύλες τους Ηρωικού Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ που αμύνονταν γενναίως, πάνοπλοι, και από αέρος αλλά και αναρίθμητες ενισχύσεις από θαλάσσης, αλλά και από τις πολλαπλές τους χερσαίες δυνάμεις, βοήθεια από παντού, άλλωστε η αναντιστοιχία της μάχης ήτανε, αποκαρδιωτική εις βάρος μας, 1 Έλληνας ΗΡΩΙΚΌΣ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗΣ της ΕΛΔΎΚ, προς 22 Τούρκους επιτιθέμενους. Οι σύγχρονες Θερμοπύλες ξαναζωντάνεψαν στο Ηρωικό Στρατόπεδο της ΕΛΔΎΚ, στις 16 του Αυγούστου του 1974, μέρα μεσημέρι στον καύσωνα του ήλιου, ενώ δεν είχανε ούτε και την στήριξη της επίσημης πολιτείας, που πλέον κώφευε προκλητικά στις εκκλήσεις τους για ενισχύσεις. Βλέπετε, είχανε αλλάξει στρατόπεδο πλέον, όχι μόνο έπαψε να συμπεριφέρεται Ενωτικά όπως πριν τις 15 του Ιούλη του 1974, με την ΕΟΚΑ Β, αλλά από τις 23 του Ιούλη με την είσοδο στην πολιτική σκακιέρα του υποτιθέμενου δημοκρατικού Καραμανλή από το Παρίσι, άλλαξε άρδην η πολιτική των Ελλήνων απέναντι τους που τους θεωρούσε απομεινάρια της χούντας. Απέσυραν, επαναπάτρισαν βιαίως, αιφνιδίως, τις επίλεκτες Ενωτικές τους στρατιωτικές δυνάμεις, αυτές που μπόρεσαν να αντισταθούνε αξιοπρεπώς στον Αττίλα 1, στις 20 του Ιούλη, που σήμαινε περαιτέρω αδυναμία, αφοπλισμό των εκεί στρατιωτικών μας δυνάμεων, ενώ οι Τούρκοι από την άλλη, συνεχώς έφερναν και νέες δυνάμεις, ενισχύσεις επί ενισχύσεων, μέχρι που στάθηκαν βέβαιοι και σίγουροι στα πόδια τους, και τότε εξαπέλυσαν το φαρμακερό τους δηλητήριο, επιτέθηκαν όταν έκριναν αυτοί την κατάλληλη στιγμή, και πιο κατάλληλη στιγμή δεν υπήρχε από την παραμονή της γιορτής της Μεγαλόχαρης της Παναγίας μας, στις 14 του Αυγούστου του 1974.

Η στάση της δήθεν, της υποτιθέμενης δημοκρατικής Ελλάδας, αυτής της προκλητικά προβεβλημένης πόρνης κατά εμέ, επειδή δεν πιστεύω κανείς σοβαρός αναγνώστης της σελίδας μας, ο οποίος να μην αιθεροβατεί στα ουράνια όμως. Όπως επίσης, ούτε να μην χτυπάει κάρτα εργασίας στο εκάστοτε κομματικό γραφείου ως το λεγόμενο κομματόσκυλο, και όχι σε ιδιωτική επιχείρηση ως είθισται, να πιστεύει, φρονεί, πως στην χώρα μας υπάρχει και λειτουργεί ελεύθερη δημοκρατική αρχή; Επιλεκτική ναι, το δέχομαι, όμως όχι αντικειμενική και αμερόληπτη, δίκαιη, μεροληπτεί όπως πάντοτε, γέρνει κατάφωρα, προς όπου θέλει και την συμφέρει αυτήν, παράδειγμα τρανό, την Ηρωική μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, αυτήν που προσπαθώ να σας περιγράψω και αφηγηθώ, όσο φυσικά μου επιτρέπουνε οι αδρανούσες πνευματικές μου δυνάμεις, δυνατότητες. Σας ερωτώ λοιπόν, με αίσθημα ευθύνης, σε ποιο ελληνικό σχολικό εγχειρίδιο το αναγνώσατε; Ενώ διδάσκετε εμπεριστατωμένως, στις στρατιωτικές σχολές της Μεγάλης Βρετανίας, ως παράδειγμα αυτοθυσίας και ηρωισμού, των λίγων, εναντίον των πολλών. Επομένως, όλοι εναντίον του Ηρωικού Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, και κυρίως εκ της μητροπολιτικής Ελλάδας, που εκείνη την περίοδο έφτιαχναν τα μπάνια τους στην Χαλκιδική, όσο για την Αθήνα τώρα, δεν γνωρίζω σε ποιο μέρος καλοπερνάνε, να με συγχωρήσετε για αυτό, εκτός του Αργοσαρωνικού κόλπου, Αίγινα, Πόρος, Ύδρα, Σπέτσες, παρόλη την επιστράτευση που είχε κηρυχτεί, για τα μάτια του κόσμου. Και πάλι όμως, αυτήν την κολοβή την επιστράτευση για την τιμή των όπλων, την κήρυξε το Στρατιωτικό καθεστώς του Δημητρίου Ιωαννίδη, οι δημοκράτες μετέπειτα όλα τα πρόδωσαν στην κυριολεξία, όλα τα απεμπόλησαν. Ήτανε θυμωμένοι βλέπετε, που είχανε στερηθεί τις καλοκαιρινές τους διακοπές, ενώ η περαιτέρω στάση τους και συμπεριφορά τους, υπήρξε αποκαρδιωτική, αντιπατριωτική, αντιενωτική, όσο για τους Κυπρίους φρονήματος Μακαριακούς, πλέον έβλεπαν τους Ήρωες Στρατιώτες της ΕΛΔΎΚ, ως απομεινάρια της χούντας στο νησί τους, κόκκινο πανί, και θα έπρεπε με κάθε μέσο και τρόπο, να απομακρυνθούνε και αυτοί βιαίως από την πατρίδα τους, την ασφαλώς προλεταριακή, με απλά Ελληνικά, δεν αντιμετώπιζαν μόνο την έχθρα των Τούρκων κατακτητών εισβολέων που ήτανε απολύτως φυσιολογική, αλλά και την δική μας, για όποιον μπορεί να αντιληφθεί το τι σας γράφω.

