ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ


Καταρχάς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους σκεπτόμενους
νεοέλληνες που επισκέπτονται τον ιστότοπο «ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ»,γιατι ασφαλώς κάτι
περιμένουν να αποκτήσουν απo τήν συγκεκριμένη ιστοσελίδα.Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε
πως δεν είμαστε ούτε του πανεπιστήμιου ούτε και δημοσιογράφοι,ειμαστε η λεγόμενη
χαμένη και καμένη γενια με ότι αυτό συναπάγεται.Γιατι μας διδάξαν τα λεγόμενα γράμματα στα
δήθεν ελληνικά θρανία μια άλλη γενιά,η αυτοαποκαλούμενη
γενιά του πολυτεχνείου, μια γένια που το θύμα το εξισώνει με τον θύτη. Αυτά για πρόλογο,
γιατί το κύριος θέμα αν σταθείτε διπλά μας θα σας συναρπάσει, προβληματίσει. Δεν
είμαστε διατιθέμενοι να χαϊδέψουμε αυτιά, γιατί οι περισσότεροι συνομήλικοι μας
είναι άνεργοι, σκέπτονται να φύγουν στο εξωτερικό χωρίς καμία προοπτική να αποκτήσουν
οικογένεια, αφού με μισθό πείνας των 500 ευρώ, κάνεις σώφρον νους δεν το ρισκάρει.
Πρέπει λοιπόν κάποτε να ακουστεί και η δικιά
μας φωνή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ακούγαμε μονάχα τις φωνές της λεγόμενης γενιάς
της Εθνικής Αντίστασης, τους σημερινούς παπούδες 80 Άρηδες και της γενιάς του πολυτεχνείου τους σημερινούς
60αρηδες.Εφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή της γενιάς του
80 των σημερινών 30άρηδων.Οχι εμείς δεν θα σας κάνουμε δικαστήριο, όπως
εσείς πράξατε στη Νυρεμβέργη το 1945,ουτε στην Αθήνα στην δίκη της χούντας όπως
μας την είπατε το 1975, εμείς απλώς θα αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους θα επιβραβεύσουμε
αυτά που είναι για επιβράβευση και όχι τα σκουπίδια. Μπορεί να κάνουμε και λάθη,
να υπερβάλλουμε, μην ξεχνάτε όμως το ρητό <Με όποιον δάσκαλο καθίσεις,
τέτοια γράμματα θα μάθεις>.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

2017 ΈΤΟΣ-ΖΉΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ, ΖΉΤΩ Η ΕΛΛΆΔΑ





Καταρχάς και εγώ, ο ειλικρινά ημέτερος ο Δήμος, όπως επίσης και ο καλός μου συνεργάτης ο Αθανάσιος, σας ευχόμαστε εγκαρδίως και εκ βαθέως καρδίας, ενδομύχως, ολοψύχως, για την καινούργια χρονιά του 2017, η οποία ήδη ανάτειλε και πλέον διανύουμε τις πρώτες της παγωμένες ημέρες, εδώ και μία εβδομάδα, δείχνοντας μας τα άγρια δόντια της από την αρχή, προθέσεις της, ώστε όλοι να πορευτείτε, μα όλοι, δίχως καμία απολύτως εξαίρεση στον κανόνα, με Υγεία και ευτυχία, οικογενειακή γαλήνη. Το πρώτιστο κοινωνικό αγαθό που μας χάρισε αφειδώλευτα ο Πανάγαθος και Παντοδύναμος, φιλεύσπλαχνος και Άναρχος Θεός, προς το πιο τέλειο πλάσμα του, δημιούργημα του, τον άνθρωπο. Ασχέτως και εάν εμείς οι άνθρωποι, αγαπήσαμε την κτίση, υπερβολικά θα ομολογούσα, αρρωστημένα, στον υπέρτατο βαθμό, στο μέγιστο, κατά κόρον, με τις πολλαπλές της παθογένειες όμως. Ενώ δεν διστάσαμε και δώσαμε-αφιερώσαμε, όλο μας το είναι που λέμε και την προσοχή, βαρύτητα, μεθοδικώς, καθολικώς, μεροληπτικώς, κατευθυνόμενα προς την μία πλευρά της υποτιθέμενης αμάξης, προς την ύλη μέσω της φιλαργυρίας, της σάρκας και προσκύνησης του θεού χρήματος και μόνο, των σαρκικών ηδονών, της λεγομένης φιληδονίας, με τα ανάλογα θλιβερά επακόλουθα που τα συνοδεύουνε-ακολουθούνε, δυστυχώς, και έτσι εγκαταλείψαμε τον Θεό κτίστη. Της εσκεμμένης εκμεταλλεύσεως από άνθρωπο σε άνθρωπο, μέσω της ανερμάτιστης φιλαργυρίας και της ματαιοδοξίας μας γενικώς, προσπαθώντας να γεμίσουμε τα κενά της ψυχής μας με ανούσια και άχρηστα πράγματα, δευτερευούσης και ή και εντελώς άσκοπα, περιττά  αυτό που λέμε της πολιτικής συνδιαλλαγής, των άκρως ιδιοτελέστατων πολιτικών σκοπιμοτήτων τους, ως σύγχρονοι καιροσκόποι που ανέκαθεν ήμασταν, του δούνε και λαβείν, της προσφοράς και ζήτησης, και όλα αυτά, μη εποικοδομητικά, μη ωφέλημα, μη θεόπνευστα και θεολογικά. Ξεχνώντας οικειοθελώς πάντοτε, πως ο άνθρωπος δεν ζει μονάχα για να γεμίζει την κοιλιά του και για να κάθεται ολημερίς στο τραπέζι της ηδονής, της σαρκός, στο να ικανοποιεί τα κενά της γαστέρας του. Χρειάζεται επειγόντως, αφενός, όχι μόνο την τροφή την σαρκική, αλλά αφετέρου, και την θεολογική, πνευματική εντρύφηση, την οποία όμως μεθοδικώς, με την τόσο πασίγνωστη μεροληπτική τους, άκρως ιδιοτελέστατη πολιτική προσέγγιση, της απόλυτης εξαρτημένης και πλήρως κατευθυνόμενης συνδιαλλαγής τους, μας την στέρησε εσκεμμένως η γενιά η υποτιθέμενη του δημοκρατικού λαοπρόβλητου άμεμπτου κατά τα άλλα, και ασφαλώς η απυρόβλητη, εδώ και εάν γελάμε, του πολυτεχνείου. Έτσι την απομακρύναμε-εκδιώξαμε από την ζωή μας ως ανεπιθύμητη, την περιβόητη και άγνωστη για τους περισσότερους πνευματικότητας, και την ρίξανε στον Καιάδα, μαζί με τα αντικείμενα τα μη χρήσιμα, τα περιττά, τα περισσευούμενα, ενώ τα αποτελέσματα βρίσκονται ορατά μπροστά μας, απτά, ως ένας σύγχρονος εφιάλτης που καιροφυλακτεί να μας ξυπνήσει και ήδη μας ξυπνάει από τον τόσο μακάριο αιθεροβάμον ύπνο μας. Στο να καταρτιζόμαστε με λόγια και έργα, πράξεις Θεού, και μάλιστα, η πνευματική τροφή, μας βοηθάει στο να κατορθώνουμε να ξεχωρίζουνε από τους τετράποδους φίλους μας, τα ζώα, που και πάλι και αυτά σας πληροφορώ πως, όταν τα προσφέρεις αγάπη, σου την μεταδίδουνε απλόχερα, ανταποκρινόμενα εγκαίρως με τα δικά τους ένστικτα, αντανακλαστικά, στις δικές μας επιθυμίες και παροτρύνσεις, των υποτιθέμενων λογικών ανθρώπων, των σωφρονισμένων, πολιτισμένων.

Όμως με όλα αυτά που διαπράττουμε, τα τόσο θλιβερά και αποκρουστικά, τις περισσότερες φορές, τον εσωτερικό μας κόσμο, γαλήνη, την καλλιέργεια της τόσο άνυδρης και αστόχαστης, θεολογικά απροβλημάτιστης και στην κυριολεξία αδιάφορης ψυχής μας, και πνευματικότητας μας γενικότερα, μόνο τον πλήττουμε. Δεν σκεφτήκαμε ποτέ, δεν μπήκαμε στον κόπο, στην διαδικασία, μιας και δεν μας σύμφερε και βόλευε, εξυπηρετούσε, στο για ποιο λόγο να υποφέρουμε στην ζωή μας, από τις εν λόγω πράξεις μας και έργα μας, επί ημερών μας. Όπως επίσης και να μας συμβαίνουνε αυτά τα τόσο δυσάρεστα και στενάχωρα-θλιβερά γεγονότα, περιστατικά, ενώ με την όλη εν γένει διαχρονική στάση μας και συμπεριφορά μας, την ψυχή μας, δηλαδή τον εσωτερικό-πνευματικό μας κόσμο, δεν θα την ωφελήσουνε διόλου προς διόλου, απεναντίας, θα την βλάψουμε, ζημιώσουμε για πολλοστή φορά, διότι θεωρούνται-αναλωθήκαμε κατά κόρον στις κοσμικές προσεγγίσεις, και υπό καμία έννοια πνευματικές-θεολογικές. Απεναντίας, θα την καταρρακώσουμε κι όλας ακόμη περισσότερο, αφού προβάλουμε μονοπλεύρως την τόσο προκλητική εσκεμμένη προβολή και προώθηση του ασήμαντου εγώ μας, μέσω των πολυποίκιλων υποτίθεται δημοκρατικών μας δραστηριοτήτων. Βλέπετε ανέκαθεν και διαχρονικώς, ίσως η πιο ύπουλη αμαρτία μας ήτανε η υπερβολική εγωπάθεια μας, εγωλατρία μας, φιλαυτία ή αλλιώς ο αστραφτερός εγωισμός μας. Ζούμε και αναπνέουμε στο πως θα καταφέρουνε με όλα τα μέσα, θεμιτά ή αθέμιτα, ηθικά ή μη ηθικά, άλλωστε ότι είναι νόμιμο δεν σημαίνει πως είναι και ηθικό, στο να μην τσαλακώσουμε την τόσο αστραφτερή και λαμπερή επιφάνεια μας. Αυτό το ισχυρότατο εγώ, που όμως όταν αρρωσταίνουμε τότε λιώνει σαν το κερί, τότε κρυβόμαστε ώστε να μην μας δούνε και ζητούμε κάτω από την κουβέρτα στο κρεβάτι του πόνου, βοήθεια από την Θεία χάρη του Ουράνιου Θεού Πατέρα, και κατόπιν μόλις συνέλθουμε, πάλι το εγώ μας προβάλλουμε ως πρώτιστη ιδεολογία μας, ξεχνώντας το ποιος μας βοήθησε. Κατά την νοσηρή μας φαντασία πάντοτε, διαθέτουμε μία νοοτροπία, κοσμοαντίληψη, πως ο κόσμος υπάρχει, δημιουργήθηκε, μόνο και μόνο ώστε να μας ικανοποιεί και υπηρετεί, εξυπηρετεί, όλες μας τις επιθυμίες, σαν να είμαστε το κέντρο του κόσμου, της οικουμένης. Προβάλλοντας συνεχώς ανερυθρίαστα παρακαλώ, το τι θέλουμε εμείς από τους άλλους μονάχα, λες και οι άλλοι δεν έχουνε ψυχή, δεν επιθυμούνε να απολαύσουνε τις χαρές της ζωής όπως επιθυμούμε και εμείς, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, εν κατακλείδι, μας αρέσει να μας συμπεριφέρονται, ανταποκρινόμενοι στα δικά μας πάντοτε κελεύσματά, της απολύτου προσηλώσεως και υποταγής προς τις δικές μας πεποιθήσεις. Όμως, εάν καταφέρουμε και επιτέλους έρθουμε εις γνώση των πράξεων μας, και αποκωδικοποιήσουμε τις διαχρονικές πράξεις μας, λίγο, πολύ λίγο βρε αδερφέ, προσγειωθούμε σε αυτήν την τόσο γκρίζα και ζοφερή πραγματικότητα, στην οποία δεν είμαστε άμοιροι των τεραστίων ευθυνών μας, μεροληπτικές αυταπάτες ας μην μας διακρίνουνε, στο απειροελάχιστο, και διαπράξουμε την επιμέρους αυτοκριτική μας, τότε αναγκαστικά και μη, θα αυτοσαρκαστούμε ενώπιον ενωπίω με τον κακό μας εαυτό, και εδώ είναι όλη η ουσία της υποθέσεως, το δύσκολο θέμα, το καίριο και νευραλγικό καθοριστικό ερώτημα. Είμαστε διατεθειμένοι να μπήξουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο και εάν ναι, κατά πόσο βαθιά;

Το τι παραχωρούμε εμείς προς τους συνανθρώπους μας, το πόσο βάζουμε νερό στο κρασί μας, και το πόσο ανεκτικοί είμαστε προς σε αυτούς, στο να προσπαθούμε στο να τους καταλαβαίνουμε, νιώσουμε, αισθανθούμε, αφουγκραστούμε, ώστε να αφήσουμε στην άκρη επιτέλους την τόσο επιδεικτική υπεροπτική μας, αλαζονική θέση, που έτυχε και κατέχουμε, του υποτιθέμενου ισχυρού, λόγω της θέσεως που διαχειριζόμαστε. Άρα, επομένως, δεν ομιλεί το δίκαιο και το σωστό, το αληθές, αλλά απεναντίας, το δίκαιο του ισχυρού και δυνατού, που στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτός που κατέχει τον θεό χρήμα στις τσέπες του, και ασφαλώς ο καθένας μας γνωρίζει καλύτερα από τον οποιοδήποτε άλλον, πως δεν την κατέχει την θέση του στην υποτιθέμενη δημοκρατική και αξιοκρατική κοινωνία, με την αξία του. Επειδή κάποιον συνάνθρωπο του τον αδίκησε εσκεμμένως και μεροληπτικώς, τον παραγκώνισε-απομάκρυνε με διαβολική δημοκρατική μαεστρία, ώστε να προωθηθεί αυτός, για να φτάσει σε κάποιο υψηλό αξίωμα. Δύσκολα, πολύ δύσκολα, σπανίζει κάποιος να ξεκίνησε γυμνός και χωρίς υποδήματα, απεριποίητος και να έφτασε ψηλά με την αξία του όμως, αυτό που λέμε υπό του μηδενός, αλλά απεναντίας, βρήκε πολλά, στερώντας τα από κάποιους άλλους συνανθρώπους του, τα οποία τα είχανε ανάγκη απόλυτη, όπως και αυτός. Όμως ψιλά γράμματα είναι αυτά, για μία κοινωνία που άγεται και φέρεται κατά το ιδιοτελέστατο πάντοτε δοκούν της, από την οποία ομιλούμε και συμπεριφερόμαστε, ενεργούμε στο όπως μας βολεύει και εξυπηρετεί, ταιριάζει, και επιτέλους ας κάνουμε μία προσπάθεια δεν θα τσαλακωθεί ο επιμέρους εγωισμός μας, στο να τους προσεγγίσουμε τους αδικημένους μας, καλοπροαίρετα πάντοτε. Μόνο υπό του πρίσματος αυτής της πολιτικής λογικής, κοινωνικής τοποθέτησης-γραμμής, νοοτροπίας, θα καταφέρουμε όσο γίνεται να τους συμμεριστούμε, καταλάβουμε, και να μετριάσουμε όσο γίνεται, να αμβλύνουνε τα άλογα και αναρίθμητα λάθη μας, αλλά και πάθη μας. Και θα πάμε προς την δική τους την πλευρά, κατεύθυνση, όσο γίνεται πιο ταπεινά και μειλίχια, κοντά τους, σιγά, σιγά, όχι απότομα, στο να μην τους πνίξουμε από το πρόσκαιρο και ευκαιριακό ενδιαφέρον μας, αυτό που λέμε να πράξουμε μία προσπάθεια στο να τους νιώσουμε-καταλάβουμε, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουνε, στο να σπάσουμε και γκρεμίσουμε τα δεσμά που μας εγκλωβίζουνε και ταλαιπωρούνε, με το τόσο προβεβλημένο αυτοείδωλο μας. Ναι και γιατί όχι, εάν χρειαστεί και να συγκρουστούμε και ακόμη, ακόμη, με την περίσσια υπερηφάνεια μας, τότε και μόνο τότε θα βελτιωθούμε ως άνθρωποι, ως προσωπικότητες, σε αυτό το σημείο όμως επιδεικτικώς σωπαίνουνε, το προσπερνούμε και κρύβουμε το πρόβλημα εσκεμμένως κάτω από το χαλί, επιδεικτικώς σαν να μην το βλέπουμε, διότι δεν μας συμφέρει, βολεύει και εξυπηρετεί και μας ενοχλεί. Ασφαλώς ούτε λόγος να γίνεται περί αυτοκριτικής και αυτομεμψίας, μιας και αυτές οι λέξεις που τσαλακώνουνε τον αστραφτερό εγωισμό μας, εγωπάθεια μας, φιλαυτία μας, τις απομακρύναμε από το λεξιλόγιο μας ως ανεπιθύμητες και ενοχλητικές, διότι, μέσω της αυτοκριτικής η φιμωμένη συνείδηση μας επαναστατεί από τις ανάλγητες πράξεις μας, ενώ εμείς με χίλιες δύο δικαιολογίες, προφάσεις, προσπαθούμε με όλους τους τρόπους να την φιμώνουμε πολλαπλώς και τεχνηέντως, μέχρι να φτάσουμε στου εσχάτου σημείου να την πνίξουμε οπωσδήποτε για να μην την ακούμε, μα αφού μας ενοχλεί τρομακτικά.