350 Ηρωικοί Ελδυκάριοι, αντιμετώπισαν ανδρείως, με περισσευούμενο σθένος και πάθος, τις ορδές 7.000 περίπου ημιάγριων Τούρκων εισβολέων κατακτητών, ενώ ήτανε οπλισμένοι, εξοπλισμένοι σαν αστακοί, στην τριήμερη μάχη. Επομένως, ήτανε αυτό που λέμε, μόνο θέμα χρόνου να πέσει το στρατόπεδο της Ηρωικής ΕΛΔΎΚ, στα χέρια των Τούρκων εισβολέων κατακτητών, με όσες δυσάρεστες συνέπειες θα είχανε επακολουθήσει, συνεπάγεται, παρόλο που η διαταγή του, της απαγκιστρώσεως, ήτανε εναντίον σε όλους τους κανόνες τους στρατιωτικούς, δεοντολογίας. Απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς, μέρα μεσημέρι να εγκαταλείψουνε, απομακρυνθούνε από τις θέσεις τους, απομακρύνσεως τους, όταν ο ήλιος βρίσκεται στο ψηλότερο του σημείο, δίχως να έχουνε καμία απολύτως προστασία διαφυγής από τα φυσικά μέσα. Και όμως έπραξε το σωστό, προτίμησε να το εγκαταλείψει, κακήν κακώς, διότι δεν είχε άλλη επιλογή, θέλοντας και μη, πρέπει να το καταλάβετε και να τον τιμήσετε για αυτήν του την ενέργεια. Ακριβώς το ίδιο που έπραξε και ο ηρωικός Στρατιωτικός Γεώργιος Τσολάκογλου, στον πόλεμο του 1941, συνθηκολογώντας, διαπραγματευόμενος σκληρά με τους Γερμανούς κατακτητές, στις 19 του Απρίλη του 1941 κάπου σε ένα χωριό του Μετσόβου, Μεσοβούνι εάν δεν κάνω λάθος, και πολύ ορθώς έπραξε και αυτός ο Ήρωας αξιωματικός. Ο ασφαλώς τόσο κατασυκοφαντημένος, λασπολογημένος, από την επικείμενη και επιβαλλόμενη παρακείμενη προπαγάνδα, μέσω της αριστερής τρομοκρατίας, παράνοιας, αλλοφροσύνης, που ελλόχευε και συνεχίζει και ακόμη και στις μέρες μας να παραπληροφορεί τα πάντα, διαστρεβλώνοντας τα, να κυριεύσει όλη την χώρα μας, Ενώ δυστυχώς, και κατά κάποιο τρόπο, σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε, επιβλήθηκε η ιστορική παραφροσύνη, αμάθεια, από τις ορθές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, και των μπολσεβίκων γενικώς, και έτσι οι Γερμανοί κατακτητές εξαιτίας του Ηρωικού Στρατιωτικού Γεωργίου Τσολάκογλου, όχι μόνο δεν μας αιχμαλώτισαν 300.000 Ελληνικό στρατό που μάχονταν επί έξη μήνες Ηρωικώς στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου, αλλά απεναντίας, ήμασταν η μοναδική κατεχόμενη χώρα, που άφησαν όλους τους στρατιώτες ελεύθερους, να επιστρέψουνε στα σπίτια τους, ώστε να ξεκινήσει μετέπειτα η λεγομένη Εθνική αντίσταση του Έθνους, δίχως να τους αιχμαλωτίσουν ως είθισται. Αυτό μην το παραμελείτε εμφανώς σκοπίμως, επειδή δεν σας συμφέρει και εξυπηρετεί, πλήθοντας μία ιστορία λες και ράβεται κοστούμι στα μέτρα σας, για όσους γνωρίζουνε όμως λίγο την ιστορική διαδρομή, σε αυτούς απευθύνομαι, και όχι στους ανιστόρητους ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ημιμαθείς με προεξάρχοντα επιχειρήματα τις κομματικές τους σκοπιμότητες και αγκυλώσεις. Και τα εγκεφαλικά αρχίζουνε, ως είθισται, τα δημοκρατικά βεβαίως, βεβαίως, μόλις ακούνε την λέξη Τσολάκογλου, που τον ταύτισαν με την λέξη της προδοσίας, το άκρων άωτου του παραλογισμού και της παραφροσύνης. Μα έτσι και αλλιώς, το καταληφθέν στρατόπεδο θα έπεφτε σε λίγα μόλις λεπτά στα χέρια του εχθρού, τουλάχιστον όσο γινότανε να έσωζε, απομάκρυνε μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα όσους μπορούσε περισσότερους στρατιώτες του, παρά να χάσει και τους 350, που μάχονταν ανδρεία επί ένα τριήμερο, ασταμάτητα, με 45 βαθμούς υπό σκιά, άυπνοι και νηστικοί. Δεν δεχότανε να τους αντικρίσει και αυτούς αποκεφαλισμένους στην πύλη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, και να τους βγάζουνε φωτογραφίες οι Τούρκοι, ως λάφυρα πολέμου τα κεφάλια τους, όπως έπραξαν με τους Ηρωικούς Έλληνες Ελδυκάριους Στρατιώτες, που έπεσαν άθελα τους, στα χέρια τους, την ώρα της μάχης, ή δεν πρόλαβαν να απαγκιστρωθούνε από τις θέσεις τους εγκαίρως, στο να τους αποκεφαλίζουνε έντρομους, μπροστά στα πανικόβλητα εν δακρύων μάτια του.


Τιμωρήθηκε όμως για την γενναιότητα του αυτή, επειδή υπερασπίστηκε την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία του Κυπριακού Ελληνισμού, έπρεπε να το έβαζε στα πόδια, κατά την ιδεολογία των δημοκρατών ταγών σας,, σαν τους άλλους τους δημοκράτες λαγούς, και να έφευγε, κακήν κακώς από το πεδίο της τιμής και του καθήκοντος, που τον όρισε η πατρίδα, στην σκοπιά της συνειδήσεως του. Όσο για τις σημαίες να κυμαίνονται, κυματίζουνε, μεσίστιες στην κηδεία του, ούτε λόγος να γίνεται, αυτά συμβαίνουνε μονάχα όταν πεθαίνουνε οι ανθέλληνες διεθνιστές, άθεοι αναρχικοί μπολσεβίκοι κομμουνιστές, με τα κονσερβοκούτια, βλέπε τον καπετάν Γιώτη, τον Χαρίλαο Φλωράκη, Μάρκο Βαφειάδη, Μίκη Θεοδωράκη όταν πεθάνει, αλλά και τον Μανώλη Γλέζο. Με αυτά και με αυτά, έτσι τον συμπεριφέρθηκαν σαν το σκυλί, τον πέταξαν στην απλή καθομιλουμένη στον κάλαθο με τα άχρηστα, τα αζήτητα, είπαμε, η κακιά μητριά δημοκρατική Ελλάδα, η ασφαλώς αγνωμονούσα, αχάριστη, είναι αυτή που ανέκαθεν έτρωγε τις σάρκες της, η ίδια με τα χέρια της τα παιδιά της, τα τέκνα της. Παράδειγμα τρανό, ο Ήρωας Στρατηγός Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, τότε Αντισυνταγματάρχης στον βαθμό, εάν δεν καθότανε να υπερασπιστεί, με τα ίδια του τα στήθη, σε απόσταση μόλις αναπνοής από την πρώτη γραμμή παρακαλώ, των 150μ, παρόλο που ήτανε Διοικητής, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με την ΕΛΔΥΚ, ήτανε αυτό που λέμε περαστικός. Να φανταστείτε, πριν την μάχη δεν γνώριζε ούτε καν τα αποχωρητήρια του Στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ το που βρισκόντουσαν, στην απλή καθομιλουμένη εκτός τόπου και χρόνου. Δεν είχε προλάβει να συμπληρώσει στο στρατόπεδο ούτε 48 ώρες, και λίγο πριν την επικείμενη επίθεση των Τούρκων εισβολέων, τον ανέθεσαν τα ηνία της διοικήσεως του στρατοπέδου της ΕΛΔΎΚ, και μάλιστα ασφαλώς αποδυναμωμένου, χωρίς τους δύο πιο μάχιμούς, βασικούς λόχους βαρέων όπλων, με ελλιπέστατα πυρομαχικά, με γραφιάδες και μάγειρους, θαλαμοφύλακες και αρρώστους στο αναρρωτήριο υπερασπίστηκαν το Στρατόπεδο της ΕΛΔΎΚ. Και πράγματι τα κατάφεραν με απόλυτη επιτυχία, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, εάν σκεφτείτε τις πενιχρές δυνάμεις τους και δυνατότητες τους, προξενώντας στους Τούρκους εισβολείς κατακτητές σωρεία θυμάτων και τραυματιών, καίρια θανατηφόρα χτυπήματα, περισσότερους από 850 από τους 7.000 περίπου που τους επιτέθηκαν, τους εξολόθρευσαν. Ενώ οι δικοί μας υπερασπιστές του Στρατοπέδου, δεν ξεπερνούσανε ούτε τους 350, μία αναντιστοιχία της τάξεως του 1 προς 22, δεν υπήρχε ούτε η στοιχειώδη εμφάνιση νοσοκόμου, ήτανε απολύτως ξεχασμένοι, εγκαταλελειμένοι, απομονωμένοι, περιθωριοποιημένοι, όπως ακριβώς συμβαίνει με την Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριουδάκι της Λειβαδίτσας, και όμως αντιστάθηκαν με καίρια χτυπήματα στον εχθρό, επί τρεις ολόκληρες ημέρες.

Επομένως, το απόλυτων άωτο του παραλογισμού και της παραφροσύνης, η υπηρεσία του ήτανε ρουτίνας, την οποία την έκανε συχνά, φέρνοντας εις πέρας επιτυχώς, λέγοντας στην γυναίκα του πριν φύγει από το σπίτι του στην Ραφήνα, πως το πολύ σε μία εβδομάδα θα επιστρέψει πίσω, όπως συνέβαινε συχνά σε τέτοια αποστολές, διαδρομές, που τον έστελναν, και απεναντίας, γύρισε πίσω μετά από 6 μήνες παρακαλώ, και μάλιστα μπαρουτοκαπνισμένος. Αναλαμβάνοντας την πρώτη γραμμή της επιθέσεως, υπερασπιζόμενος το Ηρωικό Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ επί τρεις ημέρες, παρόλες τις αναρίθμητες αντιξοότητες που του φανερώθηκαν μπροστά του, αντιμετώπιζε, δεν δίστασε, δεν δείλιασε, με τις επιθέσεις που δέχονταν και από αέρος αλλά και από τις πολλαπλές τους χερσαίες δυνάμεις. Τι ειρωνεία της τύχης όμως, αυτός απλώς μετέβαινε αμέριμνος στην Κύπρο για να μεταφέρει ως επικεφαλής την νέα σειρά των νεοσυλλέκτων της 108, εάν δεν κάνω λάθος, από το λιμάνι της Ραφήνας, με προορισμό το λιμάνι της Αμμόχωστου, για να παραλάβει ως είθισται τους παλιούς φαντάρους της σειράς 106, ώστε να απολυθούνε και να τους αντικαταστήσουνε οι νέοι. Τον πέτυχε όμως η εισβολή των Τούρκων μεσοπέλαγα, στις 20 του Ιούλη του 1974 και μόλις αντιλήφθηκε ο ριψάσπης νεοεισερχόμενος Διοικητής της ΕΛΔΎΚ, ο Συνταγματάρχης Νικολαίδης, διοριζόμενος προσφάτως, από την δημοκρατική κυβέρνηση του Καραμανλή του Πρεσβυτέρου, εξορίζοντας τον προηγούμενο υποτιθέμενο χουντικό Διοικητή της ΕΛΔΎΚ, Συνταγματάρχη Παπαγιάννη, και τοποθετώντας τον αυτόν στην θέση του, τον δημοκράτη Συνταγματάρχη Νικολαίδη, πως επίκειται επίθεση μετωπική των Τούρκων εισβολέων προς το Στρατόπεδο της ΕΛΔΎΚ, στις 14 Αυγούστου του 1974, που