Επειδή βαυκαλιζόμαστε στο να θεωρούμαστε εμείς και μόνο εμείς το κέντρο του κόσμου, της ανθρωπότητας, την λεγομένη υστεροφημίας μας να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού και τίποτα άλλο δεν μας απασχολεί, ενδιαφέρει, μόνο που ότι λάμπει, δεν σημαίνει πως σώνει και καλά ότι είναι και χρυσός. Με ότι αυτό συνεπάγεται, και κατόπιν του θεού της σάρκας και της ύλης, μέσω της απόλυτης ηδονής της περιβόητης γαστέρας, διότι, αυτό είναι ολοφάνερο και πασίγνωστο σε όλους μας, από το πώς κινούμαστε, ενεργούμε, δράττουμε, όπως επίσης και από το πώς συμπεριφερόμαστε, στις εκάστοτε σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, τους τριγύρω μας, με την άκρως υλιστική και σαρκική προσέγγιση μας, και ξεχάσαμε εσκεμμένως και οικειοθελώς, μονοπλεύρως πάντοτε και μεροληπτικώς, τον Θεό κτίστη. Άλλωστε εμείς εχθρούς δεν διαθέτουμε, για να έρθουμε τώρα στα απολύτως δικά μας, από την δική μας την πλευρά τουλάχιστον έτσι σας βλέπουμε όλους με το ίδιο ακριβώς μάτι, μα αγαπητοί μου αναγνώστες, μία ψυχή θα παραδώσετε εσείς, στον δημιουργό σας και πλάστη σας Θεό Πατέρα, και μία ψυχή θα παραδώσω και εγώ, όπως και ο καθένας μας. Για αυτό επιτέλους, ας προσπαθήσουμε να την ελαφρύνουμε όσο γίνεται από τις επιπρόσθετες αμαρτίες που μας ταλαιπωρούνε και βασανίζουνε, τα λεγόμενα ανυπέρβλητα πάθη μας, και πιστέψτε με ειλικρινώς σας ομολογώ διαθέτουμε πάρα πολλά, και είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού, όσο και εάν προσπαθούμε να τα κρύψουμε όπως ο στρουθοκάμηλος την ώρα που τον κυνηγούνε οι κυνηγοί βάζοντας μόνο το κεφάλι μέσα στην τρύπα για να κρυφτεί ενώ όλο το σώμα βρίσκεται εκτεθειμένο. Δια  τα οποία ο καθένας μας τα γνωρίζει καλύτερα από τον οποιοδήποτε άλλον, το ποια είναι αυτά και πως θα πρέπει να τα περιορίσει, αφού τα ζει καθημερινώς, όπως αυτός νομίζει καλύτερα, και προσπαθούμε όσο γίνεται να σας διαχειριστούμε με αποκλειστικό γνώμονα και συμφέρον μόνο, το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά μόνο, το καλό και το συμφέρον του τόπου μας και της πατρίδας μας της Ελλάδας γενικώς. Όπως φυσικά τα διαβλέπω εγώ, από την δική μου οπτική πλευρά και γωνία, με τα θετικά μου προτερήματα, γνωρίσματα και χαρακτηριστικά, όπως επίσης και με τα πολλαπλά αρνητικά μου, άλλωστε ουδείς αλάνθαστος, παρά μονάχα ο Παντοδύναμος Θεός. Αυτές τις σάλτσες περί δήθεν δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας και αμεροληψίας, καλύψεως, μακριά από εμένα, επειδή δεν με ταιριάζουνε, δεν με συνοδεύουνε, σίγουρα συμφωνώ πως χρειάζεται επιτακτικώς, καλή και θετική, άκρως χρήσιμή και εξυπηρετική, ωφέλιμη είναι η επιμέρους διπλωματία, η πολιτική οξυδέρκεια, διορατικότητα, αλλά στους πολιτικούς που την ασκούνε, ώστε να καταφέρουνε να επιζήσουνε με την πρέπουσα και επιβαλλόμενη αξιοπρέπεια τους. Τώρα, η ημετέρα ταπεινότητα μου, δεν ασκεί καμία απολύτως πολιτική σοβαρή, αξιομνημόνευτη, ώστε να χρειάζεται να ασκήσω και την προβλεπόμενη διπλωματική αβρότητα, άλλωστε δεν νομίζω πως επηρεάζω και συνειδήσεις, ένας ταπεινός και απόμακρος γραφιάς είμαι, μίας άσημης ιστοσελίδας στον χώρο του διαδικτύου, από αυτές τις αφειδώλευτες που κυκλοφορούν κατά κόρον, την οποία την μελετούνε, μεταξύ ελαχίστων συγγενών και φίλων. Αυτοί λοιπόν, οι δακρύβρεχτοι προκλητικά προβεβλημένοι δημοκρατικοί εντυπωσιασμοί, φαρισαϊσμοί, θεατρινισμοί, εν προκειμένω, ας εκλείψουνε, δεν μας βοηθούνε στο τίποτε, απεναντίας νομίζω πως το μόνο που προάγουνε και αποσκοπούνε είναι στο να εξυπηρετούνε το λεγόμενο θεαθήναι, διότι ελλοχεύει το χειροκρότημα το οποίο σε αυτό επιδιώκουνε. Όσο για την ουσία των πραγμάτων όμως, της υποθέσεως, στην πράξη που λέμε, τα άλυτα προβλήματα, η πατρίδα μας δεν εισπράττει κανένα απολύτως όφελος, κέρδος, περί άλλων τυρβάζουν, ας τις αφήσουμε επιτέλους στην άκρη κατά μέρους τους επιπρόσθετους λαϊκισμούς και εντυπωσιασμούς.

Σας ενημερώνω εκ των προτέρων, πως γράφω και σπαταλώ τον πολύτιμο χρόνο μου, με ότι νομίζω πως συμφέρει και εξυπηρετεί την χώρα μας, το καλό του εμείς και όχι το ιδιοτελέστατο του εγώ μας. Τι να κάνουνε τώρα, προσωπικώς δεν επιδιώκω να στρογγυλοκαθίσω σε καμία αναπαυτική καρέκλα του δημοσίου κορβανά ή πολιτικού γραφείου, όχι ότι θα μου χαλούσε, προς θεού, άλλωστε ποιος τυφλός δεν θα ήθελε το φως του. Πολλά λεφτά και ξεκούραστα, σίγουρα, ενώ πριν ακόμη κλείσει η περιβόητη δημοκρατική κάλπη, να γνωρίζουμε το ποιον θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές μετά από 4 χρόνια, ως σίγουροι και δεδομένοι, να τος λοιπόν, ο λεγόμενος κομματικός τους στρατός, της απόλυτης ιδιοτελέστατης πολιτικής συνδιαλλαγής, αρπαγής συνειδήσεων, σε όλο τους το μεγαλείο λοιπόν, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Ζήτω, ζήτω η δημοκρατία, ζήτω η ΝΔ, το πασόκ, σύριζα, ποτάμι, Λεβέντης, ΚΚΕ, και ου το καθεξής, ασφαλώς όταν απουσιάζει από τον υποτιθέμενο πατριωτισμό μας, εκδημοκρατισμό μας, η επιβαλλόμενη και προβλεπόμενη πίστη μας στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αναστάντα Χριστού, αυτό που λέμε προς το ανόθευτο δόγμα που μας παρέδωσαν οι προπάτορες μας, ως παρακαταθήκη τους και γνήσια κληρονομιά τους. Σε εμάς τους απογόνους τους, άφησαν-παρέδωσαν την σκυτάλη, το προτέρημα, να τους την μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενεές, τότε νομίζω πως είναι δώρο άδωρο, μακριά από την Ορθοδοξία να ομιλούμε για Ελλάδα, και πως υποτίθεται αγαπάμε αυτόν εδώ τον τόπο, το θεωρώ μία ανούσια βλακώδης υπερβολική ουτοπία, καθαρή πατριδοκαπηλία. Όπως αυτό ακριβώς που συμβαίνει στις μέρες μας, πράττει η παγανιστική-ειδωλολατρική μη Ορθόδοξη Χρυσή Αυγή, μαζί με τον επίσης αλλοπρόσαλλο και αμετροεπή Αρτέμη Σώρρα, με τα υποτιθέμενα προκλητικά του 600 δισεκατομμύρια ευρώ που θα μοιράσει έτσι με ελαφρά την καρδία, αφειδώς, ώστε να εξοφλήσει, αποπληρώσει το χρέος της χώρας μας, προς τους τοκογλύφους δανειστές μας, της Τροίκας και του μνημονίου. Πως ως δια μαγείας ο πολύς πατριδοκάπηλος Καμμένος με την κύρια αιτία του κακού, τον εθνομηδενιστή και αρνησιπάτρη, αναρχικό στοιχείο, διεθνιστή και άθεο-λαϊκιστή Τσίπρα, σας το ονόμασε ως δεσμούς, θεσμούς και ου το καθεξής, παίζοντας μα τις λέξεις, όπως επίσης και με τους πολλαπλούς αδαείς ψηφοφόρους του, όμως η ουσία της υποθέσεως παραμένει μία και μοναδική, αταλάντευτη, το σφίξιμο του ζωναριού επί ημερών του Τσίπρα και του Καμμένου έσφιξε-μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Μόνο που θα πρέπει για να τα εισπράξουμε κατά τον κύριο Σώρρα τον ειδωλολάτρη και παγανιστή τα αμύθητα ποσά του, που διακηρύσσει πως διαθέτει για το καλό του τόπου μας, να ορκιστούνε εκ των προτέρων στον θεό χρήμα- Δία, στην αρχαία ειδωλολατρία δηλαδή, και να απαρνηθούμε τον Θεάνθρωπο και γλυκύτατο Αναστάντα Ιησού Χριστό μόνο έτσι θα τα εισπράξουμε, που Σταυρώθηκε σαν αγνό πρόβατο και έχυσε ο Θείο του Αίμα, για να μας λυτρώσει από τις αμαρτίες μας. Προσωπικώς αρνούμαι μετά βδελυγμίας να προσκυνώ τον οποιοδήποτε τυχάρπαστο, ο οποίος προσπαθεί να με αποσπάσει από την αγκαλιά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, με το αιτιολογικό να με κάνει πλούσιο. Μα πλούσιος είναι αυτός που έχει τον Χριστό μέσα στην καρδιά του, και είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όσο για τον σώρρα και τον κάθε σώρρα τον ευχαριστούμε εκ βαθέως καρδίας, που μας τονώνει και θερμαίνει την τόσο άνυδρη πίστη μας, το άκρως άωτο του παραλογισμού και της παραφροσύνης λοιπόν. Σας ερωτώ, με το χέρι στην καρδιά, μα καλά, πόσο ακόμη πάτο έχει αυτό το βαρέλι της πνευματικής παρακμής, θα απαρνηθείτε τον Θεό των Πατέρων μας, το Χριστό μας, για τα 30 αργύρια που σας προσφέρει ο ειδωλολάτρης σώρρας, που οικειοθελώς και εσκεμμένως κυλιόμαστε;

Όσον αφορά τώρα, για την προβλεπόμενη κριτική που σας ασκούμε, θεωρώ πως είναι μέσα στα επιτρεπόμενα και λογικά ανθρώπινα όρια, προσπαθώ να μην με συνοδεύουνε οι εξαλλοσύνες, αγριότητες, υπερβάλλοντα λαϊκισμού, με εκείνες τις πασίγνωστες τσιρίδες-κραυγές των δημοκρατικών τους καλύψεων, υστερίας, όταν δεν γίνεται το δικό μου, δηλαδή, δεν είναι χτυπήματα κάτω από την μέση, τα οποία άνετα μπορείτε να τα αντιμετωπίσετε και να υπερασπιστείτε επιχειρηματολογώντας πολιτικώς πάντοτε τα πιστεύω σας. Ώστε να τα αποκρούσετε όχι δημοσιογραφικά, που άλλωστε δεν έχω καμία σχέση με την δημοσιογραφία, στην κυριολεξία την απεχθάνομαι, αλλά όμως ας αφήσουμε κατά μέρους τις επιμέρους αυταπάτες και τους ακραιφνής προβεβλημένου σας εντυπωσιασμούς, διότι ούτε και εσείς έχετε καμία σχέση με την υποτιθέμενη και άκρως προβεβλημένη δημοσιογραφική αντικειμενική και αμερόληπτη ματιά, κάλυψη. Θεωρώ πως όλα τα πράγματα διαθέτουνε και ένα όριο, ένα σεβασμό προς το διαφορετικό, ένα μέτρο που λέμε, και δεν θα πρέπει να το υπερβαίνουνε επ ουδενί λόγο και αιτία, να φτάνουμε στο έσχατο σημείο, στα άκρα, της αλόγιστης αμετροέπειας, αυτό το τόσο δυσάρεστο γεγονός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα στην σελίδα μας και δεν αντικατοπρίζει εμάς τους ιδίους. Η κριτική που σας ασκούμε γίνεται καλοπροαίρετα και καλόβουλα, και υπό καμία έννοια κακοπροαίρετα και κακόβουλα, εκ των προτέρων σας το τονίζουμε πως με κανέναν σας δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα απολύτως, απεναντίας, νομίζουμε πως περισσότερα μας ενώνουνε πράγματα και πολύ λιγότερα μας χωρίζουνε. Τώρα, εάν καμιά φορά υπερβάλω και ξεφεύγω εγώ λιγάκι ο Δήμος, ο αρθρογράφος, τα παράπονα σας σε εμένα αποκλειστικά τον ίδιο, στους χαρακτηρισμούς μου, οι οποίοι όλοι είναι αμιγώς πολιτική και υπό καμία έννοια προσωπική-ιδιωτική επίθεση εναντίον του καθενός. Επειδή τον Αθανάσιο τον συνεργάτη μου, σας παρακαλώ πολύ να τον αφήσετε ήσυχο κατά μέρους, διότι με τα μακροσκελέστατα κείμενα, όπως επίσης και με τα video που σας ανεβάζει δεν έχει καμία απολύτως σχέση, δεν εμπλέκεται, και με έχει αφήσει εν λευκώ να ξετυλίγω το κουβάρι των πολιτικών μου σκέψεων και προβληματισμών, απόψεων, ενώ σας ενημερώνω πως μερικές φορές διαφωνεί και μαζί μου με τα εκάστοτε κείμενα μου.

Επιείκεια θα ήθελα να επιδεικνύατε επομένως, εάν σας ήτανε εύκολο να δείξετε, προς την εκάστοτε ορμή μου και την παρορμητικότητα μου, ενίοτε, ίσως και ορισμένες φορές και νεανική απερισκεψία μου, από υπερβάλλοντα ζήλο, όμως, γιατί όχι, ουδείς αλάνθαστος παρά μονάχα ο Θεός, διαφωνίες πολλές, άπειρες, μόνο μέσα από έναν εξαντλητικό διάλογο νομίζω πως βελτιωνόμαστε. Όσον αφορά τώρα, στα κείμενα τα μακροσκελέστατα που σας παρουσιάζω, θα ήθελα να με συγχωρέσετε, αλλά να γνωρίζετε πως δεν το πράττω εσκεμμένως και μεροληπτικώς, μεθοδικώς, επειδή θεωρώ πως αυτά που γράφω εξυπηρετούνε την Πατρίδα μου την Ελλάδα κατά κύριο λόγο, όπως επίσης και την πίστη μας στην Ορθοδοξία, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό το γεγονός, εκ εξ αρχής. Πως δεν μισούμε κανένα, δεν αντιπαθούμε διόλου, εμπάθειες μακριά από εμάς, εσκεμμένες μεροληπτικές κατευθυνόμενες συστημικές  τοποθετήσεις θεωρούνται άγνωστες προς το λεξιλόγιο μας, απλώς μόνο πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις έχουνε να μας χωρίσουνε, αυτό που λέμε διαφωνία στις εκάστοτε ιδέες ή στις σκέψεις μας, και σίγουρα διαφορετική πολιτική νοοτροπία, χροιά και προσέγγιση των εκάστοτε πραγμάτων, όχι με τα ιδιωτικά πρόσωπα όμως. Εκτός και εάν φοβάστε την κριτική και το διάλογο, τότε πηγαίνουνε αλλού, να πράττετε ότι εσείς νομίζετε και να μην σας ασκεί κριτική κανένας, να ξανάρθουμε σε εκείνα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των ανατολικών χωρών, των πρώην μπολσεβίκων δορυφόρων σας, άλλωστε ο Σύριζα θεωρείται η συνέχεια του ΚΚΕ εσωτερικού, που διασπάστηκε από το ΚΚΕ εξωτερικού το 1968, αυτό το κόμμα συμμορία που έπαιρνε γραμμή-κατεύθυνση κατευθείαν από την προλεταριακή πατρίδα, της Σοβιετικής Ενώσεως. Ας σας ευχηθούμε λοιπόν, κυρίως η καινούργια χρονιά του 2017 που ξεπρόβαλε πριν μία εβδομάδα, να μας βρει με υγεία και μακροημέρευση, αμνησικακία, ανεξικακία, γαλήνη, ειρήνη ψυχής και φόβο Θεού, με πνεύμα εγκρατείας και πραότητας, σύνεσης και ταπεινοφροσύνης, να σταματήσουμε επιτέλους μια και καλή την γκρίνια και την μιζέρια κατά μέρους, και όσο γίνεται να μονιάσουμε, να ενωθούμε, συμφιλιωθούμε, επειδή μας περιμένει ένας χρόνος το 2017 δύσκολος από πολλές απόψεις και πλευρές. Ο κατεξοχήν αρθρογράφος και υπεύθυνος, αρμόδιος, διαχειριστής της σελίδας μας, με τίτλο τα Mystikatoubaltou, θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα και ιδίως τον τόπο του και όχι να βοηθηθεί μέσα από αυτήν. Ναι, σίγουρα, μέσω αυτών των μακροσκελέστατων κειμένων, τα οποία μου ενημερώσατε πολλαπλώς, λες και δεν τα γνώριζα αφού εγώ τα γράφω, σας ομολογώ όμως ευθαρσώς, εκ των προτέρων, πως εάν κουράζεστε μια φορά εσείς που τα αναγνώθετε, για φανταστείτε εμένα που τα σκέφτομαι και προσπαθώ όσο γίνεται να τα καθαρογράψω, ώστε να διαβάζονται μελετημένα και να μην πλατειάσω τόσο πολύ, και γενικότερα σας κουράζω. Όπως επίσης και ο άξιος και πιστός συνεργάτης μου, ο καλός μου φίλος ο Αθανάσιος, ο αφανής ήρωας στην όλη υπόθεση κατά εμέ, διότι αγαπητοί μου αναγνώστες, εάν δεν υπήρξε αυτός ο άνθρωπος με τις εξιδεικευμένες γνώσεις που διαθέτει γύρω από την τεχνολογία των υπολογιστών, σήμερα η δικιά μου η φωνή θα έμενε στα αζήτητα, δεν θα έβγαινε προς τα έξω, ώστε κάποιοι συμπολίτες μας να προβληματιστούνε για θέματα με πρωτεύοντα ρόλο και Εθνική σημασία, παρακαταθήκη, και την Ορθόδοξη πίστη μας, που όμως η άρχουσα καθεστωτική τάξη τα έχει εξοβελίσει, απομακρύνει, παραγκωνίσει, περιθωριοποιήσει στην κυριολεξία, κατά κόρον, ως ανεπιθύμητα και ασχολείται με τα καρναβάλια, τις γιαουρτομαχίες, τις γιορτές κρασιού και καρπουζιού, σταφυλιού, ανθοέκθεση, λουλουδιού, ενώ δεν διστάζει να διοργανώνει και χορούς επάνω στο Επίσημο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας.