γειτνίαζε με αυτό των Τούρκων της Τουρδίκ, τότε εντελώς ανάνδρως, το έβαλε στα πόδια, κιότεψε δημοκρατικώς και έγινε λαγός. Αφενός, προτίμησε να αρπάξει την ευκαιρία που αναζητούσε εναγωνίως, και να απογυμνώσει το στρατόπεδο με τους δύο πιο μάχιμους λόχους των βαρέων όπλων, αφετέρου, στο να κρυφτούνε, απομακρυνθεί 25 χιλιόμετρα πίσω στα βαθιά μετόπισθεν, σε μία σπηλιά, κρησφύγετο που χρησιμοποιούσε η ΕΟΚΑ στον Εθνικοαπελευθερωτικό της Αγώνα εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών, την περίοδο από το 1955 έως το 1959, για να τον προστατεύουνε και να νιώθουνε όσο γίνεται πιο ασφαλείς και ωραίοι. Ενώ άφησαν τον νεοεισερχόμενο Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρολόπουλο ολομόναχο, να βγάλει το φίδι από την τρύπα, στο να αναλάβει την διοίκηση ενός στρατοπέδου, το οποίο κατά το ήμισυ ήτανε αποψιλωμένο, και ασφαλώς απροετοίμαστο για μία τόσο σημαντική αναμέτρηση, δίχως την βοήθεια της αεροπορίας και των τεθωρακισμένων, και με ελλιπή στήριξη από το πυροβολικό αλλά και βαρέα όπλα. Το οποίο μέχρι την στιγμή εκείνη που τους υπερασπιζότανε με τις εύστοχες βολές του, επί τρείς ημέρες κρατούσανε, αντιστέκονταν λυσσαλέα οι λιγοστοί 350 στον αριθμό Έλληνες Ηρωική φαντάροι της ΕΛΔΎΚ, αμύνονταν σθεναρά. Μόλις όμως το μεσημέρι πήρε εντολή από ανώτερες δυνάμεις να σωπάσει αναιτίως και ανάνδρως, δήθεν λόγω έλλειψη πυρομαχικών, τότε αντιλήφθηκε περίτρανα πως η επικείμενη ανθρωποθυσία τους, θα ήτανε άδικη πέρα έως πέρα, πως το παιχνίδι είναι εμφανώς στημένο, και δεν κρατούνε ούτε τα προσχήματα, τους εγκατέλειψαν ολοσχερώς, και έτσι αναγκάσθηκε θέλοντας και μη, να πάψει να θυσιάζει αναιτίως τους υπόλοιπους νεαρούς Ήρωες Στρατιώτες του.

Ο Αντισυνταγματάρχης, και ο τότε τελευταίος Στρατοπεδάρχης της ΕΛΔΥΚ, ο Ήρωας Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, να διατάξει άμεσα απαγκίστρωση από τις θέσεις τους, και το στρατόπεδο τους γενικώς, που το υπερασπίζοντας μέχρι εσχάτως ως εκείνη την χρονική στιγμή. Έχοντας περίπου 90 νεκρούς στρατιώτες και αγνοούμενους, και τρείς Αξιωματικούς νεκρούς, στο πεδίο του καθήκοντος, αλλά και της τιμής, όπως τους Δύο Ήρωες Λοχαγούς του, τον Σταμπουλή τον Βασίλη, αλλά και τον Λοχαγό του Μηχανικού τον Σωτήριο Σταυριανάκο, όπως επίσης και τον Αρχικελευστή Κέντρα, τον τελευταία Αλφαμίτη του Στρατοπέδου που δεν δεχότανε να αποχωρήσει εάν δεν έβγαιναν όλοι οι υπόλοιποι Ήρωες Έλληνες στρατιώτες Ελδυκάριοι σώοι και αβλαβείς, μέσα και εκτός στρατοπέδου. Ενώ από την άλλη, ο επίσημος εκλεγμένος δημοκράτης διοικητής της ΕΛΔΎΚ, ο Συνταγματάρχης Νικολαϊδης, που εγκατέλειψε το στρατόπεδο την προηγούμενη μέρα της μάχης, κακήν κακώς, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την τύχη του, αφήνοντας πίσω του, στην θέση του, τον νεοεισερχόμενο Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, με τους λιγοστούς του Στρατιώτες να υπερασπιστούνε το εντελώς απογυμνωμένο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Στις 14 Αυγούστου για να το υπερασπιστούνε μέχρι το μεσημέρι της 16, καθυστερώντας κατά πολύ την προέλαση των Τούρκων εισβολέων προς την Λευκωσία, και την υπόλοιπη Κύπρο. Και για αυτό άλλωστε από ενοχές και μόνο, πλην του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, του Νίκου Μιχαλολιάκου μαζί με τον Ηλία Κασιδιάρη, τους οποίον όπως όλοι σας γνωρίζετε δεν τους έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση, όμως είμαι υποχρεωμένος να εξάρω την κίνηση του αυτή. Διότι κανείς άλλος πολιτικάντης, δεν καταδέχθηκε να παραβρεθεί και να τον τιμήσει γενικώς, ως όφειλαν στην τελευταία του κατοικία, στα κοιμητήρια της Ραφήνας, αλλά είπαμε, η Ραφήνα όπως και η Κύπρος το 1974 ελέω Κωνσταντίνου Καραμανλή του υποτιθέμενου και προκλητικά προβεβλημένου εθνάρχη, είναι Μακριά. Τώρα, εάν έστω και λίγο σεβόμασταν και γνωρίζαμε, τιμούσαμε την εκάστοτε ιστορία μας, η οποία μόνο μας διδάσκει αλλά και μας δείχνει, φανερώνει τον δρόμο της αρετής, ως οδοδείκτης, το χρέος της τιμής και της θυσίας, καθήκοντος, για τις επόμενες μελλοντικές γενεές, που επιτακτικώς χρειάζεται να τις μεταλαμπαδεύσουνε τα ηρωικά Πρότυπα ανδρός, για να τα μιμηθούμε, σαν τον Ήρωα Στρατηγό, τον τελευταίο Στρατοπεδάρχη της Θρυλικής Και Ηρωικής ΕΛΔΎΚ, τον ΠΑΝΑΓΙΏΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΌΠΟΥΛΟ. Τον οποίο εγώ ο ανάξιος, κλείνω γονυπετής το γόνυ προς το σεπτό και Ηρωικό τάφο του, άλλωστε του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται, διότι, υπερασπίστηκε μέχρι εσχάτως, τα ιερά και όσια της φυλής μας, χώματα και τις αξίες, παραδόσεις, των ηθών και των εθίμων, του Κυπριακού Ελληνισμού.