Θα ήθελα να σας ενημερώσω, πως τα Χριστούγεννα λειτούργησε κανονικότατα στην Λειβαδίτσα στο μικρό αυτό χωριουδάκι του νομού Πέλλης, 5 μόλις χιλιόμετρα από τα Κουφάλια, η Εκκλησία του Αγίου Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού, ήτανε μία ευχάριστη έκπληξη την οποία δεν την περίμενα. Προσωπικώς, κατευθυνόμουνα με προορισμό προς την Μητρόπολη της Γουμένισσας, στον Σεβασμιώτατο Κύριο Δημήτριο, κοντοστάθηκα έξω από την Εκκλησία του Αγίου Αλεξίου, ενώ μόλις αντίκρισα λιγοστό φως από τα ελάχιστα κεριά που μόλις και έκαιγαν και αντιλήφθηκα την καμπάνα να χτυπά, δειλά, δειλά, εκδηλώνοντας την χαρά της, πως επιτέλους θα διεξαχθεί η επιβαλλόμενη Θεία Λειτουργία, που τόσο καιρό δεν διεξαγότανε, λόγω ελλείψεως του Ιερέως, απουσίαζε ο ήχος της, θεώρησα σκόπιμο και επιτακτικό να Εκκλησιαστώ στην Λειβαδίτσα, με επιπρόσθετα γάντια και μάλλινα ρούχα, μαζί με το λιγοστό ποίμνιο του μικρού αυτού απομακρυσμένου και περιθωριοποιημένου, ξεχασμένου χωριού. Την θεία λειτουργία την πραγματοποίησε ένας Ιερέας αποσπασμένος από την Χαλκηδόνα, αλλά θα ήθελα να συγχαρώ εγκαρδίως και εκ βαθέως καρδίας, τον Ψάλτη, τον Κύριο Αλευρούδη από το χωριό της Πέλλας, που χοροστάτησε με τους Βυζαντινούς του ψαλμούς και ύμνους στο αναλόγιο, παρόλο το δριμύ ψύχος που επικρατούσε μέσα στον μικρό Ναό, χώρο της Εκκλησίας. Για την ιστορία, 20 γυναίκες παραβρέθηκαν στην Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία και μετέλαβαν τα άχραντα μυστήρια, και 5 άντρες, όμως το υπερβολικό κρύο ήτανε ανυπόφορο και σου τρυπούσε τα κόκκαλα, ένα μικρό κλιματιστικό δεν έσωζε την κατάσταση του ψύχους. Την ημέρα των Θεοφανίων όμως, ο καθαγιασμός των υδάτων, δεν πραγματοποιήθηκε με τα μεγάλης μου λύπης, έτσι πήρα τον δρόμο για την Μητρόπολη της Γουμένισσας, στον επιβλητικό και περικαλέστατο Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, τα οποία θυρανοίξεια του πραγματοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο. Όμως η ανταπόκριση του ποιμνίου μηδαμινή, ο καθαγιασμός των υδάτων πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της Γουμένισσας, μπροστά στο μικρό συντριβάνι, παρόλο το πολικό ψύχος, όσον αφορά το λεγόμενο ποίμνιο, λίγα πράγματα, ως καθόλου θα ομολογούσα, βλέπετε η νεολαία μας, απαρνιέται την πίστη των παππούδων τους, προς την Ορθοδοξία, ενώ την Γουμένισσα την συνέδεσε με τα χάλκινα κλαρίνα της, δυστυχώς. Δεν νομίζω να έχετε απορία για το τι γίνεται με την εγκαταλελλειμένη Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στην Λειβαδίτσα, η οποία αυτή Εκκλησία έχει να ανοίξει η πόρτα της 20 χρόνια και βάλε, απλώς, ο στόχος μας είναι να πέσει μια ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα, ώστε να μην μας ξυπνάει τις κοιμισμένες-αδρανούσες μας συνειδήσεις, άλλωστε την επικείμενη εγκατάλειψη της, απομόνωση-περιθωριοποίηση της, σας την φανερώσαμε περίτρανα, για να την διαπιστώσετε, από το video που σας δείξαμε, ιδίοις όμμασι.

Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, του Αγίου Βασιλείου, η χάρη μας έφτασε στο χωριό του Προχώματος, στην Εκκλησία την ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού, και αυτό επειδή διαβάσαμε πως δεν θα πραγματοποιηθεί η επιβαλλόμενη και επιτακτική Πρωτοχρονιάτικη Θεία Λειτουργία, ενώ θα παραμείνει η Εκκλησία του χωριού ερμητικά κλειστή, λόγω διαμαρτυρίας, επί της αποσπάσεως για τρείς μήνες του μόνιμου Ιερέως του χωριού, όπως επίσης και της υπερβολικής αυξήσεως των φόρων που εισπράττει η Μητρόπολη Γουμενίσσης Πολυκάστρου και Αξιουπόλεως από την εν λόγο Εκκλησία. Η Θεία Λειτουργία η Πρωτοχρονιάτικη διεξήχθη κανονικότατα όμως, από έναν Αρχιμανδρίτη Ιερομόναχο, που τον απέσπασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημήτριος από το χωριό του την Κοντοηράκλεια, εάν το προφέρω και σωστά, και ζήτησε από το λιγοστό ποίμνιο να μην τον δημιουργούνε πρόβλημα στο έργο του, για αυτό το μικρό-βραχύ χρονικό διάστημα που θα φιλοξενείται στον Ιερό τους Ναό. Επειδή και για αυτόν δεν ήτανε ευχάριστο καθόλου μα καθόλου, να εγκαταλείπει το χωριό του, δίπλα στο σπίτι του, την Εκκλησία του, που την είχε μέσα στα πόδια του, και τα ξενιτεύεται μακριά, μία ώρα δρόμος, ώστε να έρχεται στο πιο απόμακρο μέρος της Μητροπόλεως. Και ζήτησε να τον καταλάβουνε, κατανοήσουνε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, πως αυτή η ταλαιπωρία και για αυτούς, αλλά και για εκείνον θα διεξάγεται για τρείς μήνες, ας ελπίσουμε τους είπε από τον άμβωνα, πως θα είναι πρόσκαιρη και όχι μόνιμη, μέχρι να λύσουνε το πρόβλημα της παρεξηγήσεως που διεξήχθη από τον μόνιμο Ιερέα του χωριού τους, τον Πατήρ Άγγελο, με τον Δεσπότη Δημήτριο. Όσον αφορά για το ποίμνιο, και στο Πρόχωμα η Θεία Λειτουργία η Πρωτοχρονιάτικη διεξήχθη μεταξύ συγγενών και φίλων, η ανταπόκριση μηδαμινή, απελπιστική, και το υπερβολικό ψύχος και εκεί μέσα δριμύ, και από τις λιγοστές ψυχές που δεν έβλεπαν με το καλύτερο μάτι τον καινούργιο Ιερέα, που για πρώτη φορά πατούσε το πόδι του στην Εκκλησία τους, ενώ τους εκλιπαρούσε να τον καταλάβουνε, νιώσουνε, την αμηχανία που ένιωθε. Κατά τα άλλα, ήτανε ένας καλοσυνάτος Ιερομόναχος με την συνοδεία του, τον ψάλτη, μοναχός και αυτός, και φαινότανε πως διέθετε επιπρόσθετες θεολογικές γνώσεις, αφού μας εξηγούσε με ευκρίνεια την ιστορία του Μεγάλου Βασιλείου, την εγκράτεια του, από την Καππαδοκία ήτανε η καταγωγή του, και για το τεράστιο έργο που προξένησε-παρουσίασε, κυρίως το φιλανθρωπικό, με το πασίγνωστο σε όλους μας ορφανοτροφείο του, την Βασιλειάδα.

Θα ήθελα να συγχαρώ εκ βαθέως καρδίας τον Πρόεδρο των Δεσμών Ελλήνων, που εδρεύουνε στην Περιοχή της Τούμπας, στην Οδό Πασαλίδη, εάν δεν κάνω λάθος, τον Κύριο Ιωάννη Κουριαννίδη, ο οποίος παραμονή της Πρωτοχρονιάς, με τους συνεργάτες του, προτίμησαν να αφήσουνε την ζεστασιά και θαλπωρή του σπιτιού τους, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και να επισκεφθούνε παρόλο που ήτανε και άρρωστοι, το χωριουδάκι του Βαλτοχωριού, του Νομού Θεσσαλονίκης, στον Δήμο Χαλκηδόνας, δίπλα από την Γέφυρα του Αξιού ποταμού, ώστε να προμηθεύσουνε με επιβαλλόμενα τρόφιμα έναν άπορο Έλληνα, μαζί με την μητέρα του, μετά από δική μου προτροπή στο προσωπικό του κινητό. Το σπίτι που χρειάζεται επειγόντως βοήθεια οικονομική, κοινωνική, ηθική, βρίσκεται στο Γήπεδο του Χωριού, δίπλα ακριβώς, και ο αδερφός του ο Σ.Σ 40 ετών έχει ψυχολογικά προβλήματα, πηγαινοέρχεται στην ψυχολογική, νευρολογική κλινική. Όμως αυτός που πλήττετε άμεσα, στην όλη ιστορία που αναφερόμαστε, είναι ο φουκαράς ο αδερφός του, ο οποίος δεν έφταιξε και σε τίποτα, τα αρχικά του είναι Σ.Δ. ετών 37, και όπως καταλαβαίνετε προσπαθώ να καλύψω την ανωνυμία του, για ευνόητους λόγους. Πορεύονται με την σύνταξη της μητρός του, του ΟΓΑ, των μόλις 300 ευρώ, ο γιός της είναι άνεργος ο Σ.Δ όπως σας προανέφερα, εδώ και 5 χρόνια, τότε απεβίωσε και ο πατέρας τους, και από τότε ο αδερφός του Σ.Δ. του θύματος που λέμε, σηκώνει τον δικό του Σταυρό, του μαρτυρίου του, διότι ο τρία χρόνια μεγαλύτερος του με ψυχολογικά προβλήματα αμφίδρομα αδερφός του, ο Σ.Σ, με απειλές και φοβέρες, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα της ακίνητης περιουσίας της αγροτικής και τα έφαγε σε ακολασίες, δίχως να σκεφτεί το τι θα απογίνουνε μετέπειτα η μητέρα του, αλλά και αδερφός του, που προσπαθούσε ματαίως να τον αποτρέψει, και όχι μόνο αυτό, τον κακόμοιρο και ήσυχο αδερφό του, τον άφησε και ένα χρέος 5.000 ευρώ, αφού αγόρασε ένα αυτοκίνητο μάρκας τζιπ και το τράκαρε. Σήμερα αυτός ο ψυχασθενής, που δημιούργησε τεράστια προβλήματα στο διάβα του, στον ανυπεράσπιστο τον αδερφό του, όπως επίσης και στην μητέρα του, την κακόμοιρη, φιλοξενείται σε ένα ίδρυμα για ψυχασθενείς στο Τρίλοφο της Θεσσαλονίκης, και χρειάζεται κάθε μήνα 400 ευρώ, τα 300 τα παραχωρεί το κράτος, η λεγόμενη πρόνοια, ενώ τα υπόλοιπα 100 η μητέρα του από την λιγοστή της σύνταξη του ΟΓΆ, επομένως, επιβιώνουνε με 150 ευρώ μηνιαίως, μητέρα και ο υιός της. Όποιος επιθυμεί να συνδράμει σε αυτήν την οικογένεια οικονομικά, ας τους επισκεφθεί και ας προστρέξει ως ένας επόμενος Μέγας Βασίλειος, από κοντά, να αντικρίσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουνε. Ακόμη στο κάλεσμα μου για βοήθεια, ανταποκρίθηκε τηλεφωνικώς και ο Δάσκαλος και Θεολόγος ο Κύριος Δημήτριος Νατσιός, ο οποίος έδειξε έμπρακτό ενδιαφέρον μέσω του Τηλεφώνου, όμως εκείνη την ημέρα, δύο φορές την Πρωτοχρονιά, τον πήγαμε τα απαραίτητα τρόφιμα. Η πρώτη, από έναν ευαισθητοποιημένο Ιερέα από τα Γιαννιτσά, που εδρεύει στην λεγόμενη Μητρόπολη τους, ανταποκρίθηκε εγκαίρως στο κάλεσμα μας, και το γέμισε το φτωχικό του σπιτάκι με αρκετές σακούλες ειδών πρώτης ανάγκης, η δεύτερη, από τον Ευπατρίδη Ιωάννη Κουριανίδη, από την περιοχή του Κέντρου της Θεσσαλονίκης. Θερμή παράκληση προς τον Δήμο Χαλκηδόνας, αλλά και προς τον Δήμαρχο μας, τον Κύριο Γιάννη Τσουκνιδά, προς τους κοινωνικούς του λειτουργούς, να στρέψετε το βλέμμα σας και προς το χωριουδάκι του Βαλτοχωρίου, έμπρακτα και άμεσα, με την πρέπουσα ευαισθησία που μας αρμόζει σε κοινωνίες ανθρώπων και όχι άξεστης ζούγκλας, το οποίο μεγάλο ψάρι καταβροχθίζει το μικρό, πριν να είναι πολύ αργά, σε αυτήν την οικογένεια που πράγματι αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης και έχει ανάγκη της προστασίας μας και της βοήθειας μας, αλλά και σε όποιον ή όποια, ανώνυμο ή επώνυμο επιθυμεί να συμβάλει ανθρωπιστικώς ώστε όσο γίνεται, να αμβλύνουνε, εξασθενίσουμε, ανακουφίσουμε από τα ανυπέρβλητα προβλήματα που τους ταλανίζουνε, απασχολούνε.

Για επίλογο, τα θερμά μου συλλυπητήρια προς την Γερόντισσα και Ηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου του Γρηγορίου του Παλαμά στα Κουφάλια, στη σεβάσμια Ξένη, η οποία έχασε τον πατέρα της τον Κύριο Σταύρο σε βαθύ γήρας, τον οποίο τον ενθυμούμαι παιδάκι στο Γυμνάσιο να μας μαλώνει ώστε να μην τρέχουμε στο διάλλειμα όλοι μαζί, για να μην χτυπήσουμε, βλέπετε ήτανε επιστάτης του Γυμνασίου, ένας καλοσυνάτος γέροντας με κάποια κινητικά προβλήματα. Η σεβάσμια Γερόντισσα, τον πατέρα της τον συμπαραστάθηκε, φρόντισε μέχρι την τελευταία του στιγμή, τον είχε κοντά της στο μοναστήρι της, ως επικεφαλής που υπήρξε, και τον περιποιότανε με την πρέπουσα φροντίδα και αγάπη του εκάστοτε παιδιού, προς τον ανήμπορο και σεβάσμιο πατέρα της. Η τελευταία του κατοικία, του Κυρίου Σταύρου, τελέσθηκε, η εξόδιος ακολουθία, ασφαλώς στο Μοναστήρι, εκεί που ήτανε υπό τις συμβουλές και πνευματικές καθοδηγήσεις της κόρης του, της Ηγουμένης Ξένης, πραγματοποιήθηκε η ταφή στον προαύλιο χώρο του Μοναστηριού, να συντροφεύει τις άλλες καλογριές, μοναχές, που κοιμήθηκαν προ ετών στον ίδιο χώρο, των κεκοιμημένων Ορθόδοξων αδερφών μας. Δεν μου αρέσει καθόλου μα καθόλου, διότι το θεωρώ μία άκρως κοσμική προσέγγιση, ο καθαγιασμός των Υδάτων, την Αγία Ημέρα των Θεοφανίων, να διεξάγεται στο κολυμβητήριο του Δήμου μας, ανάμεσα στα Κουφάλια με την Χαλκηδόνα, ρίχνοντας τον Άγιο και Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας, στην πισίνα, ενώ οι κολυμβητές να κάνουνε μία επίδειξη για το ποιος είναι ο πιο γρήγορος κολυμβητής. Εάν είχα πολιτική δύναμη, που αυτομάτως συνεπάγεται και σε οικονομική, θα είχα καθιερώσει την Αγία Ημέρα των Θεοφανίων, ο επίσημος και προβλεπόμενος εορτασμός, καθαγιασμός των υδάτων, στον Δήμο μας, του Δήμου Χαλκηδόνας, να διεξαγότανε με όλη την πρέπουσα λαμπρότητα και τιμές που του αρμόζει και ταιριάζει, αξίζει στην γέφυρα του Αξιού ποταμού, φυσικά μαζί με την βοήθεια και την προστασία της πυροσβεστικής από τα Γιαννιτσά. Θα είχαμε καθορίσει εκ των προτέρων, κάποιο συγκεκριμένο σημείο του ποταμού, από αρμόδιους ειδικούς απεσταλμένους στο επάγγελμα, γύρω από το θέμα της κοίτης και ροής του ποταμού, ασφαλέστατο όσο γινότανε μέσα στα ανθρώπινα επιτρεπτά όρια, θα εξαντλούσαμε όλα τα μέτρα προστασίας για να ελαχιστοποιήσουμε το ανθρώπινο λάθος, αβλεψία, μέσω κάποιου αρνητικού περιστατικού, της κοίτης, στα ρηχά όσο γινότανε. Δηλαδή τα ύδατα, να μην υπερέβαιναν κατά πολύ τα 2 μ, χωρίς υπόγεια ρεύματα, τα οποία να παρασύρουνε τους τολμηρούς κολυμβητές που θα αποφασίσουνε να ρισκάρουνε για να τον πιάσουνε τον Τίμιο και Άγιο Σταυρό του ΚΥΡΊΟΥ μας, Ιησού Χριστού, ώστε να πάρουνε την ευλογία του, ακόμη θα τους τοποθετούσαμε και επιπρόσθετα σωσίβια, κανόνες ασφαλείας, για να μην παρασυρθούνε προς τα ενδότερα του ποταμού. Έτσι εκεί κάθε χρόνο, θα συντηρούσα μία παράδοση, από όλα τα χωριά του Δήμου μας, θα έβαζα λεωφορείο για να παραβρισκόντουσαν όλοι οι κάτοικοι του Δήμου μας, στην εορτή των Θεοφανίων, όταν θα ρίχναμε τον Τίμιο και Άγιο Σταυρό, για τον καθαγιασμό των Υδάτων μας. Φρονώ πως, στα δύσκολα συντηρείται η παράδοση μας, μέσω των κακουχιών μας, στα κακοτράχαλα παγωμένα και δύσβατα νερά του Αξιού Ποταμού, και εκεί, στον παγωμένο Βαρδάρη σφυρηλατείτε η πίστη μας, γιγαντώνεται και θεριεύει, και όχι στην πισίνα του κολυμβητηρίου. Τότε και μόνο τότε, μπορείς να διαβλέπεις με τα ορατά μάτια της ψυχής σου, το ποιοι πραγματικά πιστεύουνε σε αυτό που κάνουνε, το νιώθουνε, και ποιοι το πράττουνε απλώς για το θεαθήναι, ώστε να αποκομίσουνε τις περιττές εντυπώσεις, το χειροκρότημα το ανούσιο, το περιττό, που όμως δεν εξυπηρετούνε καμία απολύτως ανάγκη μας, εκτός από την ικανοποίηση της ματαιοδοξία τους. Μπροστά-ενώπιον στην αντρειοσύνη όμως της ταπεινοφροσύνης και της εγκρατείας, υπομονής και καρτερίας, της αυθεντικής δογματικής Ορθόδοξης ανατολικής πίστεως, όλα τα άλλα τα υποτιθέμενα φανταχτερά και λαμπερά σαλπίσματα της παγκοσμιοποίησης, παραμερίζουνε για να περάσει η πραγματική ανατολική Ορθόδοξη Πίστη και παράδοση, που σημαίνει Ορθόδοξος φιλομόναχος, φιλοησυχαστής και να μας κάνουνε μία επίδειξη των κολυμβητικών τους δυνατοτήτων, ικανοτήτων τους, στην πισίνα του κολυμβητηρίου.

Οι λάτρεις της Ελληνικής ιστορίας.   

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

ΤΩΝ ΚΟΥΦΑΛΙΩΝ ΤΑ ΚΟΛΙΝΤΑ



Πραγματικά είναι να απορεί κανείς, όπως επίσης και να λυπάται-θλίβεται, στεναχωριέται, προβληματίζεται ασφαλώς, στοχάζεται, αναρωτιέται μονολογώντας πάντοτε, διότι, εάν διαθέτει τα στοιχειώδη σώας στα φρένα, λογική και σωφροσύνη, δεν περιμένει-ευελπιστεί την παραμικρή υποτιθέμενη κατανόηση, ανταπόκριση που λέμε, από κανέναν, μα κανέναν, ούτε και ελπιδοφόρες ρεαλιστικές εποικοδομητικές προτάσεις, αυταπάτες ουτοπίας, ας μην μας διακρίνουνε, συνοδεύουνε, ως εσαεί αιθεροβάμονες που μας αρέσει να γινόμαστε. Βλέπετε, η επικείμενη βόλεψη μας, συμφέρον μας, για την υπεράσπιση, διασφάλιση, της τόσο διεφθαρμένης προστασίας της καρέκλας μας, τα μετριάζουνε όλα. Στον βωμό της προσκύνησης του θεού χρήματος, μέσω της καλοπέρασης μας, αλόγιστής χρήσης της τόσο εγωκεντρικής σαρκικής, ιδιοτελέστατης ακραιφνώς υλιστικής προβολής μας, φιλαργυρίας μας, φιλαυτίας, φιληδονίας και εν κατακλείδι, της υπερβολικής αγάπης στον θεό της γαστέρας και αυτοπροβολής. Επειδή, ουδείς, δεν γνωρίζει να σκεφτεί, αντιδράσει, αντισταθεί, Εθνικά, συνολικά-συλλογικά πάντοτε, γενικά, προβάλλοντας, προωθώντας κατεξοχήν το λεγόμενο εμείς, ως πρώτιστο κοινωνικό αγαθό, σύνολο, και εν τέλει, να βρούμε κάτι το οποίο να μας ενώσει και χαροποιήσει. Ώστε να μετατραπούμε σε αυτό που λέμε γεφυροποιούς, ειρηνοποιούς, ενώ απεναντίας, με την όλη διαχρονική εν γένει στάση μας και συμπεριφορά μας, συνεχίζουμε εις το διηνεκές να διχάζουμε, διαιρούμαστε, κατακερματιζόμαστε ακόμη περισσότερο ασφαλώς και περαιτέρω. Παρόλες τις τόσες αναρίθμητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και δυστυχώς καιροφυλαχτούμε να μας διασπάσουνε την ήδη μέχρι τώρα, διχαστική πολιτική μας προσέγγιση, αλλά και τις ανυπέρβλητες μελλοντικές προκλήσεις που μας ταλανίζουνε και περιμένουνε στο απώτερο μέλλον να τις αντιμετωπίσουμε ενώπιον ενωπίω, με όσο γίνεται ανθρώπινη αξιοπρέπεια, διαβίωση, και την πρέπουσα Εθνική και Χριστιανική ανθρώπινη κοινωνική αλληλεγγύη, της προστασίας προς τον εκάστοτε συνάνθρωπο μας. Σας ερωτώ λοιπόν, ευθέως και κατηγορηματικώς, κατευθείαν ας έρθω στο θέμα μου, πως, όταν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε, συνεννοηθούμε, ούτε και ακόμη, ακόμη, και στα υποτιθέμενα ευχάριστα γεγονότα, θέματα, τα εύκολα, σε αυτά που λέμε πως εξυπακούεται, και δεν χρειάζονται τίποτα ιδιαίτερες πολιτικές διευκρινίσεις, διπλωματικής διορατικής οξυδέρκειας και επιπρόσθετες γνώσεις, για να διαχειριστούμε το πρόβλημα, το θέμα, όπως είναι, ο χώρος που θα διεξαχθούνε οι εκάστοτε διαχρονικές παραδοσιακές χορευτικές κοινωνικές εκδηλώσεις, που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στον Δήμο μας. Τότε, πώς περιμένετε να τα βρούμε, συμφωνήσουμε, και στα πιο πολύπλοκα, πολυσυζητημένα, φλέγοντα θέματα πολιτικά, που άπτονται ασφαλώς, χρειάζονται, περαιτέρω πολιτική διαύγεια, εντρύφηση και ενασχόληση μέσω της διπλωματίας;

Ας πάψουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε και να αντιδρούμε μονάχα ατομικά, εγωκεντρικά, ιδιοτελέστατα, συμφεροντολογικά, ευκαιριακά, της ώρας και της στιγμής, της βόλεψης, αυτό που λέμε απερίσκεπτα, υστερόβουλα, λαϊκίστικα. Φτάνοντας θέλοντας και μη, μέχρι του εσχάτου σημείου, πως με τα τόσο προκλητικά κυρίως ανθελληνικά ερεθίσματα που μας μεταδίδουνε ποικιλοτρόπως, οι κυβερνώντες του τόπου μας, μέσω των συμπεριφορών τους, νοοτροπιών τους γενικώς, κάποιοι άνθρωποι και μην απορείτε καθόλου για αυτό, είναι απολύτως φυσιολογικό και λογικό να ανθίσταντο, διαμαρτύρονται, αντιδρούνε, βρε αδερφέ. Πως, δόξα τον Θεό, η μνήμη τους ακόμη δεν τους πρόδωσε, εγκατέλειψε, δεν είναι τόσο βραχύβια και κοντόμυαλη, πρόσκαιρη, εφήμερη και απολαυστική, της ενεστωτικής στιγμής και γεύσης μονάχα. Αλλά απεναντίας, μακροπρόθεσμη, διαχρονική Ελληνική, αταλάντευτη όπως επίσης και αδιαπραγμάτευτη στις Ελληνικές παραδόσεις και δεν δέχονται υπό καμία έννοια, να συμφωνούνε με αυτήν την πολιτική γραμμή που εσκεμμένως μας χάραξαν και κατευθύναν οι κυβερνώντες, εξουσιαστές του Δήμου μας. Έτσι το βρίσκω απολύτως φυσιολογικό, κάποιοι να αντιδρούνε, τα αντανακλαστικά τους ιδίως τα Εθνικοπατριωτικά, Ορθόδοξα χριστιανικά, παραδοσιακά να πλήττονται, η συνείδηση τους να βιάζεται, φιμώνεται, και να μην δέχονται να κατρακυλήσουνε και αυτοί στον βούρκο της επικείμενης αχαριστίας, αγνωμοσύνης και της παρακμής γενικώς. Μα αγαπητοί μου αναγνώστες, η όλη διαχρονική συμπεριφορά τους, νοοτροπία τους, δεν διαφέρει σε τίποτα από τους τότε άκρως προβεβλημένους υποκριτές γραμματείς και φαρισαίους της εποχής του Χριστού μας, και να μετατρέπεται ως δια μαγείας με τους τόσο γνωστούς χαρακτηρισμούς, του κακού, ενοχλητικού, μισαλλόδοξου, αυτός που τους τα υπενθυμίζει, τα τόσο εμφανή και επιπόλαια, ευκαιριακά σημάδια- σφάλματα τους. Μα αφού τους χαλάμε την διασκέδαση τους, καλοπέραση τους, τους ελέγχουμε, είναι λογικό να μας προσάπτουνε αυτά τα κοσμητικά επίθετα. Απλώς, το δικό μου, το πολύ κακό-τρανταχτό ελάττωμα-μειονέκτημα, παθογένεια, που με συνοδεύει, χαρακτηρίζει, κατά τους πολλούς πάντοτε, της πλειοψηφίας που λέμε, η οποία άγεται και φέρεται κατά το δικό της, το αμιγώς ιδιοτελέστατο δοκούν, του δούνε και λαβείν. Είναι πως, όλα τα παραπάνω τα φτιάχνω δυνατά, σκέφτομαι, δεν τα αποκρύβω στον εσωτερικό μου κόσμο, να τα πνίξω, σβήσω, όπως θα τους σύμφερε και βόλευε, εξυπηρετούσε, ταίριαζε, αλλά απεναντίας, τα μεταδίδω, προσπαθώντας να τα μεταλαμπαδεύσω, αφυπνίσω, τις τόσο χλιαρές μας ή εντελώς αδιάφορες, Εθνικές και θρησκευτικές συνειδήσεις μας, παραδόσεις, δόγματα και Πιστεύω, μέσω των εκάστοτε σκέψεων μου, ιδεών μου, αλλά κυρίως τους προβληματισμούς μου. Είμαι ενήμερος, πως κατανόηση δεν θα καταφέρω να βρω-αποκομίσω από πουθενά, μα πουθενά, ούτε και ακόμη, ακόμη από τους λεγομένους ανθρώπους που υπηρετούνε, εκπροσωπούνε στην γη, στα  επίγεια, το ίδιο τον Θεό, και αυτό επειδή βολεύτηκαν στην εκάστοτε Εκκλησία τους, μαγαζί τους, και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από αυτήν και τα ποσοστά της τα οποία θα πρέπει να αποκομίζει, κερδίζει, αυγατίσουνε, σας πληροφορώ, και αυταπάτες ας μην έχουμε, άλλωστε τα βιώνουμε καθημερινώς. Προβληματίζοντας, τους Εθνικά ευαίσθητους και πνευματικά ανήσυχους πολίτες αυτού εδώ του τόσου άνυδρου και αστόχαστου, απροβλημάτιστου, απαίδευτου τόπου, της συντηρητικής κοινωνίας μας, ιστορικά και πνευματικά ημιμαθή, ανιστόρητου στην κυριολεξία. Λέγοντας, μα καλά, πόση ακόμη Εθνική και πνευματική κατηφόρα, παρακμή, ναδίρ, μας περιμένει, δεν φτάσαμε ακόμη στον πάτο του βαρελιού;

Με την τόση αφειδώλευτη προκλητική αδιαφορία-επιπολαιότητα, απερισκεψία που επιδεικνύουνε οι υπεύθυνοι στον Δήμο Χαλκηδόνας, όταν για πολλοστή φορά παρακαλώ, οσάκις, τουλάχιστον την τελευταία πενταετία, καθιερώθηκε δυστυχέστατα αυτό το τόσο θλιβερό φαινόμενο, περιστατικό, συμβάν, δίχως κανείς μα κανείς να μην αντιδρά. Πως όλες οι κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου μας, θα πρέπει να διεξάγονται οπωσδήποτε, μπροστά στο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας, σώνει και καλά, επιτακτικώς, επιβαλλόμενα, λες και δεν διαθέτουμε άλλα μέρη και στερούμεθα τους περαιτέρω χώρους. Όπως το αμφιθέατρο, λίγα μόλις μέτρα παραδίπλα από το Ηρώο, στο κεντρικό πάρκο των Κουφαλίων, άλλωστε για αυτό τον σκοπό, λόγο, οι παλιοί Κουφαλιώτες το είχανε δημιουργήσει, κατασκευάσει. Ώστε, σε εκείνο το συγκεκριμένο σημείο, το οποίο σας ενημερώνω πως διαθέτει πάρα πολύ καλή ακουστική, το γνωρίζω ιδίοις όμμασι, άλλωστε και ποιος δεν τον γνωρίζει; Διότι, μεγάλωσαν εκεί πέρα, γενιές και γενιές μικρών Κουφαλιωτών, φώναξαν και έπαιξαν ακούγοντας την φωνούλα τους να ηχεί πολλαπλάσια, τα μέγιστα, από τον επικείμενο αντίλαλο. Δεν μας τιμάει λοιπόν καθόλου το γεγονός, δείχνοντας πως διαθέτουμε πάρα πολύ κοντή μνήμη, που σημαίνει εσφαλμένη, από την μία μεριά, στις Εθνικές εορτές, να τιμούμε τους ΉΡΩΕΣ της πατρίδας μας, του γένους μας γενικότερα, με κατάθεση στεφάνων και τρισάγιο-μνημόσυνο, για τις ψυχές των Ηρώων Ελλήνων κεκοιμημένων αδερφών μας, που έπεσαν για την Ελευθερία και την υπεράσπιση, Εθνική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της πατρίδας μας, ενώ από την άλλη, όλες τις άλλες ημέρες του χρόνου, να το καίμε προκλητικά, είναι αυτό που λέει η σοφή παροιμία μας, να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι, το άκρων άωτο του παραλογισμού και της παραφροσύνης. Απεναντίας όμως, οι σημερινοί κυβερνώντες, το μετέτρεψαν, από χώρο σεβασμού και τιμής, καθήκοντος και αυτοθυσίας, χρέους και ήθους, Εθνικής αξιοπρεπείας, αυτογνωσίας και αυτοκριτικής, όπως κανονικώς θα έπρεπε να ήτανε, ένθεης ζωής, αυταπαρνήσεως της προσωπικής τους ιδιοτέλειας και προσωπικών τους φιλοδοξιών, υποστάσεων, για την επικείμενη ελευθερία του εμείς, του συνόλου της πατρίδας μας γενικώς, θυσιάζοντας ότι πιο πολύτιμο αγαθό μας χάρισε ο Θεός, προς το πιο τέλειο πλάσμα του, δημιούργημα του, τον άνθρωπο, την ίδια την ζωή τους. Και εμείς οι σύγχρονοι νεοέλληνες, με συμπεριφορά ραγιάδικη και γενιτσαρίστικη στην κυριολεξία, ως γνωστών ανιστόρητος λαός, άθρησκος και απροβλημάτιστος, ευκαιριακός και επίπλαστος, επιδερμικός, απερίσκεπτος, υστερόβουλος, της επικείμενης στιγμής και βόλεψης, ώρας και πάρτης, έτσι με ελαφρά την καρδία, σαν να μην συμβαίνει και τίποτα, όλα αυτά τα παραγκωνίζουμε, τα σπρώξαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ως ανεπιθύμητα, εσκεμμένως, στο να μην τα ενθυμούμαστε, και δεν διστάζουμε να το μαγαρίσουμε και να το μετατρέψουμε σε χώρο γλεντιού και κεφιού, αναρίθμητης ασύδοτης κραιπάλης. Δίχως καμία μα καμία αίσθηση σεβασμού και τιμής, προς ένα μέρος, χώρο, που κανονικώς εάν σεβόμασταν τους εαυτούς μας στο ελάχιστο και την διαχρονική μας ιστορική Ελληνική παράδοση και παρακαταθήκη, θα έπρεπε να μην το αγγίζαμε καν, και να το προσέχαμε, περιποιούμασταν ως κόρη οφθαλμού, το επίσημο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας ή αλλιώς σε πίστα μουζουκτσίδικου το μετατρέψαμε, αφού το μπερδέψαμε με την πίστα του Τσουκαλίδη στα πάλε ποτέ Νέα Δειλινά, συγχαρητήρια λοιπόν, και εις ανώτερα.