Πρέπει να τον προβάλουνε στην κοινή γνώμη, επιβάλλεται επιτακτικώς, ως ένα Πρότυπο σεβάσμιο ανδρός, εθελοντικής ανθρωποθυσίας, που μας έφυγε, και θα πρέπει αξιοπρεπώς να τον μιμηθούμε τάχιστα, εμείς οι νεότερες γενεές, εάν θέλουμε να έχουμε σοβαρή υπόσταση και ιστορία, παρουσία ως ένα σύγχρονο Έθνος, που το επιβουλεύονται αλλά και το καιροφυλακτούνε να τους αρπάξουνε τα μέχρι τώρα απελευθερωμένα εδάφη του, όλη οι γείτονες μας. Τα οποία αυτά αιματοπότιστα εδάφη, τα απελευθέρωσαν οι προπάτορες μας, με περισσούς ποταμούς αίματος, αλλά και αναρίθμητων θυσιών, απλώς το πέρασαν στα πολύ ψιλά, στα αζήτητα, με τις λεγόμενες τους πολιτικές σκοπιμότητες, ενώ δεν δίστασαν να τον αμαυρώσουνε την μνήμη του, με τις δήθεν δημοκρατικές τους πινελιές. Πως υπήρξε και ενεργός αξιωματικός της χούντας κι όλας, όταν ανέφεραν υποτιμητικώς πάντοτε, πως ήτανε εν πλω, όταν συνέβη το πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου και εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και Αρχιεπισκόπου της Κύπρου, του πολύ Μακαρίου. Θέλοντας να περάσουνε στην ασφαλώς κοιμωμένη και αδρανούσα εντελώς ανιστόρητη κοινή γνώμη, την ύπουλη αλλά και υπονομευτική, δημαγωγική τους γραμμή, άποψη τους, την ασφαλώς αντεθνική. Πως η χούντα, και εν κατακλείδι το στρατιωτικό καθεστώς, του Δημητρίου Ιωαννίδη δηλαδή, τον όρισε επικεφαλής, στέλνοντας ενισχύσεις μέσω αυτού, στον νησί της Αφροδίτης, ώστε να νομιμοποιήσουνε και εκεί το στρατιωτικό τους και φασιστικό καθεστώς τους, πραξικόπημα τους, αλλά και να εγκαθιδρύσουνε, εξασφαλίσουνε και εκεί πέρα τα νώτα τους. Συμπεριφερόμενοι κατά κόρον με αγκυλώσεις, τις ασφαλώς ιδιοτελέστατες, συμφεροντολογικές, τις βολεμένες που λέμε στην απλή καθομιλουμένη, στα γρήγορα στην καλύτερη των περιπτώσεων προσεγγίσεις, επίπλαστες και επιδερμικές, επιφανειακές, ερασιτεχνικές, της φανταχτερής και εντυπωσιακής ώρας, και λαοπρόβλητης στιγμής, να ξεμπερδεύουνε άρον, άρον με αυτόν, βλέπετε ήτανε ανεπιθύμητος προς το σύστημα. Διότι, τους θύμισε, υπενθύμιζε, τις επιμέρους αναρίθμητες προδοσίες που προκάλεσαν εις βάρους των πλατών του Κυπριακού Ελληνισμού, που προκάλεσαν εσκεμμένως, σκοπίμως, ιδιοτελέστατα πάντοτε και ασφαλώς συμφεροντολογικά, για αυτό να μην έχετε καμία απολύτως αμφιβολία.

Απλώς δεν περίμεναν, τους ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, όταν άνοιγαν διάπλατα την κερκόπορτα της επικείμενης προδοσίας στους Τούρκους, παρακαλώντας τους γονυπετής, εκλιπαρώντας τους εν ολίγοις, λόγω ασφαλώς της μη πολιτικής τους διορατικότητας, αλλά και αμετροέπειας, από του βήματος ασφαλείας του ΟΗΕ, της Νέας Υόρκης, στις 16/7/1974, όταν ο δήθεν εθνάρχης της Κύπρου, ο πολύς Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μακάριος, αλλά και Αρχιεπίσκοπος τους, εξαπέλυε μύδρους, εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Δημητρίου Ιωαννίδη, και της Ενωτικής τρομοκρατικής οργανώσεως όπως υποτιμητικά την αποκαλούσε, προσφωνούσε, την ΕΟΚΑ Β. Προέτρεπε στο να εισβάλλουνε οι εγγυήτριες δυνάμεις στο νησί του, ώστε να αποκαταστήσουνε την δημοκρατική νομιμότητα και ομαλότητα που διασαλεύθηκε από την παράνομη εισβολή και κατοχή της χούντας των Αθηνών, έτσι την αποκαλούσε, αυτά ήτανε τα λόγια του, θαυμάστε τον λοιπόν.  Δηλαδή η Τουρκία, μαζί με την Αγγλία, με βάση την συνθήκη Ζυρίχης Λονδίνου του 1959, να επιβάλλουνε την δημοκρατική τάξη και σταθερότητα που διασαλεύθηκε από το κατοχικό και τρισκατάρατο στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών. Στο να εκδιώξουνε την κακιά χούντα των Αθηνών, που εισέβαλλε παράνομα και καταχρηστικά στην Κυπριακή Δημοκρατία, άρα ποιους φώναζε, ζητούσε βοήθεια, εκλιπαρούσε από το επίσημο βήμα του συμβουλίου ασφαλείας ο εθνοπροδότης Μακάριος; Τους Τούρκους μαζί με τους Εγγλέζους, ώστε να εκδιώξουνε τους κακούς Έλληνες, και τώρα γιατί σκίζουνε τα δημοκρατικά ιμάτια τους οι αδερφοί Κύπριοι; Ότι ζήτησε ο εκπρόσωπος τους και πρεσβευτής τους έγινε πραγματικότητα, εισέβαλαν οι Τούρκοι με τον Αττίλα 1 στις 20 του Ιούλη του 1974 και με τον Αττίλα 2, στις 14 του Αυγούστου και τα αποτελέσματα ορατά μπροστά σας και κυρίως αποκαρδιωτικά, αποκρουστικά, επομένως. πάψτε να κλαίτε και να γκρινιάζετε και επιτέλους αντικρίστε την σκληρή κυνική αλήθεια κατάματα, κατάμουτρα, μάθετε από την ιστορία σας και μην ακούτε το τι σας προπαγανδίζουνε τα εκάστοτε ιδιοτελέστατα αναρίθμητα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της πάση.