Πως τα επόμενα βήματα που μας απέμειναν να διαπράξουμε δυστυχώς, μέχρι να ταυτιστούμε πλήρως με τα ζώα, και αυτό ακολουθείται με μαθηματική ακρίβεια, την όλη διαχρονική πορεία, καμπή της ζωής μας, που χαράζουμε, και είναι βέβαιο, αδιαμφισβήτητο. Βγαλμένη μόνο από την καλοπέραση μας, την πρόσκαιρη και ευκαιριακή, επιδερμική, της επικείμενης στιγμής, και τίποτα άλλο δεν μας απασχολεί, ενδιαφέρει, διακρίνει, και δεν νομίζω να χρειάζεται και καμία περαιτέρω αμφισβήτηση, διευκρίνιση, ώστε θα φτάσουμε στο έσχατο σημείο να μην ξεχωρίζουμε σε τίποτα από τους τετράποδους φίλους μας, τους σκύλους και τις γάτες. Θα είναι στο να μαγαρίζουμε, βεβηλώνουνε ακόμη και τους ίδιους τους τόπους λατρείας μας, προς τον Πανάγαθο και άναρχο φιλεύσπλαχνο Τριαδικό Θεό, και τις Εκκλησίες μας γενικότερα. Οι οποίες με την παιδεία την τόσο ανθελληνική και αντιχριστιανική που αποκομίσαμε, από το υποτιθέμενο Εθνικό σχολείο που αποφοιτήσαμε, θα είναι να τις μεταχειριζόμαστε ως περιττές και άσκοπες, αφού το μόνο που θα χρησιμεύουνε κατά την νοσηρή μας φαντασία, θα είναι για να ρίχνουμε τίποτα περισσευούμενα αντικείμενα. Δίχως υπερβολές, το μόνο που απουσιάζει από επάνω από το Ηρώο μας, την ώρα του κεφιού, θα είναι το πέταγμα των λουλουδιών. Πάντως, δεν νομίζω να μας τιμάει αυτό το γεγονός, κυρίως ως ατομική προσωπικότητα του καθενός μας, και σας ερωτώ ευθέως, με την σίγουρα ιδιαίτερη σας διορατικότητα που σας διακρίνει, όταν ο επίσημος Δήμος το βεβηλώνει, το υποτιμάει, το υποβαθμίζει, μαγαρίζει, υπονομεύει, λέγοντας με την όλη εν γένει στάση του και συμπεριφορά του, πως όπου βρω πιο πρόσκαιρα, συμφέρουσα, ευκαιριακή προσφορά και με βολεύει εκεί και διοργανώνει εκδηλώσεις χορού, κεφιού, έστω και εάν είναι επάνω στο Επίσημο Ηρώο της μικρής μας Πόλεως των Κουφαλίων, τότε η νεολαία μας, που ως κατά το πλείστο στερείται την περαιτέρω Εθνική και θρησκευτική παιδεία και διαπαιδαγώγηση, επαγρύπνηση, πως περιμένετε ότι θα πρέπει να το συμπεριφερθεί; Αντιδράσει, όταν θα αναλάβει τα επίσημα ηνία της εξουσίας στα χέρια της;

Όταν λοιπόν θα πιάσει το σπρέι απερίσκεπτα, βλέπετε τα παιδιά παίρνουνε παραδείγματα, μιμούνται ως σφουγγάρι τους μεγαλύτερους, επειδή τους θεωρούνε για πρότυπα, παραδείγματα προς μίμηση, και θα αρχίσουνε να το βάφουνε, αναγράφουνε βλάσφημα συνθήματα επάνω του. Τότε, θα σας παρακαλούσα να μην σας κακοφανεί, ενοχλήσει καθόλου μα καθόλου και αντιδράσετε υβρίζοντας τα, διότι, ότι σπέρνουμε αυτά και θερίζουμε σε αυτήν την ζωή, και θα ήτανε πρέπων και συνετό να κοιταχτείτε στον καθρέφτη της αυτοσυνειδήσεως σας, και αυτοκριτική σας. Αποκαλώντας τα, με την ως γνωστόν άκρως μεροληπτική μας διάθεση και προσέγγιση, τα παλιόπαιδα, πως δεν γνωρίζουνε να σεβαστούνε ούτε τον χώρο και την στιγμή. Μα αφού αγαπητοί μου συμπολίτες και συντοπίτες, εσείς οι ίδιοι τα εξοπλίσατε και τα δώσατε στο χέρι τους, το νεανικό και αυθόρμητο, παρορμητικό, απερίσκεπτο, απαίδευτο και ανιστόρητο, το υποτιθέμενο σπρέι, λέγοντας τα, γράψε ότι θέλεις, πράξε εδώ πέρα ότι γουστάρεις, ότι ασχήμιες σου έρχονται στο μυαλό σου, εδώ πέρα όλα επιτρέπονται, ούτως η άλλος, ο καθένας διαπράττει του κεφαλιού του. Μιας και τοποθετείτε επάνω στα πλακάκια του, της πίστας όμως στην καθομιλουμένη, τα όργανα της μουσικής τους, ακορντεόν, πιάνο, κλαρίνο, τύμπανο, κιθάρα, καθαρή νυχτερινή κομπανία, με τα πολύχρωμα φώτα που τα συνοδεύουνε, τα μεγαλεπήβολα ηχεία τους, τοποθετώντας σόμπες υγραερίου για να ζεσταθούνε, και τραπέζια, καρέκλες για το επικείμενο φαγοπότι, της παραδοσιακής φασουλάδας. Επιπρόσθετα, διάφοροι τύποι, αμφιβόλου προελεύσεως, κομπάρσοι, προσπαθούνε να αποκομίσουνε τον άρτο τον επιούσιο, προσποιούμενοι τους ζογκλέρ, τους θεατρίνους, για να αποσπάσουνε το επικείμενο χειροκρότημα-θαυμασμό των μικρών μας παιδιών, και γενικότερα ο καθείς πεινασμένος πάνω εκεί αγωνίζεται να φανερώσει το τόσο επιδεικτικό και φανταχτερό κατά την νοσηρή του φαντασία πάντοτε, του τόσο ασήμαντου εγώ του. Ακόμη προβάλλοντας νυχτερινά φορέματα νυφικού, ως πασαρέλα και ου το καθεξής, ενώ μπροστά στο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας, στήνεται τεράστια εστία φωτιάς, χορεύοντας ξεδιάντροπα και ανήθικα, γύρω, γύρω της, μπροστά από ένα σημείο, το οποίο ανέκαθεν και διαχρονικώς, τις δύο Εθνικές μας εορτές, τις 28 Οκτωβρίου του 1940, αλλά και την 25 Μαρτίου του 1821, οι εκάστοτε άρχοντες του τόπου μας, καταθέτουνε υποτίθεται σεβάσμιο στεφάνι εθνικής ευγνωμοσύνης και αξιοπρεπείας και οι ιερείς του τόπου μας, ψέλνουνε το λεγόμενο μνημόσυνο-τρισάγιο για τις ψυχές των κεκοιμημένων Ηρώων συμπολιτών μας, που θυσιάστηκαν, έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδας την ώρα του καθήκοντος, για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας της Ελευθερία, ώστε σήμερα εμείς να είμαστε όσο γίνεται ελεύθεροι και προπαντός ωραίοι.

Το έχω τονίσει επανειλημμένως, και δεν θα κουραστώ να το αναφέρω οσάκις, μέχρι να μετατραπώ σε κουραστικός, ενοχλητικός, πως δεν μας τιμάει καθόλου μα καθόλου, το γεγονός αυτό, ως Έθνος γενικότερα και κατά πρωτίστως, και κατόπιν ως τοπική στενή συντηρητική κοινωνία, να γινόμαστε ηθελημένα πάντοτε, εσκεμμένως, εμείς οι ίδιοι βεβηλωτές και βάνδαλοι του επισήμου και διαχρονικού Ηρώου της περιοχής μας. Ερώτηση προς τον Κύριο Δήμαρχο, με όλο τον σεβασμό προ το πρόσωπο του, άλλωστε σας ενημερώνω εκ των προτέρων, πως δεν υπάρχει καμία απολύτως μεροληπτική αντιπάθεια, αφού τον στήριξα κι όλας, αλλά και σε όλους τους αρμόδιους, οι οποίοι έτσι με ελαφρά την καρδία, εγκρίνουνε, στο να αποφασίζουνε ευκαιριακά και απερίσκεπτα, της στιγμής, να διοργανώσουνε τις εκάστοτε εκδηλώσεις, χορευτικές κυρίως, επάνω-μπροστά στο Ηρώο της Κωμοπόλεως μας. Εκεί που στο συγκεκριμένο σημείο, ανέκαθεν δηλαδή, περίπου για μισό αιώνα, όλοι οι τοπικοί άρχοντες κατέθεταν στεφάνι, για να τιμήσουνε τους κεκοιμημένους Ήρωες μας, όπως επίσης και έψελναν οι ιερείς μας, για τις ψυχές των αποθανόντων. Τι παράδειγμα δίνετε προς την μαθητιούσα νεολαία και στους νέους εν κατακλείδι, όταν σας αντικρίζουνε να χορεύετε επιδεικτικά, όπως επίσης, και να ανάβετε την φωτιά, τα προεόρτια που λέμε, δίνοντας το σύνθημα του δε βαριέσαι αδερφέ, πως όλα μια ιδέα είναι, εδώ μένουνε, και ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο πρωκτός μας, σε εκείνο ακριβώς το ιδιαίτερο και ευαίσθητο, σεβάσμιο που κανονικώς θα έπρεπε να ήτανε, συγκεκριμένο σημείο, χώρο. Μήπως τιμής και σεβασμού, χρέους και καθήκοντος, θυσίας, ή αλόγιστης και ασύδοτης, απερίσκεπτης, ανάλγητης νυχτερινής κραιπάλης, ανευθυνότητας, απερισκεψίας, επιπολαιότητας, υστεροβουλίας, ευκαιριακής χρήσεως, ακολασίας και εμφανώς τα σημάδια της μειωμένης αμβλύνουσας Εθνικής και θρησκευτικής αξιοπρεπείας, παραδόσεως και παρακαταθήκης δεν θα μπορούσανε να απουσιάζουνε. Ξανασκεφτείτε το λοιπόν, την επόμενη φορά που θα αποφασίσετε να το μαγαρίσετε, άθελα σας το βεβηλώνετε όμως, επειδή το κάθε μικρό και απομακρυσμένο χωριουδάκι, σε όλη την επικράτεια της χώρας μας, διαθέτει ένα χώρο για να τιμάει τους διαχρονικούς Ήρωες της πατρίδας μας, και δεν χορεύει επιδεικτικά μπροστά του και επάνω του, μέχρι τις μεγαλύτερες μεγαλουπόλεις. Παράδειγμα τρανό στην Αθήνα, το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στην Πλατεία Συντάγματος, το σέβονται και το τιμούνε, πάντως προσπαθούνε να το περιφρουρήσουνε, όχι αυτό, αυταπάτες ας μην έχουμε, αλλά τους 300 κηφήνες του υποτιθέμενου Ελληνικού κοινοβουλίου, τους λεγόμενους βουλευτές-βολευτές, εδώ και εάν γελάμε, στην μεταπολιτευτική πλουτοδημοκρατική φεουδαρχία, ολιγαρχία των ολίγων, των ταγών και τζακιών, που μας εξουσιάζει και κυριεύει τις ζωές μας. Εκτός από το κράτος των Εξαρχείων, το οποίο μετατράπηκε σε κράτος εν κράτη, που ολημερίς προσπαθούνε να το βεβηλώσουνε, εκείνοι όμως θεωρούνται οι λεγόμενοι γνωστοί άγνωστοι, και φοράνε κουκούλες, για να καλύψουνε το προσωπείο τους. Τώρα, στο δικό μας το Ηρώο, το άσημο και απομακρυσμένο, των Κουφαλίων, γιατί το βεβηλώνετε λοιπόν, δείχνοντας μας το πρόσωπο σας;

Θέλω να πιστεύω πως δεν το διαπράττετε εσκεμμένως και σκοπίμως, αλλά σπασμωδικώς, εν βρασμό ψυχής που λέμε, θέλω να πιστεύω, πως έχουνε για εσάς ακόμη νόημα, οι διαχρονικές αξίες και τα φρονήματα, μηνύματα, που απορρέουνε μέσω του Ελληνισμού, ενώ δεν σας κατάπιε μονομιάς, ο επικείμενος αέρας της δυτικής παγκοσμιοποιήσεως. Προχτές, μας άφησε-έφυγε αιφνιδίως, ένας πασίγνωστος πολίτης του τόπου μας, στην φωτογραφία του λοιπόν, που προτίμησαν να τοποθετήσουνε οι οικείοι του, στην τελευταία του κατοικία, στα κοιμητήρια, ώστε να του προσδώσει το επικείμενο κύρος και αξιοπρέπεια που του αναλογούσανε, και πάρα πολύ σωστός έπραξαν, με περισσή υπερηφάνεια, φανερώνει, αποδεικνύει περίτρανα, τον αποθανόντα, να καταθέτει στεφάνι στο Ηρώο, με όλες τις πρέπουσες τιμές, της Εθνικής αξιοπρεπείας. Αναρωτηθείτε, στοχαστείτε, γιατί δεν τοποθέτησαν των εκλιπών, να χορεύει επάνω στα πλακάκια του Ηρώου, όπως τα τελευταία χρόνια πολλαπλώς είχε παραβρεθεί; Απλούστατα, γιατί προτίμησαν, θεώρησαν σκόπιμο το σοβαρό Ηρώο να προβάλουνε και όχι το ασόβαρο και γελοίο, το οποίο όπως και να το κάνουμε, πολλαπλά μετράει και πουλάει, στην αξιοπρέπεια του καθενός, ενώ το γελοίο, και χαζοχαρούμενο Ηρώο, δεν το δίνει σημασία κανένας σοβαρός και ευαισθητοποιημένος ευπατρίδης άνθρωπος. Έτσι θεώρησα σκόπιμο και σας έφερα αυτό το απτό και ζωντανό παράδειγμα, περιστατικό, ίσως και καταφέρω και σας συνετίσω, προσγειώσω λιγάκι, από τον τόσο σκοτεινό σας λήθαργο, που ξεπέσατε δυστυχώς, της επιβαλλόμενης παρακμής των ηθών και των εθίμων, της υπονόμευσης της ιστορικής παρακαταθήκης και παραδόσεως. Όμως ουδείς αλάνθαστος, σε αυτόν εδώ τον τόπο, παρά μονάχα ο πανάγαθος Θεός. Όλοι μας, λίγο ή πολύ παρασυρόμαστε, θέλοντας και μη, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, είμαστε ευάλωτοι και επιρρεπείς, στις επιταγές και προσταγές της νέας τάξεως πραγμάτων, που επιθυμούνε λαούς με άμβλυνση του Εθνικού τους και θρησκευτικού τους φρονήματος, από τις σειρήνες της Κύρκης της παγκοσμιοποιήσεως, επειδή δεν διαθέτουνε τα ανάλογα ψυχικά και πνευματικά αντανακλαστικά, ώστε να αντιδράσουμε και αντισταθούμε εγκαίρως και όπως μας πρέπει και ταιριάζει, στις τόσο ύπουλες και ανθελληνικές τους μεθοδεύσεις. Καλά και δημιουργικά, θεόπνευστα και πνευματικά θεοσεβούμενα Χριστούγεννα, και όχι σαρκικά και υλιστικά, ακραιφνώς κοσμικά, με κύριο γνώμονα και χαρακτηριστικό την αναρίθμητη νυχτερινή κραιπάλη, ασυδοσία, της υπερβολικής μας αστραφτερής εγωπάθειας και σαρκολατρίας μας, επειδή ο Θεάνθρωπος Χριστός μας, γεννήθηκε στην απέριττη φάτνη της Βηθλεέμ, ταπεινά και σεμνά, πράος, απέριττα και κυνηγημένα, τώρα, όποιος κατάλαβε, ας αντιλήφθηκε τον επικείμενο συλλογισμό μου.


ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

ΕΠΙΣΤΟΛΉ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΎΡΙΟ ΔΉΜΑΡΧΟ ΧΑΛΚΗΔΌΝΑΣ



Στο σημερινό μου κείμενο, θα ήθελα να ασχοληθώ, επικεντρωθώ, εστιάσω την προσοχή μου θα ομολογούσα, ιδιαιτέρως, ενδελεχώς, εμπεριστατωμένως, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για πολλοστή φορά με ένα θέμα πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό και νευραλγικό, καίριο, δεν θα δίσταζα να το αποκαλούσα. Ίσως και το κατεξοχήν μας Ένα, καθοριστικό πρόβλημα που επρόκειτο να μας ταλανίσει και ταλαιπωρήσει, απασχολήσει, προβληματίσει, στο απώτερο μέλλον, το μόνο σίγουρο και βέβαιο, αδιαμφισβήτητο, πάντως είναι, πως θα το βρούμε μπροστά μας, θέλοντας και μη, θα το αντιμετωπίσουμε, αφού κωφεύουμε προκλητικά μπροστά στους σπαραχτικούς σπαραγμούς του, εκκλήσεις του. Όσο δεν παίρνουμε τα ανάλογα και προβλεπόμενα μέτρα προστασίας, ασφαλείας, επαρκέστερα, ώστε όσο γίνεται να το αμβλύνουμε, αντιμετωπίσουμε, με την στοιχειώδη αξιοπρέπεια που επιτάσσει, ένα όσο γίνεται σοβαρό κράτος δικαίου και οργανωμένο, με την προβλεπόμενη και επιτακτική προστασία των συνόρων του, κυρίως των θαλάσσιων και κατόπιν των χερσαίων. Πρέπει πάση θυσία, με όλα τα νόμιμα μέσα που διαθέτουμε και κατέχουμε, να το αμβλύνουνε, περιορίσουμε, σταματήσουμε, όσο γίνεται σε επιτρεπόμενα ανθρώπινα όρια, το οποίο αυτό πρόβλημα, μέρα με την ημέρα γιγαντώνεται και προσλαμβάνει διαστάσεις τραγικής επιδημίας, πολλαπλασιάζεται πολλαπλώς και ποικιλότροπα, πολύμορφα, ύπουλα και μεθοδευμένα, ανήθικα, ανθελληνικά και αντιχριστιανικά, και πάντοτε εις βάρος των γηγενών ιθαγενών Ελλήνων πολιτών που τους υποδέχονται, της όλης γενικότερα ευρύτερης περιοχής μας. Το γνωρίζω, επειδή είμαι γέννημα θρέμμα αυτού εδώ του τόπου, ασφαλώς, και είμαι ενήμερος για τον εκάστοτε τρόπο σκέψη σας, νοοτροπία μας γενικώς, συμπεριφορά μας, της εν γένει φιλοσοφίας μας, άλλωστε, σάρκα από την σάρκα σας είμαι, παιδί της διπλανή σας πόρτας και ξέρω καλύτερα από τον καθένα σας, το πως σκεφτόμαστε, ενεργούμε, αντιδρούμε, εμείς οι σύγχρονοι νεοέλληνες. Αδιαφορώντας στην κυριολεξία για τα σύγχρονα πεπραγμένα της φυλής μας, του γένους μας, της διαχρονικής ιστορικότητας της πατρίδας μας βρε αδερφέ, της Ορθοδόξου πίστεως μας, για όλους και όλα, εκτός φυσικά και εάν πρόκειται να πλήττεται η τσέπη μας, το πορτοφόλι μας, τότε όλα αλλάζουνε ως δια μαγείας και κινούμε γη και ουρανό, μέχρι να την αποκαταστήσουμε στην προγενέστερη κατάσταση της. Το έχουμε εμείς αυτό, ωχ μωρέ αδερφέ, εγώ θα σώσω αυτόν εδώ τον τόπο; Με τον υπέρμετρα αμετροεπή και υπερβολικό άκρως ιδιοτελέστατο ατομικισμό μας και εγωισμό μας, φιλαυτία μας, της τόσο αδηφάγας πλεονεξίας μας, αλαζονείας μας, φιλοδοξίας μας, με το πασίγνωστο ρητό μας, πως και εμένα τι με ενδιαφέρει; Βλέπετε, καίγεται το σπίτι του γείτονα και όχι το δικό μου, επομένως, αδιαφορούμε και κλείνουμε προκλητικά τα μάτια μας, όμως, αγνοώντας με την τόσο παθητική και αναίσθητη σε όλους μας κοντόφθαλμη μνήμη μας, σκέψη μας, κρίση μας, ανευθυνότητα και επιπολαιότητα που ανέκαθεν μας διέκρινε, συνόδευε. Πως αφού καίγεται το σπίτι του διπλανού μου, άρα, είναι θέμα χρόνου και μόνο, με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο, πως η φωτιά θα μεταπηδήσει και θα φτάσει, κάψει και το δικό μου. Δεν δίνουμε την πρέπουσα βάση και προσοχή, βαρύτητα, σημασία, σε ένα τεραστίου είδους επικείμενο θέμα- πρόβλημα, της αφειδώλευτης εισόδου των χιλιάδων παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην χώρα μας, ως απότοκος της κινήσεως αυτής, θα είναι να μας καταντήσουνε ήδη μας μετέτρεψαν, ξένους στον ίδιο μας τον τόπο.

Ναι, τώρα, αυτήν την στιγμή που ομιλούμε δεν μας ταλανίζει-ταλαιπωρεί-απασχολεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, ευτυχώς, για την ώρα και μόνο, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό το γεγονός, προσωρινώς και αυτό. Επειδή, έτυχε να διαθέτουμε στο τιμόνι του Δήμου μας, τα ηνία του να τα κουμαντάρει, διακατέχει, για καλή μας τύχη, ένας Δήμαρχος με στιβαρά χέρια, προερχόμενος από τον χώρο της λεγομένης Κεντροδεξιάς ή αλλιώς ελαφροδεξιάς-ερμαφρόδιτης, στο όπου φυσάει ο άνεμος από την καπιταλιστική πατρίδα τους Αμερική, σαν τον Γιάννη τον Τσουκνιδά, σίγουρα με τα πολλαπλά θετικά του χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, σημεία, όπως επίσης και με τα αρνητικά του, άλλωστε ουδείς αλάνθαστος παρά μονάχα ο Θεός. Για πολιτική ομιλούμε, να μην μας διαφεύγει από τον νου μας, που θα πει πως, εάν καταφέρουμε να τον αποκωδικοποιήσουμε πλήρως και αποκρυσταλλώσουμε τον γενικότερο όρο της πολιτικής σκέψεως, πως σε εξέχουσα θέση θα πρέπει να κυριαρχεί η εκάστοτε διπλωματική διορατική οξυδέρκεια και αβρότητα, και όχι οι μετωπικές ευθείες συγκρούσεις. Για αυτό ανέκαθεν, διαχρονικώς, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, αποτελούμενες από καθαρούς τεχνοκράτες, ενίοτε σε τυχοδιώκτες, τοποθετούσανε σε περίοπτες θέσεις τους οξυδερκείς πολιτικούς στις διπλωματικές επαφές, συνομιλίες, μεταξύ των χωρών μελών. Ώστε μέσω των συνομιλιών τους, διαπραγματεύσεων τους, να επιλύσουνε όσο γίνεται και να τα αμβλύνουνε τα προβλήματα που τους ταλανίζουνε και απασχολούνε, αντιμετωπίζουνε, και έτσι να αποφεύγεται ένας επικείμενος αιματηρός πόλεμος, σύρραξη των δύο χωρών που πλήττονται. Ο οποίος αυτός άνθρωπος, με τις λιγοστές του δυνάμεις που διαθέτει, τις πολιτικές εννοώ, μην ξεχνούμε πως διαθέτει την πλειοψηφία στον Δήμο, συνεργαζόμενος με έναν αντιδήμαρχο προερχόμενο από εντελώς διαφορετικό πολιτικό χώρο, το αλλοπρόσαλλο σοσιαλιστικό Πασόκ, και της κεντροαριστεράς γενικώς. Του Μηντσιούδη Μαυρουδή, με ότι αυτό συνεπάγεται και τον συνοδεύει, χαρακτηρίζει, επομένως, ομιλούμε για μία συνεργασία πολιτικής ανωμαλίας, διαστροφής ή μήπως πολιτικής συνδιαλλαγής του γνωστού σε όλους μας ρητού, του δούνε και λαβείν; Άλλωστε το υπάρχον δημοτικό μας συμβούλιο εάν επιθυμούμε να ομιλήσουμε δυνατά και ξάστερα, καθαρά, θεωρείται πολύ κατώτερο του αναμενόμενου, όλων των προηγουμένων χρόνων, ετών. Αφενός, από την μέχρι τώρα πορεία του, διαδρομή του, καμπή του, τα μηνύματα που εκπέμπει σε όλους τους τόνους, είναι στην κυριολεξία αποκαρδιωτικά, αποκρουστικά, δεν είναι απλώς αποθαρρυντικά, αλλά αηδιαστικά, παρακμιακά, φεουδαρχικά, εγωιστικά, ιδιοτελέστατα, συμφεροντολογικά και ισοπεδωτικά, για να αποφασίσει ο οποιοσδήποτε εκάστοτε πολίτης, αυτού εδώ του τόπου, που θέλει να λέει και να ισχυρίζεται πως σέβεται τον εαυτό του ως κατά το πλείστο, να τους παρακολουθήσει στα σοβαρά.

Αφετέρου, σχεδόν σε όλες μα όλες τις συνεδριάσεις τους, διακόπτεται η ροή του πολιτικού τους λόγου, ειρμού, της συνεδρίασης γενικότερα, λόγω των πολλαπλών τους υποτίθεται δημοκρατικών βεβαίως, βεβαίως παρεμβάσεως, που στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται στην κυριολεξία όμως περί απροκάλυπτων και αλόγιστων ύβρεων. Λασπολογώντας και συκοφαντώντας ανερυθρίαστα, μόνο και μόνο για να αποσπάσουνε τις επικείμενες εντυπώσεις, το θεαθήναι που λέμε τους απασχολεί κατά κόρον και τίποτα άλλο, σε περίοπτη θέση, για το περιβόητο χειροκρότημα όλα γίνονται, ζούνε και αναπνέουνε και τίποτα άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Όσον αφορά για την ουσία της υποθέσεως, αφού όλα για αυτήν υποτίθεται πως πράττονται, μέσω της επίλυσης τον εκάστοτε αναρίθμητων προβλημάτων που ταλανίζουνε τους πολίτες του Δήμου, τα αποτελέσματα οικτρά και απελπιστικά, μηδέν εις το πηλίκο, που εκτοξεύονται εκατέρωθεν, ένθεν, εκείθεν. Έτσι αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής πολίτης αυτού εδώ του τόπου, του τόσο άνυδρου και αστόχαστου, απροβλημάτιστου, ανιστόρητου ή στην καλύτερη περίπτωση ημιμαθή, πως το επίπεδο τους είναι πάρα πολύ χαμηλό, ίσως και επιπέδου καφενείου, υπό του μηδενός δεν θα δίσταζα να τους χαρακτηρίσω, στο ναδίρ που λέμε, έτσι στερούνται πολιτικής σοβαρότητας και κυρίως σεβασμού προς την διαφορετική άποψη και γνώμη, κρίση του εκάστοτε διαφορετικού συνομιλητή τους. Αυτά σας τα αναφέρω επειδή τους παρακολουθώ πολλαπλώς ιδίοις όμμασι από το χώρο του διαδικτύου, το τι χάος επικρατεί στις συνεδριάσεις τους, έτσι για το μόνο που διακρίνεται και δεν νομίζω πως φέρει καμία μα καμία αμφισβήτηση, είναι για τις ανερμάτιστες εξαλλοσύνες του, αγριότητες, κορώνες δημοκρατικής υστερίας, φτάνοντας ακόμη και στου εσχάτου σημείου των προπηλακισμών τους, δυστυχώς. Όσον αφορά τώρα, για το εάν ελλοχεύει ο κίνδυνος του υπέρογκου λαϊκισμού, φρονώ, πως περισσεύει κατά πολύ η εκάστοτε λογική και η σωφροσύνη, σύνεση, διάκριση και κρίση αξιών, ήθους, που κανονικώς θα έπρεπε να τους διακρίνει, συνοδεύει, διακατέχει. Επομένως, ούτε λόγος να γίνεται για σοβαρότητα και μετριότητα, μετριοφροσύνη, πραότητα, μετριοπάθεια αυτοκριτικής κυρίως, εποικοδομητικών προτάσεων, διότι σε κάθε δημοτικό συμβούλιο υβρίζονται επαίσχυντα, χυδαία και ανήθικα, φαύλα, χτυπιούνται κάτω από την μέση όπως οι άνθρωποι του υποκόσμου. Τώρα, ως απότοκος των τόσο ντροπιαστικών και απαράδεκτων  ενεργειών τους, κινήσεως τους, οι οποίες δεν νομίζω πως τους τιμούνε καθόλου, άλλωστε δεν φείδονται οξυδέρκεια πνευματικής κρίσεως, προς θεού, έξυπνοι άνθρωποι είναι, λογικότατοι, απλώς φοβούνται, τρέμουνε στην κυριολεξία στο να μην τσαλακώσουνε την τόσο αστραφτερή κατά αυτούς πάντοτε υστεροφημία τους, εγωπάθεια τους, φιλαυτία τους. Ξεχνούμε όμως κάτι πάρα πολύ σημαντικό, πως ότι λάμπει δεν σημαίνει πως είναι και χρυσός, θα ήθελα να τους αναφέρω ένα τρανταχτό παράδειγμα, περιστατικό, ίσως και καταφέρω και τους συνετίσω λιγάκι, προσγειώσω από την αλαζονική τους υπεροπτική αδιάλλακτη φαντασία της αδηφάγας ουτοπίας που τους διακρίνει, πως εάν τους παρακολουθούσε ένας τυφλός πολίτης, ο οποίος να στερούνταν τις επαρκέστερης οράσεως του, αλλά όμως να υπήρξε ακμαίος στην ακοή του, θα ρωτούσε τον άνθρωπο που τον συνοδεύει, που με έφερες πάλι, σε κανένα ξεπεσμένο καφενείο, με τις αγριοφωνάρες τους και τους υπέρμετρους τσακωμούς τους, τους υποτιθέμενους δημοκρατικούς;

Με λίγα λόγια δεν υπάρχει καμία σύνεση και λογική, πλήρης ομοφωνία απόψεων για ένα Εθνικό θέμα που κανονικώς θα έπρεπε να άπτεται, απασχολεί, του συνόλου των πολιτών, όλους τους ενεργούς και Εθνικά ευαισθητοποιημένους-συνειδητοποιημένους Δημότες του Δήμου Χαλκηδόνας. Κανονικώς θα έπρεπε να μας έβρισκε όλους μα όλους ενωμένους και σφιχταγκαλιασμένους, κάτω από μία κοινή στέγη, ως μία γροθιά, της Εθνικής αυτοκριτικής, αυτοπροστασίας, συνεννόησης, στις εντολές και καθοδηγήσεις, παροτρύνσεις του Δημάρχου μας, και για αυτό και μόνο του αξίζουνε του Γιάννη τον Τσουκνιδά πολλαπλά συγχαρητήρια για την μέχρι στιγμής ακμαία και θαρραλέα στάση του. Της απαγορεύσεως, της αρνήσεως, της εισόδου και απομακρύνσεως από τον Δήμο μας, των χιλιάδων παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, εποίκων εισβολέων στην κυριολεξία. Ναι, δεν τους παραχωρούμε επισήμως γη και ύδωρ, και θεωρούνται ανεπιθύμητοι, που στην κυριολεξία θα υποβιβάσουνε ακόμη περαιτέρω την ήδη υποβαθμισμένη και γκρίζα-στείρα καθημερινότητα μας. Σας ερωτώ λοιπόν ευθέως και κατηγορηματικώς, απευθύνομαι κυρίως προς την υποτιθέμενη αριστέρα, με τις δεξιές όμως τσέπες τις άκρως καπιταλιστικές, και αυτό διότι αυτοί πρωτοστατούνε για να μας τους κουβαλήσουνε μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα, αυτούς τους σίγουρα δυστυχείς ανθρώπους, σε αυτό κανείς δεν αμφιβάλει. Όμως, μία υπενθύμιση παρακαλώ, η μικρή και ανίσχυρη στα πρόθυρα της επικείμενης χρεωκοπίας Ελλάδα, η χώρα μας, με ότι αυτό συνεπάγεται, της απόλυτης πλήρης παρακμής των ηθών μας και εθίμων, της μελλοντικής οικονομικής της καταρρεύσεως, μπορεί να θρέψει και να αφομοιώσει με την ανάλογη επάρκεια που τους αρμόζει και αξίζει, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όλους τους δυστυχείς και πεινασμένους, ασφαλώς κατατρεγμένους ανθρώπους επί γης; Και μάλιστα ομιλούμε για ανθρώπους εντελούς ξένους, προς τον διαχρονικό Ορθόδοξο Χριστιανικό Ελληνικό πολιτισμό και πνεύμα, κουλτούρα. Σας πληροφορώ λοιπόν, πως αυτοί θα προσπαθήσουνε να μας αφομοιώσουνε, προσηλυτίσουνε, εξισλαμίσουν επιθετικώς πάντοτε, παρά εμείς αυτούς, και όπως πάντοτε δια της βίας. Ή μέσω της πολυποίκιλης προβοκάτσιας τους, διότι ο μουσουλμάνους όλους τους μη μουσουλμάνους τους βλέπει ως άπιστους, εχθρούς του, με τους υποανάπτυκτους ισλαμικούς νόμους που διαθέτει, της τριτοκοσμικής σαρίας, προκαταλήψεως τους, η οποία φτάνει μέχρι του σημείου να μην σέβεται την προσωπικότητα των γυναικών και να τις θεωρεί μονάχα ως κτήμα του, ένα είδος κατωτέρας σεξουαλικής και σαρκικής εκμεταλλεύσεως και ηδονής, μέσω του αναρίθμητου υπερβολικά πολλαπλασιασμού τους και τίποτα άλλο. Περί σεβασμού στο αντίθετο φύλλο ούτε λόγος να γίνεται, όπως επίσης και στους εκάστοτε ανθρώπους που τους υποδέχτηκαν, και είναι αλλόθρησκοι και αλλογενείς, όπως εμείς κατά αυτούς, απλά θα θελήσουνε να μας καταλάβουνε μία ώρα γρηγορότερα και αρχύτερα ως ένας σύγχρονος δούρειος ίππος.

Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, θα τους ανοίξουμε φαρδιά πλατιά την πόρτα της κωμοπόλεως μας, και θα τους καλωσορίσουμε, έτσι επιπόλαια, επιδερμικά και επίπλαστα, απερίσκεπτα, σα να μην συμβαίνει και τίποτα, άφοβα και ανεύθυνα, λαϊκίστικα, σαν να πρόκειται να υποδεχόμασταν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς Σέρβους, ή Βορειοηπειρώτες σκλαβωμένους Έλληνες αδερφούς μας, πριν 20 χρόνια; Σας ερωτώ λοιπόν, και εάν μεταφέρουνε επιδημικές μεταδιδόμενες ασθένειες, τότε ποιο θα είναι το όφελος προς τον τόπο μας, και γενικότερα προ της μικρή κοινωνία μας; Και ποιος μας το εγγυάται αυτό το γεγονός; Μήπως διαθέτουμε της στοιχειώδη επαρκή υγειονομική περίθαλψη και κάλυψη, για να τους αναλάβει; Εδώ το Κέντρο Υγείας των Κουφαλίων, που εξυπηρετεί ευρύτερα ολόκληρη την περιοχή μας, υπολειτουργεί, κατάντησε ως ένα υποβαθμισμένο απομακρυσμένο αγροτικό ιατρείο, και δεν μας παρέχει ούτε την στοιχειώδη υγειονομική κάλυψη, αδυνατεί να μας μεταφέρει με ασθενοφόρο σε Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, χάνοντας ο ασθενής περαιτέρω την αξιοπρέπεια του, αυτοπεποιθησή του. Το βρίσκετε λογικό και σώφρων, νοήμον, να το επιβαρύνουμε επιπρόσθετα, ακόμη περισσότερο, με περίπου 2.000 ανθρώπους, αμφιβόλου προελεύσεως και υποστάσεως, εντελώς αγνώστου μορφωτικής και κοινωνικής, οικονομικής, υγειονομικής καταστάσεως; Στην Μυτιλήνη χάθηκαν 13.000 λαθρομετανάστες, εγγεγραμμένους, τους ψάχνουνε και δεν μπορούνε να τους βρούνε, όλα ανοιχτά. Κατάργηση της έννομης συνοριακής φυλάξεως της χώρας μας, πλήρες ξεχαρβάλωμα των πάντων, όπου θέλει πάει και φτιάχνει-ενεργεί ο καθένας πεινασμένος πολίτης επί γης, του κόσμου ολοκλήρου, η Ελλάδα κατάντησε μία αποθήκη ψυχών. Βλέπετε, αυτά είναι τα έργα και οι ημέρες της άκρας αναρχικής και ασύδοτης αριστεράς, που μας κυβερνάει, με τις ψήφους όμως του κόσμου, του εκλογικού σώματος, ο οποίος ας πάψει επιτέλους να γκρινιάζει και να το παίζει άμοιρος των τεραστίων ευθυνών που τον αναλογούνε, και ας πράξει την αυτοκριτική του. Έλα, μην διστάζεις, σε περιμένει, τους παροτρύνει με την πολιτική του, η ανοιχτή και φιλόξενη δημοκρατική αγκαλιά του Τσίπρα, με τον Καμμένο, Σύριε, Λιβανέζε, Ιρακινέ, Ιρανέ, Πακιστανέ, Κούρδε, Σομαλέ, Νιγηριανέ, Ινδέ, Μπακλαντέζε, όλοι οι πεινασμένοι επί γης, ελάτε εσείς για να φύγουμε εμείς, αυτό θέλετε; Με τον Τσίπρα και τον Καμμένο χάθηκαν, εξαφανίστηκαν τα σύνορα και η ασφάλεια της χώρας μας, διότι ο οποιοσδήποτε πεινασμένος και οπισθοδρομικός από όπου γης, μπορεί να έρχεται στην χώρα μας να την διασχίζει ανενόχλητα, όπως επίσης και να πράττει οτιδήποτε ασχήμιες αυτόν τον περνάνε από την νοσηρή του φαντασία. Μπορείτε να φανταστείτε τώρα, για τι υποτίθεται, σοβαρή ασφάλεια και κράτος έννομου δικαίου ομιλούμε; Επομένως, πως μπορούμε να τους εμπιστευθούμε; Μα καλά, δεν διαβλέπετε τα επικείμενα σημάδια του χάους, και της καταστροφής, παρακμής, από το πέρασμα τους; Πως η παρουσία τους εγκαθίσταται για τους ντόπιους Έλληνες υποδεχόμενους, άκρως προβληματική και ατελέσφορη, εφιαλτική; Φοβούνται να εξέλθουνε με ασφάλεια από τις οικίες τους, ενώ αυξήθηκαν κατά κόρον οι εγκληματικές ενέργειες, παραδείγματα υπεράριθμα, είτε πρόκειται στην ακριτική Ειδομένη, Μυτιλήνη, Χίο, Σάμος, θεωρούνται μία συνεχόμενη εστία ανάφλεξης πυρκαγιάς και μολύνσεως, υπερβολικής ασυδοσίας. Πες τε μου, με αυτές τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις για την ζωή, πως μπορούμε να ζήσουμε ο ένας δίπλα στον άλλον; Χωρίς κανένα μα κανένα φόβο και δισταγμό; Έτσι ανεξέλεγκτα και απερίσκεπτα, να τους μπάσουμε στην χώρα μας, μόνο και μόνο για να το παίξουμε δήθεν αριστεροί ανθρωπιστές;