Εάν δεν τους φώναζε επισήμως, τότε δεν θα έβρισκαν πάτημα για να εισβάλουνε, με φυσικό επακόλουθο στο ότι δεν θα υπήρχανε τόσο ανεπανόρθωτα, αναρίθμητα εγκλήματα που προκάλεσαν εις βάρος, εναντίον κυρίως της ανθρωπότητας κατά κύριο βάση, και εν τέλει κατά του απροστάτευτου Κυπριακού Ελληνισμού, ελεώ Μακαρίου-Μούσκου εν πολλοίς. Το καλοκαίρι εκείνο του 1974, διαπράχθηκαν τρομερά εγκλήματα, αίσχη στην κυριολεξία, εναντίον της σύγχρονης ανθρωπότητας, γενοκτονία ολόκληρη συνέβη, ο Ήρωας Αντισυνταγματάρχης τότε και τελευταίος Στρατοπεδάρχης της Ηρωικής ΕΛΔΎΚ, Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, ήτανε παρών εκεί, τα είδε, τα ένιωσε στο πετσί του, από πρώτο χέρι, επομένως, πάψτε να τον συμπεριφέρεστε σαν να πέθανε κανένας γεροντάκος δημόσιος υπάλληλος, της διπλανής μας πόρτας. Ενώ πολέμησε, είχε την ατυχία όπως ομολογούσε στις συνεντεύξεις του, να έρθει αντιμέτωπος και στον συμμοριτοπόλεμο, με τους κομμουνιστές αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, από τα έτη του 1944-49, άλλωστε ήτανε ενεργό μέλος της αντιστασιακής οργανώσεως του Ήρωα Συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού, όταν τον δολοφόνησαν ανάνδρως και ύπουλα οι ορδές του αρχισφαγέα μακελάρη, κατσαπλιά Άρη Βελουχιώτη στην Λωκρίδα τον Απρίλιο του 1944. Πηγαίνοντας προς δήθεν συνεννόηση, συμμαχία των δύο αντίπαλων οξυμένων παθών, όμως οι συμμορίτες των σοβιέτ στην χώρας μας, της λεγομένης Εαμοκρατίας, είχανε μάθει ως γνωστόν να λύνουνε τις εκάστοτε διαφορές τους, όπως πάντοτε με την βία, την νοθεία, και ποτέ των ποτών με την πειθώ της δημοκρατικής οδού, της ανεκτικότητας δηλαδή προς το διαφορετικό, που ήτανε για τους ακροαριστερούς αυτή η προσέγγιση άγνωστη στην κυριολεξία. Τα λεγόμενα δημοσιογραφικά κανάλια, τα δήθεν αμερόληπτα και αντικειμενικά, βλέπετε είχανε με πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούνε, όπως τον χαμό του επιτίμου προέδρου της ΝΔ του Κωνσταντίνου του Μητσοτάκη, τον οποίον στην κυριολεξία τον ηρωοποίησαν, μέγα λάθος για πολλοστή φορά. Κατά εμέ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε ένας μετριοπαθής πολιτικός, προερχόμενος από τον χώρο της Ενώσεως Κέντρου, με την πασίγνωστη τότε αποστασία του, των λεγομένων Ιουλιανών του 1965, όταν ακολούθησε τις εντολές, διαταγές καλύτερα του νεοσύστατου Βασιλέα Κωνσταντίνου, διεκδικώντας την θέση του Υπουργού, στην κυβέρνηση που σχημάτισε, διόρισε καλύτερα, ο ίδιος ο Βασιλιάς, χωρίς όμως την συγκατάθεση του Αρχηγού του, της ΕΝΏΣΕΩΣ ΚΈΝΤΡΟΥ, του λεγομένου Γέρου της Δημοκρατίας, Γεωργίου Παπανδρέου. Κατόπιν πορεύτηκε προς την κεντροδεξιά νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική αμερικανοκίνητη και ασφαλώς αμερικανοτραφή ΝΔ, τον θεωρώ πολύ ανώτερο πολιτικό, ιδίως στα οικονομικά των μεταρρυθμίσεων, από τον πολιτικό του αντίπαλο εκείνης της περιόδου, τον λαϊκιστή αλλά και λαοπλάνο, δημαγωγό και καιροσκόπο Ανδρέα Παπανδρέου, τον αμετροεπή και υπερφλύαρο.

Σε αυτό το αφειδώς κατάμαυρο αλλά και προδοτικό, συνωμοτικό καλοκαίρι του 1974, λόγω της προβλεπόμενης αμιγώς πολιτικής αδιαφορίας που επέδειξαν για πολλοστή φορά παρακαλώ, στην απλή καθομιλουμένη, ξεκάθαρης εθνοπροδοσίας των παλαιοπολιτικάντηδων, με κορυφαίο τους εθνοαποδομητή, τον Κωσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο, ως δήθεν εθνάρχη. Όπως επίσης και τον Αβέρωφ Τοσίτσα, Γεώργιο Μαύρο, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο Καραμανλής ορμώμενος εκ Παρισίων, υποτιθέμενου και προκλητικά προβεβλημένου αντιστασιακού, ψευδωνύμου Τριανταφίλίδη από το 1963, όταν εν μέσω μίας νύχτας, αποχώρησε, εγκατέλειψε κακήν κακώς την χώρα μας, την  Ελλάδα, ως αποδιοπομπαίος τράγος, μετά την ήττα που υπέστη στις εκλογές του 1963, της ΕΡΕ, από την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Διακηρύσσοντας την ώρα που οι Τούρκοι εξαπέλυαν την άνανδρη επίθεση τους, του Αττίλα 2 στις 14 του Αυγούστου του 1974, λέγοντας ανερυθρίαστα, πως η Κύπρος είναι μακριά, κλείνοντας με αυτήν την φράση το μάτι στους εισβολείς Τούρκους, λέγοντας τους, μην φοβάστε, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε σκοπό να επέμβουνε στις εσωτερικές υποθέσεις της Κύπρου. Επομένως, πράξετε ότι γουστάρετε, ο δρόμος για να κατακτήσετε όσο νησί θέλετε και επιθυμείτε είναι ανοιχτός, εμείς θα είμαστε απών για πολλοστή φορά. Με όσες δυσάρεστες συνέπειες θα είχε για τον Ελληνισμό της Κύπρου αυτή του η απόφαση, εν κατακλείδι, το 38% στα χέρια του βάρβαρου Τούρκου εισβολέα κατακτητή, όλο το βόρειο κομμάτι της Κύπρου μας, 200.000 Έλληνες της Κύπρου εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες, μετατράπηκαν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο, και περισσότεροι από 5.000 νεκροί και θανάσιμα τραυματίες. Όσο για τον Καραμανλή, από τύψεις και μόνο, ασφαλώς από ενοχές πλημμυρισμένος, δεν καταδέχθηκε ποτέ του να πατήσει το θλιβερό ποδάρι του στο νησί της Αφροδίτης, έτσι για την ιστορία όλα αυτά, που δεν νομίζω πως είναι της παρούσης να την ψηλαφήσουμε εμπεριστατωμένως και διεξοδικώς. Άλλωστε ποτέ κανείς τους δεν τόλμησε να αγγίξει τον φάκελο της Κύπρου, όχι να τον ανοίξει, ούτε καν να τον ακουμπήσει, φοβόντουσαν, έτρεμαν σαν το ψάρι στην στεριά, διότι βρωμάει από πάνω μέχρι κάτω από προδοσίες κατά κόρον των πολιτικάντηδων. Όχι ότι και οι στρατιωτικοί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων τους, προς θεού, ο Μπονάνος ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Αραπάκης του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά και ο Παπανικολάου της αεροπορίας, μαζί με τους Γαλατσάνο και Ντόβα, έχουνε τεράστιες ευθύνες αναλογιζόμενοι το τεράστιο βάρος που τους αναλογούσε, όπως επίσης και ο Συνταγματάρχης καταδρομέας Κομπόκης στην Κύπρο, αλλά δεν έχω καμία διάθεση να ξαναρχίσω να ασχολούμαι με αυτούς τους προδότες, άλλωστε σε παλαιότερα κείμενα μου έχω ασχοληθεί ενδελεχώς μαζί τους.

Αλλά και ασφαλώς, όλοι μας οι Εθνικά πάντοτε σκεπτόμενοι Έλληνες, σεβόμενοι την ιστορία μας και την Εθνική μας παρακαταθήκη, μας ενοχλεί βαθύτατα η ιστορία του Κυπριακού, μας πονάει, και όχι αυτοί που τρέχουνε στις παρελάσεις των κίναιδων, ούτε και φυσικά σε αυτούς απευθυνόμαστε, που αγωνιούνε πολλαπλώς, ώστε πότε θα αντικρίσουνε στους διαύλους των τηλεοράσεων τους, το τούρκικο παιχνίδι του survaivor. Ναι, δεν το κρύβω, και πως θα μπορούσαμε άλλωστε, προσπαθούμε να το ξεχάσουμε μετά βδελυγμίας, είναι μία ανοιχτή πληγή, αλλά συνεχώς έρχεται μπροστά μας, στην μνήμη μας, και μας στοιχειώνει ως ο σύγχρονος εφιάλτης μας, που δεν μας αφήνει, επιτρέπει να κοιμηθούμε τον μακάριο εσαεί ύπνο μας. Όμως όλα αυτά τα κρύα λόγια που τον συνοδέψανε στην τελευταία του κατοικία, στα κοιμητήρια της Ραφήνας, δεν ήτανε παρά μονάχα το τέλος ενός δράματος, που έτυχε να είχε ως κύριο πρωταγωνιστή του, τον αείμνηστο Ήρωα Στρατηγό Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο. Όπως επίσης, θα θέλαμε να εκφράσουμε εγκαρδίως στους στενούς του συγγενείς, αλλά και στο πνευματικό του τέκνο, τα τελευταία 4 χρόνια τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη, τον ερευνητή και ιστορικό που κατόρθωσε και τον άνοιξε την καρδιά του και ασφαλώς του αξίζουνε πολλαπλά εύγε για αυτήν την επίπονη προσπάθεια που επιτέλεσε, γράφοντας την πολεμική του διαθήκη, όταν δημοσίευσαν το υπέροχο και συγκλονιστικό Βιβλίο, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΌ ΤΗΣ ΜΆΧΗΣ ΤΗΣ ΕΛΔΎΚ, στις 14-15-16 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ ΤΟΥ 1974. Για τους πολιτικάντηδες όμως, αυτούς που δεν πολέμησαν στην Κύπρο, υπήρξε το κόκκινό πανί, ενώ κρύβονταν πίσω από τα επιμέρους πολλαπλά τους αξιώματα, παράσημα και γαλόνια, προνόμια της πόρνης δημοκρατίας, λέγοντας πως η Κύπρος είναι μακριά, τον μείωσαν εμφανώς τον βαθμό του, από Αντιστράτηγο που θα έπρεπε να τιμηθεί εν αποστρατεία, σε μόλις και μετά βίας σε Ταξίαρχο, και αυτό για να μην μιλήσει, στο να τον καταρρακώσουνε ακόμη περισσότερο το ήδη καταρρακωμένο και πεσμένο ηθικό του, όμως δεν τα κατάφεραν, μίλησε και τους ξεμπρόστιασε έστω και σας στερνά του, διότι ο συγχωρεμένος Στρατηγός για εμάς, τους έφτυσε όλους κατάμουτρα, πολεμώντας μαζί με τους λιγοστούς του φαντάρους στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, Της ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΔΎΝΑΜΗΣ ΚΎΠΡΟΥ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΆΡΙΑ,

Για επίλογο τώρα, θα σας αποκαλύψω μία έντονη ολιγόλεπτη συνομιλία που είχα τηλεφωνική με τον Κωστή Αίβαλιώτη, τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, του Γεωργίου Καρατζαφέρη, όπως πάντοτε επεισοδιακή, στέλνοντας του μήνυμα στο προσωπικό του κινητό, εκφράζοντας την έντονη δυσφορία μου, διότι δεν παραβρέθηκαν στην κηδεία του. Απορώντας, μα τι σόι πατριωτικός χώρος υποτίθεται πως είμαστε, όταν δεν συνοδεύουμε τον τελευταίο Αξιωματικό που πολέμησε κατάματα τους Τούρκους στην Κύπρο; Πως έπρεπε ο Καρατζαφέρης, επιβαλλότανε, και αυτός ο ίδιος, να βρίσκονται δίπλα στο φέρετρό του. Μου απαντά γραπτώς, πως έκανε ρεπορτάζ το ΑΡΤ. Του λέγω, πως ικανοποιήθηκε ο Πατριωτικός χώρος με ένα απλό ρεπορτάζ; Και ακόμη για τον Μητσοτάκη, πως ο Καρατζαφέρης ολόκληρη εβδομάδα ασχολήθηκε με την κηδεία του, τον εξυμνούσε, μόνο που δεν τον αγιοποίησε κι όλας, και όλα αυτά, με απώτερο στόχο να εξαργυρώσει την επικείμενη βοήθεια που του έδωσε για την άδεια στο το κανάλι που έχει, το τότε Τηλεσίτι, ώστε να εκπέμπει πανελλαδικώς. Τότε εμφανώς θυμωμένα, με παίρνει τηλέφωνο και μονολογεί, δεν κάνει διάλογο όπως πάντοτε, φοβούμενος να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί μου, απλώς με κατηγορεί πως είμαι απών, από όλα τα θέματα, και μόνο υποδείξεις ξέρω να κάνω. Τότε μόλις αντιλήφθηκα πως αδυνατεί να έρθει σε συμμόρφωση και να διαλογιστούμε, αυτό που λέμε να εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες διαλόγου, του κλείνω το τηλέφωνο κατάμουτρα, και συνομιλούμε πλέον μέσω μηνυμάτων. Εμένα όμως, ο πατέρας μου, δεν με προώθησε στην θέση του γραμματέα του Ευρωβουλευτή της ΝΔ, του Απόστολου του Κακλαμάνη στις Βρυξέλες, ούτε με πήγαινε στο γραφείου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, του Μακαριστού Χριστουδούλου, για να υφάνω τις εκάστοτε δημόσιες σχέσεις μου. Απεναντίας, από τα 16 χρόνια μου δουλεύω σε ξένα χέρια, σε ταβέρνες και παρακείμενα εργοστάσια, ώστε να καταφέρω να σταδιοδρομήσω, επιβιώσω, βιοποριστώ και συνδράμω με την πρέπουσα αξιοπρέπεια που επιβάλλεται, την φτωχή μου οικογένεια. Μου είπε πως έπρεπε να τους ενημερώσω, ειδοποιούσα, αφού γνώριζα τον θάνατο του, και τότε απόρησα εξολοκλήρου, μα είναι ποτέ δυνατόν, εγώ από την επαρχία, να γνωρίζω, να είμαι ενήμερος ότι απεβίωσε ο Στρατηγός Παναγιώτης Σταυρολόπουλος από την Ραφήνα, και να μην το γνωρίζει το κόμμα του Καρατζαφέρη; Τον επέπληξα εντόνως, πως στις τελευταίες εκλογές μας εγκατέλειψαν στην τύχη μας, μη κατεβαίνοντας να διεκδικήσουνε την ψήφο του Ελληνικού λαού, φοβούμενοι να αντικρίσουνε κατάματα την δημοκρατική κάλπη, έστω και για εμάς τους ολίγους, παραμερίζοντας τις εκάστοτε αρνητικές δημοσκοπήσεις, βλέπετε ιδεολογία δεν μετριέται με αριθμούς, μου απάντησε, να προσέχω πως τον ομιλώ, γιατί αυτός δεν είναι βορίδης που τον θαυμάζαμε. Εν τέλει, τον εξομολογούμε, πως ποτέ στην ζωή μου δεν θαύμασα πολιτικάντηδες, παρά μονάχα τον Παύλο Μελά, τον Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Ευαγόρα Παληκαρίδη και ου το καθεξής, πως η κριτική που τον ασκώ είναι καλοπροαίρετη, και πως ακόμη σέβομαι τον Καρατζαφέρη που μου έμαθε τα πρώτα μου λίγα πολιτικά γράμματα, όμως ήτανε παράληψη του, απερισκεψία του, το αμέλησε, στο να μην παραβρεθεί όπως κανονικώς θα έπρεπε και όφειλε στην κηδεία του ΉΡΩΑ Στρατηγού, Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου.

Οι λάτρεις της ελληνικής ιστορίας.