Δηλαδή, ο επικείμενος φόβος και η ανασφάλεια, που απορρέουν, ελλοχεύουν, από τον εκάστοτε υποδεχόμενο άνθρωπο, προς το άγνωστο, προς το εντελώς ξένο, δεν είναι ανθρώπινο λογικό συναίσθημα; Και θα πρέπει επιτακτικώς να λιθοβολείται και να αυτοχαρακτηρίζεται, ως ξενοφοβικός, ρατσιστής και φασίστας; Με τα υποτιθέμενα όπως πάντοτε, προκλητικά και προβεβλημένα δημοκρατικά τους και προοδευτικά τους κροκοδείλια, φαρισαϊκά δάκρυα, τα δήθεν ανθρωπιστικά, προοδευτικά, που δεν δίνουνε-παραχωρούνε στον άγγελο τους νερό όμως, και σκίζουνε τα ιμάτια τους επίτηδες, μόνο και μόνο για να έχουνε λόγο υπάρξεως και παρουσίας στα εκάστοτε πολιτικά δρώμενα. Αφού αυτό που τους αντιπροσωπεύει πλήρως είναι η επιπρόσθετη μισαλλοδοξία, προσποιούμενοι επιδεικτικώς τους πολίτες του κόσμου, αδιάφοροι στην κυριολεξία, έως χαλαροί σε θέματα Εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και παραδόσεως, πίστεως, για αυτό και βαυκαλίζονται να αυτοπροβάλλονται ως διεθνιστές, και υπό καμία έννοια Έλληνες πολίτες, με θρήσκευμα Χριστιανού Ορθοδόξου Ρωμιού της Ανατολής. Πιέζουνε αφόρητα τον Δήμαρχο μας, με έμμεσους και άμεσους πλάγιους τρόπους, ανήθικους, για να τους επιτρέψει την εγκατάσταση λαθρομεταναστών στον τόπο μας, κατά εσάς προσφύγων, στον Δήμο μας, και στα Κουφάλια γενικότερα. Τον εκπρόσωπο του Σύριζα τον Φώτη τον Κυριακίδη, κατά τα άλλα συμπαθή συμπολίτη μας, όπως επίσης και τον εκπρόσωπο της άκρα αριστεράς του ΚΚΕ τον Μωυσίδη τον Παναγιώτη, με τους οποίους δεν έχω απολύτως τίποτα προσωπικό να χωρίσω, απλώς διαφωνούνε πολιτικά, είμαστε πολιτικοί αντίπαλοι, στις ιδέες όμως και όχι στην προσωπική ζωή του καθενός. Πέστε μου λοιπόν, στο τι ωφεληθεί ο τόπος μας, από την αφειδώλευτα υπερβολική τους παρουσία; Μήπως θα ανυψωθούμε πνευματικώς; Ή οικονομικώς; Έχουμε που έχουμε τα χιλιάδες μύρια δικά μας και ανυπέρβλητα προβλήματα, που μας ταλανίζουμε και απασχολούνε, της αδηφάγας κλεπτοκρατούσας δημοκρατίας, η οποία αδυνατεί και δεν μπορεί να θρέψει με επάρκεια τα λιγοστά της εναπομείναντα Ελληνόπουλα, και έτσι θέλοντας και μη, καταφεύγουνε ως μόνη λύση που τους απέμεινε, σανίδα σωτηρίας στην μαύρη και στείρα ξενιτιά. Όμως ποιος γνωρίζει να την διαβλέπει, διακρίνει, την προσπάθεια που καταβάλει ο Δήμαρχος μας, ώστε να του αποδώσει τα πρέπων εύσημα, που ασφαλέστατα τα δικαιούται; Πως ακόμη αντέχει, και του αξίζουνε τα εύλογα πολλαπλά μας εύγε, του επαίνου μας, για το ότι δεν επέτρεψε να έρθουνε στον Δήμο μας και γενικότερα στον τόπο μας, που ήδη στερείται της πρέπουσας ασφαλείας της αστυνομικής εννοώ, και υγειονομικής περιθάλψεως, μαστιζόμενος οσάκις από τα φαινόμενα της ανεργίας και της ακμάζουσας εγκληματικότητας, και να εγκατασταθούμε στον τόπο μας παράνομοι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες. Διότι αντιλήφθηκε με την πολιτική οξυδέρκεια της διορατικότητας που τον διακρίνει, άλλωστε έμπειρος πολιτικός είναι, που τον συνοδεύει, πως αυτό το μείζον πρόβλημα που θα δημιουργούσανε με την ύπαρξη τους, παρουσία τους, και ευτυχώς το απέτρεψε και άντεξε, αντέδρασε, αντιστάθηκε, δεν λύγισε και δεν υπέκυψε στις εντολές τους, δεν παράδωσε τον τόπο μας αμαχητί, στις τόσο ανθελληνικές ορέξεις τους. Όμως, για πόσο καιρό ακόμη θα καταφέρνει να σώζει την Εθνική μας και θρησκευτική μας αξιοπρέπεια και ακεραιότητα, ασφάλεια, εάν εμείς οι απλοί πολίτες αυτού εδώ του τόπου, δεν τον συμπαρασταθούνε εμπράκτως;

Μία από τις πολλαπλές και σοφές μας παροιμία αναφέρει, πως καλύτερα το προλαβαίνει, παρά το θεραπεύει, Ναι, αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή που ομιλούμε, άμεσα, που αναφερόμαστε, δεν μας αφορά. Τα εύγε στον Δήμαρχο λοιπόν, που προσωπικώς αρκετές φορές διαφώνησα μαζί του και ήρθαμε σε ευθεία σύγκρουση, ρήξη, άλλωστε τα γραπτά μένουνε και μπορείτε να τα δείτε, αλλά στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζομαι μέχρι στιγμής πλήρως μαζί του σε αυτό το θέμα. Απεναντίας, το προσπερνούμε προκλητικά σαν να μην το βλέπουμε, διακρίνουμε, κρύβοντας το για πολλοστή φορά το πρόβλημα, όπως το σκουπίδι, κάτω από το χαλί, αυτό ακριβώς που συμβαίνει στο μέγιστο βαθμό στις διπλανές περιοχές μας, των όμορων Δήμων, των Γιαννιτσών, Αλεξάνδρειας, Σίνδου, Πολυκάστρου, Ειδομένης, Ωραιοκάστρου, Διαβατών. Και δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλο, από την αφειδώς παράνομη και  ανεπιθύμητη, καταχρηστική παρουσία-εμφάνιση των χιλιάδων υποανάπτυκτών μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, λαθροεποίκων, οι οποίοι ανερυθρίαστα, αλαζονικά και αυταρχικά, πιεστικά, μη ελεγχόμενα ασφαλώς, αναρχικά και ασύδοτα, ανεξέλεγκτα, επιπόλαια και εντελώς ανεύθυνα, από μία πλήρως ανίκανη κυβέρνηση που μας διαφεντεύει τις τύχες μας και εξουσιάζει το μέλλον της πατρίδας μας, θεωρείται άκρα επικίνδυνη για την σωματική ακεραιότητα και ασφάλεια των πολιτών της. Διότι, πλημμύρισαν την χώρας μας από την μία άκρη της μέχρι την άλλη, υπονομεύονταν τα ίδια τα θεμέλια του Έθνους κράτους, με όλους αυτούς τους αλλόθρησκους και αλλόφυλους, εντελώς ξένους-άγνωστους προς τον διαχρονικό Ελληνισμό, που μας μας κουβάλησαν, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουνε τις άρρωστες ιδεοληψίες τους. Προς μία στείρα και αναρίθμητη αιματηρή ιδεολογία τους, στους διαχρονικούς αιώνες που παρήλθαν, της υποτιθέμενης αριστεράς, με σύνθημα τους, όπου γης πεινασμένοι και κυνηγημένοι μπορείτε να βρείτε άσυλο και προστασία σε αυτήν εδώ την αποθήκη των ψυχών, που κάποτε λεγότανε σε Ελλάδα. Όμως μας μπούκωσαν στην κυριολεξία και μας μετέτρεψαν ξένους στον ίδιο μας τον τόπο, ως την εκάστοτε πεινασμένη ημιάγρια αγέλη όρμισαν, με τους πολλαπλούς υποστηρικτές τους, τους αργυρώνητους υποτιθέμενους αλληλέγγυους τους, των ΜΚ, βλέπετε όταν ψηφίζεις τα άκρα, τότε θεωρείται θέμα χρόνου να φέρουνε την ίδια την κοινωνία προς τα άκρα και η επικείμενη αγανάκτηση και θυμός, οργή να περισσεύουνε, ελλοχεύουν. Οι οποίοι παράνομοι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, μόνο απαιτούνε προς εμάς, προειδοποιώντας σε όλους τους τόνους, κυρίως με ανήθικους και άνομους τρόπους, πιεστικά, κουνώντας τα δάχτυλα των χεριών τους αυταρχικά, εναντίον, προς τους υποδεχόμενους γηγενείς-ιθαγενείς Έλληνες κατοίκους, που πλήττονται σωρηδόν από την παρουσία τους. Και τους άνοιξαν τις αγκάλες τους, ενώ τους υποδέχτηκαν από το πενιχρό τους εισόδημα- υστέρημα, ενώ το ευχαριστώ για αυτήν την τόσο φιλότιμη προσπάθεια που κατέβαλαν ήτανε, να τους μετατρέψουνε, κατάντησαν ξένους στον ίδιο τους τον τόπο, φοβούμενοι να κινηθούνε με ασφάλεια και την στοιχειώδη προκοπή, περίθαλψη, που τους αρμόζει και ταιριάζει, στην εκάστοτε ειρηνική περιοχή τους, πριν όμως την εμφάνιση τους, και της τόσο εξόφθαλμης ενοχλητικής παρουσίας τους.

Εισήλθε στην χώρα μας το κάθε καρυδιάς καρύδι, ανεξέλεγκτα και προπαντός άκριτα, απρόσκλητα, καταργώντας τα επίσημα σύνορα της χώρας μας, τα οποία κανονικώς θα έπρεπε να μας διαφυλάττουνε από τους επίδοξους κατακτητές-εισβολείς. Ενώ μέχρι και τις Ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας, που ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης της πληρώνει από το πενιχρό του εισόδημα- υστέρημα, ώστε να τον προστατεύουνε την Εθνική του ασφάλεια και αξιοπρέπεια, ακεραιότητα. Επί ημερών αυτής της τόσο ανθελληνικής κυβερνήσεως, του Τσίπρα με τον Καμμένο, τις  μετέτρεψαν όμως απροκάλυπτα σε τουριστικά γραφεία εξυπηρέτησης των παρανόμων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, όπου ζητούνε τους μεταφέρουνε εντελώς δωρεάν, όπως επίσης και σε υπηρέτριες τους, προσφέροντας πλούσιο γεύμα και ότι άλλες επιθυμίες επιθυμήσουνε να απολαύσουνε, εις βάρος όμως των γηγενών και ιθαγενών Ελλήνων πολιτών. Μετατράπηκε η χώρα μας σε μία σύγχρονη Βαβέλ, πλέον το σύνθημα πως, Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, δεν αγγίζει την τόσο γκρίζα και ζοφερή πραγματικότητα και ανήκει στο απώτερο παρελθόν, ενώ λίγοι, πολλοί λίγοι, ελάχιστοι, το ενστερνίζονται-αφουγκράζονται πλέον, διότι οι πολλοί ακολουθούνε τις διαταγές-προσταγές-κατευθύνσεις-εντολές-παροτρύνσεις της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, που επιθυμούνε λαούς με άμβλυνση του Εθνικού τους και του Θρησκευτικού τους φρονήματος, όπως επίσης και της διαχρονικής τους ιστορικής παραδόσεως και αυτοσυνειδησίας. Της πολυπολιτισμικότητας γενικώς, με την τόσο επίπλαστη και ιδιόμορφη, καιροσκοπική, υποτίθεται ειρηνική αφομοίωση των αλλόφυλων λαών, προς την τοπική κοινωνία που τους αποδέχτηκε και υποδέχθηκε θέλοντας και μη, και σήμερα πλήττεται βαναύσως από την παρουσία τους. Η άκρως μεροληπτούσα και κατευθυνόμενη προπαγάνδα της εσκεμμένης παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης, μέσω της προκλητικά μεθοδευμένης καθοδήγησης της πανσπερμίας των λαών, που καιροφυλαχτεί ως ένας δούρειος ίππος ώστε να μας υφαρπάξει και αλλοιώσει τα εναπομείναντα Εθνικά μας χαρακτηριστικά και τα επίσης Ορθόδοξα Χριστιανικά μας φρονήματα και παραδόσεις, δόγμα και πιστεύω. Ενώ εάν δεν τους ικανοποιήσουμε τις αδηφάγες πλεονεκτικές ανομολόγητες επιθυμίες τους, ορέξεις, και τις θεολογικές τους, μέσω των Τζαμιών τους, αλλά και τις σαρκικές τους, εύρεση εργασίας, στερώντας τις λιγοστές εργάσιμες θέσεις από τους Έλληνες, τότε δεν διστάζουνε να μας κουνούνε προκλητικά και εκβιαστικά τα δάχτυλα των χεριών τους σε πρώτη φάση. Και σε δεύτερη, να μας απειλούνε με τζιχάντ, που θα πει κατά αυτούς με ιερό πόλεμο, εναντίον των απίστων, τέτοια υπερβολική  μισαλλοδοξία τους διακρίνει, άκρως συντηρητικούς και υποανάπτυκτους, οπισθοδρομικούς, όπως ακριβώς συμβαίνει από άκρη σε άκρη στην Γηραιά Ήπειρο της Ευρώπης, με τα πολλαπλά τρομοκρατικά τους χτυπήματα.

Γενικότερα σας ερωτώ ευθέως, δίχως εκείνες τις γνωστές τακτικές τις λεγόμενης διπλωματικής αβρότητας, υπάρχει κανείς Έλληνας ο οποίος από την παρουσία τους μέχρι τώρα στην χώρα μας, να νιώθει την πρέπουσα ασφάλεια, για την σωματική του ακεραιότητα, που ένιωθε πριν εισβάλουνε στην χώρα μας παράνομα, όλοι αυτοί που δεν γνωρίζουμε από πού κρατάει η σκούφια τους, ελέω, της ανερμάτιστης και επιπόλαιης, ανεύθυνης, αντεθνικής πολιτικής που ασκεί η Κυβέρνηση του Τσίπρα-Καμμένου, δηλαδή των ανοιχτών συνόρων και διασαλεύσεως της έννομης τάξεως και ασφαλείας; Όλοι αυτοί ζούνε εις βάρος όμως, πάντοτε των δυστυχών Ελλήνων γηγενών, ιθαγενών που τους υποδέχτηκαν βλακωδώς, αφού ο επικείμενος κρετινισμός τους δεν έχει όρια, και φτάνει στα όρια της αυτοχειρίας, αυτοκτονίας. Σας ερωτώ λοιπόν, όταν κάποιος εισβάλει παράνομα σε ένα πλοίο, και δεν πληρώσει το προβλεπόμενο, επιτρεπόμενο εισιτήριο που του αναλογεί, τότε τον αποκαλούνε κατευθείαν, χωρίς περαιτέρω αναστολές και συζητήσεις, ως λαθρεπιβάτη, τότε, γιατί σκίζετε προκλητικά τα φαρισαϊκώς δημοκρατικά τα ιμάτια σας, όταν τους αποκαλούμε λαθρομετανάστες; Μα αφού εισήλθανε στην χώρα μας παρανόμως, δεν τους ζητήσαμε να έρθουνε, από μοναχοί τους ήρθανε, σηκώνοντας παράνομα την μπάρα της εισόδου της χώρας μας, στα τελωνεία, για να βρούνε άσυλο και προστασία, εις βάρος όμως των ήδη δυστυχούντων γηγενών κατοίκων και πολιτών αυτής εδώ της χώρας της Ελλάδας, της ήδη χρεωκοπημένης. Αλλά, σας κρούω τον κώδωνα του κινδύνου, πως σε λίγο καιρό εάν δεν συμπαρασταθούμε τον Δήμαρχο μας, τον Γιάννη τον Τσουκνιδά εμπράκτως, θα τους έχουμε μπροστά στις αυλές των σπιτιών μας, και τότε δεν γνωρίζω ποια θα είναι η περαιτέρω αντίδραση μας, λόγω των εμφανέστατων σημαδιών της ελλείψεως πολιτικής σκέψεως και κρίσεως, διορατικότητας, οξυδέρκειας πολιτικής-διπλωματικής. Πως αυτήν την στιγμή δεν το βιώνετε στο πετσί σας, εξαιτίας του, μίας πατρίδας εντελώς απροστάτευτης σε όλους τους τομείς της, είτε πρόκειται για των ανεπαρκέστατων σωμάτων ασφαλείας, λόγω της λειψανδρίας που τους διακρίνει, είτε επρόκειτο για τους κανόνες υγιεινής, που κανονικώς θα έπρεπε να συνοδεύουνε τον Δήμο μας, του Δήμου Χαλκηδόνας. Εάν όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αντιδράσουμε εγκαίρως και αποφασιστικώς, μεθοδικώς και συνολικώς, πολλαπλώς, τότε δεν θα μας επιτρέπεται, θα είμαστε στην κυριολεξία ασυγχώρητοι και μόνο θα συνεχίσουμε να γκρινιάζουμε επάνω στα ερείπια που εμείς όμως οι ίδιοι δημιουργήσαμε, από την προκλητική μας αδιαφορία, και κατόπιν εορτής φυσικά. Ούτε σπασμωδικές κινήσεις όμως δεν χρειάζεται να πράττουμε, δεν μας αρμόζουνε, με τις γνωστές κρίσεις δημοκρατικής υστερίας, πανικού, οι οποίες διαχρονικώς μας συνόδευαν, και μόνο μας ζημίωναν, όταν τις κάναμε χρήση, διότι μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου πολιτεύεται με εύκολα συνθήματα στους τοίχους και φανταχτερές επικεφαλίδες, μόνο και μόνο για να δελεάσουνε και προσελκύσουνε την εύκολη λαϊκίστικη εκλογική τους πελατεία. Σας το αναφέρω στα ίσια, διότι απλούστατα, ποτέ μας δεν διακρίναμε τα εκάστοτε προβλήματα που μας ταλάνιζαν, ενώ όταν ερχόμασταν πρόσωπο με πρόσωπο μαζί τους, ενώπιον, ενωπίω, τότε χάναμε την ψυχραιμία μας. Και όπως είναι γνωστό, όταν ο άνθρωπος χάσει την νηφαλιότητα του, γίνεται επικίνδυνος για τους τριγύρω του, με εν βρασμό ψυχής, κρίσεις πανικού και υστερίας, άκρατης ανερμάτιστης κινδυνολογίας, οι οποίες αυτές υστερικές κραυγές ξενοφοβίας, δεν νομίζω πως θα μας επιτρέψουνε να διακρίνουνε το πρόβλημα από την σωστή του άκρως αμερόληπτη και αντικειμενική ισορροπημένη διάθεση, με σφαιρική και κυκλική προσέγγιση.

Σε αυτήν την επικείμενη πλημμύρα παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που επρόκειτο να μας κατακτήσουνε, κυριεύσουνε, την περιοχή μας, εάν συνεχίσουνε να μένουνε αδρανείς, αδιάφοροι στο πρόβλημα που πλέον βρίσκεται προ των πυλών μας, ενώ σας ενημερώνω ευθύς εξαρχής, πως δεν έχω καμία διάθεση για περαιτέρω ανούσιες κινδυνολογίες, συνωμοσιολογίες, τύπου αυταρχικής και μισαλλόδοξης χρυσής αυγής. Κυρίως όμως αυτό που θα πρέπει να μας διακρίνει, θα πρέπει να είναι η συνολική και ομόφωνη ενότητα, ομοψυχία, και όχι ο καθένας για τους δικούς του ιδιοτελέστατους πολιτικούς του λόγους, να χαράζει μία γραμμή υποτίθεται αυτονομίας και ανεξαρτησίας από τους άλλους, μόνο και μόνο επειδή θα τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αυτό που λέμε για έχει λόγο υπάρξεως στα περαιτέρω πολιτικά δρώμενα, αυτόν σίγουρα τον βολεύει και εξυπηρετεί αυτή η πολιτική προσέγγιση, τον τόπο μας όμως συνολικά; Αυτά αφορούνε ως κατά το πλείστο, όσους όμως γνωρίζουνε να διακρίνουνε τις διαχρονικές απειλές που δέχεται η πατρίδα μας η Ελλάδα, τις πολιτικές μας εξελίξεις, και ανησυχούνε, προβληματίζονται και δεν αιθεροβατούνε, για τα προβλήματα της πατρίδας μας, δεν τους ενδιαφέρει κατά κόρον στο πώς να υπερασπίζονται μονάχα την εκάστοτε καρέκλα τους, στον δημόσιο διεφθαρμένο κορβανά, διότι με τα θέματα της πατρίδας, όπως επίσης και της Εθνικής μας και θρησκευτικής μας αξιοπρέπειας, υποστάσεως, ακεραιότητας και ασφάλειας γενικώς, δεν νομίζω πως μας τιμάει το γεγονός να παίζουμε, ρίχνοντας εσκεμμένως λάδι στην φωτιά, γνωρίζοντας εκ των προτέρων όμως, πως οι άλλοι θα τρέξουνε για να την σβήσουνε και όχι αυτός. Έτσι επιπόλαια και επιδερμικά, απερίσκεπτα, υστερόβουλα, επίπλαστα, λαϊκίστικα, δημαγωγώντας σε όλους τους τόνους ανερυθρίαστα, με τις πασίγνωστες προκλητικά προβεβλημένες υποτίθεται δημοκρατικές κραυγές-κορώνες υστερίας τους, που τους ακολουθούνε κατά πόδας, σε όλα τους τα βήματα. Ανέκαθεν και διαχρονικώς, σε ολάκερη την τόσο διεφθαρμένη και άκρως ιδιοτελέστατη πολιτική τους συνδιαλλαγή, επαφή, του δούνε και λαβείν με την εκάστοτε εξουσία. Και όλα αυτά, τα τόσο θλιβερά προσόντα, χαρακτηριστικά τους, φρονήματα τους, πεποιθήσεις τους, τα υποτιθέμενα δημοκρατικά, τα προβάλουνε, προωθούνε, ποικιλοτρόπως ξεδιάντροπα, μόνο και μόνο για να αποσπάσουνε, αποκομίσουνε τις πρέπουσες περαιτέρω εντυπώσεις, για το λεγόμενο ανούσιο χειροκρότημα, της σκηνής του δημοτικού συμβουλίου, όμως σας πληροφορώ πως από την ουσία των πραγμάτων, στα οσάκις προβλήματα που ταλανίζουνε και απασχολούνε τον εκάστοτε πολίτη, τα αποτελέσματα δυστυχώς για αυτούς αλλά και για εμάς είναι οικτρά, τραγικά, απελπιστικά, μηδέν εις το πηλίκο. Πολιτεύονται κυρίως ερασιτεχνικά, ευκαιριακά, με πολιτική προσέγγιση και διάθεση της στιγμής, της ώρας που λέμε, της ενεστωτικής παρούσης πλήρως καθεστωτικής ολοκληρωτικής καταστάσεως, και ασφαλώς της άκρως μεροληπτικής διεφθαρμένης βόλεψης τους, μέσω της επικείμενης συναλλαγής, του δούνε και λαβείν, της πολιτικής εννοώ, μόνο και μόνο ώστε να αποκομίσουμε τις πρέπουσες άκρως ιδιοτελέστατες πολιτικές σκοπιμότητες.

Αυτό το πρόβλημα κανονικώς θα έπρεπε να άπτεται της ιδιαιτέρας προσοχής όλων σας, κυρίως αυτών των συμπολιτών μας οι οποίοι εκφράζονται πολιτικώς, των επίσημων εκλεγμένων, δίχως να σκέφτονται το ποιες θα είναι για τον τόπο μας οι επόμενες μελλοντικές εξελίξεις, με την πρέπουσα κανονικώς βαρύτητα και προσοχή που τους αρμόζει, ταιριάζει, για ένα θέμα τόσο μα τόσο σημαντικό, το οποίο μας αφορά όλους μας ανεξαιρέτως. Ασχέτως και εάν βαυκαλιζόμαστε, ερεθιζόμαστε, μας αρέσει πολλαπλώς, να εθελοτυφλούμε πετώντας στα ουράνια, άλλωστε πάντοτε τον Έλληνα τον ικανοποιούσε να οραματίζεται πως κατόρθωσε και κατέλαβε μία απάτητη κορυφή, ώστε να προβάλει για πολλοστή φορά το τόσο ιδιοτελέστατο εγώ του. Μέσω κάποιον υποτιθέμενο και επίπλαστο, επιδερμικό, πλήρως απερίσκεπτο ανθρωπισμό, θέλοντας προκλητικά να εμφανιστούνε προς την κοινή γνώμη υπεράνω όλων ανθρωπιστές, ενώ στην κυριολεξία αυτογελοιοποιούνται και κατορθώνουνε το εντελώς αντίθετο, ως ανεύθυνοι και επιπόλαιοι, υστερόβουλοι, λαϊκίζοντας σε τρομακτικό βαθμό, ειρηνόφιλοι, υπό καμία έννοια όμως ως ειρηνοποιοί. Ώστε να τα τοποθετούμε τα εκάστοτε αναρίθμητα προβλήματα που μας ταλανίζουνε, τα οποία όμως μία πολύ σημαντική διευκρίνιση, εμείς οι ίδιοι τα δημιουργήσαμε από τον άκρατο λαϊκισμό και την ανερμάτιστη δημαγωγία που ανέκαθεν και διαχρονικώς μας κυρίευαν, συνόδευαν, διέκριναν. Κάτω από τα χαλί των επιπροσθέτων σκοπιμοτήτων μας και να τα κρύβουμε με απώτερο στόχο μας, στο πως θα αποκομίσουμε τις υπάρχουσες εντυπώσεις, μέσω των υπερβολικών τους ιδιοτελέστατων πολιτικών τους δογματικών αγκυλώσεων. Δεν το αντιλαμβάνεστε, πως ο κλοιός άρχισε και σφίγγει δίπλα μας εμφανώς επικίνδυνα, πληττόμαστε από αυτήν την λαίλαπα των παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, που μας πλημμύρισαν την χώρα μας πολλαπλώς, από την μία άκρη της μέχρι την άλλη. Ενώ δεν δίστασαν και μας μετέφεραν τις δικές τους εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις, συρράξεις στα δικά μας τα μέρη, ελεώ της τόσο επικίνδυνης και ανεύθυνης, άκρα αριστερής διακυβερνήσεως της χώρας μας, από τους Τσίπρα και Καμμένο. Το θεωρώ πολύ καθοριστικό και σημαντικό για την μετέπειτα μελλοντική πορεία που θα ακολουθήσει η χώρα μας η Ελλάδα, για το εάν φυσικά συνεχίσουμε αυτήν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων προς όλους και όλα, τότε είναι θέμα χρόνου η αυτοκαταστροφή μας. Σας ερωτώ, σκεφτόμαστε έστω στο απειροελάχιστο, στην τελευταία σειρά των άκρως ιδιοτελέστατων προτεραιοτήτων μας, καθόλου και την καημένη την χώρα μας, και αφετέρου, το εμείς που λέμε, και το συνολικό, γενικό κοινωνικό σύνολο;

Προσωπικώς, εμένα μου αρέσει να θεωρούμε, αυτοχαρακτηρίζομαι ως  Έλληνας πολίτης, με ιδιαίτερα και εμφανή τα σημάδια της Ορθοδόξου Ρωμαίικης ησυχαστικής ζωής, πίστεως, δογματικής προσεγγίσεως, προερχόμενης από την ανατολή, με όσο μου επιτρέπουνε οι φτωχές πνευματικές μου δυνάμεις, με αυθεντική γνησιότητα όμως και υπό καμία έννοια νοθευμένη και παραποιημένη, προσαρμοσμένη στον πολτό της άκρατης μηχανής του κιμά, της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, τα οποία ικανοποιούνται-επιθυμούνε να προσκυνούνε τον θεό χρήμα ολημερίς, και οσάκις. Με Ορθόδοξα Χριστιανικά στοιχεία και φρονήματα, χαρακτηριστικά, πεποιθήσεις, όπως επίσης και προτεραιότητες, δεν επιθυμώ να μετατραπώ σε έναν ακόμη αναρίθμητο αδιάφορο, επιδερμικό, απερίσκεπτο, τουρίστα-επιπόλαιο και πλήρως ανεύθυνο-ανήθικο πολίτη του Κόσμου. Διεθνιστή, του πλανήτη γενικώς, που τον ικανοποιεί μονάχα τα καταναλώνει την έντονη προκλητική διαφημιζόμενη εμπορευματοποίηση των πάντων, που του προβάλλουνε σε καθημερινή βάση, πολυποίκιλα και υστερόβουλα, πλαγίως και εμμέσως, εν ολίγοις, να μετατραπεί σε έναν αναλώσιμο πολίτη με κατεξοχήν προβάδισμα στην σάρκα, στην ύλη και στις ηδονές, αφήνοντας το πνεύμα σε ύπνωση, αδράνεια. Όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται οι πολυποίκιλοι αριστεροί της πάση, με τις δεξιές τσέπες τις αμιγώς καπιταλιστικές, όπως οι ακροαριστεροί του αντεθνικού ΚΚΕ, μέσω του κυρίου Μωϋσίδη, αλλά και του Σύριζα, μέσω του Κυρίου Φώτη Κυριακίδη, οι οποίοι επιθυμούνε να αυτοπροσδιορίζονται πολλαπλώς, ως πολίτες του κόσμου, και υπό καμία έννοια ως Έλληνες πολίτες. Αλλά όπως επίσης δεν θα πρέπει να λησμονούμε υπό καμία έννοια, και την διαχρονική της ιστορική καμπή, τα πόσα τράβηξε δηλαδή ο Ελληνισμός μέχρι να καταφέρει να εκδιώξει τους βάρβαρους και υποανάπτυκτους μουσουλμάνους, που διέσχισε-μεσολάβησε μέχρι να φτάσει στο σημείο της εκδίωξης, απομάκρυνσης των αναρίθμητων υπόδουλων σκλαβωμένων Ελληνικών μας εδαφών, μέσω της Εθνικής μας παλιγγενεσίας. Αυτής της φλόγας της εξεγέρσεως, η οποία φυτεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1821 στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες, από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, τον υπασπιστή του Τσάρου της Ρωσίας, του πρίγκηπα, του Αλεξάνδρου, και φυσικά με τις προτροπές του Πρώτου Κυβερνήτη της χώρας μας, του Ιωάννου Καποδίστρια, ως Υπουργός Εξωτερικών της Ορθόδοξης και Ομόδοξης φίλης Ρωσίας. Άλλωστε ο επικείμενος Ρωσοτουρκικός πόλεμος του Τσάρου του Νικολάου, εναντίον του Σουλτάνου Μαχμούτ του Β, και της Υψυλής Πύλης γενικώς, με την τόσο επιτυχημένη συνθήκη της Αδριανουπόλεως, του Σεπτεμβρίου του 1829, ανήμερα της εορτής του Τιμίου Σταυρού, στις 14 του Σεπτέμβρη, αποδεικνύει περίτρανα πως την απελευθέρωση των Ελλήνων, όπως επίσης και την στερέωση της Επαναστάσεως του 1821, την θεμελίωσε η Ρωσική τσαρική αυλή, μέσω του ευπατρίδη μας, Ιωάννη Καποδίστρια. Πρέπει και επιβάλλεται να προστατέψουμε τον τόπο μας, εναγωνίως και πολλαπλώς, και στην προκειμένη περίπτωση των Κουφαλίων, αλλά και των διπλανών μας περιχώρων, τα οποία ζούνε και αναπνέουνε, βαδίζουνε, κάτω από την σκιά της μεγάλης υποστάσεως, από τα βήματα του μεγαλύτερου αστικού κέντρου, της κωμοπόλεως των Κουφαλίων. Ασχέτως και εάν με τον Καλλικρατικό Δήμο, τα μετέτρεψαν, υποβάθμισαν, την περαιτέρω παρουσία τους, υπόσταση τους, σε μία απομακρυσμένη παρηκμασμένη κοινότητα, δίχως παρουσία λόγου και γενικότερα πολιτικής υπάρξεως-προβολής. Αυτό το μείζον πρόβλημα, το οποίο μας ταλανίζει-μαστίζει ενδελεχώς θα ομολογούσα, από την στιγμή που δώσαμε την εξουσία και τα ηνία της χώρας μας, σε ανεύθυνους ανθρώπους της άκρα αναρχικής αριστεράς και αντεθνικής, ανθελληνικής, διεθνιστικής-παγκοσμιοποιημένης-άθεης, με το πασίγνωστο σύνθημα τους, ότι, πατρίδα τους είναι όλη η γη, και υπό καμία έννοια η χώρα μας η Ελλάδα. Η οποία για να απελευθερωθεί χύθηκαν ποταμοί αίματος, ώστε να κατοικούνε σε αυτά τα εδάφη, οι απόγονοι τους, οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όσο φυσικά της το επιτρέψαμε εμείς, με τις τόσο γνωστές μας ιδιοτελέστατες ιδεοληψίες μας. Βλέπε την δολοφονία του Πρώτου Κυβερνήτη της χώρας μας, του Ιωάννη Καποδίστρια στις 27/9/1831, όπως επίσης και τις άπειρες δολοφονίες εναντίον του Πρωθυπουργού της Μεγάλης Ελλάδας, των δύο Ηπείρων και των Πέντε θαλασσών, του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1920 μετά την τόσο επιτυχημένη συνθήκη των Σεβρών, αλλά και το 1933. Από τους υποανάπτυκτους και βάρβαρους τυράννους τετρακοσίων και πλέον χρόνων, τους Οθωμανούς Τούρκους μουσουλμάνους. Επομένως, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου, στην συνείδηση μου γενικότερα, να με κυβερνούνε άνθρωποι αμφιβόλου έως χλιαρής δογματικής πίστεως, και προσηλώσεως, στα διαχρονικά Εθνικά μας ιδανικά και πιστεύω, φρονήματα, πεποιθήσεις, όσο εγωιστικό και εάν ακούγεται αυτό. Προσπαθώ να αντιδρώ, να ανθίσταμαι, αντιστέκομαι, τώρα, το κατά πόσο τα καταφέρνω, νομίζω πως ένας κούκος δεν φέρνει την προβλεπόμενη και επιθυμητή άνοιξη, αλλά πάντως, την θυμίζει, με απώτερο σκοπό, να μας εξουσιάζουνε τις ζωές μας πλήρως και μεροληπτικώς, μονοπλεύρως, όπως επίσης και να τις κατευθύνουνε αναλόγως των δικών τους πάντοτε ιδιοτελέστατων πολιτικών τους σκοπιμοτήτων και ιδεολογιών-αγκυλώσεων.


Οι λάτρεις της Ελληνικής ιστορίας.